De christenen in Irak en in vele andere landen in het Midden-Oosten worden vervolgd en verdreven. Help ze door de petitie aan de VN en de Arabische Liga te ondertekenen.

Link naar petitie: http://citizengo.org/de.9808-retten-wir-die-christen-im-irak

VIII/20      

Vrijdag 1 augustus 2014

Onder de heerschappij van het beest.

In het begin van deze maand waren drie ontvoerde en vermoorde Israëlische jongeren het voornaamste wereldnieuws. De misdadigers werden niet opgespoord. Het blijft trouwens bijzonder onduidelijk wie deze misdaad eigenlijk heeft begaan of beraamd en met welk doel. Het leek ook niet nodig. Meteen kwam de VN Veiligheidsraad samen om een strenge veroordeling uit te spreken en het Israëlische leger kon beginnen. Op enkele dagen tijd werden honderden tot duizend Palestijnen gedood, duizenden gewond, huizen en grond verwoest. Deze komen boven op de duizenden Palestijnen die de enkele voorbije jaren al door Israël werden vermoord. Voeg hierbij nog de dagelijkse vernederingen, diefstal van water en grond... De overblijvenden zoeken nu dekking in het gebied dat nog niet wordt aangevallen. Het is de dichtst bevolkte plek ter wereld: 10.000 mensen per vierkante km. Raketten die op Israël worden afgeschoten en die nauwelijks doden veroorzaken, moedigen Israël aan om zijn “zelfverdediging” op te drijven, met de steun van het westen. Wie hierop kritiek levert wordt meteen van anti-semitisme beschuldigd, zo mogelijk gevolgd door een proces. De wereldwijde vervolgingen en moorden op christenen in Irak, Nigeria, Syrië, Libië, Pakistan, India, Kenia en elders komen slechts even in het nieuws als het gaat om duizenden christenen tegelijk. En Israël krijgt nog extra wapens, terwijl het al beschikt over een overvloed aan massavernietigingswapens (chemische én biologische én atoomwapens op het land, in de lucht en in de zee). Luidop wordt al een oplossing van het conflikt voorgesteld: alle Palestijnen verdrijven en Gaza definitief bij Israël inlijven. Er zijn immers rijke energiebronnen mee gemoeid. Ondertussen schieten Israëlische ordediensten op de westelijke Jordaanoever Palestijnse betogers dood en niemand vraagt hoe Israëlische ordediensten daar komen. Zij zijn totaal onwettig in andermans land aan het moorden. Er zijn wel een hele reeks UNO-resoluties die Israël veroordelen, de Palestijnen het recht geven om terug te keren en vergoeding te krijgen en Israël verplichten de joodse nederzettingen en de scheidingsmuur af te breken, maar nooit werd er enige sanctie aan verbonden. Israël hoeft niet eens de moeite te doen om die resoluties in vraag te stellen. Het blijft de Palestijnen verjagen en vermoorden, hun land verwoesten en met joodse nederzettingen inpalmen. Het probleem van terugkeer en vergoeding wordt opgelost door te zorgen dat de UNO resoluties meteen achterhaald zijn.

Nagenoeg één jaar geleden werden 11 alawietische dorpen in Lattakia, Syrië, door terroristen overvallen, mensen werden vermoord, er werden verwoestingen aangebracht en een groot aantal kinderen werd ontvoerd. De UNO veiligheidsraad kwam daarvoor niet samen. Trouwens, de wereldpers heeft dit zelfs niet met één woord vermeld. Twee weken later werd een UNO onderzoekscommissie naar Damascus gezonden om een ernstig onderzoek in te stellen naar het gebruik van chemische wapens en de schuldigen te kunnen bestraffen. En kijk, de leden van de onderzoekscommissie zijn net toegekomen of er wordt, onder hun neus, in Ghouta, een verschrikkelijke aanslag gepleegd met chemische wapens. Onmiddelijk na die aanslag zijn hiervan al 35 uiterst professionele videos de hele wereld ingestuurd met dramatische beelden van stervende kinderen. Er worden geen vragen gesteld. Hoe komen zoveel kinderen zonder naam in nette kamers terecht, in een landelijke streek die wegens de gevechten al lang verlaten was? Wie krijgt zovele kinderen samen zonder moeder, zonder familieleden? Hoe komt het dat dezelfde kinderen in andere kamers terug te vinden zijn en in een andere houding liggen? De wereld huivert voor zoveel gruwel en stelt geen enkele vraag. De westerse luidsprekers van politiek én media verkondigen in alle toonaarden de schuld en de “verplettertende verantwoordelijkheid” van Syrië en meteen komen oorlogsschepen in aktie voordat de onderzoekscommissie één vaststelling heeft kunnen doen. De commissie kon geen enkel bewijs tegen Syrië vinden en maakte dus een uitgebreid rapport over de gruwelen. De overlevenden van de aanslag op de dorpen in Lattakia herkenden op de videos wel degelijk hun ontvoerde kinderen, maar dat was het vermelden niet waard. De commissie keert nog eens  terug naar Damascus maar vindt geen schuldige. Nu, na een jaar nog niet. De sancties tegen het Syrische volk worden ondertussen nog opgedreven en voor de rebellen die in bepaalde gebieden baas zijn, het volk gijzelen, hun huizen plunderen en hun kinderen ontvoeren of uitmoorden, heeft de UNO veiligheidsraad een resolutie voorzien om hen, tegen de regering in, van massale hulpgoederen te voorzien. Bovendien zorgt het westen er voor dat de “gematigde rebellen” voldoende wapens blijven krijgen.

Ondertussen gaan de gruwelen van IS (islamitische staat) in Irak en Syrië gewoon verder. Vijftig Syrische soldaten, voor het merendeel ook maar gewone miliciens die hun volk willen beschermen werden vrijdag in Raqqa (de enige stad in Syrië in handen van rebellen) door IS onthoofd en hun hoofden werden in triomf rondgereden. Voor de UNO geen bijzonder probleem. De 160.000 doden in Syrië trouwens ook niet, tenzij om te misbruiken en Syrië nog eens te beschuldigen.

De wereld zakt steeds dieper weg in een poel van leugen en bedrog, verwoestingen en massamoorden. Wat is er aan de hand? Is het een onevenwichtige verdeling? De enen worden geholpen en de anderen niet, de enen krijgen aandacht en de anderen niet. Ik denk dat er veel meer aan de hand is. We zijn gekomen in de tijd van de heerschappij van het beest en de draak, beschreven in hoodstuk 13 van de Apocalyps: “Toen liep de hele wereld het beest vol bewondering achterna en zij aanbaden de draak omdat hij aan het beest de heerschappij had gegeven” (v.3-4). We kunnen dit vertalen naar onze tijd toe. De “nieuwe wereldorde”, door duistere machten al lang intens voorbereid, is nu operationeel. Laten we vooraf zeggen dat er overal heiligen en helden leven, in alle internationale instellingen, in alle regeringen, in alle volken en landen. Er zijn echter nu ook duivelse machten werkzaam die duidelijk over voldoende invloed beschikken om internationale instellingen en regeringen volkomen naar hun hand te zetten. Zij beschikken over alle nodige middelen om willekeurig regeringen omver te werpen, landen te ontwrichten, volkeren uit te moorden of te herschikken om zelf de heersers te worden achter de schermen, de rijkdommen van het land te beheren en te verdelen zoals zij het wensen. Een land dat niet onder hun macht wil vallen wordt verwoest. Hiervoor kunnen zij de wereldopinie langs de media en de politici volkomen en naar believen manipuleren. Zij kunnen de gruwelijkste aanslagen plegen en er voor zorgen dat heel de wereld de schuld geeft aan de leiders van dat land dat ze willen aanvallen en ontwrichten. Of dit een gifgasaanslag is met een massa ontvoerde kinderen of een lijnvliegtuig dat wordt neergeschoten met honderden doden, het maakt niet uit.  Zij plannen nauwkeurig de aanslagen waar en wanneer ze willen en beslissen wie daarvoor gestraft zal worden. Dit verklaart ook hoe het mogelijk is dat zovele gerespecteerde internationale instellingen en organisaties meewerken aan één en het zelfde doel, nl. Syrië vernietigen, in plaats van het land te helpen. Zo breiden zij hun heerschappij met de “nieuwe wereldorde” verder uit.

Het is moeilijk enig zicht te krijgen op de eigenlijke, concrete duistere machten in onze wereld. De “Islamitische Staat” en de organisaties van fanatieke islamisten horen er zeker bij. Verder beloofde Albert Pike (+ 1891) het Amerikaanse monument van de vrijmetselarij dat hij met zijn vrienden de volgende eeuw het geloof in God zou uitroeien en daarvoor drie wereldoorlogen organiseren: twee in Europa en een in het Midden-Oosten (‘Morals and Dogma...’ , 1871). Hij was ook een felle voorstander van de slavernij, op bijbelse gronden (Abraham en de aartsvaders hadden slaven!) En het Opperste Gerechtshof in het hart van Jeruzalem, door de Rotschilds gebouwd, is het meest schitterende en duurste monument van een vrijmetselaarstempel ter wereld. Alle symbolen zijn er aanwezig, van de pyramide met het al-ziende oog (zoals op de Amerikaanse dollar), die de bibilotheek herbergt, waarvan de top alleen voor de rechters toegankelijk is, tot de obelisk. De wandelgang beneden heeft de vorm van een kruis, bedoeld om met de voeten te treden. De uitwerking van alle aanwezige symolen zou ons nu te ver voeren.

Leugen en bedrog moeten ontmaskerd en overwonnen worden door de waarheid. We willen beginnen in ons eigen christelijk midden, door als het ware de hand in eigen boezem te steken en een dwaling te onthullen. Dat klinkt ouderwets omdat wij zogenaamd “breeddenkend” geworden zijn, wat evenwel niet altijd zo positief is. De eerste christenen hebben vanaf de tweede eeuw dwalingen verwoed bestreden omdat zij nog een grote liefde hadden voor de zuivere boodschap van het evangelie. Onze tijd is oeverloos relativistisch. Bovendien bracht de strijd van de eerste christenen tegen ketterijen mee dat het christelijk geloof daarna helderder schitterde.

Het gaat hier nu vooral over een dwaling in het Angelsaksisch taalgebied. Toch meen ik dat de invloed hiervan ook bij ons al te ver is doorgedrongen, terwijl er anderzijds veel te weinig aandacht is voor de echte rijkdom van het joodse geloof als de wortel van ons christelijk geloof. Het is mijn bedoeling de gevaren aan te wijzen en het goede aan te moedigen.

Een verborgen verleider

Een op vier Amerikaanse christenen is overtguigd dat het hun bijbelse plicht is de huidige staat Israël onvoorwaardelijk, dus materieel en militair te steunen. Zij zijn “christelijke zionisten”, die vooral behoren tot de evangelische christenen, de charismatici, de Pinksterkerken en vele mega-kerken in Amerika. De katholieke Kerk en de traditionele christelijke kerken zijn door deze stroming veel minder aangetast.

De Anglikaanse dominee Stephen Sizer wijdde aan het christelijk zionisme tien jaar studie en meerdere boeken (www.stephensizer.com). Hij waarschuwt voor de dreiging die uitgaat van deze “ketterij” en besluit: “Het christelijk zionisme is de meest verspreidde, controversiele en verwoestende lobby binnen het christendom. Het is medeverantwoordelijk voor de blijvende spanningen in het Midden Oosten, de rechtvaardiging van de apartheidspolitiek van Israël, zijn colonisatie agenda en de ondermijning van het vredesproces tussen Israël en Palestina.” (Christian Zionism: The New Heresy that Undermines Middle East Peace, Revd Dr Stephen Sizer ). Uit zijn studies hebben we de meeste van de volgende gegevens geput.

Het christelijk zionisme

Een Chileens jezuiet, Emmanuel Lacunza (+ 1801) bracht eind 18^e eeuw een vernieuwing op gang die eigenlijk tot nu toe nog hoogst actueel is. Pas decennia later werd zijn boek in Engelse vertaling uitgegeven door Edward Irving (Coming of Messiah in Glory and Majesty). Omdat het zo revolutionair was werd de naam van de jezuiet veranderd in Juan Josaphat Ben-Ezra. Hierin werd de vraag gesteld: hoe kunnen wij de Wederkomst van Jezus Christus verwachten wanneer in zijn Kerk niet eens het oorspronkelijke uitverkoren volk vertegenwoordigd is? Het was een herwaardering van de plaats van het uitverkoren volk in het licht van de wederkomst van Christus. De eerste Kerk was inderdaad een eenheid in verscheidenheid, bestaande uit gelovigen zowel uit de joden als uit de volkeren. Voegen we hier meteen bij dat hieruit de huidige bezieling ontstaan is voor de hoopvolle, charismatische, oecumenische wereldbeweging van gebed, boete en verzoening: “Op weg naar het Tweede Concilie van Jeruzalem” , waarvoor ook wij ons met hart en ziel hebben ingezet. En dat zullen we blijven doen (www.tjcii.be).

Engeland kende vanuit dit “uitzien naar de wederkomst van Christus” in de 19^e eeuw een sterke heropleving in protestantse middens. De Duitse historicus Alexander Schölch heeft aangetoond dat hieruit een “chiliastisch” (met grote belangstelling voor het 1000-jarig rijk) Anglikanisme ontstond, die de basis werd voor het christelijk zionisme. (‘Palestine in Transition). Hierbij werd een religieus met een politiek motief vermengd. Als we alle joden naar het Heilig Land terugbrengen en hen bekeren, dan zal Christus werderkomen en zijn 1000-jarig rijk (chiliasme) stichten, zo dacht men. Tegelijk wilden Frankrijk, Rusland en Engeland (en Duitsland) hun plaats in het verzwakte (en weldra instortende) Ottomaanse rijk veroveren en een ambassade in Jeruzalem vestigen. Frankrijk koos daarvoor de kant van de katholieken, Rusland die van de orthodoxen maar Engeland had in het Midden-Oosten geen protestanten en koos voor de joden, temeer omdat die heimelijk van plan waren baas te worden over de anderen. Zo hoopten de Engelsen de anderen te overheersen. Ze stuurden een voormalige rabbijn, inmiddels anglikaanse bisschop, Michael Solomon Alexander naar het cenakel in Jeruzalem om er een christelijke kerk op te richten en de joden te bekeren (1842-5). Dit lukte helemaal niet, maar het lukte hen wel katholieken en orthodoxen sterk te beïnvloeden, door te zeggen dan de kerk corrupt is en terug joods moet worden enz. Er werden verschillende kerken en verenigingen opgericht. In 1849 werd dicht bij de oude stad in Jeruzalem de “Christ Church” gesticht, die er nu nog is.

Het zuiver religieuze motief was een edel doel: het joodse volk als uitverkoren volk erkennen, het helpen om zijn eigen joods geloof te beleven in het licht van de vervulling in Christus en samen met de “christenen”, de gelovigen uit de volken, de ene Kerk van Christus vormen en zijn Wederkomst verwachten. Helaas werd deze beweging meteen beïnvloed door een aardse streving van het zionisme, een politieke interpretatie van de bijbel om de wereldse suprematie van het joodse volk en land te promoten... Zo is het “christelijk zionisme” ontstaan, al een halve eeuw voor het joods zionisme.

Een van de advokaten van Theodor Herzl (+ 1904, ‘Der Judenstaat’ 1896), de vader van het zionisme, was een christen zionist. Het christelijk zionisme werd een theologische en vooral politieke beweging die de meest extreme standpunten van de ideologie van het zionisme zou overnemen. De christelijke boodschap van liefde en rechtvaardigheid werd herleid tot een politiek van overheersing en militarisme. Zij beschouwen nu in hun kortzichtige en aardse interpretatie, het ontstaan van de staat Israël in 1948 en de verovering van Jeruzalem in 1967 eenvoudigweg als de vervulling van Gods beloften. We hebben vroeger al verwezen naar de joodse historicus Illan Pappe die de gangbare voorstelling van de stichting van de staat Israël grondig heeft ontmaskerd en de werkelijke gruwelen onthuld: “De etnische zuivering van Palestina” (Davidsfonds 2008). Wat er nu gebeurt in Gaza is gewoon de logische voortzetting hiervan.

Er zijn in Amerika vele organisaties van christelijke zionisten (ICEJ, CFI, CUFI...) met grote invloed in de politiek. Er zijn minstens tien maal meer christelijke zionisten dan joodse zionisten, nl. zeker tientallen miljoenen. De Europese tegenhangers zijn niet minder actief. Een van de invloedrijkste Amerikaanse leiders is dominee John Hagee, die de stichter is van de Christians United for Israel, (CUFI, 2006) en van de Cornstone Church in San Antonio, Texas.Zijn wekelijks programma wordt in 200 landen door naar schatting 100 miljoen huisgezinnen beluisterd. Hij beweert iedereen die in de bijbel gelooft te kunnen omvormen tot een onvoorwaardelijke propagandist van Israël. Hij goochelt met woorden maar verwerpt in feite de echte religieuze, bijbelse boodschap van universele liefde en vrede.

Ziehier de voornaamste politieke overtuigingen van de christelijke zionisten.

1. Ze steunen een materiële welvaart voor Israël en rechtvaardigen daarom de racistische ‘Apartheid’ in politiek en media.
2. Ze zijn partners van het “Jewish Agency” om Joden terug te brengen naar Israël.
3. Voor hen strekt het land Israël zich uit van de Nijl tot de Euphraat en behoort uitsluitend aan de joden. Daarom moeten Palestijnen verdreven worden, de betrokken landen geannexeerd en de nederzettingen uitgebreid.
4. Jeruzalem hoort helemaal en alleen aan de Joden toe.
5. Zij steunen organisaties die de tempel in Jeruzalem willen herbouwen door op de tempelberg de “Dom of the Rock” en Al-Aqsa, het heiligdom van de moslims af te breken.
6. Zij zijn tegen iedere vredesonderhandeling met de Arabieren. Ze beschouwen Palestijnen als vreemden die geen recht hebben daar te zijn. Daarom misprijzen ze ook de Palestijnse christenen, ondanks het feit dat zij de autochtone bewoners zijn en de kostbare band vormen met de eerste Kerk.

Niet iedereen zet zich even radicaal in voor deze standpunten, maar deze motieven zijn wel algemeen aanwezig, bewust of onbewust. Hoezeer christelijke zionisten deze standpunten ook menen te kunnen verdedigen, ze zijn strijdig met de echte bijbelse leer en het christelijk geloof. Het is hier evenwel niet de plaats om dit uitgebreid te verantwoorden. In het besluit zal ik een korte samenvatting trachten te geven.

Een van de gevolgen van de spiraal van het geweld is dat vijanden elkaars gedrag overnemen en zelfs vrienden worden. In geweld worden allen aan elkaar gelijk. Ook in de oorlog tegen Syrië is dit duidelijk geworden. Israël en fanatieke moslimmilities werken nauw samen tegen het Syrische volk. Christenen die zich aan de kant van de zionisten scharen kunnen we daarom hoegenaamd niet aanvaarden.

Zionisme is geen judaisme

Alle belangrijke religieuze rabbijnen hebben met de sterkste bewoordingen het zionisme veroordeeld als een misvorming van het authentieke joodse geloof en van het vertrouwen op de Almachtige. Voor hen is het een onaanvaardbaar nationalisme, militarisme en materialisme. Zij verwerpen de verovering van de “staat Israël” als het zich aanmatigen van een aards messianisme. Bovendien wijzen zij er op dat zionisten bij de verovering van het land in 1948 gruwelijke misdaden gepleegd hebben, die allen door de Torah ten strengste veroordeeld worden. Verder verwijten ze dat ze deze misdaden voor eigen volk en voor de wereld hebben verborgen, waardoor velen na WO II, in hun verblinding, het authentiek joods geloof verloochenden en zich aansloten bij het zionisme. Pas door de oorlog tegen Libanon in 1982 is hun ware aard geleidelijk ook in het Westen doorgedrongen.

