Naar de inhoud

RASP

akke.beakke.be

Archief

Paus vraagt aandacht voor vluchtelingen

Paus vraagt aandacht voor vluchtelingen

Paus Franciscus heeft in zijn kerstboodschap aan tienduizenden gelovigen op het Sint-Pietersplein en miljoenen kijkers en luisteraars over de hele wereld vandaag aandacht gevraagd voor de slachtoffers van geweld en vervolging, vooral dan voor het lot en het lijden van de vluchtelingen wereldwijd. Onrecht dwingt mensen om woestijnen en zeeën over te steken die begraafplaatsen worden. Onrecht dwingt hen tot onuitsprekelijke mishandeling, allerlei soorten slavernij en marteling in detentiekampen. Mensen die gedwongen worden om te vluchten, stuitten op muren van onverschilligheid, waar ze hoopten op een waardig leven.

Verandering begint in de harten van individuele mensen. Er is duisternis in menselijke harten, maar het licht van Christus is nog groter. Paus Franciscus

Urbi et orbizegen © Vatican Media

Urbi et orbizegen © Vatican Media

De paus vestigde de aandacht op het lijden van kinderen in oorlog- en conflictgebieden en verwees naar het verlangen naar vrede van de bevolking in landen als Syrië of Oekraïne. Hij sprak zijn steun uit voor allen die zich voor verzoening willen inzetten in het Heilige Land, vestigde de aandacht op de spanningen in Irak en de humanitaire crisis in Jemen en herinnerde aan de sociale en politieke onrust in verschillende landen van Latijns-Amerika. Daarbij bemoedigde hij in het bijzonder de bevolking van Venezuela om te werken aan gerechtigheid, verzoening en het einde van de armoede.

Moge er ook licht zijn voor de volkeren van Afrika, waar sociale en politieke situaties blijven bestaan ​​die mensen vaak dwingen te emigreren en hun een thuis en een gezin ontnemen, zei de paus. Hij verwees naar het geweld, de natuurrampen en medische noodsituaties en betreurde uitdrukkelijk de aanhoudende conflicten in Congo en de ontvoering van missionarissen en de islamitische aanvallen in Burkina Faso, Mali, Niger en Nigeria .

Geschreven door Gust Adriaensen om 12:00

Het hedendaagse nationalisme

In De Standaard van 21 december is een scherpzinnige analyse van Tom Naegels te lezen over het hedendaagse nationalisme.

Op het forum van de krant  reageren nogal wat Vlaams-nationalisten van NVA en VL.B. op de ondertussen bekende krampachtige manier, die de wenkbrauwen doet fronsen.

Volgens hen zijn er maar  twee werkelijkheden: 'Vlaanderen' en 'de progressieve cultuurwereld'. Op die manier plaatsen zij 'de progressieve cultuurwereld' (wat die terminologie ook precies moge inhouden) als iets aparts tegenover 'Vlaanderen' (wat die term ook precies moge inhouden).

De reden voor die 'apartheid' zou volgens de forumdeelnemers zijn dat de 'progressieven neerkijken op het achterlijke Vlaanderen',waar die 'progressieven' nochtans zelf deel van uitmaken.

Eigenlijk bevestigen zij de analyse van Naegels: 'Het hedendaagse nationalisme trekt geen grens tussen volk en volk, maar tussen volk en elite. En die elite behoort, tegenstrijdig genoeg, tot het eigen volk'.

Het creëren van dergelijke politiek-electoraal geïnspireerde artificiële tegenstellingen is HET kenmerk geworden van de hedendaagse nationalistische, populisten -denk maar aan de VS, Groot-Brittannië en, ja, ook Rusland-,  die vaak tot de rechtse elite behoren.

Geschreven door Gust Adriaensen om 10:01

Tertio-hoofdredacteur Van Lierde: 'Kerstmis als provocatie'

Tertio-hoofdredacteur Van Lierde: 'Kerstmis als provocatie'

De gezellige kerstsfeer, de feeërieke lichtjes en de romantische versiering doen ons vergeten hoe provocerend de Bijbelse kerstverhalen eigenlijk zijn. Net zoals we het kruis niet altijd meer zien als een foltertuig, zo beseffen we soms niet meer dat de kribbe verwijst naar iets ongehoords, want hoe buitengewoon is het mysterie van de incarnatie niet?

Dat God mens wordt, is op zich al vreemd. Dat Hij bovendien als broze baby in een stal wordt geboren, is ronduit subversief.

Hoe kan dat kind van eerst dakloze, daarna vluchtende ouders nu de Messias, de Redder, de Vredevorst zijn? Maar Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Hij toont zich waar we Hem het minst verwachten: in zwakte, niet in macht of rijkdom. Het kind in de kribbe glimlacht en opent zijn armen voor iedereen. Zo groot is zijn liefde dat niemand ervan wordt uitgesloten. En wie in het spoor van dat kind wil treden, wie dat kind echt wil aanbidden, is geroepen ook zelf die revolutie van tederheid uit te dragen.

