Bij een artikel van Brigitte Raskin (Aarschot, °1947), auteur en historica, in De Standaard van 20 maart.

------------

De parabel van de verloren dochter.

Hoe heerlijk was haar jeugd in de heuvels van het Hageland, tussen de bloeiende perelaars en de sappige perziken.

De mooie regelmaat der dagen en vooral de prachtige zondagen: met je ouders ter kerke gaan, de schoonheid der vieringen, de geborgenheid tussen al die eenvoudige mensen.

Maar dan lokte Leuven, niet het Leuven van Paridaens, maar het zondige Leuven van de weliswaar Katholieke Universiteit. De charme van de intellectuele en artistieke verleiding. Intellectualiteit en schrijverschap waren niet te verzoenen met het knusse Rooms-Hagelandse leventje van weleer.

Maar als welopgevoed, christelijk meisje bleef ze uit liefde en respect voor haar diepgelovige ouders nog vele jaren met hen verbonden in die heerlijke spiritueel-religieuze-esthetische –beschermende bubbel.

Later, veel later zagen haar ingoede ouders, van in den hoge, hoe de dochter andere wegen ging.

Ondanks hun oneindige gelukzaligheid, was er toch een spoor van verdriet in hun hart. ‘Maar maske toch’, zuchtten ze en ze zochten troost bij Sint-Pieter. ‘Pieter’ (het ging er daar erg ongedwongen aan toe), zeiden ze, ‘ons hart is bezwaard, wie zou dat nu gedacht hebben van ons maske?'

Pieter, de Grote Trooster, wist het allemaal. ‘ Maak u niet ongerust’, zei hij rustig. ‘Om het met Martine te zeggen, het komt allemaal goed. Kijk maar naar mij.’

Het kwam inderdaad goed. Nu was de dochter op weg naar haar landelijke en spirituele roots. De heuvels van het Hageland schitterden in de prille lentezon. In de verte zag zij de bruine ijzerzandstenen Demergotische Onze-Lieve-Vrouwekerk. Binnen dacht zij terug aan haar onbezorgde jeugd. Bij het schilderij van de Emmaüsgangers vulden ontroering en vreugde haar hart.

De dochter was niet langer verloren. Ze was thuis.

Bisschop Bonny over holebi's en de Kerk in de Zevende Dag.

Klik op onderstaande link en dan op item 11.

Aan Petra De Sutter, minister van de Post

Geachte mevrouw,

Ik weet niet of men u ooit van hogerhand verplicht heeft om samen te werken met een budgetbeheerder, maar ik kan u verzekeren dat het geen lachertje is. Het is mijn budgetbeheerder die mij elke week de straat opstuurt met het fantastische bedrag van 45,5 euro. Dat bedrag dient voor eten, drinken, kleren en andere dagelijkse kosten. Hebt u al eens geprobeerd om met 6,5 euro de dag rond te komen? Bij mij heeft het ertoe geleid dat ik onder andere geen tandenborstel, geen lamp in mijn toilet, geen shampoo op mijn lavabo en sinds kort ook geen nagelknipper meer heb. En zo mis ik nog wel een paar kleinigheden die ik vroeger vanzelfsprekend vond.

In een poging om de cirkel te doorbreken heb ik vorige week 15 euro in­gezet op de Lotto. Dat is tegengevallen. Omdat ik de volgende dagen van de honger niet meer naar de koer kon gaan, ben ik bij een goede vriendin een lening aangegaan. Deze kwestie is helaas­ bij mijn budgetbeheerder op de tafel beland. Hij verwijt mij nu een gebrek­ aan transparantie en dreigt met een ontslag als leefloontrekker.

Ik kom te vernemen dat u dezer dagen­ veel kopzorgen hebt omdat de grote baas van Bpost, net zoals ik, verder gesprongen is dan zijn stok lang is. Ook hem wordt een gebrek aan trans­parantie verweten. Er zouden nu grote vergaderingen plaatsvinden om te bepalen met welke ontslagvergoeding de goede man zich de volgende maanden zal moeten redden.

Denkt u dat ik, vanwege mijn gebrek aan transparantie, ook in aanmerking kom voor een ontslagvergoeding wanneer mijn budgetbeheerder het zo ver zou drijven om mij mijn ontslag als leefloontrekker te geven? Het zou mij alleszins goed uitkomen, want niet alleen heb ik te weinig huisgerief, ik zou ook weleens graag naar de kapper willen gaan. En eventueel wil ik toch ook de Lotto nog eens proberen.

In afwachting van uw antwoord, groet ik u met de meeste hoogachting,

Freddy De Meester,

Ook gekend als Dikke Freddy.

-----------------------------

Petra antwoordt:

Mijn beste Dikke Freddy,

Ik kan u verzekeren dat het voor mij ook geen lachertje is om een paar keer per jaar samen te zitten met mijn boekhouder.