Uitgebreide informatie hierover geeft Neturei Karta International, Jewish United Against Zionism met uitvoerige verklaringen, verantwoordingen en studies van een eindeloze reeks religieuze rabbijnen. Je ziet ook massamanifestaties van orthodoxe joden tegen de staat Israël. Vermelden we hier slechts één verzameling: The Rabbis Speak Out met uitspraken van een zeventigtal rabbijnen, beginnend al van voor WO I. Al deze rabbijnen bevestigen dat het zionisme niet kan verzoend worden met het ware joodse geloof (www.nkusa.org).

Standpunt van de kerkelijke hierarchie

In 2006 hebben enkele kerkleiders in Jeruzalem een verklaring uitgegeven over het christelijk zionisme: de Latijnse patriarch van Jeruzalem, Michel Sabbah, Swerios Malki Mourad, aartsbisschop van het Syrisch orthodox patriarchaat van Jeruzalem, bisschop Riah Abu El-Assal van de Episcopaalse kerk van Jeruzalem en het Midden-Oosten en tenslotte bisschop Munib Younan van de Evangelisch Lutheraanse kerk in Jordanië en het Heilig Land. In deze zogenaamde “Verklaring van Jeruzalem” stellen zij o.m.: “Wij verwerpen radikaal de leerstellingen van het christelijk zionisme als een misvorming van de bijbelse boodschap van liefde, rechtvaardigheid en verzoening”. Verder verwerpen zij het verbond van christelijk-zionistische leiders en organisaties met de regeringen van Israël en de VS om hun heerschappij over Palestina op te leggen, waaruit onvermijdelijk een golf van geweld ontstaat, die de veiligheid ondermijnt van het Midden Oosten en van de rest van de wereld. Zij roepen iedereen op zich te bevrijden van ideologieën van militarisme, overheersing en annexatie en terug te keren naar het evangelie van Jezus Christus, die een boodschap is van universele liefde, verlossing en verzoening. Zij roepen op om te bidden voor het Palestijnse en Israëlische volk die beiden lijden als slachtoffers, de enen wegens de bezetting de anderen wegens hun militarisme. Hierdoor ontstaan verarmde ghettos, omsingeld door joodse nederzettingen. De illegale nederzettingen, de bouw van de scheidingsmuur en het inpalmen van Palestina ondermijnt het leven van de Palestijnse staat, van de vrede en de veiligheid in gans de regio. De verklaring van de patriarchen eindigt met een bijbelse aansporing. Duurzame vrede, veiligheid en verzoening zijn niet mogelijk zonder rechtvaardigheid. De roep om gerechtigheid zal blijven klinken: “God heeft u gezegd wat goed is, mens en wat Hij van u verlangt. Hij wil niets anders dan dat gij u houdt aan het recht, dat gij de trouw eerbiedigt en u tegenover uw God ootmoedig gedraagt” (Micha 6,8).

Besluit

Wij verwerpen het zionisme en zijn infiltratie in het christelijke geloof. Het is onverenigbaar met het authentieke joodse geloof en zeker met de christelijke boodschap. Wij houden van het joodse geloof. Het is de kostbare schat en bron van het christelijke geloof. Wij blijven trouw aan het Woord Gods. Voor ons is dit echter geen dode letter of een boek, maar Gods openbaring in de levende gemeenschap van gelovigen, naar het woord van de heilige Paulus: “Houdt u aan de overleveringen waarin gij door ons hetzij mondeling, hetzij schriftelijk zijt onderwezen” (2 Tess. 2, 15). In gans het “Oude Testament” zien wij het “Nieuwe Testament” verborgen aanwezig en in het “Nieuwe Verbond” zien we hoe het “Oude Verbond” tot volle ontplooiing komt, zoals Augustinus het zag en Vaticaum II het herhaalde.

Het joodse volk is en blijft Gods uitverkoren volk. Jezus Christus, uit het joodse volk voortgekomen, geboren uit de Maagd Maria, heeft door zijn leven, lijden, sterven en verrijzen alle profetieën van het Oude Verbond in zich vervuld, niet volgens onze menselijke verwachtingen, op een materialistische, aardse wijze, maar op een onvoorstelbaar diepere, geestelijke en universele wijze voor het heil van heel de wereld. Hij is de Messias van Israël, de Zoon van God en de Redder van de wereld. Natuurlijke afstamming is niet meer beslissend. De ware kinderen van Abraham zijn niet de kinderen “naar het vlees” maar zij die ten volle Gods Woord aanvaarden en de vervulling ervan in Christus. Alle volken zijn nu langs het joodse volk en in Christus geroepen tot één uitverkoren volk, een heilige natie, een priesterlijk Godsvolk. Zo is er geen onderscheid meer tussen jood of heiden. De echte besnijdenis is niet die van het vlees maar die van het hart, nl. door het geloof in Christus. Hij is nu door zijn verrijzenis het Lam Gods, de nieuwe Tempel voor altijd. De oude offers en de oude tempel zijn voor goed voorbij en in Hem voltooid. Hij is het Hoofd van de Kerk, “pijler en grondslag van de waarheid” (1 Tim 3, 15). De ware gelovigen hoeven niet meer op te trekken naar het aardse Jeruzalem in een aards Israël. Allen kunnen overal God aanbidden in Geest en waarheid. Zij volgen het voorbeeld van de ware geloofsgetuigen die niet terugkeren naar het oude Jeruzalem maar op tocht gaan “naar een beter vaderland, het hemelse” (Hebr. 11, 15)

De eerste volgelingen en apostelen waren Joden en werden, zoals de profeten, door hun eigen volk vervolgd of gedood. Daarna kwamen massaal gelovigen uit de volkeren die gedurende eeuwen de uitverkiezing van het joodse volk hebben verworpen en het joodse volk hebben afgewezen. De tijd is gekomen voor wederzijdse verzoening en herstel van de eenheid in verscheidenheid: één gemeenschap, het geestelijk Lichaam van Christus in de Kerk, gevormd door gelovigen uit de volkeren en gelovigen uit de joden. Het visioen van Paulus in Romeinen 11 zal zich voltrekken als het werk van Gods Geest: één olijfboom met twee takken. Onze wereld en ook ons land hebben dringend nood aan deze alomvattende geloofsvisie, evenwel zonder zionistische misvorming. Sluit u aan bij de gelovigen “Op weg naar het Tweede Concilie van Jeruzalem” . De basisteksten zijn: Handelingen 15, Romeinen 11 en Ephesiërs 2, (zie www.tjcii.be). Hier ligt een nagenoeg nog onontgonnen gebied. De oogst is rijp en wacht vooral op katholieke, goed gevormde en bezielde werkers met een juiste evangelische, oecumenische instelling en liefde voor de universele Kerk.

Wij eren het joodse volk omdat het zulk een uitzonderlijke bedrage aan de menselijke beschaving heeft gegeven op nagenoeg ieder gebied. Het joods-christelijke geloof is de echte bron geworden van de westerse beschaving. Wij aanvaarden daarbij echter geen enkele misvorming of verenging van de universaliteit van de authentieke evangelische boodschap van Jezus Christus. Hij voorspelde de verwoesting van Jeruzalem en van de tempel en zo is het gebeurd. Hij heeft voorspeld dat haat, vervolgingen, verwoestingen, oorlogen en moorden zullen toenemen. En zo is het aan het gebeuren. Uiteindelijk zal Hij alle duivelse machten en de antichrist vernietigen en Hij zal Koning zijn over alle volkeren in een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Van ons vraagt Hij ondertussen trouw te blijven aan zijn Woord, de liefde te bewaren jegens Hem en alle medemensen, onbevreesd te blijven getuigen van Hem en te blijven volharden in de beproevingen. Wij verwerpen iedere vorm van een aards, materialistisch messianisme waardoor het ene volk het andere overheerst. Christus is ons aller leven en onze enige hoop. Hij zegt ons: “Wanneer zich dit alles begint te voltrekken, richt u dan op en heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing komt nabij” (Lc 21, 28).

P. Daniël

In een interview zei De Wever dat over Di Rupo niets positiefs te vertellen valt. Het gemak waarmee dergelijke leugenachtige veralgemeningen gedebiteerd worden én het gemak waarmee de meeste gazetten dergelijke onzin slikken, zijn gewoonweg verbijsterend en beschamend voor het ethische en intellectuele niveau van het politieke debat in Vlaanderen en België.

En een fraaie toekomstige coalitiepartner is me die De Wever toch wel: de andere toekomstige partners CD&V, Open VLD en MR, ervan beschuldigen dat ze er niks van gebakken hebben!

VIII/19

Vrijdag 25 juli 2014

Hulde en dank aan onze weldoeners.

Vroeger hebben we reeds een voorlopig verslag gegeven van de wijze waarop de financiële middelen, die ons gul geschonken zijn besteed werden. Het ging onder meer om groot en zeer kostbaar materiaal zoals de twee mobiele hospitalen. Nu gaat het over de hulp aan afzonderlijke families en personen. Vanuit België en Nederland zijn vele containers verzonden die meestal niet tot bij ons konden komen. Vrijwilligers over heel het land verspreid, hebben gezorgd dat hetgeen specifiek voor ons klooster is, in bewaring wordt gehouden terwijl de noodhulp verdeeld wordt. Ondertussen kwamen hier wel trucks toe vanuit Rusland met hulpgoederen, die verzameld zijn door de Russiche orthodoxe kerk in samenwerking met het Rode Kruis en de Arabische tegenhanger, de Rode Halve Maan. Alles wordt deskundig en centraal geregeld door moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel. Dag en nacht spannen zij zich in om het lijden van de Syrische bevolking zoveel mogelijk te verlichten. Ziehier enige achtergrondinformatie en een kort verslag met enkele beelden. Dit is uiteindelijk enkel maar mogelijk dank zij jullie inzet, geldelijke en materiele hulp. Sommigen hebben zich, ook in België, dag en nacht ingespannen voor Syrië. Anderen hebben door geldelijke bijdragen geholpen. Aan hen allen is deze hulde en dank gericht.

Daadwerkelijke humanitarie hulp

In het begin van 2011 ontstonden er plots grote beroeringen in Syrië. Onze Libanese zusters hadden meteen de intuitie dat buitenlandse machten nu hier chaos wilden brengen zoals ze in Libanon hadden bewerkt. Deze zusters hadden namelijk de oorlog in Libanon meegemaakt en de vader van moeder Agnes-Mariam was een Palestijnse christen, afkomstig uit Nazareth en slachtoffer van de etnische zuivering door de zionisten. Het overwegend en zeer christelijke Libanon werd plots slachtoffer van massamoorden en verwoestingen. Land en volk werden in stukken verbrokkeld, de soenitische moslims waren nu in de meerderheid en het geweld kon overal en altijd uitbarsten. De zionisten hadden hun slag thuis gehaald en konden verder met hun militaire supermacht willekeurig het land blijven aanvallen en verzwakken wanneer ze maar wilden... tot nu toe.

De allereerste intuitie omtrent de opstanden in Syrië, door het buitenland opgezet, werd door de gebeurtenissen steeds meer bevestigd. De manipulatie van de media was echter zo grondig voorbereid dat de waarheid voor de openbare opinie verborgen bleef. In deze omstrandigheden waren visie en moed van het allergrootste belang. Moeder Agnes-Mariam nodigde midden november 2011 een groep van 16 internationale onafhankelijke journalisten uit, om de toestand hier gedurende een week te komen

waarnemen om dan van de waarheid te kunnen getuigen. De meesten hebben dit ook gedaan. Deze journalisten kwamen ’s avonds terug in ons klooster en deelden met elkaar en ons de ervaringen die ze op verschillende plaatsen in het land hadden opgedaan. Voor onszelf was dit een uiterst rijke journalistieke leerschool. De week eindigde met een druk bijgewoonde persconferentie in Libanon. Dit was een begin van een ommekeer in de bewustwording.

Ondertussen stond moeder Agnes-Mariam al op de zwarte lijst zodat zij voor alle rebellengroepen een prioriteit werd, wat haar uitschakeling moest verzekeren. Samen met zr. Carmel is ze echter in een waanzinnige rit, net op tijd, onze gemeenschap Mar Yakub kunnen ontvluchten. Dit is inmiddels al meer dan twee jaar geleden (juni 2012). Sindsdien hebben beide zusters niet opgehouwden zich dag en nacht af te sloven om al het mogelijke te doen om het Syrische volk en land mee te helpen redden van de ondergang. Zonder vrees ging moeder Agnes-Mariam in op alle uitndogingen om te getuigen van wat er in Syrië werkelijk bezig was: in Rome, Brussel, Parijs, Genève, Londen, Ierland, Australië, Maleisië. Zij nam deel aan de pelgrimstocht van vrede, door enkele nobelprijswinnaars georganiseerd met een bezoek o.a. aan Syrië en Iran. Een zware opdracht werd een reeks conferenties doorheen de Verenigde Staten van Amerika, waar zij achtervolgd werd door een groep die haar conferenties trachtte te verstoren en haar persoon te belasteren. Onverschrokken ging zij openlijk de confrontatie aan, die meestal eindigde in een ontmaskering van haar belagers en een enthousiast applaus van het publiek. Tegelijk aanvaardde zij de uitnodigingen van allerlei tv-stations om in een uitgebreid interview de werkelijke toestand toe te lichten en op te roepen tot hulp aan Syrië. En geheel anders dan onze zelfverklaarde "Midden-Oosten specialisten", die vanuit hun luie zetel "de ontwikkelingen in Syrië op de voet volgen", om dan onze media verder te vergiftigen en gewoon de westerse oorlogspropaganda na te praten, was zij telkens, geheel onverwacht met een blizbezoek aanwezig op de plaatsen waar terroristen een aanslag of een massalachting hadden gepleegd. Zij was er om de werkelijkheid te zien, rechtstreeks contact te nemen met de slachtoffers en de hulp te coordineren. Is het te verwonderen dat er lastercampagnes tegen haar werden opgezet, waarvan sommigen met medewerking van buitenlandse regeringen en hun geheime diensten? In onze gemeenschap hebben wij al haar initiatieven gevolgd en telkens intens gebeden opdat zij de nodige kracht en bescherming zou krijgen om haar taak onvermoeibaar verder te zetten. Het ging er soms bijzonder gespannen aan toe. In Homs heeft zij een verzoening willen bewerken tussen rebellen en leger. Daarvoor wilde zij persoonlijk de hoogste rebellenleider zelf spreken. De wagen waarin zij zat werd tweemaal beschoten, toen zij er naartoe reed en toen zij terugkeerde. Zij bleef evenwel ongedeerd. Ook in Maadamyye (Damascus) was de bevolking er zeer erg aan toe. Het was door rebellen gegijzeld terwijl het leger hen trachtte te omsingelen. Ook daar nam zij het initiatief om een verzoening te bewerken. Zr. Carmel was zeer ongerust en uiteindelijk erg kwaad

omdat de toestand daar levensgevaarlijk was. Moeder Agnes-Mariam keek zr. Carmel aan en zei: "

Vertrouw op de heilige Geest" en zij stapte met een witte vlag door de vechtende linies, recht naar het hoofdkwartier van de rebellen, terwijl twaalf scherpschutters hun geweer op haar hadden gericht. Zij sprak met de leider van de rebellen en tenslotte werden duizenden mensen bevrijd. Ongelooflijk maar waar.

Moeder Agnes-Mariam heeft twee verenigingen opgericht, een voor een nationale verzoening waarin tevens alle stamhoofden van Syrië vertegenwoordigd zijn en een voor humanitaire hulp. Alleen over de laatste geven we hier een kort verslag. Al hebben we geen enkel gezag om voor het wereldforum een voorstel te formuleren, toch doen we het. Wie de werkelijke inzet overschouwt van moeder Agnes-Mariam, gesteund door zr. Carmel en heel de gemeenschap van Mar Yakub gedurende gans deze oorlog, moet besluiten dat zij de Nobelprijs voor de vrede meer dan waard is, al zal dit wel het allerlaatste zijn dat de Amerikaans-zionistische wereldheersers zullen toelaten.

In 2012 richtte moeder Agnes-Mariam het "

Humanitarian Assistance Team" op met een grote groep vrijwilligers. Het zijn christenen en moslims die de mensen in de grootste nood, onafhankelijk van hun geloofsovertuiging trachten te helpen. Vele mensen die vroeger erg welstellend waren en nu in de diepste ellende verkeren, hebben de neiging zich eerder te verbergen dan zich te manifesteren. Het gebied van de hulpverlening is vooral de streek tussen Homs en Damascus. Het is een belangrijk maar ook beperkt gebied. Wij zijn ook maar beperkt. Wel is er nog een aparte groep die vanuit Tartous werkt. Er werd een poster gemaakt voor de vereniging met de naam van moeder Agnes-Mariam (Fadia al Laham), om duidelijk de verantwoordelijkheid voor de betrouwbaarheid van deze hulpverlening te garanderen. Dit vergemakkelijkt het werk

van de vrijwilligers en geeft hen vertrouwen. Een gezin dat tot onze gemeenschap behoort en afkomstig is uit Damascus zorgt dag en nacht voor een goede coordinatie. In 2014 hebben ze 11.550 pakketten met voedsel en medische hulp kunnen verdelen in Damascus en de voorsteden, in Homs en Dar’aa. Bovendien hebben ze overvloedig lakens, matrassen, kleding en speelgoed kunnen uitdelen. Soms wordt ook geldelijke hulp gegeven. De kerngroep van deze vrijwilligers hebben we vroeger al eens "de twaalf apostelen" genoemd en worden nu ook officiëel erkend en gewaardeerd om hun deskundige en onbaatzuchtige inzet.

Een van onze vrijwilligers overhandigt een truck voedsel en hygiënisch materiaal aan een vertegenwoordiger van de Syrische Vereniging voor sociale zaken, bestemd voor Adra, in de buitenwijken van Damascus, waar zwaar gevochten is.

Vrijwilligers met hulpgoederen op weg naar Damascus.

De burgemeester van Maadamiyye en zijn staf krijgen een truck met voedsel, hygiënisch materiaal, melk en chocolade. Eind 2013 werd dank zij de inzet van moeder Agnes-Mariam het beleg en de gijzeling van de bevolking gebroken en verlieten de rebellen de stad. In alle huizen was er ingebroken en vele huizen waren verwoest.

Het team brengt voedsel en medische hulp, melk en chocolade naar Dar’aa, aan de grens met Jordanië (buiten het aangeduide vierkant op de kaart). Hier is de oorlog tegen Syrië eigenlijk begonnen.

In de lente van 2014 werden de families van Ma’aloula geholpen, (mogelijk de oudste christelijke stad na Jeruzalem) waar nog de taal van Jezus, het Aramees gesproken wordt: voedsel, medische hulp, kleding, matrassen, lakens, verwarmingstoestellen, zeep, hygënisch materiaal (samen 2, 5 ton). De terroristen hebben de stad en kloosters grondig verwoest. Antoon, een jonge christen kreeg een revolver tegen zijn hoofd en moest moslim worden. "

Ik ben christen en zal als christen sterven" was zijn antwoord. Hij werd vermoord en wordt nu als martelaar vereerd. De bevolking kan nog lang niet terug naar hun huizen. De verwoesting van Ma’aloula en zijn kloosters is een dolksteek in het hart van de gehele christenheid.

In Abasyeen (Damascus) konden 100 families geholpen worden met voedsel en hygienisch materiaal, melk en kleding

In 2014 werden in Damascus 15 auto’s met kleding uitgedeel, door Moeder Angès en zr. Carmel overgebracht vanuit Libanon.

Vorige week vertrok een vol minibusje vanuit ons klooster naar Shel (in de buurt van Nebk), waar de terroristen weg zijn na vele huizen te hennen verwoest en geplunderd

.

