Bei seiner Sonntagsansprache verurteilt Papst Franziskus abermals den Krieg in der Ukraine. Er bezeichnet ihn als ungerechtfertigtes "sinnloses Massaker" und fordert die Staats- und Regierungschefs auf, "diesen verabscheuungswürdigen Krieg" zu beenden.

"Die gewaltsame Aggression gegen die Ukraine lässt leider nicht nach", sagt Papst Franziskus vor Zehntausenden von Menschen auf dem Petersplatz im Vatikan. Jeden Tag wiederholten sich Gemetzel und Gräueltaten.

In DS van 17 maart 2022, pleit Timothy Garton Ash ervoor, dat de EU duidelijk maakt dat Oekraïne lid kan worden van de Europese Unie.

Ashton heeft gelijk wanneer hij uitspraken als 'zij horen bij de Europese familie', gewauwel noemt als die familie niet zo concreet mogelijk duidelijk maakt dat Oekraïne lid kan worden van de EU.

Of de toetredingsprocedure daarvoor per se moet aangepast worden om een sneller lidmaatschap mogelijk te maken, is een politieke en technische kwestie.

Laat de EU zich ten aanzien van landen die de wens uitdrukken lid te worden van de 'Europese familie', vooral leiden door economische overwegingen, of spelen ook culturele en democratische criteria een rol? Is de EU ruimdenkend genoeg en heeft ze een voldoende sterk geloof in haar waarden, om landen die misschien nog niet voldoen aan de (economische, financiële) criteria van de huidige club, toch in de 'familie' op te nemen en ze met respect te begeleiden? Of is de EU eerder een zelfgenoegzaam bastion van 'geslaagden', die zichzelf nooit in vraag stellen, en de 'buitenstaanders' duidelijk maken: ' Je komt er niet bij, zolang je niet bent als wij' ?

Pope on Ukraine: 'In the name of God, stop this massacre!'

Sibo Kanobana waarschuwt in DS van 10 maart voor het 'reduceren van de oorlog tot de acties van één individu dat zou doorslaan. Het gevolg is, aldus de auteur, dat we de brede ­politieke en economische omstandigheden die de oorlog mogelijk maken, uitwissen.

Dat is m.i. een terechte waarschuwing. Uiteraard mag deze overweging er niet toe leiden dat de verantwoordelijkheid van individu's zoals Poetin, Stalin, Hitler, Mussolini, ... uit het oog wordt verloren. Maar de verleiding is altijd groot om de schuld voor de misdaad die een oorlog is, uitsluitend af te schuiven op amorele machtswellustelingen.

Die reflex is ook begrijpelijk. 'Het Kwaad' wordt zichtbaar, concreet, kan aangewezen worden. Ipso facto is er dan ook het kamp van 'het Goede'. Daartoe behoren geeft een moreel comfort. Een ander voordeel van deze reductie is, dat in casu het Westen, zich geen vragen hoeft te stellen over de politieke en economische systemen die zij gebruiken en de politieke en economische wegen die zij concreet gaan.

1. 'Macron, een sterke president van een zwak land', schrijft Mia Doornaert in DS van 10 maart.

   De voorliefde van barones Doornaert voor sterke, vaak autocratische leidersfiguren, komt hier nog maar eens tot uiting. Macron zit nog niet op het niveau van Alexander de Grote of Charles de Gaulle, maar de onafhankelijke expert internationale betrekkingen, ziet toch vergelijkbare patronen, die te maken hebben met de positie van machthebber en volk.

   Alexander de Grote had schrik van een leger schapen onder leiding van een leeuw (daarom is Poetin een angstaanjagende tiran). Charles de Gaulle, de sterke leider, daarentegen, werd onderuitgehaald door een zwak land, aldus Doornaert.

   Opvallend is wel dat het 'zwakke land' i.v.m. de Gaulle, volgens Doornaert het 'fameuze mei 68' was. Dat dreigt ook met Macron te gebeuren, oreert Doornaert. Want hij zou 'vleugellam' gemaakt kunnen worden door een 'onhandelbaar parlement'.

   De columniste zou toch eens duidelijk mogen maken hoe zij de functie van het parlement in onze democratie ziet. Is zij voorstander van een parlement gevuld met schapen?

Deze column ligt in de lijn van haar column in DS van 27 januari:'De Europese Unie (schaapachtig) heeft geen tanden'. Wat verstaat Doornaert onder een EU met tanden? Houdt zij in haar column een pleidooi voor 'macht', tegen het 'recht' in? Dat 'aanpappen met foute regimes' geen probleem vormt als de 'macht' maar geconsolideerd,heroverd of uitgebreid wordt? Suggereert zij dat de bekommernis om de 'democratie', uitermate naïef is en dat de EU zich alleen maar kan doen respecteren en 'macht' kan demonstreren door desnoods in andere landen binnen te vallen? Waarom citeert zij in die column de provocerende, immorele en/of amorele uitspraken van de conservatieve columnist Douthat dat ' een maatschappij die bestuurd wordt door een wreed en arrogant gezag niet noodzakelijk decadent is' en 'een maatschappij in de ban van misdadigheid niet noodzakelijk decadent is'?

Is zij dezelfde opvattingen toegedaan? Dat die machthebbers 'wreed en arrogant', 'misdadig' mogen zijn? Kortom, macht à la Poetin?

Marc Reynebeau in DS:

'Pacifisme moet zeker vandaag nog altijd de juiste optie blijven. Zo niet, dan heeft Poetin al een beetje gewonnen.'