Die luxedingen waarover gij het hebt omdat ge ze niet hebt, dat is allemaal relatief jongen. Ik ben van Groen en wij zijn voor soberheid. Probeer die dingen eens in dat kader te zien. Of denk aan uw grootouders. Die zijn zeker in dat polderdorp groot en oud geworden zonder tandenborstel en met een huisken zonder licht vanachter in den hof.

Transparantie is natuurlijk belangrijk. Dat zegt mijn boekhouder ook altijd. 'Mevrouw de minister', zegt hij dan, 'ik verwacht van u volledige transparantie, want anders kunnen er wel eens vodden van komen'. Ja, die Van Avermaet was echt een sjarel hoor. Niks transparantie en zeker niet in de pakskes. Maar het is nu eenmaal zo geregeld door mijn voorgangers: een gigantische ontslagvergoeding krijgen die in de portemonnee. Gij, moet daarvoor bij mijn rooie vriend Frank VDB zijn.

De kapper? Is dat wel nodig. Kijk eens naar mijn haardos.

Met groene groeten,

Petra

Een lezing van de documenten van de Congregatie van de Geloofsleer (Responsum of the Congregation for the Doctrine of the Faith to a dubium regarding the blessing of the unions of persons of the same sex (22 February 2021) , Article of Commentary on the Responsum ad dubium', werpt een veel genuanceerder licht op de kwestie van de ‘zegening van homoseksuele koppels’.

Ik krijg sterker en sterker de indruk dat bisschop Bonny zich heeft laten meeslepen door de emoties van het moment en overhaast, zonder overleg met collega’s over de teksten, zich heeft laten verleiden tot een erg gevoelsgeladen reactie in de media, die uiteraard niks liever doen dan dergelijke mogelijk kerkschadelijke conflicten exploiteren.

Overigens roept het vragen op dat het ‘Antwoord op een vraag’ als datum 22 februari draagt, midden maart voor het eerst een berichtje daarover verscheen in de krant en pas daarna de reactie van de bisschop volgde. Was het ‘Antwoord’ niet eerder bekend in kerkelijke kringen?

In een democratie met persvrijheid moeten de media de politici uiterst kritisch volgen en voortdurend het vuur aan de schenen leggen. Maar daarbij hoort ook een zo correct mogelijke benadering van personen en feiten.

Het is dus niet fair van journaliste Inghe Ghijs in De Standaard van 15 maart, dat zij nalaat te vermelden dat minister Beke, wanneer hij het heeft over een concreet perspectief voor vaccinaties, telkens toevoegt: '...indien de leveringen doorgaan zoals voorzien of beloofd'.

Het is overigens zeer opvallend dat de media het bijna uitsluitend op de politici gemunt hebben, wanneer er in het vaccinatieprogramma iets misloopt. Terwijl het duidelijk is dat de fundamentele oorzaak van vaccinatievertragingen te vinden is bij de vaccinproducenten die er niet in slagen hun contractuele verplichtingen na te komen.

Hebben de media schrik van de farmareuzen? Vrezen ze voor hun reclame-inkomsten?

Barones Mia Doornaert schrijft in De Standaard van 11 maart een column waarin zij probeert de vrouw van prins Harry in een bijzonder slecht daglicht te stellen.

Een van de meest schokkende aanvallen is de volgende: 'Voor zover bekend raakte zij (Kate Middleton) niet totaal ontredderd en kreeg ze geen zelfmoordneigingen'.

Het is een verbijsterende, schaamteloze en agressieve zin. Doornaert bagatelliseert hier de destructiegedachten van Meghan, insinueert dat ze fake waren en misbruikt het al of niet voorkomen van zelfdodingsneigingen als een element in het nadeel of het voordeel van Meghan of Kate.

Ook hier denkt de columniste een slag om de arm te houden door 'Voor zover bekend' toe te voegen. Zij weet het dus niet, niemand weet het, misschien William. Maar toch vergelijkt Doornaert Kate en Megham op het zeer delicate en pijnlijke vlak van de zelfdodingsgedachten.

Een verwerpelijke tactiek van Doornaert , je krijgt er een vieze smaak in de mond van.

(Bij een column van Bart Sturtewagen in De Standaard van 5 maart)

De politieke tragiek van De Wever, ongetwijfeld een bekwame politicus, komt scherper en scherper naar boven.

Door gebrek aan valabele kandidaat-voorzitters, zit hij al twintig jaar -tegen de eigen partijstatuten in- vast gebetonneerd in een voorzittersstoel, waar hij langzaam aan het verstikken is. Hij brengt veel minder talentrijke partijgenoten aan de macht, maar zelf komt hij niet toe aan een uitvoerend Vlaams of federaal mandaat.