Voedsel, hygienisch materiaal en 6oo dekens worden uitgedeeld in Jreijir (Damascus)

Shel

Voedsel en hygiënisch materiaal wordt uitgedeeld in Ma’amoura

Ons eigen dorp Qara heeft een rijke geschiedenis. In de Middeleeuwen waren er meerdere kerken en zelfs een bisschopszetel. De centrale moskee was aanvankelijk een heidense tempel, daarna de St. Nicolaaskerk, volgens de traditie gebouwd door de heilige Héléna in de 4

e eeuw. Het is voor deze centrale moskee dat wij met eigen ogen de opstand hebben zien onstaan. Wij wandelden met de pastoor vrolijk door het dorp, bezochten enkele zieken, baden voor hen en deden inkopen om dan samen met enkele jongeren in de pastorie te eten. Op een vrijdagavond was een groepje vreemde mannen wild aan het schreeuwen en ze filmden hun eigen protest. Erg ongemakkelijk liepen we vlug door de groep heen. En in november 2013 was het dorp door duizenden terroristen ingenomen. Na anderhalve maand gevechten met het leger waren de terroristen weg. Inmiddels was ook heel de bevolking gevlucht. Dank zij de hulp van onze groep konden de bewonders terugkeren. 5250 voedsel- en hygienische pakketten, 17.000 dekens en 10.000 materassen werden uitgedeeld. Hier ligt een deel opgeslagen in de St. Michiels kerk van onze byzantijnse pastoor, Deze kerk werd door terroristen van binnen grondig vernield maar is inmiddels helemaal hersteld. De rust is bijna teruggekeerd in het dorp en de bewoners zijn nagenoeg allemaal terug.

Dorpsbewoners vullen de nodige papieren in

De grote kerk van de (niet voltooide) nieuwbouw van ons klooster Mar Yakub doet dienst als opslagplaats: dekens, voedsel- en hygiënische pakketten werden van hier uit verdeeld in Qâra, Jrejir en Yabroud.

Op onze grote binnekoer kwamen trucks toe met hulpgoederen vanwege de Russisch orthodoxe kerk, die mede door dorpsbewoners van Qâra worden gelost.

Terwijl de plaatselijke kliniek in Qâra aan de kinderen de nodige verzorging verleent krijgen ze speelgoed. Zo komen de kinderen, die meer geïntersseerd zijn in het speelgoed dan in de medische zorg.

Deze moeder bleef achter met vijf kinderen. Haar man is nog steeds vermist, de twee meisjes zijn ziek en de baby heeft kanker. Zij ontvingen matrassen, voedsel, hygiënisch materiaal, kleren, melk en geld voor de huur van twee kamertjes gedurende vier maanden.

Dit zijn kinderen van de catechesegroep van de Zeitoun kerk van het Grieks Melchitisch patriarchaat in Damascus. Ze kregen voetballen.

Dit is een arm druzengezin waarvan de vader gedeeltelijk verlamd is en een van de kinderen gehandicapt. De moeder kan als opdienster werken in een polykliniek maar moet nog van het ene hulpcentrum naar het andere om rond te komen. Ze verdient 8000 Syr. P. en heeft 30 000 S.P. maandelijkse kosten aan medicijnen.

. Ons team kon hen de nodig hulp geven. Twee kinderen van deze familie zijn ziek. We konden hen medicijnen geven, geld en een rolstoel.

Mar Yakub, Qara, Syria deirmaryakub@gmail.com

'Ontzeg mensen de herinnering van een plaatselijke gemeenschap niet'

De waarde van afscheidsrituelen binnen de eigen gemeenschap

Er is in westerse landen een toenemende trend om begrafenisrituelen, ook religieuze, of begrafenissen tout court, af te handelen los van de (geloofs)gemeenschap waarin de overledene geleefd heeft. Of via begrafenisverzekeringen zelfs los van de nabestaanden.

Dat leidt onvermijdelijk tot minder betrokkenheid, de erg beperkte aanwezigheid van vooral dan nog naaste familieleden bij begrafenisrituelen en tot een intenser isolement en een grotere anonimiteit en vervreemding.

Een tendens die in de lijn ligt van het voorgaande, begint zich af te tekenen o.a. in Duitsland: mensen anoniem begraven.

De aartsbisschop van Berlijn heeft zich daartegen gekant. 'Daardoor wordt aan mensen de herinnering van een gemeenschap ontzegd. Aan de manier waarop een cultuur met zijn doden omgaat, kunnen wij aflezen wat haar verhouding is met de levenden. Volgens de christelijke overtuiging heeft de mens echter een waarde die de dood overstijgt.'

Tot nu toe zijn de volgende kandidaten bekend voor de twee ministerposten die Open VLD in extremis kreeg toebedeeld in de Vlaamse regering:

Alexander De Croo
Jean-Paul De Gucht
Sven Gatz
Annemie Turtelboom
Bart Somers
Bart Tommelein
Noël Slangen

Voor enkelen die naast de postjes grepen wordt door Gwendolyn Rutten aangevoerd dat het allemaal zo vlug moest gaan dat ze niet op tijd hun domiciliëring naar Brussel konden overbrengen. Kom nou. Precies alsof die formaliteit van de eedaflegging en de andere rituelen niet verplaatst konden worden als Rutten echt haar zinnen op bv. Jean-Paul De Gucht had gezet.

En de gazetten slikken die partijtopuitleg maar. Terwijl het duidelijk is dat het gaat om een bikkelharde strijd tussen verschillende liberale clans en om de versterking van Gwendolyns positie met voluit te vertrouwen volgelingen.

VLAAMS REGEERAKKOORD IS GEMISTE KANS VOOR PERFORMANT ARMOEDEBELEID

Bert D'hondt van Welzijnszorg Bron: Phk/Kerknet

BRUSSEL (KerkNet) – Volgens het samenwerkingsverband ‘Ieders stem telt’ is het centrumrechtse Vlaamse regeerakkoord een gemiste kans om werk te maken van een echt en performant armoedebeleid. Daardoor dreigen de meer dan 600.000 Vlamingen in armoede grotendeels aan de kant te blijven staan. Te weinig en te vaag, zo luidt het bij ‘Samenlevingsopbouw’, ‘Uit de Marge’, ‘Welzijnsschakels’ en ‘Welzijnszorg’, die samen het samenwerkingsverband ‘Ieders stem telt’ vormen.

Coherent armoedebestrijdingsbeleid

Bert D'hondt, medewerker politiek beleid van Welzijnszorg: "Heel wat partijen maakten verkiezingsbeloftes om van armoedebestrijding een speerpunt te maken in de komende legislatuur, maar de visietekst geeft weinig antwoorden. Positief is dat er bij de hervorming van de kinderbijslagen een sociale toeslag zal zijn voor gezinnen met lage inkomens. Hoe dit gerealiseerd zal worden en of er geen nieuwe armoedevallen ontstaan, bijvoorbeeld bij grote gezinnen omwille van het afschaffen van rangtoeslagen, valt af te wachten. Ook bij de kinderopvang is er expliciet sprake van inspanningen voor de toegang van kwetsbare gezinnen. Een verdere automatisering van rechten, waarvan sprake, is een stap vooruit. Op andere domeinen wordt geen aandacht besteed aan mensen in armoede of valt te vrezen dat de vermelde maatregelen een negatief effect hebben. Op de woningmarkt is er geen sprake van een extra financiële ondersteuning voor huurders op de private markt of een uitbreiding van het aantal sociale huurwoningen. Bij tewerkstelling is er geen sprake van mensen in armoede. Op het vlak van onderwijs of gezondheid is geen sprake van ongelijkheid of de bestrijding daarvan."

Armoede is geen keuze

Toch blijft het samenwerkingsverband hoopvol: "Een regeerakkoord is geen beleidsnota. Er zullen nog veel maatregelen concreet uitgewerkt worden de komende weken en maanden en ook belangrijke dossiers zoals de kinderbijslag en woonbonus zijn nog niet uitgeklaard. Er is dus nog een kans dat alle excellenties uitgebreid werk maken van een horizontaal armoedebestrijdingsbeleid. Armoede is geen keuze, het is een schending van fundamentele rechten. Maar met wat nu bekend is, zal de armoede niet dalen en zullen de doelstelling van het ‘Pact 2020’ niet gehaald worden. Mensen in armoede verdienen meer ambitie."

(Kerknet)

Björn Rzoska, fractieleider van Groen, is van mening dat CD&V 'volop kiest voor een conservatieve regering op Vlaams en federaal niveau'.

 'CD&V steekt de progressieve stemmen in haar rechterzak om conservatief beleid mogelijk te maken. Vele progressieve kiezers die voor CD&V hebben gestemd, moeten zich vandaag bekocht voelen', besluit Rzoska. 'En door met de coalitiepartners van de Vlaamse regering front te vormen voor federale onderhandelingen, speelt ze ook nog eens volop in de confederale kaart van N-VA.'

Professor Nuyens (KUL-UA):

'Ruim een miljoen Belgen slikt elke dag antidepressiva. Dat is 30 procent meer dan gemiddeld in Europa en bijna even hoog als in Zweden, Finland en Denemarken.'

VIII/18

Zondag 20 juli 2014

Is niets meer “heilig”, dan is ook niets meer “veilig”

De erkenning van het heilige blijft onuitroeibaar aanwezig in iedere samenleving. Het verdwijnt niet, het verplaatst zich. De Franse Revolutie wilde het religieuze en het heilige voor goed uitroeien en het hoogtepunt van de “laïciteit” vieren, door de “Verlichting van de opperste Rede”. In de geschiedenisboeken wordt dit tot nu toe nog beschouwd als een vooruitgang in de menselijke beschaving. In feite was het een terugkeer naar de oertijd. Een vrouw werd op een hoge troon geplaatst in de kathedraal en iedereen moest niet zomaar de rede erkennen maar de “Godin” van de Rede aanbidden. De leden van de ISIS (in ’t Frans EIIL, in het Arabisch Daesh), voorlopig herleid tot IS (islamitische staat), wellicht de meest beestachtige groep, hebben eveneens de onweerstaanbare drang om hun duivels gedrag te rechtvaardigen als zijnde heilig: Allahoe Akhbar.

Ook al schijnt de westerse beschaving het heilige grondig opgeruimd te hebben, dit is slechts schijn. Een begrafenisdienst in een crematorium is niets anders dan een slechte copie van een begrafenisdienst in een kerk, maar dan nagenoeg zonder inhoud. Of kijk naar het verloop in een modern ziekenhuis, dat de gebruiken van het ritueel uit onze middeleeuwse kathedralen probeert toe te passen. De personen met witte jassen zijn als de priesters en hebben de leiding. Zij mogen komen op plaatsen die voor anderen ontoegankelijk zijn en die als “het heilige” beschouwd kunnen worden. Het gewone volk moet in stilte op de voorziene plaasten wachten. Of denk aan het verloop van het WK voetbal, dat volgens strikte liturgische voorschriften is georganiseerd..

De vernietiging van het Syrische volk en land, van het Iraakse volk en land, van het Palestijnse volk en land, de uitroeiing van christenen, de etnische zuiveringen zoals nu in Oekraïne en elders, de algemene ontwrichting van nagenoeg alle morele waarden in het Westen, de vernietiging van de menselijke waardigheid en leven, van huwelijk en gezin, van de soevereiniteit van volk en land... het vormt allemaal samen één geheel: de strijd tussen de duivelse machten en het Rijk Gods. De eersten willen de glorie en de macht van mensen verheerlijken. De kenmerken hiervan zijn leugen, verdeeldheid, onderdrukking, verwoesting, moord en zelfvernietiging. Het tweede geeft waarheid, eenheid, blijvende vreugde en leven. Deze strijd tussen goed en kwaad en de vermenging van beiden, zullen blijven bestaan tot aan het einde der tijden.

Het heilige behoort alleen aan God toe. Een samenleving die zichzelf het heilige toeëigent, verwordt tot een heidense, dierlijke barbarij, zoals de Franse Revolutie bewezen heeft. Dan zijn samenlevingen in staat om mensen te slachten en gelijk wat, zelfs beesten te aanbidden. De ontkenning van de heiligheid van God is de zelfvernietiging van de mens. “Toen liep de hele wereld het beest vol bewondering achterna en zij aanbaden de draak omdat hij aan het beest de heerschappij had gegeven” (Apocalyps 13, 3-4). De Apocalyps komt steeds dichter bij.

Humanitaire hulp… voor wie?

Er is herhaaldelijk en druk overleg gepleegd over het verlenen van hulp in die gebieden die door “de oppositie” worden gecontroleerd. Syrië heeft het daar moeilijk mee. De “internationale gemeenschap” maakt hiervan gebruik om nog eens Syrië te beschuldigen en te zeggen dat “het regime” zijn eigen volk uithongert. Zo wil ze Syrië dwingen onafhankelijke humanitaire hulp toe te laten. Inmiddels werd door de VN Veiligheidsraad unaniem resolutie 2165 aanvaard om langs bepaalde grensovergangen met volledige erkenning van de Syrische soevereiniteit hulp te bieden. Hoe zich dit concreet zal uitwerken laat ik nu terzijde. Ik wil slechts de dubbelzinnigheid die achter deze lobby schuilt aan het licht brengen.

Bachar al-Jaafari, Vitaly Churckin en Li Baodong, de permanente vertegenwoordigers van respectievelijk Syrië, Rusland en China, hebben voor het wereldforum duidelijk en volkomen eensgezind de vinger op de wonde gelegd. Als humanitaire hulp gepolitiseerd wordt, is ze een verkapte vorm van hulp aan het terrorisme. Iedere hulp aan een land dat tot de UNO behoort moet, volgens internationaal recht, met toestemming van die regering gebeuren. Vijftien Syrische en Arabische juristen hadden in een brief hieraan al herinnerd. Een aantal landen blijven echter alle mogelijke middelen aanwenden, zelfs “humanitarie hulp”, om Syrië te ontwrichten.

Tegen Syrië wordt een soort wereldoorlog georganiseerd door wereldheersers met tienduizenden terroristen uit meer dan 80 landen. Hoe kunnen honderden jongeren uit Frankrijk, Engeland, België en duizenden uit Tunesië, Saoedi-Arabië en van elders zonder paspoort of enige voorziening hier “toevallig” komen moorden? Ook in België kun je openlijk en zonder enig probleem alle informatie en hulp krijgen. En nu hebben we weer een triestige primeur in Vlaanderen. Een “jihad-expert”, “een onderzoeker” aan twee gerenommeerde universiteiten krijgt alle ruimte en medewerking voor zijn haatcampagnes tegen Syrië en het aanwerven van nieuwe strijders. Het ziekelijk gedoe van deze gedrogeerde geest wordt fier in een weekblad uitgesmeerd. Ondertussen zijn de 500 miljoen dollar van Obama juist bedoeld om de gebieden van deze rebellen uit te breiden en te versterken want deze noemt hij “bevrijde gebieden” waar hij nu de vrede wil “stabiliseren”. Dat deze “gematigde rebellen” al 33 leden van de Rode halve Maan (hier de tegenhanger van het Rode Kruis) hebben gedood wordt verzwegen. Moeten we blij zijn omdat er zovelen “gematigd” werden omgebracht? En dan maar ijveren voor “humanitaire hulp”! Wanneer je bij uw gebuur stiekem de kraan van de wasbak in de keuken gaat opendraaien en je komt daarna met emmer, dweil en aftrekker mee helpen, ben je niet alleen een huichelaar maar vooral een lafaard. Draai de kraan terug dicht en de problemen zullen vlug opgelost zijn. De ellende van het Syrische volk werd en wordt veroorzaakt door de rebellen, in dienst van buitenlandse wereldheersers. Wanneer de “internationale gemeenschap” eensgezind haar terroristen hier opruimt, is er meteen rust en kan het land zich vlug herstellen. En dit willen sommigen juist tegen iedere prijs beletten.

Na de aanslag van 11 september 2001 in New York zei generaal Wesley Clarck openlijk dat “wij” (G. Bush met zijn militaire raadgevers) besloten hebben in vijf jaar tijd zeven landen aan te vallen (waaronder Syrië, Irak, Libië en niet Saoedi-Arabië, waar de meeste vermeende terroristen vandaan kwamen!) . Alles is te beluisteren op youtube. De zogenaamde strijd tegen het terrorisme was daarna maar een voorwendsel om landen die de opperheerschappij van de bankenindustrie niet erkenden en de WTO (World Trade Organisation) weigerden te tekenen, aan te vallen en te onderwerpen. En zo zijn we heel ver verwijderd van een edelmoedige humanitaire hulp.

Apocalyptische toestanden ...

We beleven alweer een spectaculair wereldnieuws: een nieuw kalifaat met een kalief voor de 21^e eeuw. De volle naam van deze zelfverklaarde kalief luidt: Abu Bakr al-Baghdadi al Hussayni al Qurashi. Hij geldt als de opvolger van Mohammed, “de emier van de gelovigen”, laten we wat oneerbiedig zeggen “de superplus van de mohammedanen”. Die man trekt echter niet alleen alle religieuze maar ook politieke macht naar zich toe. Zijn kalifaat begint bescheiden (?) in Irak maar met de bedoeling dit uit te breiden tot de “omgeving” en uiteindelijk tot heel de wereld.

Voor fanatieke moslims schijnt een kalief en een kalifaat de grote droom te zijn. Het moet een “theocratie” worden volgens “de weg van God”, waarbij zij zelf echter hun onmenselijke wetten opleggen. Zij dromen van een soort wonderlijk herstel van een gouden periode van de islam als wereldoverheersing. Een dergelijke “gouden periode” als ze ooit bestaan zou hebben, was in hoofdzaak te danken aan de christenen, zoals Philip Jenkins in zijn schitterende studie over de duizend jaar van “het vergeten christendom” aantoont. En de beginperiode was al getekend door bloedige strijd (632-661). De eerste kalief Abu Bakr wees zijn opvolger zelf aan: Omar. Er ontstond echter grote onenigheid en deze werd vermoord, evenals de twee volgenden: Osman en Ali. Daarna komt een langduriger kalifaat van de Omeyyaden van Damascus (661-750), van de Abassiden van Bagdad (750-1258) en van Cairo (1261-1517). Er volgen nog kalifaten in Noord-Afrika, Egypte en Cordoba en uiteindelijk zullen de Ottomanen eeuwen lang hun kalifaat vestigen (1517-1924) totdat Kemal Atatürk in 1924 dit Ottomaans kalifaat voor goed zal afschaffen en de Turkse republiek stichten, waarvan hij de eerste president wordt. Een internationaal congres in Cairo (in 1926) wil echter de oude glorie herstellen, wat evenwel niet lukt. Het eindigt met een algemene oproep om het kalifaat te herstellen.

En hieraan heeft dus meneer Abu Bakr enzovoort, in Irak gevolg gegeven. Ook nu is er echter vanaf het begin weer strijd. Trouwens voor de ongeveer 15 % van de moslimwereld, de sjiieten, kan de kalief geen soenniet zijn. Zij volgen Ali, de neef van Mohammed. Bovendien, Abu Mohammad al-Jolani, de leider van al-Nousra kondigt aan dat hij zijn eigen kalifaat sticht en zijn eigen Islamitische staat van Damascus (al-Shamaan), omdat zijn tegen-kalief miljoenen dollars van hen zou gestolen hebben. Dat er veel geld mee gemoeid is, wisten we al. De eerste financieringen van allerlei terroristische groepen gebeurde heimelijk en tactisch langs diplomaten en zakenmensen. Dan veroverden ze zelf inkomsten van de gestolen olie, drugshandel, verkoop van aller kostbaarste historische stukken of langs kidnapping. Sinds 9/11 zijn er voldoende fondsen vrij gemaakt voor “de strijd tegen het terrorisme” en dit gaat vooral naar... terroristische groepen. Het koppige Syrië dat de soevereiniteit van zijn volk en land blijft verdedigen is hierbij het internationaal doelwit. Als de vernietiging van Syrië niet lukt, beginnen ze opnieuw in Irak en Libanon. Of het nu de droom is van een wereldkalifaat, van een zionistische wereldoverheersing, van een “nieuwe wereldorde” of een “New Middle East”, een vrijzinnig Europa op grond van de rede, iedere aardse heerschappij is gericht op menselijke glorie en wordt slechts bereikt door het uitmoorden en onderdrukken van massa’s mensen en het vernietigen van landen. Nogmaals apocalyptische vooruitzichten.

Een strijd tegen de BRICs?

Tegelijk worden er ook zaadjes van hoop uitgestrooid. Daags na het voetbalfeest werd in Fortaleza de 6^e top gehouden van de BRICS (Brazilië, Rusland, Indië, China, Zuid-Afrika) om “zaadjes voor een nieuwe financiële structuur” te zaaien, die meer onafhankelijkheid biedt van de wereldbank (ik blijf weigeren dit woord met hoofdletter te schrijven!) en het IMF en meer de belangen van de betrokken landen zal dienen. Tegelijk kwam er een krachtige verklaring tegen landen die het internationaal terrorisme in Syrië blijven steunen.

