Vrijdag ben ik naar het Cadix ziekenhuis geweest voor een CT scan maar ook hier niks afwijkend gevonden. Heel vervelend want de rugpijn blijft duren.

Vandaag trekken we naar jaarlijkse gewoonte naar de familie in Lochristi, de laptop blijft gewoon thuis en pas volgend jaar hoor je weer iets van ons.  We wensen iedereen een schitterend 2026 !

Gisteren moesten we nog een keertje naar het UZA. Deze keer zonder verrassingen : gewoon de draadjes verwijderen na de galoperatie van Carina. Alles zag er mooi uit en intussen hadden ze ook het resultaat van de galblaas : geen kwaadaardige zaken ontdekt. En zo konden we in de late namiddag afzakken naar de Jessy, Rachid, Sean en Rayan om kerstavond te vieren. Eerst wat hapjes, daarna tomaat garnaal en gerookte zalm en toen was het tijd om de geschenkjes uit te pakken, elk jaar vroeger en vroeger. Iedereen had meerdere pakjes maar ik had het grootste : 70 cm houten zitbank van de afgebroken (en intussen vervangen) tribune 2 van den Bosuil.

Rond 19u werden twee gigantische visschotels afgehaald in de Handelstraat. Heel lekker maar veeeeeeel te veel. En toen was het tijd voor een quiz. Quizmaster Rayan was weer in topvorm en wist van geen ophouden. Versprekingen zorgden voor de nodige hilariteit. Wie was de eerste neanderthaler die de Tour de France won, moest eigenlijk eerste Nederlander zijn maar wat is het verschil ? En wie was ook weer die exotische Nederlandse danseres die beschuldigd werd van dubbelspionage tijdens de eerste wereldoorlog en wiens echte naam Margaretha Geertruida Zelle was ? Anne Frank volgens Rachid en al snel rolden de tranen van het lachen over de wangen.

Nog enkele dozen pralines, koekjes en macarons later werd het stilaan tijd om naar huis te gaan. Vandaag platte rust ...

Zaterdag in de namiddag kwamen Monique en Philip ons thuis ophalen om samen naar de Tractor Run te gaan kijken. Enkele tientallen verlichte tractors, sommige waren echte kunstwerken. Daarna kregen we nog lekkere pasta en werden we weer naar huis gebracht.

Gisteren ging ik mijn eentje naar Oosterlicht. Op dit evenement werd zo een beetje officieel afscheid genomen van het stukje Antwerpse Ring en bijhorende brug in de buurt van het Sportpaleis. Ook hier weer veel lichtjes én info over de Oosterweelwerken. Ziet er op papier allemaal heel mooi uit maar het eindresultaat krijgen we pas te zien als Pasen en Kerstmis op één dag vallen.

Vandaag konden we opnieuw uitslapen want de thuisverpleging is niet meer nodig om de wondjes van Carina te verzorgen. En zo waren we tegen de avond helemaal uitgerust en klaar voor de volgende portie lichtjes, deze keer in de dierentuin. Daar waren we afgesproken met Josée en Filip om samen naar Magic Ocean te gaan kijken. Absoluut mooi maar toch wel redelijk duur, zelfs als abonnee.

Na het ontslag uit het ziekenhuis vorige week vrijdag is alles weer een beetje stilgevallen. In de voormiddag komt er elke dag iemand van de thuisverpleging langs om de wonden te verzorgen en een spuitje tegen flebitis te geven. Ik ben in mijn eentje wel eens even door de dierentuin gewandeld, dat was een hele tijd geleden.

Gisteren kwam Carina voor de eerste keer weer buiten om bij de mama op bezoek te gaan en dat ging verrassend vlot, vooral rechtstaan uit een stoel of zetel gaat veel beter. Zelfs de 72 trappen in het metrostation – want natuurlijk weer roltrap buiten werking – heeft ze overleefd.

Mijn rugpijn blijft intussen aanhouden en de bezoeken aan de kinesist halen voorlopig niet veel uit. Gisteren ben ik opnieuw naar de dokter geweest maar die zag niet onmiddellijk een oplossing of oorzaak. Ik kreeg wel een doorverwijzing om een CT scan te ondergaan. Volgende week vrijdag weten we dan misschien meer.

