Gisteren reden we over en weer naar Antwerpen om enkele doktersafspraken na te komen die al lang gepland waren. Dit zou meteen ook een grote test worden voor Carina : flinke stukken wandelen, voor de eerste keer tram nemen. Het begon goed, de eerste roltrap werkte zoals het moet maar om nog een niveau lager te geraken is er geen roltrap. Carina dan maar heel voorzichtig met de gewone trap naar beneden terwijl ik de rollator droeg. Op de tram geraken ging vlot en onmiddellijk stond er iemand zijn zitplaats af. Dan vanuit metrostation Opera met werkende roltrappen naar boven en een kleine wandeling naar tram 1 bovengronds. Die tram stopt voor het nieuwe Cadix ziekenhuis voor de eerste afspraak maar de wandeling van daaruit naar Dermadok (dermatologen groepspraktijk) was zwaar onderschat. Normaal doe ik over die afstand tien minuten maar nu waren we ruim een uur onderweg.

Voor de terugweg naar huis namen we tram 24 tot het centraal station. Daar konden we met een lift naar beneden maar daarna moet je toch weer een stuk gewone trap nemen. Snel waren we aan onze halte van de metro en toen begon de miserie. Roltrap (alweer) buiten werking ! Zeer recent zijn hier drie roltrappen vervangen maar veel heeft dat niet geholpen. Ik betwijfel trouwens of ze echt defect zijn of door rondhangende rotjong opzettelijk worden gesaboteerd. Met de trap omhoog dus en dat was de doodsteek voor Carina, terwijl ik de rollator naar boven droeg. Ik heb ze al dikwijls geteld, ik vergeet het aantal altijd maar het gaat hier over meer dan 100 treden !!!

In dit verhaaltje heb ik het alleen maar over niet functioneren van de roltrappen maar ook onderweg op straat moet je constant uitkijken naar putten in de weg, verkeerd geparkeerde steps, achterlijke fietsers die je bijna van het voetpad rijden enz. Dat zijn allemaal zaken waar je normaal gezien geen aandacht aan schenkt maar van grote invloed zijn op het comfort van de minder mobiele mensen. Ik eindig met positief nieuws : overal zijn er mensen die willen helpen als je sukkelt op de (rol)trappen en bijna iedereen staat vlotjes zijn/haar zitplaats af. De onbeschofteriken die geen manieren hebben worden per ongeluk aangereden met de rollator.

Donderdagavond zijn we met de rollator nog eens naar Bar Ziek gewandeld. Er staat nu ook een food truck en elke donderdag kan je daar iets eten. Ik was in de namiddag al eens poolshoogte gaan nemen en tijdens de voorbereiding zag het er goed uit. Voor 16 euro krijg je een bord vol lekker veggie eten.

Vrijdagvoormiddag ben ik dan mijn nieuwe rijbewijs gaan halen en daarna zijn we goedendag gaan zetten aan Yum. De bedoeling was om daarna te vertrekken naar Lochristi maar in laatste instantie hadden we nog een afspraak gemaakt bij de huisdokter. Reden : wij vonden dat Carina eerder slechter werd dan beter. En voor de zoveelste keer kregen we te horen dat we meer geduld moeten hebben, het zal dan wel waar zijn zeker ?

En zo zijn we uiteindelijk aan ons jaarlijkse oppasveertiendaagse begonnen. Vast stramien : de familie vertrekt op reis en wij zorgen er voor dat alles er bewoond blijft uit zien, eten ons buikje rond met de spullen die zijn achtergelaten in de koelkast en diepvries en geven de schapen eten. Gras maaien hoort niet meer tot de verplichte routine, nicht Sarah heeft al een tijdje een vriend en die heeft die taak op zich genomen. Mij hoor je niet klagen ...

Zoals gepland zijn we vandaag teruggekeerd van de camping. Het is waarschijnlijk geen verrassing als ik zeg dat het heet was in de caravan ? Toch viel het nog mee om te slapen want ’s nachts daalde de temperatuur voldoende. De voorbije dagen hingen we in de schaduw met een drankje (alcoholvrij) en een hapje maar Carina had toch veel moeite met de hitte.

Uiteraard hebben we het basketbal gevolgd op de laptop. Wat een overwinning(en) van de Belgian Cats en vooral wat een spanning tot de laatste minuut. Enkele dagen vroeger was het ook al zo spannend in de finaleweek van Blokken. De seizoensfinale van Thui-uis was dan weer voorspelbaar.

Morgen moet ik mijn nieuwe id-kaart gaan afhalen en vrijdag ligt mijn nieuwe rijbewijs klaar. Jaja, ik heb nog zo’n roze papieren vodje. Daarna gaan we naar Lochristi voor een tijdje om naar jaarlijkse gewoonte schaapjes eten te geven, huis te bewaken enz.