Het is niet toevallig dat het nieuwe kalifaat zich uitstrekt aan de grenzen van de kernlanden van de Brics, nl. Rusland, Indië en China. Is dit een onderdeel van dezelfde strijd van het westers imperialisme om in deze landen fanatieke moslims aan te wakkeren?

Onze Argentijnse en Duitse paus hebben mogelijk met spanning de wedstrijd om de wereldbeker voetbal kunnen volgen, waarbij uiteindelijk de laatste de eer van de overwinning behaalde. Geef ons dan maar een dergelijke “westerse” wedstrijd voor onze twee pausen in plaats van alle gruwelen van deze terroristen.

Syrië viert feest

Er wordt op dit ogenblik in onze streek nog zwaar gevochten en er zijn meerdere jonge soldaten door terroristen gedood. De gruwelen houden niet op. Toch is er goede hoop dat de streek zal gezuiverd worden van rebellengroepen dankzij de heldhaftige en systematische inzet van het leger. In het oosten van het land is het nog moeilijker. Toch gaat Syrië zijn weg van onafhankelijkheid verder. Op 16 juli heeft de president de eed afgelegd. Het werd een groots feest in Damascus met een lange toespraak, herhaaldelijk onderbroken door luid applaus en lachende gezichten. Het nalezen van de toespraak van de president is de moeite waard.

De president prees het volk dat zo eensgezind blijft in de strijd tegen het internationaal terrorisme en buitenlandse heersers die “hun democratie” willen opdringen. Hij dankte de twee andere presidentskandidaten om hun inzet. Hij prees de moeder die al vanaf vijf uur ’s morgens aan het stemlokaal stond met een foto van haar vermoorde zoon, de gewonde soldaat die in zijn rolstoel ging stemmen en de honderdjarige vrouw die wilde deelnemen aan de verkiezingen. De westerse kolonialisten met hun handlangers hebben de verkiezingen willen boycotten maar ze hebben gefaald. Zij willen ons tot slaven maken in eigen land, zei hij, maar het volk heeft zelf de leiding genomen en gesproken. Deze overwinning is echter te danken aan het bloed van onze martelaren. Hij sprak ook over het beleid in de toekomst. Hij wil iedere onnodige confrontatie met het westen vermijden maar de huichelarij blijven ontmaskeren. Landen die nu volop het terrorisme steunen, zullen er vroeg of laat zelf slachtoffer van worden. Hij wil iedere buitenlandse inmenging blijven afwijzen en resoluut het terrorisme bestrijden. Tegelijk wil hij verder werken aan de onderlinge verzoening en de heropbouw van het land.

Over heel het land werden nogmaals spontane volksfeesten gehouden. In Sweida organiseerde een afdeling van de revolutionaire jeugd een feest om de “overwinning van alle Syriërs” te vieren. In Lattakia was het de Nationale Studentenvereniging. In Tartous de raad van bestuur van de gezondheidsdienst die voor hun gebouwen een meeting hield met een toespraak van de directeur Yassin Ibrahim, die zijn hoop uitsprak op een spoedige terugkeer naar de veiligheid van het land. Ook het volk van de Golan stuurde een hartelijke felicitatie naar de president en prees hem als de leider van Syrië én van het Arabische verzet. En bij deze gelegenheid organiseerde het Syrisch Amerikaans Forum in New Jersey een “Ramadan fast-breaking” (Iftar) om zijn solidariteit te betonen met het Syrische volk en de president, in hun strijd tegen het terrorisme.

Daags na de volksfeesten heeft de IS een zeer zware aanslag gepleegd. In Palmyra werden honderden mensen gedood, de gasleidingen en energievoorraden ontwricht waardoor ook wij voorlopig erge stroomonderbrekingen zullen hebben en een oliebron veroverd. Het is de duivelse reactie op de vreugde en de vrijheid van het volk. Het ziet er ook naar uit dat de eenheid van het volk uiteindelijk zal overwinnen. Het leger zal ook hier systematische de leiding terug overnemen.

Mar Yakub viert feest... midden een diepe pijn

In deze sfeer van oorlog en pijn hebben we zaterdag mijn gouden priesterjubileum gevierd. Ik had niets gezegd en niets gevraagd omdat we tenslotte nog steeds in oorlog leven, maar blijkbaar werd de bisschop verwittigd. Maandag kwam hij onverwachts een kort bezoek brengen om te zeggen dat hij wil voorgaan in de eucharistie, Mgr. Jean Abdo Arbach. Hij is van Yabroud maar was jarenlang bisschop in Argentinië en van daar een goede vriend van de huidige paus. Met mijn vlekkeloze spierwitte norbertijnentoog was ik wel erg ver verwijderd van de clochardskledij van onze ordestichter Norbertus, die een ruwe pij droeg van ongeverfde wol. Ik zal de paus zeggen dat gij hier zijn concurrent zijt, grapte de bisschop.

Het misformulier werd genomen van de grote profeet Elias (die voor morgen op de byzantijnse kalender staat). Hiermee wilde de bisschop tegelijk de patroon van het monastieke leven en van onze gemeenschap vieren. De bisschop was getooid in schitterende witte en versierde gewaden, abouna Georges en ik in het goud. Het feestgewaad voor mij was door de zusters voor deze gelegenheid ook gemaakt. De bisschop hield een feestrede. Hij deed natuurlijk ook een dringende oproep om te blijven bidden dat God ons het zware juk dat op Syrië en ook op de Syrische christenen drukt zou verlichten, wegnemen of ons de kracht geven het te dragen. Zulk een byzantijnse pontificale dienst is erg feestelijk en de bisschop heeft een prachtige zware stem. Als kleine kudde van nauwelijks twintig mensen vormden we werkelijk de Kerk van het Midden-Oosten. En we hadden geluk. Pas op het einde van de dienst viel de stroom uit. Ik dankte de bisschop en beloofde voor hem te bidden en God te vragen dat Hij hem de eventuele overdrijvingen jegens mij welwillend zou vergeven, waartegen hij lachend protesteerde.

Ook de receptie was fijn verzorgd met allerlei versnaperingen en versieringen. Trouwens, vanaf ’s morgens vroeg werd ik al verwend. Een laptop voor mijn deur produceerde heerlijke Hildegardgezangen om wakker te worden. De fraters hadden voor een typisch Belgisch ontbijt gezorgd: zacht gekookt eitje met geroosterd (echt Europees) brood, een glas frisdrank, een tas warme melk en een kommetje rijstpap. Ik had er wat moeite mee, wetend dat zovele mensen nog in nood zijn. Gelukkig kan inmiddels in onze streek goed voor de gezinnen gezorgd worden. Bovendien, als ik niet gezond blijf hebben ze met mij nog veel meer last.

Het middageten was op zijn Belgisch: kip met fritten (hand made!). De zusters hadden voor de gelegenheid hun habijt afgelegd en ieder had zich in de mooiste nationale klederdracht getooid: Bretoens, Portugees, Chileens, Venezolaans, Syrisch, ook de kinderen. Werkelijk prachtig. In de loop van de middag bracht ieder een lied of een dans met de bijbehorende uitleg. Kleurrijk en inspirerend. En ’s avonds werd in de kleine binnentuin een warme falaffel met een tas thee verorberd in een ontspannend en gezellig samenzijn. Op de muur werd een grappige film vertoond en voor mij was een mooie hangmat geïnstalleerd, zodat ik al liggend en wiegend alles kon volgen. In de oude monastieke traditie werd aan gouden jubilarissen de “baculum senectutis”, de stok van de ouderdom, gegeven. Ik moet eerlijk toegeven, een hangmat ligt mij veel meer. God zij dank voor deze mooie dag.

'Leert van mij: ik ben zachtmoedig en nederig van hart, (Mat. 11, 28-29)', voor paus Johannes XXIII, die op 27 april jongstleden heilig werd verklaard, was dit de kern van Jezus' boodschap.

Als wij Jezus nu eens aan zijn woord zouden houden, zoals de heilige paus Johannes dat gedaan heeft? Als wij nu eens bij Hem in de leer zouden gaan?

Die uitnodiging, die oproep formuleert prelaat F. Testaert van de Postelse norbertijnenabdij in het laatste nummer van 'Molenijzer', het contactblad van de abdij van Postel.

'Wat veel mensen uitput', aldus de prelaat, 'ook priesters en kloosterlingen, ook christelijke ouders, is dat ze hun tijd moeten verdelen in duizend en één projecten. We hebben moeite om te kiezen tussen God en de wereld, tussen de wil van God en de onze, tussen het geestelijk leven en het materieel succes. Als we het juk van Jezus op onze schouders zouden nemen, in plaats van het juk dat we menen te moeten dragen; als we de wil van God zouden zoeken en niets anders, dan zou het leven veel eenvoudiger zijn! God vraagt ons nooit twee dingen tegelijk. Hij eist niet meer van ons, dan wat we dagelijks kunnen doen. Wij zijn het, die onze tijd overbelasten door valse verplichtingen aan te gaan, omdat we ons elven niet echt willen laten vereenvoudigen door God.' 

(Molenijzer, driemaandelijks tijdschrift, Abdij norbertijnen Postel-Mol
 jaarabonnement voor België 12 euro, voor Nederland 15 euro
 rek. BE95 4194 0102 0458)

Reünietanka

Oud-leerlingendag.
De lentebloesems geuren.
Stralende ogen.
Een gordijn schuift voor het nu.
Mannen worden weer jongens.

(Een tanka is een van oorsprong Japanse dichtvorm, bestaande uit 5 verzen van respectievelijk 5, 7, 5, 7, 7 lettergrepen)

'The Church, by her nature, is missionary. She exists so that every man and woman may encounter Jesus.'

1. De Europese Commissie is een politieke instantie, net zoals de regeringen van de EU-lidstaten. Het is geen rechterlijke instantie.

2. Politici en ook nogal wat forumdeelnemers, die zich meestal erg tot fanatiek eurosceptisch opstellen, beschouwen de uitspraak van de EC nu als een onfeilbare Europese goddelijke be- en veroordeling.

3. Tegenstanders van de staatswaarborg beschouwen het ACW, naargelang het in hun kraam past al dan niet als een bank.

4. Men kan regeringsbeslissingen aanvechten -dat gebeurt ,gelukkig maar, in een democratie voortdurend, maar een democratische beslissing moet waarborgen bieden voor degenen voor wie ze bedoeld is. Anders ondermijnt de democratie zichzelf.

5. De tegenstanders stellen zich ondemocratisch op, door de scheiding tussen uitvoerende en rechterlijke macht te betwisten. Een regeringsbeslissing moet uitgevoerd worden tenzij de rechterlijke macht die beslissing on(grond)wettelijk verklaart. Dat is tot nu toe niet gebeurd.

6. De motieven om de regeringsbeslissing aan te vechten, zijn duidelijk persoonlijk en politiek gekleurd. Ze hebben naar mijn mening weinig te maken met respect voor onze democratische instellingen. Uit vele reacties blijkt dat de weerstand ingegeven is door een vorm van negatieve en rancuneuze afgunst in de zin van \'ik niet, dan gij ook niet\'. Anderzijds is ondertussen glashelder gebleken dat de actie van parlementslid Dedecker de politieke agenda diende om de invloed van het ACW en het middenveld te ondermijnen. De zware beschuldigingen van fraude en schriftvervalsing heeft hij na de verkiezingen, nu zijn partij en CD&V zowel Vlaams als federaal in hetzelfde bed willen duikelen, ingeslikt en hij zwijgt als vermoord over het Arco-dossier..

7. Uit heel wat forumreacties spreekt ook veel clementie en begrip en vertrouwen voor de (groot)banken, hun ondanks de crisis nog enorm royale bezittingen, de exuberante verloning van hun topmensen, de kritiekloze acceptatie van de miljarden staatswaarborg, hun ondeskundige, risicovolle, louche internationale, financiële machinaties, enz. Daarentegen ventileren nogal wat mensen hun afkeer en wantrouwen voor in het bijzonder het christelijke middenveld. Klaarblijkelijk is er voor hen veel aan gelegen dat middenveld voorgoed te vermorzelen en monddood te maken.

 In een ontmoeting met economisten, zei paus Franciscus o.a. het volgende:

'Wat staat ons te wachten, wanneer de mens zijn 'menselijkheid' verliest? Wat dan gebeurt, aldus de paus, kan 'wegwerpbeleid', 'wegwerpattitude' genoem worden: wat niet nodig wordt geacht, wordt weggegooid, omdat de mens niet in het centrum staat. En wanneer de mens niet in het centrum staat, is iets anders in het centrum gesitueerd en staat de mens in dienst van dat andere ding.'

Het Vaticaan gaat volgens insiders een woelige avond tegemoet. De Zwitserse Wacht is in de hoogste staat van paraatheid gebracht om desnoods kordaat op te treden en de gemoederen te sussen.

De Wereldbekerfinale tussen Argentinië en Duitsland trekt namelijk ook zijn sporen in Vaticaanstad. Uiteraard heeft de huidige Argentijnse paus Franciscus in het anderhalve jaar van zijn pontificaat al heel wat medestanders verworven en zij zullen fervente supporters van Argentinië zijn. Maar je mag zeker niet denken dat de teruggetreden Duitse paus Benedictus, die binnen de muren van het Vaticaan verblijft, geen aanhangers meer heeft. Die kiezen onvervaard voor de Mannschaft en het Deutschland über alles.

Het belooft een pittige strijd te worden tussen de twee coaches en hun teams. Coach Franciscus opteert eerder voor het wat robuustere, rechtstreekse werk. Coach Benedictus is duidelijk voorstander van een verfijnder, gesofisticeerder, intellectualistischer spel.

Dat zijzelf ook wel eens tegen een bal trappen of koppen in de Vaticaanse tuinen tijdens hun vrije tijd, bewijzen de twee actiefoto's , die door de Vaticaanse persdienst, weliswaar  na lang aandringen, werden vrijgegeven.

Pater Lombardi, de baas van de persdienst, beklemtoonde dat de twee pausen-coaches, zowel in hun beleid als in hun onderlinge oefenpartijtjes binnen de Vaticaanse muren, fair-play zeer hoog in het vaandel dragen. Daarvan zijn we 200% overtuigd!

Hoe dan ook, het wordt vanavond spannend in de Vaticaanse vertrekken. Er wordt zelfs gefluisterd dat mocht Argentinië winnen, er witte rook uit het schoorsteenpijpje van de Sixtijnse kapel zal komen. Bij verlies van de Argentijnen: zwarte. Wait and see!

Paus Franciscus:

'De Wereldbeker maakt het mogelijk dat mensen van verschillende landen en religies samenkomen. Moge de sport altijd de cultuur van ontmoeting promoten.'

VIII/17

Vrijdag 11 juli 2014

Eens zullen de straatstenen het uitschreeuwen

Van de crisis, die begin 2011 in Syrië uitbrak, werd door media en politici meteen een (te) duidelijk beeld geschetst in een soort drieluik. Het was een etterbuil van dictatuur, schrikbewind en corruptie, die eindelijk openbarste. De toestand werd vervolgens dramatisch omdat de vreedzame verzuchtingen van het volk bloedig werden onderdrukt, waardoor een burgeroorlog ontstond. Het Westen met zijn grote traditie aan democratie en vrijheid had dus de plicht de onderdrukte bevolking militair ter hulp te snellen.

Deze voorstelling had evenwel niets te maken met de werkelijkheid, maar was een verzonnen verhaal voor oorlogspropaganda. We hebben het steeds opnieuw aangetoond: “een spontane volksopstand”, “een burgeroorlog”, “gematigde rebellen als vrijheidstrijders” ... hebben hier nooit bestaan. De diep betreurde, vermoorde pater Frans van der Lugt s.j. van Homs was een gematigd en bescheiden man die zich inzette voor de behoeftigen en armen maar niet voor een politieke richting. In een van de weinige interviews zei hij niettemin wat ook wij hier hebben meegemaakt, nl. dat het vanaf het begin gewapende rebellen waren die op de politie schoten.

Syrië was een lekenstaat die voor deze oorlog inderdaad niet veel aandacht gaf aan individuele, politieke vrijheden. Afgezien van een rijke heersende klasse was er een grote gelijkheid. Mannen, vrouwen, onafhankelijk van hun geloofsovertuiging konden alle posten bekleden. Het volk leefde vrij welvarend, in een grote harmonie en er heerste een goede openbare veiligheid. Een kostbaar fototoestel onachtzaam laten liggen in een zetel in de vlieghaven of elders was geen probleem. Als je er weer aan dacht kon je het ding terugvinden precies op de plaats waar je het had laten liggen. Een jonge vrouw kon ’s nachts in de stad gewoon iemand om hulp vragen wanneer ze de weg kwijt was. In Damascus waren de deuren van alle huizen dag en nacht open, zoals dit in ons klooster trouwens ook was. Zie je dit in Brussel of in een andere westerse hoofdstad gebeuren?

Media en politici vertelden niet dat Syrië, samen met vier andere landen, direct na de aanslag van 9/11 op de Twin torens van New York, genoemd werd als land dat militair moest overmeesterd worden (hoewel de vermeende terroristen uit Saoedi-Arabië kwamen, de grote bondgenoot van het Amerikaans-zionisme!). De werkelijke “misdaad” van Syrië was immers dat het nog niet onder westerse heerschappij leefde, maar als een onafhankelijk, soeverein land. Bovendien bezat het grote energierijkdommen en lag het op een strategisch uiterst belangrijke plaast. Wie hier baas is, beheerst het hele Midden-Oosten, bezit en verdeelt de energiebronnen in oost en west naar believen, zit op de stoep van Iran en in de voortuin van Rusland en zelfs van China. Is dit voor wereldheersers niet meer dan genoeg om tot het uiterste toe te trachten dit land in handen te krijgen? Begrijp je waarom deze werkelijke motieven uit de aandacht gehouden worden?

Syrië is inmiddels “succesvol” uitgemoord en verwoest, maar niet verslagen. De wereldheersers kenden wel vele gebreken van Syrië maar niet zijn geestelijke kracht en eenheid. Het succes van de nieuwe constitutie met zijn meer partijen stelsel en zijn eerste vrije, democratische presidentsverkiezingen zijn een enorme aanmoediging geworden. Het werd een explosie van patriotisme, waardoor het volk samen met leger, regering en president nog meer gemotiveerd werd om samen het internationaal terrorisme te trotseren. En dit is het echte wonder van Syrië. Een klein land met veel gebreken, tekorten en zwakheden heeft voor het eerst in onze tijd de oppermachtige westerse heersers met hun bondgenoten en hun onbeperkte voorraad aan gespecialiseerde terroristengroepen eensgezind weerstaan. En Syrië zal stand blijven houden, zoals we vanaf het begin al konden vermoeden.

Gelukkig zijn inmiddels voor velen de ogen open gegaan. Helaas nog niet voor allen, ook niet in het Vlaamse landschap. Sommige zelfverklaarde Midden-Oosten specialisten, of ze Brigitte heten of Willemjan, gaan gewoon door met de oude oorlogspropaganda van drie jaar geleden, zonder enige erkenning van de werkelijkheid en dan nog in naam van kerkelijke organisaties! Onbegrijpelijk en vooral onaanvaardbaar. Hou op met het van buiten af steunen van vreemde vechtende groepjes, er is al te veel gedood en verwoest. Julie zijn medeschuldig aan het verder uitmoorden van onschuldige burgers onder de schijnheilige dekmantel van “hulp” en “steun”. Schande over deze huichelarij en over allen die dit blijven steunen. Erken de echte vreugde van het volk nu het in grote eensgezindheid zijn soevereiniteit heeft verdedigd en zijn eigen toekomst heeft bepaald. Hou op met het brutaal opdringen van uw zogezegde democratie.

In deze vuile oorlog tegen Syrië kan iedereen solidair worden met de onschuldige slachtoffers door overal de moordenaars en hun leugens te ontmaskeren. Yes, You Can!

Open wonden.

