Archief

Mathilde was klaar met pakken. Hoe verlangde ze naar haar keukentje. De hele tijd minzaam kijken, doodmoe werd je ervan. Rustig kokkerellen voor haar chou, heerlijk. Een klop op de deur. Er werd gemeld dat de banden van het vliegtuig plat stonden.Oppompen lukte niet. Nieuwe waren nodig.

Weer een dag langer blijven. Zonder verplichtingen. Daar zat wel wat in. 'Schatje, dan kunnen we nog eens lekker rollebollen', zei hij kwajongenstreiterig. Mathilde kleurde lichtjes.'We moeten ons fatsoen houden', fluisterde ze. 'Zo is dat',beaamde Filip,'dat was ook altijd de raad van nonkel Boud'.

Eindelijk toch weer thuis. Wat rondlummelen in huis. Op slofjes en in kamerjas. Puur genieten. Rustig ontbijten. Filip hield van Kempense eieren met Ardens spek. Mathilde genoot van een geel kiwietje.

Nog enkele uren quality time voordat ze weer moesten opdraven voor de Belgian Cats.

Schepen Janssens was er dan toch na veel masseerwerk, in geslaagd een voorstel te doen dat de ruzie over den Boerentoren, den Hilton en de Grand Bazar, tussen de flamboyante, geblokte Huts en de mysterieuze, boomlange De Vocht, beiden hoogbejaarde vastgoedautocraten, zou beslechten.

Er zou op de Groenplaats een lutte à l'anversoise tussen beide heren georganiseerd worden. Wie verloor, zou het meeste Scheldewater bij de exquise wijn moeten doen.

Het geplande spektakel zal ongetwijfeld opzien baren en massa's volk trekken.

Antwerpen kon er maar goed bij varen!

De late wandelaars

achter een muur van strandhutten,

blijven deel van de stad.

De kleurenstroken van zand, water, lucht,

schitteren adembenemend,

buiten hen,

zonder hen.

Met verleidelijke, wat versluierde oogopslag en haar zeemzoetste stem vertelde nieuwsanker Hanne trots dat er 300.000 dagjesmensen op weg waren naar de kust.Onder hen het tweeverdienerskoppel Sjaak en Treesje, én hun twee schattige kindertjes, uit het groene en rustige Limburgse Kuttekoven.

Hoe keken zij uit naar een weekendje zee, met een overnachting in een last-minute hotelletje, dat aangeprezen werd als familiaal, rustiek en op wandelafstand van de promenade, het strand, de zee. Eilaas. Nog voor Antwerpen zaten ze vast in de file. Het werd bloedheet in de auto.

De kinderen begonnen te ruziën, dan te jengelen. Sjaak zweette als een rund, gebood brullend 'stilte!' tegen de kinderen. Dat leverde hem een uitbrander op van Treesje, waarop Sjaak bijna het dashboard kapot timmerde en Treesje onbedaarlijk begon te snikken. Het water raakte op

Toen ze na 6 uur eindelijk bij hun hotelletje arriveerden, bleek dat een uitgeleefd geval te zijn. Er was geen parkeerplaats en het duurde een half uur eer Sjaak zijn auto kwijt kon. Hun kamer was een bakoven, er kwam halfwarm water uit de kraan, het eten was niet om te vreten.

Na een slapeloze nacht, trokken ze, goed beladen met strandspullen, zeewaarts. Die bleek veel verder van het hotelletje te liggen dan ze verwacht hadden. Ze slaagden erin enkele vierkante meter zand te veroveren, niet voordat een brutale hond een van hun picknickzakjes had gepikt.

De zon brandde ongenadig en al vlug begonnen de kinderen te zeuren voor een ijsje. Dat werd een uur aanschuiven voor een smakeloos maar peperduur stukje ijs dat wegsmolt als sneeuw voor de zon.

Sjaak en Treesje zuchtten: 'Waren we maar in Kuttekoven gebleven'.