Archief

1. In DS van 24 juni schrijft docent Hans Geybels een opiniestuk over de eindtermen en de vrijheid van onderwijs.

   'Het eindtermendebat is beslecht', schrijft hij. Dat klopt niet. De huidige eindtermen zijn door het Grondwettelijk vernietigd. Alle onderwijsverantwoordelijken moeten onmiddellijk aan de slag om eindtermen te formuleren die minimumdoelstellingen op niveau formuleren maar de scholen ook voldoende vrijheid laten om hun didactisch en pedagogisch project uit te bouwen.

   De vrijheid van onderwijs is erg belangrijk maar scholen hebben ook hun maatschappelijke verantwoordelijkheid ten aanzien van de gemeenschap waarin zij functioneren en ten aanzien van de staatsstructuur, die dat onderwijs overigens volledig financiert.

   In casu, het Vlaams Gewest, heeft het recht en de plicht in overleg met alle betrokkenen, kwaliteitscriteria te ontwikkelen en daarop toe te zien. Geybels weet wel dat ook in het hoger onderwijs complete vrijheid een illusie is. Tegen die achtergrond klinkt 'een integraal door de staat geleid onderwijs, hét kenmerk van bepaalde onwelriekende regimes', wel erg gechargeerd.

   Hans Geybels verbindt aan de vernietiging van de huidige eindtermen de vraag of de centrale toetsen nog wel zin hebben. Kan daaruit afgeleid worden dat Geybels tegenstander is van eindtermen (in het algemeen) zowel als van centrale toetsen?

   Ik vind deze opstelling niet verstandig en niet bevorderlijk voor de kwaliteitsbewaring en -bevordering van het onderwijs, én voor de maatschappelijke positie en betekenis van de scholen. Het Katholiek Onderwijs is niet tegen eindtermen maar wel tegen de huidige eindtermen. Of vergis ik me?

   Het hele onderwijsveld, koepels en beleidsmakers, moeten erin slagen het eens te worden over eindtermen met kwaliteitsvolle minimumdoelstellingen, waarnaast dan nog heel wat ruimte en vrijheid blijft voor scholen en koepels.

   Bij die eindtermen, horen, dat vind ik de logica zelve, centrale toetsen.Ze zullen leerlingen, ouders, scholen, koepels, politieke verantwoordelijken, een duidelijker beeld geven over de positie van de eigen school in het Vlaamse schoollandschap.

In DS van 21 juni hekelt Zelfa Madhloum de vakbonden en de betogers voor betere lonen.

Toch opvallend dat deze 'opiniemaakster', die vermoedelijk wat haar financiële situatie en sociale status betreft, niet zou misstaan tussen de tienduizenden betogers, haar pijlen richt op haar 'lotgenoten'. Zij heeft geen oren naar de klacht dat meer en meer mensen in de financiële problemen geraken, terwijl de reeds welgestelden nog rijker worden.

Het is merkwaardig dat in de media die (super)rijken bijna altijd buiten schot blijven en dat weinig of geen vragen gesteld worden over hun arbeidsethos en -intensiteit. Nog merkwaardiger is dat het hier bestaande sociale vangnet beschouwd wordt als een 'systeemfout', waardoor mensen niet altijd nog de noodzaak voelen om in dienstverband te werken.

Madhloum pleit eigenlijk voor een ontmanteling van sociale verworvenheden en rechten van de lagere inkomensklassen. Over de riante positie van grote bevolkingslagen geen woord.

In een column in DS van 20 juni maakt Joren Vermeersch duidelijk dat volgens hem de genderklok doorslaat.

Vermeersch stelt een aantal belangrijke vragen en problemen. Ik vermeld er twee.

Als genderidentiteit ‘fluïde’ is en dus meerdere keren kan wijzigen tijdens een mensenleven, moet dan telkens het hele wetten- en administratieve arsenaal worden aangepast of is het mogelijk en gewenst regelgeving en administratie zo ruim en soepel te maken dat de genderwijziging bij manier van spreken een fluitje van een cent is?

Ik ben het met Vermeersch eens dat door de voorstelling van liefde en lust als onafhankelijke emoties, afbreuk wordt gedaan aan het monogame samenlevingsideaal. De vraag dringt zich dan op of ook voor polygame relaties en andere denkbare relatievormen die uit de verabsolutering van de individuele liefdes- en lustemoties kunnen voortkomen, een wettelijk en administratief kader opgezet moet worden.