De eerste christenen werden belasterd en vervolgd door hen “die zich joden noemen en het niet zijn; ze zijn een synagoge van de satan” (Apocalyps 2,9). Omdat een groot deel van het joodse volk Jezus, de ware Messias verwierp, hebben christenen het joodse volk en hun geloof verworpen. Tot in de helft van de 20^e eeuw hebben joden veel geleden onder de verwerping door christenen. Het dieptepunt werd de uitroeiing van miljoenen joden tijdens WO II. Dit was niet het werk van de christenen, die zelf met massa’s werden uitgeroeid, maar de eeuwenlange negatieve houding van christenen heeft ontegensprekelijk een invloed gehad. Anderzijds hebben ook vele christenen en kerkelijke gezagsdragers, waaronder paus Pius XII, zich op heldhaftige wijze ingezet voor de redding van joden. Inmiddels is er een wereldwijde oecumenische beweging ontstaan van christenen en Joden die Jezus erkennen (messiasbelijdende joden of messiaanse joden) die samen de weg gaan van gebed, boete en verzoening als voorbereiding op een mogelijk tweede concilie van Jeruzalem dat de “eenheid in verscheidenheid” van de Kerk kan herstellen. In Antiochië waren immers gelovigen uit de volkeren en uit het joodse volk nog in de ene Kerk van Christus verenigd.

De stichting van een staat voor het joodse volk in 1948 is een tweede open wonde geworden. In plaats van vreedzaam als Palestijnen en joden verder te leven in een land, volgens evenredigheid verdeeld, vormden zionisten een harde kern die, tegen alle afspraken in, heel het land voor zich en voor zich alleen wilden hebben. Over deze vreselijke “ethnische zuivering” van Palestina door zionisten hebben we vorige keer al geschreven aan de hand van de inmiddels bekende joodse historicus, Ilan Pappe, die samen met anderen, meent dat de tijd van waarheid en herstel is aangebroken. Helaas hebben zionisten toen de houding bepaald die nu nog steeds de officiele joodse politiek is. David Ben Gourion zorgde telkens voor een dubbele boodschap, onderling radicaal verschillend. Naar buiten uit werd een angstpsychose geschapen, de vrees voor een “tweede holocaust”. Dit moest hem toestaan om ondertussen het kleine landje uit te bouwen tot een krankzinnige militaire superstaat. Voor eigen volk werd duidelijk gemaakt dat zij iedere oorlog tegen gelijk wie konden winnen en dat was helaas ook ongeveer zo. Daarvoor werd de minste aanleiding misbruikt om een volgende “zuivering” of “vernietiging” te voltrekken en zich steeds meer land toe te eigenen. Zo werden menigten Palestijnen gedood, massa’s werden uit hun huizen gesleurd, van alle bezittingen beroofd en dan op de vlucht gejaagd. Dorpen werden ’s nacht overvallen, huizen werden opgeblazen terwijl de gezinnen er nog in lagen te slapen. Honderden dorpen werden met de grond gelijk gemaakt en daarna als joods dorp ingehuldigd. Tegelijk werden op Palestijnse grond joodse nederzettingen gebouwd. Hoe meer internationale veroordelingen er kwamen, hoe driester de zionisten te werk gingen. Een recent voorbeeld van internationale schendingen is de bouw van de “apartheidsmuur” flink in Palestijns gebied, waardoor het leven van nog eens zovele Palestijnen kon gebroken worden. Terecht heeft de voormalige minister president van Nederland, D. Van Agt het inmiddels tien jaar oud illegale betonnen monster van 8 meter aangeklaagd (in Trouw 8/7/2014). Hij benadrukt vooral het feit dat hierop internationaal nog steeds geen enkele sanctie is gevolgd. Ik zou zelf voorstellen dat men begint met de massavernietigingswapens van dit land onder internationaal toezicht op te ruimen (chemische, biologische en atoombommen), nu men met Syrië klaar is. De opruiming van de chemische wapens in Syrië heeft uiteindelijk alleen maar gediend om de leugen dat Syrië deze zou gebruikt hebben nog even recht te houden. Inmiddels zijn specialisten van deze opruimersclub zelf tot het besluit gekomen dat het rebellen zijn die chemische wapens blijven gebuiken. En na de opruiming van de joodse massavernietigingswapens moeten vervolgens alle internationale schendingen hersteld worden.

De huidige escalatie van moorden, bombardementen en vernietigingen zijn niets anders dan de voortzetting van de zionistische gruwelen van 1948. Het begon met de ontvoering van drie joodse jongeren. Er is geen enkel bewijs dat Hamas daarbij betrokken was. Over de ontvoering en de moord werden later enkele onbetrouwbare en oncontroleerbare gegevens verstrekt. Nu onthult de Duitse journalist Gerhard Wisnewski dat Tamir Pardo, de chef van de geheime dienst Mossad, de ontvoering van deze jongeren precies een week eerder heeft voorspeld (False Flag in Israël? Mossad-chef sagt Entfürungen der Jugendlichen voraus, 10 juli). Het hele verhaal van ontvoering en moord hangt met haken en ogen aan elkaar. Het komt op een voor de zionisten goed moment waarop ze nog eens hun tientallen moorden en verwoestingen in Palestijns gebied willen rechtvaardigen. En omdat ze Syrië tot heden nog niet konden breken beginnen ze alvast tegelijk in Irak te stoken. Met groot vertoon heeft B. Netanyahu de “onafhankelijke Kurdische staat” al toegejuicht. Heel het Midden Oosten moet in stukken gehakt worden, die dan beheerst kan worden door een “puur joodse staat” van de Nijl tot de Eufraat, zoals aan Abraham werd beloofd (Genesis 15, 19). Het verschil is dat God beloofde voor het volk en het land te zorgen, maar het joodse volk “heeft mijn stem niet gehoord, mijn volk gehoorzaamde niet. Daarom liet Ik hen los met hun hard gemoed, zij gingen hun eigen wegen” (psalm 81, 12 v).

Wij steunen volop het protest van MWS (mediawerkgroepsyrië) tegen de aanhoudende luchtaanvallen op onschuldige Palestijnse burgers en hun eigendommen. “Tel Aviv moet de conventies van Genève en de mensenrechten naleven. Het collectief straffen van Palestijnse burgers is een oorlogsmisdaad en barbaarse praktijk”. Israël moet zich terugtrekken uit de in 1967 bezette gebieden, ook uit Oost-Jeruzalem en de Syrische Golan (VN resoluties 242 en 338). Palestijnse vluchtelingen moeten kunnen terugkeren en gecompenseerd worden (VN resolutie 194). Israël moet zijn nederzettingenexpansie staken en de joodse colonies in bezet gebied ontruimen (VN resoluties 446 en 452). Als deze internationale verordeningen nu niet opgevolgd worden, wat voor zin hebben onze internationale instellingen dan nog?

Het groeiend aantal messiasbelijdende joden én joden die de zionistische gruwel van de huidige staat grondig afkeuren vormen een teken van hoop voor de toekomst. Zij zijn onze broeders en zusters bij uitstek. Wanneer het zionisme bijna zijn opperheerschappij heeft bereikt zal het hopelijk instorten zoals het marxistisch-leninistish, communistisch Oostblok op het hoogtepunt van zijn militaire macht is ingestort. Het joodse geloof, volk en land zijn oneindig meer waard dan een leven van wraak, illegale moord en verwoesting. Zij zijn geroepen om hun ontplooing te vinden in de erkenning van hun Messias, Zoon van God en Redder, tot heil van henzelf en van heel de wereld.

Onderlinge verzoening en humanitaire hulp

Iedere week is het nog hetzelfde lied in een andere toonaard. Volgens de verklaring van een mensenrechtenorganisatie in New York (30 juni) worden kinderen, vaak veel jonger dan 15 jaar, ingezet door alle rebellengroepen, van ISIS tot het vrije Syrische leger. Overigens, is er voor u een verschil wanneer uw familie uitgemoord wordt door de mannen van de islamitische staat of door zogenaamde “gematigde rebellen” of “vreedzame activisten”? Ondertussen worden vooral christenen, samen met soldaten en alawieten vermoord. En het waren juist de christenen die in grote mate de maatschappij in Syrië en Irak opbouwden. De Chaldeeuwse aartsbisschop van Kirkoek vreest nu het einde van de christenheid in Irak “zoals in Turkije, Saoedi-Arabië, Noord-Afrika en zelfs Libanon”

Op menselijk vlak blijven we ons inspannen voor twee bewegingen die beide door moeder Agnes-Mariam werden gesticht en waarvoor ze haar leven heeft ingezet. Enerzijds de nationale verzoening of mussalaha. Na de oorlog en ook nu reeds, zal de belangrijkste opdracht er in bestaan te streven naar een voor ieder rechtvaardig herstel. Tijdens WO II was er in mijn geboortedorp een kleine fabriek van een goed en sociaal bewogen man. Na de oorlog meenden sommigen, geheel ten onrechte, hem te moeten aanklagen als collaborateur en begonnen zijn huisraad buiten te sleuren en op straat te vernielen. Achteraf zei hij dat de verwoesting van zijn fabriek door de Duitsers hem niet zo zwaar viel als deze onterechte wraak van eigen volk. Dit moeten we voorkomen en nu de mussalaha in Syrië volop steunen. Dat is niet alleen de taak van christenen maar van alle mensen van goede wil.

Verder heeft moeder Agnes-Mariam vanuit dit klooster vooral voor de streek van Qalamoun en Damascus een Humanitairian Assistance Team opgericht, dat we al eerder beschreven als de groep van de “twaalf apostelen”. Zij reizen dagelijks in heel de streek rond om de meest behoeftigen, van welk geloof ook, te helpen. Onderweg zijn er verschillende kapotte gebouwen waar scherpschutters zich schuil houden om lukraak op voorbij rijdende auto’s te schieten. Het zijn vurige mannen die door de kracht van het gebed tot heden bescherm gebleven zijn.

Ziehier enkele ervaringen en getuigenisssen van hen. In Damascus zijn de rijken al lang vertrokken. De middenklasse en de armeren zijn gebleven, maar zijn nu allemaal echt armen geworden. Onze vrijwilligers vertelden dat ze in Damascus soms tot 70 “blinde bommen” per dag telden, door terroristen afgeschoten. Niemand wist of hij straks niet getroffen werd. Gelukkig is dit nu minder en heeft het leger meer greep. Omwille van deze bombardementen zochten sommigen asiel in België, Duitsland, Zwitserland of elders...Velen van hen willen echter vanaf de eerste dag dat ze in dat land zijn weer terug. Het doden, verwoesten en polunderen heeft uiteraard op heel de bevolking een sfeer gelegd van onveiligheid, die er vroeger totaal niet was. Ook mensen die vroeger in grote vrede samen leefden kunnen elkaar nu onwillekeurig beginnen te wantrouwen. Bovendien is het leven in Damascus heel duur geworden. Vele families hebben geliefden verloren die gedood of ontvoerd werden. Er zijn vele zieken en vele gehandicapten. Sommige mensen hebben tijdens de belegering door teroristen onkruid gegeten om in leven te blijven. De christenen zijn door de oorlog ofwel verbitterd ofwel nog vuriger geworden. Maloula, het unieke christelijke dorp met zijn rijke Aramese traditie en de taal van Christus is helemaal verwoest en verbrand. De inwoners zijn naar Damascus gevlucht waar de armen levenonderhoud vinden. Ook de zusters zijn weg. Het klooster van de heilige Sergius, een Romeins soldaat en martelaar werd in de 4^e eeuw opgetrokken op een voormalige tempel van Apollos. Ook het klooster van de heilige Thecla, leerlinge van Paulus, is geheel verwoest. De vernieling van Maloula is een dolksteek in het hart van de ganse christenheid. Geheel anders is het naburige Seydnaya, waar jongeren vanaf het begin de verdediging hebben georganiseerd en waar iedereen nu ingeschakel is om de dorpelingen in nood te helpen. Daar prijkt ook het grootste Christusbeeld ter wereld. Er is inmiddels wel officieel overleg om te zien hoe Maloula heropgebouwd kan worden.

Behalve de materiele armoede is er de geestelijke ontwrichting. De vaste waarden van eerbied voor alle menselijk leven, huwelijkstrouw, het gezin hebben veel ingeboet. Door de schrijnende armoede is er een grotere onveiligheid. Kwam je vroeger van Zaventem naar Damascus dan zag je meteen het verschil in familieleven. In Zaventem renden de mensen als mieren door elkaar. Velen waren met twee en af en toe zag je eens een gezin. In Damascus zag je vooral grote families die een gezinslid kwamen ophalen. Een jonge kerel duwde een oude vader of moeder in een rolstoel, jonge vrouwen droegen een baby op de arm, de mannen en kinderen, een gehandicapte... ze vormden allen één familie. Moordbrigades hebben vele gelukkige gezinnen in het hart getroffen. In de Arabische wereld werden miljoenen meisjes en vrouwen opgeroepen om hun “religieuze plicht” te komen vervullen en de rebellen in Syrië ter wille te zijn als beloning en aanmoediging voor hun gruweldaden. Hoeveel naamloze weeskinderen zullen er in Syrië achter blijven

We zullen ons moeten voorbereiden, niet alleen op een materiele heropbouw van het land maar nog meer op een geestelijke heropstanding. Om het te zeggen met de woorden van een van onze vrijwilligersgroep: Misschien zal voor ons de oorlog na de oorlog uitbreken!

P. Daniel

om in te schieten?

Karel Van Eetvelt, de baas van Unizo, is duidelijk de trappers kwijt.

Nog maar enkele dagen geleden pakte hij uit met een regelrechte chantage-enquête waarin gedreigd werd met een boycot en jobschrapping door werkgevers, wanneer ze niet de coalitie en het program kregen die zij eisen. Een schabouwelijke inmenging in het democratische proces van de regeringsvorming.

Nu laat Van Eetvelt zich negatief opmerken door de werkgevers op te roepen de vermoede nepsollicitanten te verklikken bij de bevoegde overheidsdiensten. Want, zo orakelt Van Eetvelt, op die manier kunnen we de sociale fraude bestrijden.

De Unizobaas zou toch eens meer moeten gaan nadenken vooraleer hij weer eens op tv zijn licht (?) wil laten schijnen over alles en nog wat.  Want of het licht van Karels frequente tv-optreden ook positief afstraalt op de middenstanders en hun imago bij de bevolking ten goede komt, is erg twijfelachtig.

Bovendien geeft hij met dergelijke ondoordachte initiatieven en mediaoptredens, prachtige assists aan de vakbonden om het Unizodoel te belagen. Zij zijn al scherp uit de hoek gekomen met het voorstel om ook de werkgevers te verklikken wanneer zij niet reageren op sollicitaties, of sollicitanten aan het lijntje houden, enz.

En wat zou Karel ervan denken wanneer de vakbonden een kliksysteem op poten zetten om de werknemers de mogelijkheid te geven allerlei vormen van geconstateerde of vermoede fiscale fraude bij hun werkgevers, kenbaar te maken aan de bevoegde instanties?

 “Mensen die een religie aanhangen, zijn iets vaker gelukkig en tevreden met het leven dan niet-kerkelijken.”

Dat is de conclusie van een onderzoek van Moniek Coumans voor het Nederlandse Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). In het artikel ‘Meer religieus, meer welzijn?’ onderzoekt Coumans de samenhang tussen religie en welzijn. Welzijn wordt uitgedrukt in geluk en tevredenheid. De onderzoeksvraag is of religieuze mensen daadwerkelijker gelukkiger en meer tevreden zijn met hun leven dan mensen die de kerk niet zien zitten.

Postelkaas en Postelkruiden: twee topproducten die binnen de muren van de norbertijnenabdij van Postel geproduceerd worden.

Ze zijn te koop in het abdijwinkeltje. Maar sinds kort is er voor de kruidenproducten een bijkomende mogelijkheid tot aanschaf: een heuse webwinkel.

Op http://orders.abdijpostel.be maar ook via de website van de abdij (www.abdijpostel.be) is de webwinkel te bereiken.

Alle producten staan vermeld, onderverdeeld in productgroepen (bv. tincturen, capsules,...). De producten kunnen elektronisch besteld worden. Aan de koper wordt automatisch een mail gestuurd met daarop de lijst met bestelde producten en de kostprijs. Na betaling, worden de producten naar de koper verstuurd via Bpack (het vroegere Taxipost).

Broeder Guy Van Leemput, de Postelse norbertijn die verantwoordelijkheid draagt voor de kruidentuin en het kruidenlabo, schreef ook twee boeiende, leerrijke en mooi geïllustreerde boeken over kruiden en hun heilzame werking. 'Het kruidenboek van broeder Guy' en 'Heilzame kruidenrecepten van broeder Guy' zijn te koop in het abdijkwinkeltje en in het VVV-kantoor Colibrant binnen de abdijmuren.

VIII/16  

Vrijdag 4 juli 2014

Van het voetbalfestijn naar de Ramadan

Dank zij het deskundig gepruts van onze fraters achter aan onze oude tv konden we langs een buurland om, tijdens het weekend ‘s avonds enkele matchen van het WK voetbal volgen. Zelfs degenen die zich aan andere werkzaamheden wijden, draaiden hun stoel toch zo dat ze tegelijk de match op tv konden meevolgen. Bij deze een hartelijke felicitatie voor de Belgische ploeg! Het ging er af en toe echt spannend aan toe, totdat de electriciteit weer afgesloten werd en het gewone leven vanzelf in zijn plooi viel.

Twee weken geleden hebben we voor het eerst op zondag middag gezellig in de binnentuin een barbeque gehouden, zoals we voor de oorlog zo dikwijls deden. Nu had onze byzantijnse pastoor voor het vlees gezorgd. Deze zondag, in de late namiddag, kwamen moslims vragen of ze onze barbeque mochten gebruiken. Het is een simpel draagbaar ijzeren stel. Daarmee wisten we dat de ramadan echt begonnen is, waarbij moslims overdag niet eten maar ’s nachts hun schade inhalen.

Moslims vieren met de ramadan uiteindelijk de “nacht van de Al-Qadr”, de nacht van de “bestemming”, waarin alles is gegeven. De koran spreekt over de “gezegende nacht” waarin de engelen en de Geest van God neerdaalden. Het is de nacht boven alle nachten, de nacht van Gods barmhartigheid en van de vrede, waarin het Woord van God is neergedaald. Klinkt dit voor ons niet eerder als kerstmuziek? De mohammedaanse traditie verbindt deze nacht met het neerdalen van het boek van de koran op Mohammed, hoewel dit niet zo uitdrukkelijk wordt gezegd. Door de studies van de fraters rond de islam en de koran hebben we begrepen dat de ramadan inderdaad veel meer geïnspireerd is door ons Kerstfeest, dan we voorheen konden vermoeden. Mohammed heeft de Joden in zijn tijd verweten dat ze Jezus, hun Messias niet hebben erkend. Wat officieel over de ramadan in de koran wordt gezegd sluit in ieder geval sterk aan bij het christelijk geloof van Kerstmis en de geboorte van Jezus als Woord van God dat mens werd. (We hopen ooit deze eenvoudige maar rijke resultaten te kunnen publiceren: “Islam in the Christian Scripture” en “Les musulmans dans la lumière du Christ”)

Ondemocratisch?

Syrië werkt veder aan zijn moeizame en pijnlijke heropstanding. Het leger blijft rebellenhaarden uitschakelen, opruimen of verdrijven. Regelmatig blijven groepen rebellen zich overgeven. Wereldwijd tonen Syriërs hun solidariteit met leger, regering en president. De samenwerking met bevriende landen wordt dagelijks versterkt. Er wordt hard gewerkt aan het herstel van de verwoeste infrastructuur. Scholen, ziekenhuizen beginnen weer zo goed mogelijk te werken. De mussalaha blijft als verzoeningsbeweging groeien...

Het buitenland reageert dikwijls met de opmerking van een pedante schoolmeester: “Ja maar, Syrië is toch helemaal geen democratisch land!” Hierop wil ik duidelijk antwoorden. Syriër is geen ideale samenleving, er zijn nog heel wat gebreken en ondemocratische elementen. De wijze waarop nu aan deze samenleving wordt gewerkt is echter veel beter dan gelijk welke Europese democratie. Wanneer de Tjechen met 13% gestemd hebben bij de Europese verkiezingen, is het dan zo democratisch dat zij vanuit Europa nu een stel superbazen boven zich krijgen die uiteindelijk in hoofdzaak agenten van Amerika zijn? Democratie is, dacht ik, het bestuur van het volk, door het volk en voor het volk. UNO en EU kom eens naar Syrië en kijk hoe ze hier in uiterst moeilijke omstandigheden een harmonieuze samenleving voor iedereen trachten op te bouwen.