Hij die bestond in goddelijke majesteit, heeft zich niet willen vastklampen aan de gelijkheid met God. Hij heeft zich van zichzelf ontdaan en het bestaan van een slaaf aangenomen, stelt de Filippenzenhymne (2, 6-7). De elitaire God in den hoge daalt neer en maakt zichzelf tot een gelijke, egalitair aan ons. Zo wordt Hij onze broeder, onze trouwe vriend, ons altijd nabij. Hij wil ons ontmoeten en een relatie met ons aangaan zodat wij één kunnen worden met Hem.

Het is in het donker en de stilte van de nacht dat Christus wordt geboren. Zelfs in de duisternis laat Hij ons niet in de steek, maar komt Hij ons nabij om te antwoorden op onze levensvragen. Zijn nabijheid brengt licht in onze duisternis.

De herders zijn de eersten om het meest essentiële te zien: het cadeau van de verlossing. Het zijn de nederigen en de armen die het gebeuren van de menswording begroeten. De armen zijn de geprivilegieerden van dit mysterie, de eersten die Gods aanwezigheid in ons midden herkennen, schreef paus Franciscus op 1 december in de brief Admirabilis signum die aanmoedigt de betekenis van het kersttafereel te herontdekken.

Naakte God

Het beeld van een almachtige God ligt in de kerststal aan diggelen. Voor christenen blijkt dat een verkeerd godsbeeld te zijn. Hun God is een kwetsbare God die zowel in de kribbe als aan het kruis naakt voor ons verschijnt. Benedictijn Simon Pierre Arnold tracht dat grootse mysterie te doorgronden in zijn pas verschenen boek Dieu est nu. Hymne à la divine fragilité (Novalis/Lessius). En ook de Duitse moraaltheoloog Eberhard Schockenhoff wijst in zijn jongste publicatie Frieden auf Erden? Weihnachten als Provokation (Herder) op dat revolutionaire godsbeeld dat uit kribbe en kruis naar voren komt.

Geen toeval dat velen die christelijke voorstellingen van God afwijzen en niet kunnen geloven in zo’n God die zichzelf ontbloot en geheel geeft.

Harde wereld

Dat provocatieve godsbeeld blijft niet zonder gevolgen. Het leidt tot een eigen kijk op mens en maatschappij. Het christendom keert niet alleen onze kijk op God om – van almachtig naar kwetsbaar – het verandert evenzeer de visie op onszelf. Andermaal wordt de menselijke logica omgedraaid, zoals blijkt uit het Magnificat (Lucas 1, 46-56): Heersers ontneemt Hij hun troon, maar Hij verheft de geringen. Die hongeren overlaadt Hij met gaven en rijken zendt Hij heen met lege handen. Helaas staat de realiteit veraf van dat visioen. De wereld is hard voor al wie op een of andere manier niet meekan, er niet bij hoort, niet rendeert. De wereld wordt steeds meer elitair en wreed tegenover de uitgeslotenen, zei paus Franciscus op de Werelddag voor Migranten en Vluchtelingen in september.

De kerstverhalen zijn geen zeemzoete sprookjes. Integendeel, ze dagen ons uit op te komen voor al diegenen voor wie geen plaats is in de herberg of die op de vlucht moeten slaan voor eender welke tirannie.

Uit de kerstverhalen blijkt dat God partij kiest. Wie in die solidaire God gelooft, kan niet anders dan evenzeer partij te kiezen.

Hoe pijnlijk is het dan wanneer sommigen die zich christelijk of katholiek noemen, een polariserend, discriminerend, racistisch of seksistisch discours hanteren of promoten. U mag zelf raden wie daarmee bedoeld zijn, maar ze lasteren God en zijn volgers.

Cultuur van het leven

Het revolutionaire christelijke godsbeeld vormt tegelijk de aanzet voor totaal andere menselijke verhoudingen, voor een eigen pedagogie en antropologie. Het leidt tot een absoluut respect voor alle leven en tot de resolute verdediging van ieders waardigheid. Het kerstekind roept op tot een cultuur van het leven tegenover een cultuur van de dood, het roept op tot zorg voor de meest kwetsbaren, van het ongeboren leven tot de stervenden. Ook daarin zijn de kerstverhalen vandaag tegendraads, ja ronduit provocatief

Geschreven door Gust Adriaensen om 16:34

'Gebruik ethiek niet als pasmunt'

'Gebruik ethiek niet als pasmunt', stelt dr. Marc Cosyns in De Standaard van 19 december.

Huisarts Marc Cosyns verliest uit het oog dat de zgn. 'progressieve partijen' die wetsvoorstellen over abortus en euthanasie 'door de strot van de burger' willen duwen, zich evenzeer bezondigen aan het gebruik van ethiek als pasmunt. Het duidelijkste voorbeeld daarvan vind je in wat Cosyns zelf schrijft: 'Ook het ziekenhuis en woonzorgcentrum kunnen bepaalde medische zorghandelingen blijven weren vanwege filosofisch-religieuze en medisch-ethische bezwaren. Het zou wel kunnen dat een deel van hun subsidie daardoor vervalt'. Inderdaad. Met centen het verweer wegwapperen.

