Wanneer betere pensioenen, sterkere zorg, kwaliteitsvol onderwijs voor iedereen ter sprake komen , klinkt al vlug de sceptische, afwijzende vraag: 'Wie zal dat betalen?'
De 'wie zal dat betalen-mantra' is gecreëerd en wordt gekoesterd door de welstellendste lagen van de bevolking en de politieke partijen die daar hun electoraat hebben.
Want het gaat in die sectoren ook om beleidskeuzes. Degenen die in een comfortabele, geprivilegieerde sociale en financiële situatie verkeren, willen natuurlijk niks daarvan prijsgeven. Uitgaan van een onveranderlijke, absoluut geldende (goddelijke?) economische en financiële wetmatigheid , is dan een bijzonder interessant drogmiddel om niets te veranderen aan de huidige sterk ongelijke verdeling van rijkdom en gezondheid.
Als zodanig zijn de individuen, belangengroepen en politieke partijen, die de mogelijkheid van 'keuzes' en 'verschuivingen' in het beschikbare kapitaal, verwerpen, de echte economische en financiële conservatieven , die het erom te doen is hun sterke materiële positie onaangetast te laten.
In DS van 20 mei schrijft Bart Sturtewagen: 'De amorele, corrupte kuiperijen van Strache ( de Oostenrijkse vice-kanselier) en consoorten zijn verwerpelijk. Maar de manier waarop ze openbaar werden, doet legitieme vragen rijzen. Wie lokte Strache in de val? Wie hield de bewijzen twee jaar achter? Wie besliste ze net nu vrij te geven? Welke politici worden er nog gefilmd en/of gechanteerd? Voor complotdenkers is er stof in overvloed, maar ook voor wie een democratische samenleving verdedigt'.