Krokodillentranen over de humanitaire situatie

Zowel de UNO als de EU maken zich zorgen over de catastrofale humanitaire situatie in Syrië. Zo willen ze ons althans doen geloven. Ze klagen dat er al minstens 160.000 doden zijn gevallen, dat er miljoenen vluchtelingen zijn in binnen- en buitenland, dat de mensenrechten van miljoenen grovelijk worden geschonden, dat het culturele en religieuze erfgoed wordt vernietigd. De UNO blijft aansturen op sancties en zo mogelijk een militair ingrijpen, tegen Syrië natuurlijk. Dit komt op het moment waarop ISIS en al-Nousra hun gruwelen fors aan het opvoeren zijn in Irak en Syrië. Dit UNO-ingrijpen zou natuurlijk niet bedoeld zijn voor het Noorden en het Noord-Oosten van Syrië, want daar leven de mensen al in het paradijs van de islamitische staat die vorige zondag werd afgekondigd onder het oppergezag van Abou Bakr al Baghdadi, die nu meneer Ibrahiem wordt, de kalief van Syrië, Irak en omstreken (nl. eerst de Arabische wereld en dan het hele westen). Neen, sancties zijn voorzien voor Syrië en tegelijk wordt een forse steun gegeven aan “de gematigde rebellen” om “de vrede te stabiliseren”. Bedoeld wordt dat heel Syrië in feite onder gezag van de terroristen moet komen.. Gelukkig heeft Gennady Gatilof, Russisch afgevaardigde van Buitenlandse zaken deze huichelarij ontmaskerd en laten weten dat Moscou geen enkele resolutie zal steunen met sancties of een buitenlands militair ingrijpen, dat de bevolking nog meer zal doen lijden. Hij vraagt de veroordeling van de echte schuldigen van dit humanitair drama.

De Europese Unie, die de vuile oorlog tegen de Syrische bevolking volop steunt en het slaafje van Amerika is, heeft samen met een vloedgolf van krokodillentranen al nieuwe sancties voorzien. Wil je eens horen wat de Chaldeeuwse patriarch van Babylon in Irak, Louis I Sako hierover denkt? “Het Westen is meer geïnteresseerd aan voetbal dan aan de situatie van de mensen in Irak en Syrië. De westerse politiek is alleen bekommerd om eigen economische belangen”. Exxon-Mobil gaat nu met miljarden investeren in de haven van Antwerpen. Wie is er nog in geïnteresseerd dat juist deze petrolreus de in Syrië gestolen olie verkoopt (zoals we vorige week schreven)?

Een pluim voor de IFJ

De Internationale Federatie voor Journalisten werd in 1928 gesticht en later meerdere malen heropgericht. Ze vertegenwoordigt nu een 600.000 journalisten uit 140 landen. Tijdens het voorbije weekend vergaderde ze te Brussel. Naar verluid werden o.m. twee beslissingen genomen. Vooreerst werden de Israëlische journalisten uit de Federatie geweerd wegens de blijvende onderdrukking van het Palestijnse volk en de blijvende onwettige bezetting van Arabisch land. Vervolgens werden de heren journalisten van de Syrische oppositie eensgezind geweigerd omdat ze in geen enkel opzicht het Syrische volk vertegenwoordigen. Proficiat. Dit is al een stap in de richting van een ethisch verantwoorde journalistiek.

Kruisbeelden in Padoua

Een Finse vrouw, met een Italiaan getrouwd, wil niet dat haar 2 kinderen in de school een kruisbeeld zien. Vanaf 2002 tot 2011 volgt hierop het ene proces na het andere. In 2009 wordt Italia veroordeeld door het Europese hof van Justitie en moet de kruisbeelden verwijderen. Een tegenbeweging wordt gemobiliseerd en in 2011 beslist het Europese hof voor de rechten van de mens dat de afzonderlijke landen een zekere vrijheid hebben omtrent het gebruik van hun eigen religieuze of filozofische symbolen. Massimi Bitonci, burgemeester van Padoua, Noord-Oost Italië, beslist dat er in alle scholen en openbare gebouwen een kruisbeeld moet prijken als uitdrukking van de christelijke cultuur, waarop onze beschaving gegrond is. Ironie van de geschiedenis. De secularisatiebeweging van de 20^e eeuw was het sterkst in Noord Italië! Voilà de max!

Zionisme is niet het authentiek joods geloof

Het zionisme (of sionisme, verwijzend naar Sion, Jeruzalem) is tegelijk een ideologie en een politieke stroming. Het woord komt van de Weense schrijver Nathan Birnbaum in 1890. Het is een seculier streven naar een zuivere joodse staat. Het wil niet de komst van de Messias afwachten maar een eigen aards messianisme uitbouwen. Theodor Herzl met zijn boek “Der Judenstaat” (1896) werd hiervan de vader en David Ben-Gurion de architect. Tienduizenden orthodoxe joden en honderden gezaghebbende rabbijnen hebben zich sindsdien uitgesproken tegen deze nieuwe zionistische opvatting van het jodendom. Ze verwerpen het als fundamenteel anti-joods, waardoor het authentieke, religieuze messianisme vervangen wordt door een aards, militair en onderdrukkend messianisme. Het zionisme is geenszins gelijk aan het authentieke joodse geloof, volk of land. Zie hoe joden zelf hierover denken (www.nkusa.org: Jews united against zionisme).

In voorbereiding op de onafhankelijkheid van Israël heeft David Ben-Gourion een uiterst efficiente zionistische structuur uitgewerkt, beginnend met het verzamelen van alle nodige informatie, o.a. in een dossier over de Palestijnse dorpen. Zionisten gingen systematisch de Palestijnse dorpen bezoeken en genoten van de Arabische gastvrijheid. Ondertussen noteerden zij de namen van de belangrijkste leiders, de rijkdommen en de zwakheden van het dorp. Deze dossiers werden later de handleiding om de Palestijnen uit te drijven of te vermoorden, hun dorpen in te nemen of te verwoesten. Tegelijk bouwden de zionisten een militaire supermacht uit (met massavernietigingswapens) waarmee ze de Palestijnen op elk moment naar believen konden verrassen, afschrikken, straffen, uitdrijven of gewoon uitmoorden. De tactiek van David Ben-Gurion werd steeds geweldadiger.

Wat wij deze dagen weer meemaken weerspiegelt helemaal de werkwijze van het zionisme. Drie joodse kinderen worden vermoord. Hiervoor zouden we mogen verwachten dat de moordenaars moeten opgespoord en gestraft worden. Voor zionisten is niet nodig. Het is voor hen een ideale gelegenheid om meteen massale vergeldingsacties uit te voeren waar, wanneer en hoe zij willen, zonder dat ze zelfs weten wie die kinderen vermoord heeft. Vandaar nu de massale bombardementen op Gaza en met grondtroepen. Onmidellijk heeft al de VN veiligheidsraad heftig deze inderdaad gruwelijke en onaanvaardbare 3 moorden veroordeeld. Van de gruwelijkste’ massaslachtingen echter die terroristen hier in Syrië gedurende drie jaar hebben uitgevoerd met internationale steun, is geen enkele duidelijke afkeuring van de VN veiligheidsraad gekomen. Nooit werden de terroristische aanslagen (ook met steun van zionisten) veroordeeld. Wie kan nu nog ontkennen dat de VN veiligheidsraad gepolitizeerd is?

Een ander wapen dat de de zionisten veelvuldig (mis)bruiken is de lobby van het “anti-semitisme”. In feite betekent antisemitisch het verwerpen of haten van het joodse geloof, volk of land, wat onaanvaardbaar is. Zionisten hebben echter in de openbare opinie ongemerkt daaraan een geheel andere betekenis kunnen gegeven, nl. het afwijzen van de zionistische politiek. Kritiek leveren op het feit dat de zionistische politiek al decennia lang internationale regels kan negeren en daarbij zelfs steeds verder gaan, wordt onmiddellijk aangeklaagd als antisemitisch. Zeggen dat niet alleen de chemische wapens in Syrië moeten opgeruimd worden maar ook de chemische én biologische én nucleaire wapens in ons buurland, dat wordt als antisemitisch bestempeld. Ondertussen wordt tegelijk verdoezeld dat het anti-christianisme in heel de wereld een veel groter onrecht is dan het huidige anti-semitisme. Daarom is het veel zinvoller het Italiaanse initiatief te steunen: “Ferma la Cristianofobia” tegen de wereldwijde christenvervolging.

De sleutel van verzoening en vrede

Van Nederlandse vrienden die goede kontakten onderhouden met enkele Syriërs kreeg ik het boek bezorgd: Illan PAPPE, De etnische zuivering van Palestina, Davidsfonds,Leuven, 2008.Illan PAPPE, professor politicologie aan de universiteit van Haifa is een van de voornaamste joodse vertegenwoordigers van de “Nieuwe Historici”. Samen met andere vakgenoten en een aantal “tegendraadse Joden”, wil hij de waarheid erkennen en onthullen van wat in de openbare opinie nog steeds wordt toegedekt en bestempeld als een gewone “onafhankelijkheidsoorlog” van 1948. In werkelijkheid waren het, zo toont hij aan, massaslachtingen (minstens 31), totale verwoestingen van dorpen en de uitdrijving van een niets vermoedende Palestijnse bevolking. Het was de etnische zuivering van Palestina.

En het zionisme gaat met zijn zuiveringen onverminderd voort in het ontwrichten van het Midden-Oosten en wel met dezelfde immorele methodes, zoals gebleken is in de oorlog tegen Syrië. Iedere gelegenheid wordt benut om te vergelden of te intimideren, te moorden of te vernietigen. Het probleem ligt helemaal niet bij het jodendom of het joodse volk maar bij het heersende “etnisch zionisme”. Illan Pappe schreef zijn gedetailleerde studie op het ogenblik dat de “apartheidsmuur” halverwege was opgetrokken en hij voorspelde dat Syrië en Irak de volgende slachtoffers zouden kunnen worden. Hoe hierbij dan nog sympatie kan gewekt worden voor de rebellen die in Syrië en Irak vechten is mij een raadsel, alsof de etnische zuiveringen hier niet mee tellen. Hij besluit wel met een hoopvolle gedachte dat “wij” de sleutel in handen hebben van de verzoening en de vrede. “Wij”, dat zijn de joden die het zionisme grondig beu zijn, die de werkelijkheid durven erkennen en ook bereid zijn tot eerherstel.

Zijn laatste hoofdstuk opent met volgend citaat van zijn collega, Arnon Soffer, hoogleraar geografie aan dezelfde universiteit van Haifa: “Als wij dus in leven willen blijven, moeten wij doden en doden en doden. De hele dag, elke dag...Als wij niet doden houden wij op te bestaan...” Ondertussen heeft het zionisme zich in de openbare opinie kunnen vestigen als een eerbiedwaardige beweging, terwijl iedereen die houdt van het joodse geloof, volk en land, maar deze immorele afwijking openlijk bekritiseerd, met succes kan worden aangeklaagd én veroordeeld als antisemitisch. Begrijpe wie het begrijpen kan.

Moge het joodse volk zijn echte waardigheid herontdekken en beleven.

Morgen, zaterdag 5 juli wordt een demonstratie gehouden tegen de huidige immorele joodse razzia’s in Palestina: DEN HAAG, verzamelen om 12.45 u. op het Plein.

Tijdens zijn bezoek aan de Italiaanse regio van Moltese, riep paus Franciscus de mensen op om God te volgen door het sjabloon te doorbreken dat opgelegd wordt door het huidige socio-economische systeem. En zo hun realiteit te veranderen in een meer humane en familiegerichte realiteit.

Franciscus:

'Dear young people, do not give up your dreams of a more just world!'

CD&V leert klaarblijkelijk niet van zijn fouten.

Enkele jaren geleden sloot de partij een ondoordacht kartel  met N-VA. Daardoor hielp ze die nationalistische partij, toen een formatie van bijna niks,  uitgroeien tot de grootste partij in Vlaanderen, maar zelf gingen de christendemocraten bijna ten onder.

Nu is ze weer in hetzelfde bedje ziek. De rechtervleugel van CD&V kon maar amper wachten op de uitslag van de verkiezingen om zich onder leiding van Peeters en Beke, op Vlaams niveau vast te klinken aan N-VA. Toch wel merkwaardig omdat het grootste deel van de verkozenen voor het Vlaamse parlement behoort tot de linkervleugel van de partij, de zgn. ACW-stal (moet ik nu schrijven 'de beweging.net-stal'?)

Op het federale niveau timmeren de middenstandersboys Peeters en Beke nog altijd -of het nu om De Wever als informateur of om Michel gaat- ijverig mee voort, niet aan een centrumrechtse maar aan een rechtse regeringscoalitie. Journalist Sturtewagen van De Standaard noemde de regering die zowel De Wever als Michel op stapel proberen te zetten, het beste bewijs van de stelling dat de middenstand het land regeert. Waarom ze dan ook niet een 'middenstandsregering' noemen, voegde hij eraan toe.

Als CD&V bij de verkiezingen nog min of meer kon standhouden, dan heeft de partij dat vooral te danken aan de kiezers uit het ACW. Maar daaraan wordt ook nu weer door de CD&V-top voorbijgegaan.

Waarop wacht het ACW om glashelder naar buiten te treden? Wat de werknemers te wachten staat wanneer Unizo de regering en het regeringsprogram, die ze eist, niet krijgt, is duidelijk genoeg gebleken uit de chantage-enquête die Van Eetvelt organiseerde.

Niet langer zwijgen ACW! Plaats de partij waarvan jullie de ruggengraat vormen onverbiddelijk voor haar verantwoordelijkheid!

Er was de voorbije dagen nogal wat te doen in de pers rond de uitval van Bruno Tobback tegen het politieke journaille en de vervroegde voorzittersverkiezingen van de Vlaamse socialisten. De Vadder rakelde een en ander nog eens op in De Zevende Dag en Knack-online gaf er ook aandacht aan. Klaarblijkelijk zijn de journalisten het niet gewoon dat ze eens op hun plaats gezet worden.

Ik kan alleen maar sympathie opbrengen voor Tobbacks kritiek op de media. Politici zouden zich vaker kwaad moeten maken op journalisten. En ook al degenen die beroepsmatig in contact moeten komen met journalisten. Ik vind het verfrissend en getuigend van moed dat journalisten op hun plaats worden gezet. Dat gebeurt veel te weinig en dus denken zeker de politieke journalisten dat ze onaantastbaar zijn en de wijsheid en waarheid in pacht hebben, dat ze een politicus kunnen maken of breken.

De meeste politici zijn als de dood om zich te verweren en dus laten ze toe dat journalisten met hen de vloer aanvegen. Althans met sommigen: de politiek zwaksten. Daaruit blijkt vaak de machtsbeluste, hypocriete houding van journalisten. Zij pakken vooral die politici aan die in de problemen geraken: een zwakke verkiezingsuitslag neerzetten, binnen de eigen partij kritiek oogsten, niet goed liggen bij de publieke opinie of hun lezerspubliek. Anderzijds worden politieke leiders die goed in de (hun) markt liggen, met fluwelen handschoenen aangepakt of in bescherming genomen. Soms wordt het stuitende vleierij en tendentieuze berichtgeving en commentaren, die nog weinig te maken hebben met objectiviteit en waarheidsgetrouwe benadering van feiten en personen.

Het is dan ook geen toeval dat die kranten en tijdschriften die zich bezondigen aan dergelijk beleid en het vanuit een bepaalde maatschappijvisie duidelijk gemunt hebben op bepaalde partijen en politici, op hun forum mensen aantrekken en ze ook een forum geven, die hun afkeer voor die politici en partijen ventileren in scheldtirades en verdachtmakingen.

Ook nu weer. Bruno Tobback zegt  wat ik ook al door politici van andere partijen heb horen vertellen, en dan geen reactie ofwel bewondering opriep bij forumdeelnemers: 'Ik ben niet getrouwd met mijn functie, ik ben getrouwd met mijn partij'. Tobback mag dat klaarblijkelijk niet zeggen volgens 'de echte Vlamingen'. De bagger die over hem wordt uitgestort op het 'forum' van Knack-online mist alle niveau. De gebruikte scheldwoorden liegen er niet om: 'ventje, zonder verstand, sossenbende, Babyback, zwak arrogant mannetje...'.

Fraai is het allemaal niet. Nog erger is dat degenen die op dergelijke manier reageren, zich erop voorstaan dat zij 'de echte Vlamingen' zijn.

Christine Van Broeckhoven:

'We moeten mensen dringend weer leren accepteren zoals ze zijn. Ik zeg dat ook aan familie van alzheimerpatiënten: neem die overal mee naartoe, wees daar niet verlegen over. Alzheimer is een zeer traag proces waarbij men in de eerste jaren nog een goede levenskwaliteit heeft. Mits aanvaarding van de samenleving. Nu denkt iedereen die de diagnose krijgt, dat hij meteen in de terminale fase belandt.'

 Frater Jean-Baudouin is monnik in het klooster in Syrië, waar norbertijn Daniël Maes directeur van het seminarie is.

Betekenis van de monastieke toewijding

Van onrust naar vrede

Hallo, mijn naam is Fr. Jean-Baudouin. Ik ben Bruggeling, 28 jaar oud. Via de wegen die God kent ben ik vier jaar geleden naar dit klooster gekomen. Ik had in de verste verte nooit gedacht ooit monnik te worden. Nu kan ik alleen maar zeggen dat deze weg me vervult in het diepste van mijn wezen, vooral dan het feit dat God mij roept tot éénheid met Hem. Christus zegt ons dat het koninkrijk van God binnen in ons is. Het is dan ook in mijn binnenste dat ik Christus heb leren kennen dankzij het gebed in stilte. Het gebed is een vriendschap met God waarbij we samen met Hem wandelen. Die pelgirmstocht gebeurt in stilte omdat God in de stilte spreekt. Sint Johannes van het Kruis zegt: “God heeft maar één Woord, Hij heeft het in de eeuwigheid gezegd, en in een eeuwige stilte; dat Woord is zijn Zoon.” God beantwoordt onze diepste verwachtingen. Ik was altijd onrustig, ontevreden, zoekend en vragend, maar Christus, die de Weg is, de Waarheid en het Leven vervult mij nu.

Pater Daniel, die directeur is van ons seminarie, heeft mij gevraagd af en toe iets te schrijven in zijn wekelijkse brief. Ik heb zijn uitnodiging aanvaard en vind het een hele eer mij zo te mogen uitdrukken aan zijn rijk publiek. Gedenk mij aub in uw gebeden opdat de Heilige Geest op mij neer zou dalen en ik iets zou mogen schrijven die u pleziert en opbouwt in Christus. Ik zal niets schrijven over de situatie in Syrië of Irak gezien Pater Daniel dat zo voortreffelijk doet; ik wil liever af en toe iets met u delen over wat mij geraakt heeft in mijn studies.

Vooreerst wil ik de spiritualiteit van onze gemeenschap aan u voorstellen. Die ligt erg dicht bij de Carmelitaanse gezien moeder Agnès Mariam van het Kruis (onze moeder-overste) gedurende 21 jaar in het Carmelitessenklooster van Harissa in Libanon heeft geleefd. Het zijn dan ook in de eerste plaats haar lezingen en haar studies over het innerlijke gebedsleven die ik met u wil delen omdat die zo’n grote invloed gehad hebben op mijn persoonlijke leven. Gedurende een van haar conferenties vertelde ze ons het volgende over de monastieke toewijding (Wat tussen vierkante haken staat heb ik bijgevoegd):

De term ‘toewijding’ in de Bijbel

“De term “monastiek” komt van het Griekse monos, in het Arabisch mutawahed;het komt van de wortel één. De monnik is iemand die één is met God, één is met zichzelf en [één is met zijn medemens]. Het is niet omdat je monnik bent dat je dat doel onmiddellijk bereikt hebt, het is veeleer een project [op lange termijn]. Niets kan toegewijd zijn dan aan God, Hij is de enige die het waard is om aan toegewijd te zijn.