Voor jaren worden hij en zijn partij nu weer gedwongen op het federale vlak oppositie te spelen (en in deze coronatijden komt die er niet toe zich te profileren) in het gezelschap van rechtse extremisten, die de zgn. 'onderbuik' van Vlaanderen vormen of exploiteren, en die hij grondig verafschuwt. Naast hem bevinden zich aan de linkerzijde mensen als Mertens en Hedebouw, die hij ongetwijfeld waardeert om hun intelligentie en/of humor, maar die hij rabiate communisten moet blijven noemen en moet bestrijden om zijn VOKA-aanhang te vriend te houden.

Een politicus als De Wever moest het met zijn talenten en ambitie al lang tot minister-president of premier gebracht hebben. De angst van hemzelf en van de topmensen van zijn partij, dat N-VA reddeloos aan het zwalpen gaat wanneer hij de voorzittersfunctie opgeeft, houdt hem gevangen in de voorzittersstoel. Dat is op den duur een ongezonde, vermoeiende en contraproductieve situatie voor hem en de partij.

Het zou me  niet verwonderen dat De Wever er op een bepaald moment de brui aan geeft en ofwel de politiek verlaat ofwel zich helemaal terugtrekt op het Schoon Verdiep.

Daarin zou m.i. de maatschappij- en mensvisie (los van zijn politieke opvattingen) van De Wever een belangrijke rol kunnen spelen.De Wever heeft een scherpe kijk op de beperktheden van mens en maatschappij, hij is een cultuurpessimist, hij is doordrenkt van de 'helaasheid der dingen'.

Als er iets interessants was aan de tv-reeks over BDW, dan waren het de uitingen daarvan in zijn benadering van het politieke gedoe.

In De Standaard van 4 maart stelt filosofe Tinneke Beeckman: 'Verdiensten maken mensen gelijk '.

Beeckman moet toch oppassen met het al te sterk promoten van de meritocratie. Dergelijke samenleving is uiteindelijk een ‘winner takes all’-samenleving. Hoger opgeleiden trekken op vrijwel alle vlakken aan het langste eind. Zij verdienen het meest, leven het langst, wonen in de beste buurten met de beste scholen en ze voeren het hoogste woord in de politiek.

De meritocratie kan op zijn plaats zijn binnen bepaalde sectoren maar schiet als samenlevingsideaal schromelijk tekort. Het leven is immers geen wedstrijd. Waarom is het rechtvaardig dat aangeboren talenten allesbepalend zijn voor je sociale status, je inkomen en je levensverwachting?

Gelijke kansen zijn belangrijk, maar niet genoeg. Voor sociale rechtvaardigheid is het cruciaal dat mensen die niet zijn gezegend met talenten die op de markt schaars zijn, toch een fatsoenlijk leven kunnen leiden.

De heer Bergé, hoogleraar aan de Katholieke Universiteit van Leuven, stelt het zo voor alsof de Klara Top-100 hem tot het verrassende besef brengt dat God niet dood is.

Natuurlijk is God of zijn de goden niet dood. In tegenstelling met wat hij net voordien concludeert, schrijft hij dan toch over 'dode goden' voor wie de muziek 'een vrijplaats is geworden', precies alsof God of de goden hun toevlucht zoeken in de muziek, die hun enige toevluchtsoord geworden is, om nog een beetje god te spelen.

Je gaat warempel denken dat ook hoogleraar Bergé lijdt aan het manco van zovele hedendaagse intellectuelen, die, als ze echt niet om God heen kunnen, vervallen in een nu eens kinderlijk-primitieve dan weer ironisch-superieure benadering van God en het goddelijke. De 'anderen' zouden wel eens durven te denken dat de heer Bergé, hoogleraar aan de Katholieke Universiteit van Leuven, niet ' tot op het bot ontheiligd, of toch in ieder geval zwaar gedesacraliseerd is'.

Pleinvrees van de kanunniken?

Het katholiek onderwijs moet ervoor zorgen dat de vlag de lading zo goed mogelijk dekt. Als dat niet het geval is, wordt 'katholiek' meer en meer een kwaliteits- en recruteringslabel.

Er zijn eindtermen godsdienst  voor zover ik weet.  Het probleem zit hem natuurlijk in de wijd verspreide onmacht, onwil en schroom , bij directies en leerkrachten van katholieke scholen, om ook zelfbewust en deskundig voluit te gaan voor de realisering van die eindtermen. Dat is natuurlijk niet gemakkelijk in een geseculariseerde samenleving.

Maar nogmaals: een 'katholieke' school zal katholiek zijn, of zij zal niet zijn.De spreidstand tussen het etiket en de schoolse realiteit moet weggewerkt worden. Daarin kunnen en moeten de hoogste gezagdragers binnen het katholiek onderwijs een belangrijke rol spelen.

Overigens staat deze aandacht voor het christelijk-katholiek zijn van de 'katholieke school', een kritische kijk op de algemene eindtermen niet in de weg.