Une storia italiana

Presto, presto, venite amici, venite ! Conoscete il questo signore ? Guardate bene la sua testa stupida ...
Oei, vergeeft u me, ik vertoefde even in het land van O sole mio, waar onze buurman Guido van Alphen zoveel van afweet. Vakantie en thuis zitten haken en breien, het is niet alles.
Kent u deze mijnheer ?
Gaan we eens raden ? Hij is Italiaan, dat had u al in de smiezen. Italië waar de citroenen bloeien, de Alpen in staking gaan, de pasta's uit de inwoners hun neuzen groeien, waar de Maffia zich thuis voelt, evenals de Paus die een stukje uit de laars gesneden heeft voor zichzelf en zijn dierbaren, Italië (ik zucht diep en vraag om vergiffenis bij zeer velen die er anders over denken) is een mooi land dat me telkens ontroert en waar veel te veel mensen wonen die het simpelweg niet verdienen. Zeker Toscana zou zijn grenzen moeten sluiten voor vreemdelingen die beweren ooit premier geweest te zijn in een EU-land. Voor hen is plaats genoeg in Turkije of Irak.
De mijnheer van de foto is een lid van het Italiaanse parlement, prego, van de UDC, een conservatieve christelijke (katholieke) partij die ondermeer op haar webstek deze voltreffer plaatst :
Vertaald wil het ongeveer zeggen "Wij nabij de Italiaanse familie" of "Wij Pers, de italiaanse familie"(presso = naast maar ze laten de O weg en dan leest het press zoals pers, geraffineerde jongens). Onze held heet Cosimo Mele en hij woont in Puglia, da's een eindje treinen of 150 km autobumperen, dus hij moet vaak overwerk doen en kan dan niet naar zijn vrouwtje dat voor de derde keer een kleine Mele verwacht. Nu was er vorige week toch weer zo'n onzalig lange vegadering en de Cosimo (we worden al rap familiaar) zegt tegen zijn eigen, zichzelf : ik blijf slapen in de hoofdstad en ga morgen met een frisse snoet naar het gezinnetje in Puglia (in het Italiaans waar hij zeer vlot in is)
Zo gezegd, zo niet gedaan.
Hij verdwaalt in slecht gezelschap, drinkt een kleinigheidje en eindigt uiteindelijk, zoals gezegd, in een hotel dat de ouwe snoepers onder ons nog kennen uit "La dolce vita" met de super-ordinaire Anita Eckberg, als "Hotel Eden" en precies zoals in die film van Fellini trekt onze Onorevole (zo spreekt men een parlementslid aan "achtenswaardige") naar bed met een snoes, het kunnen er ook twee geweest zijn, die herinnering is vaag. Het ongeluk wil dat een van de dames 's nachts ziek wordt, afgevoerd moet worden wegens een verkeerde trip die de drugs met haar ondernemen en dat de brave man met zijn hebben en houden in politiehanden valt en natuurlijk onmiddellijk daarna in de linkse pers uitgelachen wordt als een gepluimde haan.
Mele is eerlijk geweest, kon ook moeilijk anders, heeft niet rond de pot gedraaid, toegegeven en ontslag genomen. De secretaris van de UDC spant echter de kroon in deze affaire : "Laat ons overwegen om onze parlementairen een hogere reisvergoeding uit te betalen, zodat ze makkelijker naar huis kunnen en niet moeten overnachten !" Lo giuro : het staat in de pers :
http://iltafano.typepad.com/il_tafano/2007/07/lonorevole-cosi.html
Ray












.jpg)