[In de Bijbel komen we de term ‘toewijding’ voor het eerst tegen in Gn. 2,3: “ God zegende de zevende dag en maakte hem heilig”, in het Hebreeuws kadash = heilig maken, toewijden, concacreren]. Toegewijd zijn betekent gereserveerd zijn voor het heilige, apart gesteld worden van alles dat niet heilig is. Het is een staat die ons verheft om ons te doen binnen treden in het mysterie en in het wezen zelf van God.

De term ‘toewijding’ is verbonden met het Paasfeest. [Toen de Hebreëuwen Egypte verlieten o.l.v. van Mozes moesten ze een paaslam slachten en nuttigen, diezelfde nacht in haast, met de staf in de hand en in familieverband. Ex. 11 kondigt de laatste plaag aan, de dood van alle eersteborenen van de Egyptenaren. Hoofdstuk 12 beschrijft hoe de Israëlieten bloed van het paaslam op hun deurposten hoorden te strijken waardoor de verderfengel hun huizen zou voorbijgaan en hun eerstgeborenen gespaard zouden blijven].

Na hun bevrijding uit Egypte zegt de Heer tot de Israëlieten: “Wijdt Mij alle eerstgeborenen toe; alles wat bij de Israëlieten de moederschoot opent, mens of dier, behoort Mij toe”, (Ex. 13,2). Die eerstgeborenen hadden moeten sterven met de eerstgeborenen van de Egyptenaren. Het is alsof ze van de dood tot het leven teruggeroepen werden. Wanneer we toegewijd zijn [aan God], sterven we aan iets om te leven in de Heer. Omdat die eerstgeborenen gered werden door het bloed van het lam vraagt de Heer in ruil dat ze tot Hem gewijdt zouden zijn opdat ze niemands eigendom zouden zijn, behalve dan van het Heilige. Welnu, ons doopsel is de vervulling van de toewijding van deze eerstgeborenen. Wij worden niet meer gered van de verderfengel die de eerstgeborenen kwam doden. Wij worden gered uit de macht van de duivel – die het leven van God in ons wil doden – door het bloed van Christus, hét nieuwe Paaslam. De monastieke toewijding wil tot het uiterste gaan in de toewijding van het doopsel.

De maagdelijkheid

Sinds de eerste eeuwen van de Kerk hebben sommige mensen het voorbeeld van de maagdelijkheid[1] van Christus en zijn Moeder gevolgd. Het concept van de maagdelijkheid is van fundamenteel belang om de monastieke toewijding te begrijpen. Maagdelijkheid wil zeggen: apart gesteld worden om door God gevormd te worden, zich te verenigen met Hem en met zichzelf.

Maagdelijk is iemand die alleen aan God toebehoort op 3 niveaus.:

• Op het spirituele niveau: die persoon is geconsacreerd aan God. Hij/zij geeft zichzelf uit liefde voor God en wil geen andere dan God.
• Op het psychische niveau: hij/zij wil niet verleid worden door wat dan ook buiten God.
• Op het fysieke niveau: die persoon wordt apart gesteld, toegewijd, en behoort fysiek tot niemand toe.

De maagdelijkheid[2] is de toestand van de hemel waar de liefde niets kapot maakt maar integendeel, waar de liefde vol maakt. Het is alleen God die dit kan want Hij maakt één. Hij vereenzelvigt ons met Hem en Hij vereenzelvigt ons met onszelf omdat Hij ons aan onself openbaart.

De maagdelijkheid is terugkeren naar de oorspronkelijke menselijke conditie, naar het ‘beeld van God’[3]. Het is de conditie van het volgende leven - het eeuwige leven dat we zullen verkrijgen na onze dood en onze hereniging met de Verrezen Christus - op voorhand beleven (cf. Lc 20, 34-35). Onze integriteit [= de menselijke conditie in haar volheid] hier op aarde is gebaseerd op onze wil [ = onze innerlijke beslissing om aan Hem toe te behoren] daar we [in onze zwakke menselijke conditie] altijd zullen moeten kampen met de aanvallen van de duivel, van het vlees en van de passies. We kunnen nooit beweren volledig ‘maagd’ te zijn; onze gedachten, passies en verleidingen voeren een oorlog tegen ons maar in die strijd streven we naar die vervolmaking van ons project van éénheid met God. Beetje bij beejte geeft God ons dan onze integriteit terug en maakt Hij ons één met Hem.

De woestijnvaders[4] hebben dit leven geleid. Hun werken staan vol raadgevingen[5] maar het is vooral het werk van St Jan van Het Kruis, de mystieke kerkleraar, die de doctrine van de éénheid met God in haar totaliteit heeft uitgeschreven.

Wanneer ik over eenheid spreek, spreek ik altijd over een huwelijkseenheid. Het gaat hier om het mysterie van de liefde en eenheid van Christus met de Kerk die de liefde en eenheid van de Vader met de Zoon in de Geest vertegenwoordigt. Net zoals de gedoopten het volk van God zijn, zo is het hart van de monnik de echte tempel van God, het ware paradijs.” Tot zover de woorden van Moeder Agnès-Mariam.

Ten slotte, zoals de boodschap van de maagdelijkheid een schok was voor het heidense Romeinse Rijk, zo is deze boodschap nu eveneens radicaal tegengesteld aan de huidige geseculariseerde levensopvatting. Het heeft mij echter jaren geleden wakker geschud toen ik die boodschap via de lippen van Moeder Agnès-Mariam met klem en klaarheid hoorde uitspreken. Als ik nu in mijn theologische vorming dieper kennis maak met de inhoud van het Woord Gods en de kerkelijke visie op het leven en de samenleving, dan vraag ik me weleens af waar wij schrik voor hebben en waar wij op wachten om dit met gezag te verkondigen. Dit is de visie voor het leven en het geluk van de mensen van deze tijd en van alle tijden, hier en overal.

Hartelijke groeten,

In Christus,

Fr. Jean-Baudouin

[1] Het christelijk geloof ontstond in het Romeinse Rijk, gekenmerkt door een heidense wereldoverheersing én tegelijk een moreel verval. Maagdelijkheid en martelaarschap waren in de eerste christelijke gemeenschappen de grootste idealen. Voor de heidense wereld was dit een geestelijke schok. En vanaf de vierde eeuw kwam er dan nog de spiritualiteit van de woestijnvaders bij, onder impuls van de grote abt Antonius.

Maagdelijkheid, martelaarschap en spiritualiteit van de woestijn werden niet door iedereen beleefd, maar waren wel voor allen een inspiratiebron voor een aan Christus toegewijd leven, radicaal tegengesteld aan de gangbare heidense levenswijze.

[2]1 Co 7, 32-35: “Ik zou willen dat u zonder zorgen was. Wie niet getrouwd is, heeft zorg voor de zaak van de Heer en wil de Heer behagen. Maar de getrouwde heeft zorg voor aardse zaken en wil zijn vrouw behagen; zijn aandacht is verdeeld. (...) Dit alles zeg ik u voor uw eigen bestwil; het gaat mij alleen om de eerbaarheid en een overdeelde toewijding aan de Heer”. Het is dus moeilijker voor de getrouwden om zich onverdeeld te wijden aan de Heer. Moeilijk misschien, maar niet onmogelijk, kijk maar naar de ouders van de Heilige Theresa van Lisieux, en de patronen van Zwitserland, Nicolaus von Flüe en zijn vrouw Dorothea. Elke mens is geroepen om volledig toegewijd te zijn aan de Heer. De Heer vraagt ons hart (cf. Spr 23,26), en dat zowel van de getrouwde als van de maagd. (zie verder 1 Co 7 en Mt 19, 1-12).

[3]Gn 1, 26: God sprak: ‘Nu gaan We de mens maken, als beeld van Ons, op Ons gelijkend’”

[4]De eerste monniken in Egypte, Syrië, Palestina die in de woestijn als kluizenaars het ‘engelenleven’ leidden.

[5]Pater Daniel voegt hier graag aan toe dat die raadgevingen dikwijls veel rijker zijn dan de laatste psychologische verworvenheden.

Heb je de andere partijvoorzitters veel afwijzende  commentaar horen geven bij de aanstelling door de koning van De Wever als informateur? Ik niet.

Wat een verschil met nu.  Pas informateur af en De Wever valt alweer terug in zijn mix van arrogantie en Calimerogedrag.

Als geoordeeld wordt dat een 'tripartite' mogelijk is, dan is het democratisch evenzeer verantwoord om die formule uit te proberen als het uitproberen van een centrumrechtse formatie. Na het jarenlang vernederen van de Walen -het Waalse profitariaat, weet je wel- en het diaboliseren van de grootste democratische Waalse partij, de PS, wordt het nu zo voorgesteld dat een 'tripartite' des duivels is en dat alle heil mag verwacht worden van centrumrechts.

De Wever zou ook eens moeten ophouden met het debiteren van primitieve platitudes als: 'Wij zijn klaar om aan de slag te gaan en een regering te vormen die doet wat moet gebeuren en niet een regering die niets doet".

Een regering die niets doet!? Kom nou. Welke journalist of politicoloog doet eens een poging om een serieuze vergelijking te maken omtrent de daad- en beleidskracht, tussen de Vlaamse en de federale regering?

Beweren dat van een regering die hij op poten zet, het paradijs te verwachten is en van andere formateurs en regeringsformules niets dan alleen maar miserie voortkomt, is een extreem populistisch loopje nemen met de waarheid en een vernedering voor een groot deel van de Vlaamse kiezers.

Het is niet allemaal onnadenkend Vlaams kiesvee, meneer De Wever!

VIII.15

Vrijdag 27 juni 2014

De (on)aangename kanten van ons dagelijks leven

Iedere dag wordt de stroom nog voor meerdere uren onverwachts en meermaals onderbroken. Ondertussen hebben we eindelijk “snel internet” gekregen, maar dat werkt meestal heel traag en zonder electriciteit dus helemaal niet. Onze kleine binnentuin (40/40 m) staat vol groene gewassen en iedere dag wordt er al van gegeten. Dat is vooral te danken aan de fraters, regelmatig geholpen door de jongens van de vluchtelingenfamilies. Ik heb mijn best gedaan om de knoflook water te geven maar slechts één plantje is overgebleven. Ik houd niet van knoflook en misschien hebben ze gevoeld dat ik ze niet “met liefde” heb besproeid. Eerlijk gezegd: de knoflook werd vier maanden te laat geplant. Geen nood, de fraters hebben er lang wat anders gezet. En nu hebben ze hun eerste courgetten al geoogst, die traditiegetrouw bij de eucharistie voor het altaar worden geplaats als dank aan God en om zijn verdere zegen te vragen. Op het grote terrein met zijn duizenden fruitbomen is er veel verloren. Wel zijn de bomen in leven gebleven dank zij de onverwachte regen. Wegens de vorst is in heel de streek de oogst verloren. De natuur schijnt te delen in het lijden van het volk. Laat dat dan een soort ‘sabbatjaar’ zijn, een rust. Zelf hebben we daar omwille van de oorlog niet kunnen werken en nu hebben anderen wel een flink gedeelte met groenten beplant die weelderig groeien. Onze kleine voorheen kille kamertjes zijn ondertussen door de zomerzon flink opgewarmd. Af en toe is het er zwoel. Toch is het maar zelden dat er iemand een dag onder bezwijkt. Vliegen en muggen zijn natuurlijk een erg vervelende en universele plaag en niet iedereen kan die chemische spulletjes verdragen die daartegen gebruikt worden. En vergeet niet, in de loop van de geschiedenis werd menige oorlog beslist door de allerkleinste diertjes die een besmetting veroorzaakten en een heel leger letterlijk tegen de grond kon zetten. Gelukkig heeft Syrië een goed leger dat nu ook in onze streek een grote opruimingsdienst bezig is. Als dat over enkele weken gebeurd is kan ons dagelijks leven flink wat verbeteren en kunnen ook de belangrijkste schapen die onze stal omwille van de veiligheid moesten verlaten weer terugkeren. Dat zal een feest zijn. We zien er in ieder geval allemaal met groot verlangen naar uit.

Petrolboeren en andere terroristische organisaties

De nieuwe gebeurtenissen in Irak zetten wel een domper op onze vredesvooruitzichten in Syrië en het hele Midden-Oosten. Eigenlijk is er niet zo veel nieuws aan. De vechtjassen en hun doelstellingen blijven dezelfde, alleen de methoden zijn telkens weer anders. De kinderen van de duisternis - Jezus zei het al - zijn dikwijls slimmer dan de kinderen van het licht.

De hoog edele secretaris van de UNO Ban Ki-moon, heeft geopperd dat hij een nieuw vredesvoorstel voor Syrië wil doen: een absoluut embargo op alle wapenleveringen. Wat een bekommernis om de vrede in Syrië, zullen velen wellicht denken. In werkelijkheid is het pure hypocrisie. Het wapenembargo destijds in Libië trof in feite alleen het nationale leger, terwijl alle rebellengroepen langs alle kanten wapens in overvloed konden aanschaffen. Gelukkig heeft de Russische permanente vertegenwoordiger bij de UNO, Vitaly Churkin eventjes duidelijk gemaakt dat zulk een voorstel geen enkel effekt heeft op de gewapende rebellen en dus het bloedvergieten helemaal niet vermindert. Het sluiten van de door de NAVO beschermde terroristenkampen in Turkije en Libië of het sluiten van de grenzen voor alle terroristen, dat heeft onze Ban Ki-moon nog niet voorgesteld, want dan zou de oorlog tegen Syrië meteen stilvallen en dat blijkt nu helemaal hun bedoeling niet te zijn. Carla Del Ponte, zelf lid van de internationale onderzoekscommissie voor Syrië heeft nog eens duidelijk gezegd dat het terroristische groepen en buitenlandse strijders zijn die het Syrische volk een ondraaglijk lijden bezorgen door moorden, verwoestingen en ontvoeringen. Maar haar stem wordt niet gehoord omdat ze helemaal uit de toon valt. Er worden krachtige uitspraken tegen en nniet voor Syrië verwacht. De groepen die in Irak als “terroristisch” worden omschreven, krijgen in Syrië internationale steund als “vrijheidstrijders”. Ondertussen wordt Syrië gestraft o.a. met zware sankties omdat het “zijn bevolking blijft uitmoorden” en telkens wordt in alle ernst de vraag gesteld of het edelmoedige westen toch niet de plicht heeft militair in te grijpen zoals in Irak en meer zouden moorden. Obama wil 500 miljoen dollar geven opdat de rebellengroepen nog meer kunnen moorden en verwoesten. Dat is zijn bijdrage aan vrede en democratie voor het volk! En zo zie je hoe onze hoogedele internationale instellingen en wereldleiders druipen van huichelarij.

Wat nu in Irak gebeurt is helemaal geen nieuwe, onverwachte oorlog vanwege een fanatieke islam, zoals de westerse media graag napraten. Het is de voortzetting van de oude oorlog met dezelfde wereldheersers. Amerika-Israël willen het hele Midden-Oosten verbrokkelen om zelf de macht en de rijkdom te grijpen, mooi verpakt met de schijn van vrijheid en democratie voor de bevolking. Na de tweede oorlog tegen Irak op 19 maart 2003 kondigde president Bush op 1 mei plechtig “de bevrijding van Irak” aan. De honderdduizenden (mogelijk ’n half miljoen?) doden waren geen vermeding waard. In de eerste oorlog van 1990 waren er al ‘n 300.000 doden gevallen en in de jaren daarna zijn mogelijk ’n half miljoen kinderen aan ondervoeding gestorven wegens de sancties en het embargo. Maar wie is nu nog geïnteresseerd aan zulk oud nieuws? Laat het duidelijk zijn dat het immense lijden van een volk geen rol speelt in de grote politieke vredesinspannigen met wapengekletter. Hoe ingewikkeld de achtergronden ook kunnen zijn, het gaat hier zeker ook om petroleum, het “aardse manna”. Nu zijn twee grote petroleumindustrieën in het spel. Exxon-Mobil, eigendom van Rockenfeller, de grote baas in Qatar, zorgt zonder moeite voor de illegale verkoop van de door al-Nousra in Syrië gestolen olie. Aramco, eigendom van VS, de grote baas in Saoedi-Arabie, die ook ISIS financiert, zorgt nu voor de verkoop van de door ISIS gestolen petroleum. Petrolboeren met hun terroristen en een zeer winstgevende maffiahandel hebben een hoofdrol in het theater. En ondertussen lijdt en sterft een deel van de wereldbevolking. Ban Ki-moon, ban de terroristen met hun olie naar de “moon”!

Eindelijk!

De media zijn in grote mate medeschuldig aan de gruwelen van de oorlog. De reeds genoemde Carla Del Ponte heeft vroeger al duidelijk gesteld dat het wel degelijk terroristen zijn die in Syrië de gifgasaanslagen plegen. Trouwens, iedereen met een klein beetje kritische zin wist dit al lang. En wat doen onze journalisten? Ze fixeren dag na dag hun aandacht op de opruiming van die oude en weliswaar gevaarlijke rommel van de chemische wapens, die Syrië in heel deze oorlog niet heeft gebruikt en ook niet nodig had. Zo helpen ze mee aan een vals beeld, nl. dat hiermee toch wel de belangrijkste stap gezet is naar de vrede in het Midden-Oosten. Om dat nog meer te benadrukken heeft die opruimers club ook onmiddellijk de nobelprijs voor de vrede gekregen! Dit alles dient enkel om de waarheid te bedekken. Dat ons klein buurland ondertussen massavernietigingswapens (chemische én biologische) blijft opstapelen (en gebruiken!), en dat het bovendien een drievoudige nucleaire macht heeft uitgebouwd, in de lucht, op het land en in de zee, dat moet geheim blijven. Neen, als de laatste chemische wapens van Syrië opgeruimd zijn moeten wij allemaal in koor roepen: “Hoera en proficiat, het Midden-Oosten is nu helemaal vrij van massavernietigingswapens!” J. Kerry kon niet slapen, zei hij, van de beelden van de slachtoffers. Dat hij en zijn regering daar de hoofdschuldigen van zijn, hindert hem blijkbaar niet. L. Fabius blijft Syrië beschuldigen met het gezag van zijn regering die al ingestort is, tot heil van het Franse volk, dat nu kan opstaan. Een omvallende boom maakt nu eenmaal veel meer lawaai dan een heel bos dat aan het groeien is. In Engeland zijn er gelukkig al politici die zich openlijk afvragen of Tony Blair, de speciale vredesgezant voor het Midden-Oosten nu helemaal gek geworden is. Is er nu niemand die deze krankzinnige molen van alle nieuwsagentschappen tegelijk kan doen stilvallen? B.v. aan de hand van een objectief verslag over het gebruik van chemische wapens in de oorlog tegen Syrië? Hij hoeft hiervoor alleen maar enkele onafhankelijke rapporten en authentieke getuigenissen te verzamelen, die een massa verpletterend materiaal geven en het handelen van de zogenaamde “vrienden van Syrië” deskundig ontmaskeren. Hij kan verder al wat de gezaghebbende pers daarover gemeld heeft gewoon terzijde laten als zijnde tijdverlies. Of is het teveel gevraagd aan de journalisten dat ze waarheidsgetrouwe berichten zouden schrijven en de echte schuldigen aanklagen? Tegen de waarheid kan uiteindelijk niemand op, ook niet de 22 “obediënties” van Franse vrijmetselaars met hun 142.120 “broeders” en 32.778 “zusters” en zelfs niet   de invloedrijkste 136 dames en heren van de Bilderberggroep die van 29 mei tot 1 juni dit jaar in Kopenhagen hun geheime afspraken maakten.

