Maandag 5 mei 2008
Hoeveel water willen ze in de Leie?
De gore opwarmingsprofeten, let maar eens goed op, zullen deze zonnige lenteweek ook weer eens vergallen met hun geleuter. ‘k Geef toe, die eerste warmte verschroeit mijn inspiratie maar bevordert wel mijn luiheid.
Gisteren een uitstapje naar Frans-Vlaanderen met eerst een bezoekje aan de bron van de Leie. Wel eens de moeite om deze bron te bezoeken. Uit het “niets” stromen honderden (duizenden?) liters per minuut richting Gent waar de Leie na 202 km uitmondt in de Schelde.
De Leie, La Lys, in 't Frans, ontspringt in het Franse Lisbourg. Op zich niet zo'n spectaculair gegeven ware het niet dat het niet zo'n klein bronnetje is. De diepte van de put kon men nog niet bepalen, men schat het op ca. 600 meter. Wat de bron nog speciaal maakt is dat ze zich verplaatst heeft aan het eind van de jaren '80.
Als je aan de bron staat kun je dit zien door de verharde weg, die als het ware door de bron zou moeten lopen.
Die verplaatsing heeft zicht voorgedaan in de tijdspanne van één nacht, vroeger lag de bron net voorbij deze grote put, achter de haag, in het tuintje van de buren.
Het water zou aangevoerd worden uit een ondergrondse kalklaag.
Als je de Leie volgt, dan merk je dat ze door de vijver van een kasteeltje loopt, wat verder kom je in Verchin.
Wie goed kijkt zal merken dat de toren van de St.-Omerkerk niet kaarsrecht staat. De legende vertelt dat een jong koppel,
waarvan de bruid reeds zwanger was, onder deze toren in het huwelijk trad. De toren zag dat en
boog voorover door het schrikken. De toren zal pas terug recht komen als er ooit een bruid als maagd het portaal binnengaat.
Blijkbaar is dit na 200 jaar nog steeds niet gebeurd. Of zijn er geen huwelijken meer?
De waarheid ligt echter bij de bouw van de toren, er werd te jong hout gebruikt waar door bij het drogen het hout scheef trok.
Met dank aan Lies Deceuninck voor de inspiratie om de trip te doen.
Toch een paar foto’s.
Wat betreft de gore betweters vraagt Hoegin zich af of het klimaat dan wel maakbaar is.
Is het klimaat maakbaar? Het Kyoto-protocol en in het bijzonder de daaruit voortvloeiende handel in CO2-quota suggereert het alvast: een verhoging van de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer leidt tot een stijging van de temperatuur op aarde, een reductie tot een daling.
De maakbaarheid van het klimaat leidt dus tot een aantal interessante vragen met allerlei geo-politieke en ethische aspecten. Mogen noordelijke landen als Canada en Rusland bewust de globale temperatuur opdrijven als dat economisch in hun voordeel zou zijn? Het Kyoto-protocol zegt impliciet van niet. Mogen echter de Afrikaanse landen, of misschien iets realistischer landen als Australië en Brazilië bewust de globale temperatuur met ettelijke graden doen zinken, met gletsjers over half Europa als gevolg, als hen dat economisch beter uitkomt?
De titel boven dit stukje heb ik ontleend aan Hoeveel CO2 willen ze eigenlijk in hun atmosfeer? van Filip van Laenen.
Gisteren een uitstapje naar Frans-Vlaanderen met eerst een bezoekje aan de bron van de Leie. Wel eens de moeite om deze bron te bezoeken. Uit het “niets” stromen honderden (duizenden?) liters per minuut richting Gent waar de Leie na 202 km uitmondt in de Schelde.
De Leie, La Lys, in 't Frans, ontspringt in het Franse Lisbourg. Op zich niet zo'n spectaculair gegeven ware het niet dat het niet zo'n klein bronnetje is. De diepte van de put kon men nog niet bepalen, men schat het op ca. 600 meter. Wat de bron nog speciaal maakt is dat ze zich verplaatst heeft aan het eind van de jaren '80.
Als je aan de bron staat kun je dit zien door de verharde weg, die als het ware door de bron zou moeten lopen.
Die verplaatsing heeft zicht voorgedaan in de tijdspanne van één nacht, vroeger lag de bron net voorbij deze grote put, achter de haag, in het tuintje van de buren.
Het water zou aangevoerd worden uit een ondergrondse kalklaag.
Als je de Leie volgt, dan merk je dat ze door de vijver van een kasteeltje loopt, wat verder kom je in Verchin.
Wie goed kijkt zal merken dat de toren van de St.-Omerkerk niet kaarsrecht staat. De legende vertelt dat een jong koppel,
waarvan de bruid reeds zwanger was, onder deze toren in het huwelijk trad. De toren zag dat en
boog voorover door het schrikken. De toren zal pas terug recht komen als er ooit een bruid als maagd het portaal binnengaat.
Blijkbaar is dit na 200 jaar nog steeds niet gebeurd. Of zijn er geen huwelijken meer?
De waarheid ligt echter bij de bouw van de toren, er werd te jong hout gebruikt waar door bij het drogen het hout scheef trok.
Met dank aan Lies Deceuninck voor de inspiratie om de trip te doen.
Toch een paar foto’s.
Wat betreft de gore betweters vraagt Hoegin zich af of het klimaat dan wel maakbaar is.
Is het klimaat maakbaar? Het Kyoto-protocol en in het bijzonder de daaruit voortvloeiende handel in CO2-quota suggereert het alvast: een verhoging van de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer leidt tot een stijging van de temperatuur op aarde, een reductie tot een daling.
De maakbaarheid van het klimaat leidt dus tot een aantal interessante vragen met allerlei geo-politieke en ethische aspecten. Mogen noordelijke landen als Canada en Rusland bewust de globale temperatuur opdrijven als dat economisch in hun voordeel zou zijn? Het Kyoto-protocol zegt impliciet van niet. Mogen echter de Afrikaanse landen, of misschien iets realistischer landen als Australië en Brazilië bewust de globale temperatuur met ettelijke graden doen zinken, met gletsjers over half Europa als gevolg, als hen dat economisch beter uitkomt?
De titel boven dit stukje heb ik ontleend aan Hoeveel CO2 willen ze eigenlijk in hun atmosfeer? van Filip van Laenen.