Overigens is de vraag die een DS-forumdeelnemer zich stelt, meer dan terecht: leidt het faciliteren van de genderfluïditeit tot meer stabiliteit en geluk bij de betrokkenen?

Mag een vicerector reclame maken voor een omstre­den commercieel project?

Gert Van Hecken, Ewoud Vandepitte & Tom Cox, medewerkers van de UAntwerpen, vrezen dat de industrie steeds meer greep krijgt op de universiteit.

Dat standpunt van zijn collega’s, verleidde rector Van Goethem tot een scherpe, helaas weinig academische reactie.

Hij neemt ongenuanceerd en zonder ook maar enige ernstige bedenking de verdediging op zich van de vicerector, die dus  in een advertentie reclame maakte voor een nieuw project van een bedrijf in de Antwerpse haven.

Dat Van Goethem, en volgens de rector ook Lenaerts (tja) , opkeken van de 'vorm die het interview gekregen had', klinkt erg ongeloofwaardig, rekening houdend met de mediaervaring die beiden hebben en met de intense contacten die in het bijzonder de vice-rector, bv. via haar bestuursfunctie in Catalisti, heeft met de chemische sector.

In plaats van na te denken over het reële probleem en gevaar van de vervlechting tussen universiteit en bedrijfsleven (zeker in Antwerpen), die door deze docenten op scherp worden gesteld, verkiest Van Goethem zijn collega's voor schut te zetten en voluit zijn vicerector te verdedigen.

Volgens de directeur van het Turnhoutse Jezuïetencollege en voorzitter van de commissie Beter Onderwijs, Philippe Brinckman, (DS, 3 juni) is DE weeffout van het (huidige?) onderwijs dat leerlingen info niet meer omzetten in kennis. We moeten terug naar het (wiskunde)onderwijs 'oude stijl', lezen we eveneens in het artikel. Kan allemaal waar zijn.

Maar dergelijke clichéachtige en sloganeske constateringen en adviezen zijn gemakkelijker te formuleren dan te implementeren.

Kan de heer Brinckman, als eerstelijnservaringsdeskundige bv. preciseren wanneer in zijn school die 'weeffout' zich begon te manifesteren? Welke maatregelen werden daartegen genomen of zag men de onderwijsgevaren daarvan niet in? Als adviesverstrekkers het hebben over 'oude stijl', wat betekent dat dan op het didactische en pedagogische vlak?

Zijn zij echt van mening dat onderwijsmensen erin kunnen slagen een 'oude onderwijsstijl' acceptabel te maken bij leerlingen die mogelijk al jaren, niet door maar ondanks de school, in een sociaalculturele  situatie leven, die totaal verschillend is van de 'oude stijl'?

In Kerk&Leven van 20 april formuleerde Dirk Godecharle  een aantal belangrijke kenmerken en aanbevelingen voor ons Kerk-zijn.

Wij moeten als christenen inderdaad ‘zelfbewust en vrijmoedig de straat opgaan’. Maar als Kerk-zijn ‘vooral gemeenschap vormen’ is, dan moeten we ook geregeld samen vieren. En ‘samen’ betekent: mensen uit alle generaties, uit alle klassen, uit alle rassen. Een religieuze viering, waarin de boodschap van Jezus levend wordt gehouden (een eucharistie, een gebedsdienst) in een kerk, biedt de mogelijkheid om al die mensen samen te brengen en ze telkens opnieuw de energie te geven om naar buiten te komen en zo ‘kan onze boodschap zich  verspreiden als een lopend vuurtje.

Daarop het accent leggen is het belangrijkste, niet het werken aan structuren. Dan moet ook de vraag gesteld worden: werden de voorbije jaren niet te veel middelen en energie besteed aan de herstructurering van het parochielandschap in pastorale eenheden? Is het niet de hoogste tijd voor een diepgaande evaluatie van de pastorale eenheden? Hebben zij ervoor gezorgd dat meer christenen ‘bewust en vrijmoedig de straat zijn opgegaan’? Dat onze plaatselijke christelijke gemeenschappen sterker en diverser zijn geworden? Dat ‘onze boodschap zich verspreid heeft als een lopend vuurtje’?

Pierre Kompany, vader van Vincent:

'Je kan niet én christen zijn én tegen migratie zijn. '