In Egypte hebben enkele journalisten van Al-Jazeera zware gevangenisstraffen gekregen voor het manipuleren van het nieuws met oorlogsmisdaden als gevolg. Wij spreken ons niet uit over de schuld of onschuld van de betrokken journalisten. Wij willen het hebben over de nieuwszender zelf. De Israëlisch-Amerikaanse Al-Jazeera in Qatar is een terroristenorganisatie die zich al jaren schuldig maakt aan misdaden tegen de menselijkheid, door met getrukeerde beelden volksopstanden te suggereren die daarna dan worden uitgelokt. Al-Jazeera heeft een groot aandeel gehad in de vernietiging van Libië en in de verwoestingen en moorden in Syrië. Anderhalf jaar geleden schreven we hierover al uitvoering. Een jongen uit een christelijk gezin werd hier vermoord, wat al-Jazeera uitvoerig toonde en gebruikte als bewijs van de wreedheid van het Syrische leger. Omwille van de nauwe band van ons klooster met deze christelijke familie hebben we ons meeleven betuigd. Daarop kwam de waarheid naar boven, die totaal anders was. Twee groepen waren actief. De ene pleegde de misdaad. Ze schoten de jongen die op straat speelde en toen de moeder hem bloedend in haar armen nam, hebben ze hem uit haar handen gerukt en gezegd dat ze hem naar het hospitaal zouden brengen. In feite reden ze er mee naar een schuur, waar een kameraploeg van Al-Jazeera zijn sterven filmende met de nodige kommentaar als bewijs van de wreedheden van het Syrische leger en de president. In werkelijkheid was er helaas geen nationaal Syrisch leger in de buurt. In de Arabische wereld zijn de kijkcijfers van Al-Jazeera al lang drastisch gedaald, omdat men beseft dat Al-Jazeera pure westerse oorlogspropaganda is op basis van leugens. Onze media hebben deze manipulaties altijd als de zuiverste waarheid overgenomen. Vandaar nu hun onnozel protest. Als ze een greintje belangstelling hadden gehad voor hun eigen beroep, dan zouden ze Al-Jazeera zelf al lang aangeklaagd hebben. Dit had veel bloedvergieten kunnen verminderen. Dat is voor mij verantwoorde journalistiek. Maar ze hebben gezwegen en als papegaaien nagepraat. Ze stonden enthoesiast aan de kant van de moordenaars en niet aan de kant van de onschuldige slachtoffers. En nu voegen ze er nog een huichelachtige minuut stilte aan toe. Als je niets te zeggen hebt, doe het dan zeker niet in de openbare media. Proficiat aan de Egyptische rechtspraak en proficiat aan Abdel Fattah al-Sissi, de moedige nieuwe Egyptische president die al heeft laten weten dat hij zich in deze rechtspraak niet wil mengen. Zoals veruit de meeste Egyptische burgers “van goede wil” wensen we deze president alle goeds toe en hopen dat hij stand blijft houden tegen het vernietigend westers terrorisme. Is het niet de moeite om deze kant ook eens te belichten?

P. Daniel

'Wat ik voor de verkiezingen gezegd heb, geldt ook erna. Wij stappen niet in een regering met separatistische trekjes', zei Lutgen, de voorzitter van CdH, de Franstalige tegenhanger van CD&V. Ook het Euroscepticisme van N-VA, dat na de aansluiting van de partij bij het allegaartje van de ECR in het Europese parlement, naar buiten toe nog versterkt werd, riep bij CdH meer  en meer kritiek op. Bovendien kreeg Lutgen van De Wever geen of nauwelijks ijzersterke garanties wat betreft de index, het communautaire en de federale loyauteit.

Opvallend is nu dat degene die een politieke consequente koers vaart, nl. Lutgen, van de 'goedmenende' pers en van andere partijen, de wind van voren krijgt. Wat door de journalisten vaak als een van de grootste politieke deugden wordt aangeprezen, nl. consequentie, wordt de CdH-voorzitter nu aangewreven als een onvergeeflijke politieke fout.

Dat De Wever de kernpunten van het N-VA-programma en van de campagne, met name het confederalisme in voorbereiding van het separatisme, en de harde liberale aanpak van index en werkloosheidsuitkeringen, opzijschuift, roept amper vragen op over de consequente politieke lijn van de partij. Gaat het dan toch in de eerste plaats over macht en postjes, en niet over een maatschappijvisie?

Niet alleen N-VA maar ook sommige journalisten zijn zo obsessief met de PS bezig, dat ze ook nu weer erin slagen de schuld bij de Franstalige socialisten te leggen. Sjonge, sjonge.

Als de gazetten schrijven dat het aan vertrouwen mangelt tussen bv. Lutgen en zijn CdH én De Wever, dan hebben ze wel gelijk. En dat ontbrekende vertrouwen heeft De Wever helemaal maar dan ook helemaal aan zichzelf en zijn partij te wijten. Jarenlang Franstalig België en zijn politieke leiders stigmatiseren en beledigen, en dan hopen dat ze zonder veel problemen in je politieke rechtse project meestappen, is wel zeer of naïef of arrogant. Zeker als je te maken krijgt met consequente politici als Lutgen.

 CDH-voorzitter Lütgen: "De N-VA is een eurosceptische partij en staat sceptisch tegenover België".

De pleidooien voor meer Engelstalige opleidingen aan onze universiteiten duiken weer op in de media. Ze worden vooral gehouden door mensen uit de ondernemerswereld en door universiteitsverantwoordelijken die de universiteit zo veel mogelijk willen laten inkapselen door het bedrijfsleven.

De voorlopig laatste in het rijtje is Pieter Timmermans, gedelegeerd bestuurder van VBO, die een reeks argumenten bijeenharkt om meer Engelstalige opleidingen te geven aan de universiteiten. Hij ziet geen afdoende argumenten om het niet te doen maar hij wenst tegelijk duidelijk te beklemtonen dat hij niet beweert dat we het Nederlands aan de universiteiten stiefmoederlijk moeten behandelen. Hoe die twee betrachtingen, meer en meer Engels zonder dat het Nederlands in de verdrukking komt, in de toekomst kunnen blijven gecombineerd worden, maakt hij niet duidelijk.

Opvallend is ook dat Timmermans in zijn pleidooi uitsluitend economische, financiële, diplomatieke en wetenschappelijke argumenten gebruikt. Maar kan je van de grote baas van de Belgische ondernemingen veel meer in verband met taal verwachten?

Timmermans heeft dus geen oog voor onze taalgeschiedenis en taalstrijd, voor de intellectuele, culturele en sociale betekenis van een soepele, accurate algemene taal. En voor de permanente inspanning die nodig is om  dergelijk taalinstrument beter en beter te beheersen.

En met die inspanning en voortschrijdende beheersing is het m.i. droevig gesteld. Het komt me voor dat het gebruik van  en de zorg en het respect voor een algemene Nederlandse taal, in ruimere en ruimere kring worden opgegeven. Zeker door de leidende kringen van het intellectuele en culturele wereldje in Vlaanderen. Onvermogen en taalluiheid spelen daarin de voornaamste rol.

Wat gepropageerd en beoefend wordt, is een massa tussentaaltjes, het zogenaamde Verkavelingsvlaams, en streektalen (met nostalgische liefde 'dialecten' genoemd), waarvan 'het spijtig zou zijn dat ze verdwijnen' en die de gebruiker in wat ruimere kring maar ook in de eigen straat opzadelen met grote taalonzekerheid, omdat de 'dialectgebruiker' zich genoodzaakt ziet voor meer en meer woorden een 'dialectische vertaling' te verzinnen.

Degenen die pleiten voor een bijna ongebreideld gebruik van het Engels aan de universiteit (en waarom ook niet reeds in de secundaire school, enz.?), helpen op de lange duur een taalsituatie in Vlaanderen te creëren, vergelijkbaar met de 19de en begin 20ste eeuw. Met dien verstande dat het Frans nu vervangen wordt door het Engels. De economische en financiële toplagen gebruiken het Engels. Het 'volk' kan zich lekker behelpen met 'Verkavelingsvlaams' of 'dialect'. En het wordt de gewone man dan nog aangepraat en voorgedaan dat dergelijk taalgebruik 'cool', 'hip', 'in', 'retro', 'puur', 'naturel', 'spontaan', enz. (naar keuze) is.

VIII/14

Vrijdag 20 juni 2014

Warme choco tegen oorlogstress

In zowat heel het land blijft het nationale leger met succes de terroristenhaarden opruimen, terwijl er toch hier en daar nog aanslagen gepleegd worden. Er wordt ook veel wapenmateriaal buit gemaakt en er zijn tevens nog steeds rebellen die zich overgeven. In de nacht van dinsdag op woensdag werd er weer erg gevochten rond ons klooster. Voor de veiligheid dalen we dan een verdiep lager. De zuster die meestal voor het eten zorgt maakte van de gelegenheid en de aanwezigheid van de elektriciteit gebruik om even een voorraad chocodrank te maken. Een tijd geleden is er immers een container Italiaanse chocolade toegekomen. Ieder gezin in heel de streek heeft de nodige hoeveelheid gekregen en wij dus ook. Vandaar dat we ’s anderendaags als compensatie voor de door oorlog verstoorde nachtrust warme choco (met water gemaakt) gekregen hebben als voorgerecht. Er lijkt hier in onze streek op dit ogenblik geen gevaar dat de terroristen nog iets kunnen veroveren, maar we zullen toch voorzichtig blijven tot op het laatste ogenblik. We vragen on wel af waar al die mannen vandaan blijven komen. Dit is het grootste privéleger ter wereld en naar verluid is België hierin goed vertegenwoordigd.

Het syndroom van Jezabel

Het enthousiasme rond de wereldbeker voetbal dringt vanuit Brazilië een heel klein beetje tot ons door. In de avondrecreatie probeert onze medebroeder, die een halve eeuw jonger is dan ik, vanuit zijn vroegere bevlogenheid, de stand van zaken te geven en af en toe volgen we even op een computerscherm een stukje van een match, allen samengepakt in het kleine bureau waar internet is. Ons supporteren voor Portugal had alvast geen enkel effect. Voor onze Chileense medezuster was het succes heel wat groter en voor Spanje ging het licht helemaal uit. Omdat Frankrijk in Syrië een te gemeen spel opvoert, hebben we voor hun voetbal ook geen waardering. Ondertussen werd onze oude tv gerepareerd en konden we het laatste kwartier van de succesvolle match België-Algerije nog zien.

Eigenlijk gaat onze belangstelling toch nog meer uit naar de vraag hoe onze broeders en zusters in Irak de nieuwe oorlog al of niet zullen overleven. In tegenstelling tot wat de westerse pers meldt is het ons duidelijk dat deze nieuwe oorlog, zoals elders, niet zonder medewerking van de VS-Israël en de NAVO geschiedt. Trouwens, al-Qaida werd destijds door de CIA zelf opgericht om Rusland te bevechten en de NAVO is steeds meer de slaaf geworden van de Amerikaanse belangen wereldwijd in plaats van de eigen soevereiniteit en vrede (zie Joegoslavië en Oekraïne). Tony Blair, die destijds samen met Georges Bush besloot om Irak op de meest barbaarse wijze te onderwerpen (onder het motto: “Freedom for Irak”!) voelt nu de behoefte om de wereldopinie te laten weten dat hij geen schuld heeft aan de huidige gruwelen in Irak. De oorzaak ligt, volgens hem, in het feit dat het westen in Syrië niet is binnengevallen! En zo zie je hoe keurige heren hun geheel gedrogeerde geest blijven koesteren. Tevens openbaart deze vreselijke “christelijke zionist” hiermee onrechtstreeks dat het westen nog altijd van plan is het hele midden oosten te verbrokkelen in afzonderlijke confessionele gebieden, die elkaar bevechten. De “creatieve chaos” om nieuwe machtsverhoudingen te krijgen en de rijkdom van het land te roven, wat ook deskundig is gebeurd. Dat daarbij honderdduizenden mensen de dood worden in gejaagd is voor deze wereldheersers meegenomen. En wie tegen wie vecht heeft ook belang, als er maar gevochten wordt. Natuurlijk zijn deze wereldheersers erg bekommerd om Irak, nl. dat de oliewinning verzekerd blijft! En Turkije is bang dat de Koerden een onafhankelijke staat oprichten met een stuk van Turkije. Ondertussen staren onze media zich blind op een aanslag van vandaag die morgen al oud nieuws is en dus geen belangrijk meer heeft. Wat hier gebeurt interesseert hen nauwelijks. Jongeren worden nog eerder aangemoedigd om hier te komen vechten, maar dat die mannen terugkomen en thuis beginnen, dat moet dan een drama genoemd worden. Voordat Blair en Bush (een nog ergere ”christelijke zionist”) aan het Iraakse volk hun zogenaamde “vrijheid” kwamen brengen, waren er in Mossoul 35.000 christenen. Voor de inval van ISIS waren er nog 3000. In deze tweede stad van het land is nu geen enkele christen meer.

Deze dagen lazen we in de liturgie een boeiend en bijzonder actueel verhaal uit het oude Israël. Koning Achaz is de machtigste en rijkste man, maar hij moet nog meer hebben. Hij is jaloers op de wijngaard van Naboth en deze simpele burger wil liever de erfenis van zijn familie behouden. De jaloezie en hebzucht van Achaz slaan over op mevrouw. Koningin Jezabel weet wel raad. Haar man is maar een marionet, zij draagt de broek. Zonder veel moeite en met koninklijk gezag organiseert zij een valse rechtspraak. Jaloezie en hebzucht worden een epidemie die heel het volk besmet. Iedereen neemt deel aan het collectief geweld, dat zijn ontknoping vindt in de wettelijke steniging van Naboth. Ook zijn familie zal later wel opgeruimd worden. Alles is netjes, officieel geregeld. De koning heeft zijn wijngaard. De profeet Elia komt echter deze hoogedel geborenen eventjes onverschrokken de mantel uitvegen en hun crimineel gedrag aanklagen. Hij voorspelt bovendien dat Jezabel voor straf een eerloze dood zal sterven en dat de honden ook haar bloed zullen oplikken, wat inderdaad gebeurt. Niets nieuws onder de zon. Wij denken aan moeder Teresa van Calcutta, die in de grootste armoede heeft geleefd maar een staatsbegrafenis kreeg, terwijl op dat ogenblik Mobutu, die zich steeds als god liet vereren, in het geheim in een vreemd land in het graf werd gestopt. De geschiedenis van Jezabel kun je lezen in de Bijbel: 1 Koningen 17-21 en 2 Koningen 9, 30-37. En hierdoor krijg je meer inzicht in de huidige wereldpolitiek dan wat je uit de hele wereldpers kunt leren.

Het feest blijft doorgaan

De Syrische regering met zijn geheime diensten is zeker lang niet volmaakt, maar wel te verkiezen boven vele westerse democratieën. De vreugde om de eerste vrije en democratische presidentsverkiezingen van 3 juni blijft terecht verder gaan. Na felicitaties van de grote, echte vrienden van Syrië sturen nog steeds verschillende staatshoofden en instanties uit heel de wereld hun gelukwensen:           Abdelaziz Bouteflika, president van Algerije, de Armeense president Serzh Sargsyan, de voormalige president van Jemen, de democratische republiek van Korea, de orthodoxe patriarch van Moskou, het Palestijns Bevrijdingsfront, de Volkspartij van Afghanistan, Algemene secretaris van de Arabische Handels Unie, de Internationale Mihai Aaminescu Academie... Ook de Syrische gemeenschappen in het buitenland blijven feest vieren, in Polen, in Hongarije, in de Tsjechische Republiek, in Parijs. En de Syrische president heeft zelf de nationale verzoeningsbeweging flink aangemoedigd met zijn amnestiewet. Duizenden gevangenen zijn al vrij gekomen in Damascus, Lattakia, Aleppo, Tartous, Sweida, Daraa, Deir Ezzor, Hama, Hasaka... Hieruit moet het westen toch dringend minstens deze drie besluiten trekken. Vooreerst dat de beschuldigingen van dictatuur en martelingen een puur westerse uitvinding waren. Recent werden nog beelden verspreid van 1O.OOO gevangen die zogezegd dood zouden zijn gemarteld. Hoe kan een volk zijn zogezegde “dictator” dan in buiten- en binnenland zo overweldigend belonen? Zelfs de propaganda van de strafste dictatuur is daartoe niet in staat. In 1933 kreeg de Nazipartij in Duitsland 43,9 % van de stemmen en daarna waren er helemaal geen vrije verkiezingen meer. Het volgende besluit betreft de Nationale Syrische Coalitie, door Frankrijk opgericht en aanvankelijk gedomineerd door Qatar, nu door Saoedi-Arabië. Die heerschappen zelf zijn in 20 jaar niet meer in Syrië geweest, maar het westen (de groep van Londen) erkent hen als “de enige vertegenwoordiger van het Syrische volk”. We herhalen wat we meer dan een jaar geleden al schreven: “De NSC vertegenwoordigt alleen zichzelf en de perverse wil van het westen en zijn bondgenoten om Syrië in hun macht te krijgen”. De NSC is een verraad aan het land en een schande voor het volk. Het derde besluit is dat de collaborateurs van de koloniale machten alle geloofwaardigheid verloren hebben. Ze moeten ophouden de terroristen met wapens en geld te steunen en in de plaats daarvan schadevergoeding en hulp bieden voor het herstel van het land. De presidentsverkiezingen zijn een overwinning van het Syrische volk, dat strijd voert tegen het wereldterrorisme, tegen het Amerikaans-Zionisme in naam van een vreedzame islam, van Palestina en gans de Arabische wereld. Het aantal felicitaties vanuit de Arabische wereld toont dat dit ook zo begrepen wordt.

Lichtpunten

Het Syrische Leger heeft de terroristen van al-Nousra en de islamisten van Saoedi-Arabië die samen met de hulp van het Turkse leger het noordelijke strategische Kassab hadden ingenomen terug heroverd. De gouverneur zegt dat in enkele dagen tijd de belangrijkste openbare voorzieningen zullen hersteld zijn (wat ondertussen blijkt geberud te zijn). 250 families zijn al teruggekeerd en de anderen wachten totdat de infrastructuur hersteld is. Eigenaardig genoeg: het Turkse leger heeft belet dat deze terroristen terug over de grens komen. Ze zwerven nu in Idlib rond. Gaan ook de Turken stilaan met hun geweld tegen Syrië ophouden?

In Bolivia werd de G 77+China gehouden, die inmiddels in feite tot 133 landen is uitgegroeid en dank zij Syrië een nieuwe impuls krijgt. Deze top wil zich engageren voor een nieuwe en eerlijke economische wereldorde. De voorzitter, Nicolas Maduro, de president van Venezuela belooft samen met Syrië één front te vormen tegen het terrorisme. Hij roept Amerika op om zijn politiek van inmenging in Syrië op te geven. Hij sprak ook zijn verwondering uit dat zovele landen gewoon kunnen doorgaan met het steunen van terroristen in Syrië, Irak, Oekraïne, Venezuela...

De reeds eerder genoemde Amerikaanse senator Richard Black heeft zondag een interview gegeven op de Syrische al-Ekhbariya tv. Hij prijst de wijsheid en vastberadenheid van de Syrische regering en president en vindt dat het westen   en zijn bondgenoten moeten beginnen hun verontschuldigingen aan te bieden aan het Syrische volk.

Qatar schijnt het monopolie te hebben op de uitzending van het wereldkampioenschap voetbal in het Midden-Oosten. Iedere kijker mag hiervoor 450 € betalen. Syrië schijnt evenwel dit monopolie omzeild te hebben. Ze hebben de uitzendrechten weten te verkrijgen langs kabel. En zo prutsen de Syriërs (en wij) achter aan hun oude tv met een elektriciteitskabel om te genieten van het WK. Aldus, wat ik vernomen heb van onze jonge medebroeder en oud-WK-fan. Wij danken God en Syrië in elk geval omdat het volk op die wijze enige vertroosting krijgt.

Naar de ambassade van Saoedi-Arabie!

Vandaag vrijdag 20 juni om 16.00 u is er een manifestatie voor de ambassade van Saoedi-Arabië, Avenue Franklin Roosevelt nr 45, 1050 Brussel, als protest tegen de steun vanwege Saoedi-Arabië alsook vanwege het westen aan de gruwelijke criminelen van Daech in Syrië en Irak. Het is goed om dit “koninkrijk van het terrorisme” eens duidelijk te maken dat zijn enorme rijkdom dient tot welzijn en niet tot vernietiging van de mensheid.