Daar waar we voor vreesden is gebeurd : woensdag kreeg Carina een kamergenote. Dat kan meevallen maar niet in dit geval : een vrouw die niet anders deed dan roepen en jammeren. Gelukkig heeft het niet lang geduurd, de mensen van de verpleging zagen in dat zoiets niet houdbaar was. Van slapen zou niet veel in huis komen en dus werd Carina ’s avonds verhuisd naar een eenpersoonskamer zodat ze toch een rustige nacht kon hebben.

Gisteren werd Carina naar het UZA gebracht voor een heleboel controles, dat is volgende week dinsdag trouwens ook het geval. Alles verliep heel vlot en rond de middag was ze al terug in Hoboken. Daar had het personeel inmiddels haar kast leeggehaald en alles overgebracht naar de kamer waar ze de vorige nacht heeft geslapen. Voorlopig mag ze daar al tot maandag blijven, geen definitieve oplossing maar toch al positief nieuws voor enkele dagen.

Met het mooie weer kan ze trouwens genieten van de beveiligde tuin, de hele dag kan je daar in de zon zitten of wandelen. Elke dag krijgt ze flink wat conditietraining te verwerken maar eten lukte tot gisteren nog altijd niet. Erger : ze bleef overgeven en daarmee kotste ze haar maag/neussonde er mee uit. Die moest dan telkens vervangen worden, niet plezant !

En dan het goede nieuws, je kon het al een beetje afleiden door de verleden tijd die hierboven gebruikt werd. Na mijn (bijna dagelijks) bezoek aan de dierentuin ging ik vandaag naar Hoge Beuken. Carina zat in de tuin met schoolvriendin Monique en festivalvrienden Rudi en Anneliese. Altijd plezant, een beetje roddelen in de zon. Maar nog veel belangrijker : Carina had geen sonde meer en hing dus ook niet meer “aan de paal”. Dat maakt de korte verplaatsingen toch een stuk gemakkelijker.

Omdat er geen verbetering kwam in haar eetgewoonten proberen ze nu iets anders. Geen sonde dus maar dat moet ze wel verdienen door vast voedsel binnen te houden. Om een of andere duistere reden blijkt dat nu ineens wel te lukken. Vanmorgen had ze twee koffiekoeken gegeten, vanmiddag puree met kipfilet en brocoli en deze avond twee sneetjes brood met kip curry. Dat is op één dag meer dan in de zes voorbije weken. Alles wat ze krijgt wordt vóór en na de maaltijd afgewogen zodat ze kunnen controleren hoeveel ze binnen krijgt. En nu maar hopen dat we in de toekomst nog meer goed nieuws kunnen brengen maar dit is al een enorme stap voorwaarts !

Weinig vooruitgang te melden maar wel een verhuis ! Deze voormiddag is Carina overgebracht naar Hoge Beuken in Hoboken. Daar moet ze opnieuw leren eten, sterker worden, beter stappen en haar angsten om te vallen overwinnen. Het vorige verblijf einde december – begin januari was hier niet echt een succes maar we proberen het nog een keer. Zoveel keuze is er niet als je afhankelijk bent van het openbaar vervoer.

We gaan er van uit dat Carina twee maanden geleden niet wist wat ze mocht verwachten van het revalidatiecentrum en nu beter voorbereid is. Toen ze in december verhuisde van het UZA naar Hoboken moest ze meteen in isolatie want ze was toen besmet met RSV. Veertien dagen lag ze daar quasi alleen zonder enige aanspraak, opgenomen worden in de groep was dan ook onmogelijk. Bovendien bleek een groot deel van de bewoners op zijn minst een beetje het noorden kwijt. Daardoor dacht Carina dat ze haar op die afdeling hadden geplaatst omdat ze dezelfde richting uit zou gaan. Kwamen daar nog nachtelijke bezoekjes bij van een halve gare met enkel een luier aan en iemand die haar eten kwam afpakken …

Allemaal te veel voor iemand die herstellende is en niet wat we verwacht hadden. Naar het einde van haar toenmalige verblijf toe begon het allemaal wat beter te gaan en kon ze in de gemeenschappelijke eetzaal al eens een praatje maken. Toch heeft ze daar vele uren huilend doorgebracht en ze was daar echt niet graag. Ondanks alle tegenslagen is ze daar op fysiek vlak wel veel sterker geworden. Ze mocht toen zelfs een weekend naar ons “veeltrappig” huis. Dat zie ik nu nog niet onmiddellijk gebeuren maar wie weet binnenkort …

Voorlopig ligt ze in haar eentje op een tweepersoonskamer, afwachten of dat zo blijft – waarschijnlijk niet.