Vanmiddag zijn we naar het winkelcentrum van Wijnegem geweest. Het begon alweer slecht : roltrap buiten werking. In Wijnegem zelf was het nog vrij rustig en we konden voor bijna iedereen een geschenkje vinden. Niet altijd even origineel maar het is het gebaar dat telt. Morgen en/of overmorgen wordt het lijstje verder afgewerkt en de portemonnee wordt leger. Die was deze ochtend bij het ledigen van de brievenbus ook al meer dan leeg. De eindafrekening van Engie bedroeg 900 euro ! ! ! Extra bovenop de vaste maandelijkse afrekening dus. Dat is dan het verschil tussen warmte van de Spaanse zon of de warmte van een Antwerpse gasradiator.

Gisteren werd gezegd dat Carina deze ochtend zou geopereerd worden. Vanmorgen werd de operatie met een dag uitgesteld omdat er te veel spoedgevallen waren binnengekomen. Veel kan je daar niet aan doen en dus ging ik deze namiddag op bezoek bij Carina. Ik ging haar kamer binnen en … het bed inclusief patiënt was verdwenen. Even navragen maakte alles duidelijk : ze was deze middag toch nog geopereerd en intussen lag ze op de ontwaakafdeling. Twee uur later werd ze met haar bed binnen gereden. Alles geslaagd, galblaas weggehaald en een galsteen ter grootte van een knikker als aandenken in een potje. Carina was nog een beetje suf uit maar was toch al aanspreekbaar. Waarschijnlijk zal ze morgen al naar huis mogen maar dat is met haar voorgeschiedenis nog even afwachten.

Ik zou dit bericht kunnen beginnen met een vraag : wil je eerst het goede nieuws of eerst het slechte nieuws ? Ik doe gewoon mijn goesting en begin eraan. Deze voormiddag gingen we naar het Universitair Ziekenhuis voor een bloedafname, gevolgd door een bezoek aan de hematoloog die ons meer zou vertellen over de laatste MRI scan. Beter nieuws konden we niet krijgen : op de hersenscan was niets abnormaal te zien, voor de derde keer op rij. Wat een prachtig nieuws !

Tijdens een bijkomende routinecontrole bleek al snel dat er iets verkeerd zat in Carina’s buik. De laatste dagen had ze veel pijn gehad en heeft ze veel overgegeven. De hematoloog vond het nuttig om een afspraak te maken voor een echografie van de gal en die afspraak werd dan ook onmiddellijk gemaakt. We waren net op weg naar de uitgang of Carina kreeg telefoon : de hematoloog had de laatste bloedwaarden gekregen en raadde ons aan om meteen langs de spoedgevallen een echo aan te vragen, hij had ze al verwittigd en hij dacht zelfs meteen aan een operatie.

En toen begon onze daguitstap langs alle vleugels en verdiepingen van het UZA. Een echo van dit, een CT scan van dat, langs die specialist en ook nog eens langs die andere slimme witte jas. Na een tijdje twijfelen tussen een probleem met de appendix of de gal was het resultaat : we gaan u (Carina dus) enkele dagen hier laten en we starten alvast met antibiotica intraveneus toe te dienen. Daar zijn ze weer met zo’n paal … Onnodig te vertellen dat Carina niet echt gelukkig was en er vloeide meer dan één traantje.

Morgenvroeg steken de dokters de koppen nog eens bij elkaar en waarschijnlijk volgt dan een operatie aan de gal. Dat orgaan is duidelijk ontstoken en er zit ook een grote steen in.

Allemaal niet plezant natuurlijk maar die is een routine ingreep en totaal niet te vergelijken met het hersenlymfoom waar alle miserie mee begonnen is. Toch weer bang afwachten ...

We beginnen stilaan onze draai terug te vinden in het niet zo heel koude België maar veel buiten komen doen we niet. Dinsdag ben ik naar de dokter geweest want ik heb zeer hevige rugpijn. Gisteren hebben ze foto’s genomen maar er was niks afwijkend te zien, dat wordt dus een reeks kine …

Vandaag moesten we naar het UZA voor de zoveelste MRI scan. Vermits Carina altijd veel hoofdpijn en evenwichtsproblemen heeft zijn we er toch niet helemaal gerust in. Volgende week is er dan een afspraak met de hematoloog voor verdere uitleg.