Overigens demonstreert dr. Cosyns een wel erg simpele benadering van de ethische visie overabortus en euthanasie. In zijn opvatting kunnen bezwaren, bedenkingen uitsluitend komen vanuit een 'religieuze moraal'. Het zou me erg verwonderen, mocht Cosyns geen areligieuze collega's met bezwaren kennen .

'Waarom wetgeving die abortus en euthanasie als afzonderlijke handelingen isoleren?' , vraagt Cosyns zich retorisch af. Omdat het gaat over leven en/of dood, verdorie!

Geschreven door Gust Adriaensen om 12:05

Doornaert: 'Vrouwen kunnen Hoeyberghs zelf wel aan'

DS 16 december: Mia Doornaert: 'Vrouwen kunnen Hoeyberghs zelf wel aan'

'Laat vrouwen zelf dat varkentje wassen, zonder ze in een politiek-correcte falanx te prangen', schrijft  barones Doornaert.

Bizarre oproep, want de vrouwen zijn onmiddellijk na de scabreuze uitspraken van het varken Hoeyberghs, hem begonnen te wassen. Op 13 december waren er al meer dan 1000 klachten, vooral van vrouwen en vrouwenverenigingen. Ook een hele reeks hoofdzakelijk vrouwelijke politici hebben hun afkeuring laten horen.

En wat bedoelt mevrouw Doornaert precies met 'zonder ze in een politiek-correcte falanx te prangen'? Wat zijn volgens haar de kenmerken van die 'politiek-correcte falanx'? Situeert zij zichzelf in een 'niet-correcte politieke falanx'? Drukt zij op die manier niet sterk de wens uit dat vrouwen zich aansluiten bij haar ideologische en politieke maatschappijvisie? Dat vrouwen haar kruistocht tegen, wat zij noemt, de 'linkse, intellectuele,culturele bourgeoisie', steunen en volgen?

Kortom, dat het haar meer te doen is om haar ideologie dan om afschuw voor een primitieve macho?

Geschreven door Gust Adriaensen om 21:41

'Meer en beter boeren'

DS 16 december: 'Meer en beter boeren' - Bram Bombeek, ex-woordvoerder N-VA en vanaf de lente landbouwer

--------

smiley-wink.gif

Bram met supersonische snelheid van een totaal onbekende woordvoerder-achter-de-schermen uitgegroeid tot BB, hoewel hij de schone boerenstiel nog moet aanvatten.

Nu zit hij nog in een overgangsfase, heb ik begrepen. Hij heeft het juk van het verborgen NVA-woordvoerderschap resoluut van zich afgeworpen, geniet met volle teugen van de verworven vrijheid, toont zich onbevangen een expert in allerlei soorten geboer, schudt Paul Hawken, Project Drawdown, Oekraïens plofkip, voederconversie, gigatoncaptatie, systeemverandering, zomaar uit zijn mouw. Ah ja, ook Geert Noels, mag er ook nog even heel bleekjes bij.

Het is verstandig dat hij zich nu te pletter schrijft en zich leent tot allerlei interviews. Op die manier heeft Bram toch iets te danken aan zijn NVA-monnikenbestaan.

Nu. Want wanneer de krokusjes bloeien en de bomen beginnen te botten, zullen zijn biokoeien loeien, en zal er geen tijd meer zijn voor intellectuele hoogstandjes . Wel voor de melkbeurt.

Geschreven door Gust Adriaensen om 18:25

Panamarenko blijft boeien

Einde 2014 bezocht ons gezin  de grote overzichtstentoonstelling met werk van Panamarenko in het MUHKA in Antwerpen. Ik schreef toen op dit blog: 

Panamarenko, pseudoniem van Henri Van Herwegen, werd geboren in Antwerpen. Hij is kunstenaar. Maar ook uitvinder, wiskundige, filosoof, technicus, visionair. En dat alles tegelijk. Hij maakt zwevende constructies, vliegende rugzakken, helikopters met pedalen, zeppelins, meikevers, onderzeeërs en wandelende kippen.

De tentoonstelling in Antwerpen geeft een goed beeld van de evolutie van zijn belangstelling en werk. En vooral: de expositie boeit en amuseert volwassenen én kinderen. Nog maar zelden een tento bezocht waar zoveel mensen met een glimlach, een monkellach, een blij gezicht, een uitdrukking van verbazing, van herkenning, rondliepen.

 



1700974-87600edf305665eedbe6a5715ca277b7.jpg

1700974-7fc56c7ac727aa246e58ea7537f181c5.jpg

Geschreven door Gust Adriaensen om 10:06

Panamarenko overleden

Kunstenaar Panamarenko is op 79-jarige leeftijd overleden

Geschreven door Gust Adriaensen om 15:58

'Kerstmis is daar'

Bijlagen
Geschreven door Gust Adriaensen om 17:15

Meer van RASP

↑ Terug naar de berichten