Herinneringen aan oorlog, bezetting, bevrijding.

Elk jaar komt Bert Bibber, in een al of niet omfloerste speech, zijn schamele bijstandsuitkering verantwoorden. Of hij komt elk jaar smeken voor solidariteit  : van Vlaanderen naar Wallonië en van Vlaanderen naar de Lakense poppenkast. Van de Vlamingen de centen, van de Franstaligen de liefde.

Ieder jaar is het dat zelfde afgezaagd liedje: “de eenheid van het land” waarbij hij ernstig benadrukt dat zijn vetbetaald jobbeke en dat van zijn  waanzinnig geldvretende entourage aan een zijden draadje hangt als de Vlamingen ooit eens zullen zeggen: "Sire,  u kan ze kussen."

Binnen die hele koninklijke poppenkast zijn er dan natuurlijk ook mensen die beginnen nattigheid te voelen. Eentje van hen is ene Jacques Wirtgen, die het belang van de noeste arbeid van Lorre komt etaleren.

In "La Capitale", een voor mij totaal onbekend koninklijk gazetje komt meneer verklaren dat Zijne Geiligheid prins Lorre ...WERKT.

Want, zegt Wirtgen, directeur van het KINT – Koninklijk Instituut voor duurzaam verbrassen van het Vlaamse geld en Natuurlijk Tripkes maken – de Lorre is al 620 keer naar buiten getreden voor mijn Kint sinds 1995.

Luistert goed,  dat is zowat 50 verplaatsingen per jaar aan zo’n 3 uur per activiteit en dan moogt ge daarbovenop nog eens 3 (DRIE) uren rekenen aan briefing en coördinatie. (om te zeggen waar hij moet gaan zitten want rap van begrip is de lorre natuurlijk niet. n.v.d.r.)

Meneer Lorre “werkt” dus 300 uur per jaar en daarmee probeert Wirtgen zijn baas en jobbeke te verdedigen. U zou denken: hij gooit zijn eigen ruiten en die van de Lorre in maar geen nood: in de Vlaamse virtuele pers staat overal hetzelfde te lezen zonder ook maar enige kritische noot.

En wat houdt dat werk dan in, zowel van de Lorre of van het KINT?

Leuke uitstapjes versieren voor de vriendjes en vriendinnekes en zo nu en dan gaan pronken met andermans pluimen.

Van België, verlos ons Heer.

Erik

Dit weekeind hadden de heren Sarkozy en Guynokkio beiden een groot partij-optreden om zich voor te stellen aan hun respectieve kiezerskorpsen en konden wij de beide heren vergelijken. 

Om als nummer een van je beweging door te stoten, heb je heel wat watertjes doorzwommen en is er veel van dat vocht in je wijn terechtgekomen.  Wat blijft er nog over van de idealen waar je partij voor staat en hoe ongeschonden ben jezelf als mens en politicus ?  Dit om duidelijk te maken, dat mijn  enthousiasme voor politici gekruid is met enige scepsis.

Sarkozy heeft steeds een ferme indruk gemaakt als een  minister die zijn job ernstig aanvatte, helder tot de bevolking zei wat er aan de hand was en wat hij wou en kon doen.  Met dat geloofwaardige imago treedt hij bij deze verkiezingen op de voorgrond en als die man zegt : "Ik wil niet alleen jullie, de partijvrienden vertegenwoordigen maar àlle Fransen" heb ik de neiging, dat van hem  te aanvaarden.  Ook als het maar een stuk van de waarheid is,  Sarkozy bezit waarachtigheid.  Dat is gebleken bij de enkele onfrisse zaakjes die hem aangewreven zijn in het verleden en die hij van zich af heeft weten te schudden, zonder merkbare schade.

Nu die van ons.  

Ik weet het, ik ben bevooroordeeld en ik zal een poging ondernemen het te blijven.  Dan vertrekken we van gekende stellingen.

Die van ons  roept vanop het podium de zaal in dat hij "ongebonden" naar de verkiezingen wil maar kondigt tegelijk breekpunten aan.  Dus, ongebonden maar wel met uitsluiting van bepaalde groepen. Ik mag er even op wijzen, dat die man en de overige poco's steeds langs de weg staan te roepen dat het Vlaams Belang "mensen uitsluit".  Het is een bekend gegeven, je tegenstander verwijten wat jezelf doet.

Wie sluit hij uit ?  De separatisten.  Dat wordt een steeds groeiende groep overtuigden uit alle milieus en vakgebieden die niet alleen de profiteurs van Laken beu zijn maar ook de verbrassers van beneden de taalgrens.  De talrijke ondernemers in Vlaanderen, die verleden week nog een opdoffer kregen van deze regering, zijn geen revolutionairen of avonturiers, maar mensen met zin voor verantwoordelijkheid die duidelijk zien naar welke economische afgrond dit land aan het verglijden is.  Guynokkio verkiest de monarchie-aanhangers en de Brusselse en Waalse geldophalers. De 12,6 miljard Euro transferten  staatschuld inbegrepen) naar Wallonië kom niet in het gedrang.

Hij wil ook niet weten van het herbekijken van de ethische  hervormingen die zijn ploeg doorvoerde.  Leterme mag zijn gezinswaarden op zijn hoed steken : de heterogene samenleving moet blijven wijken voor de aanhangers van de Gay Parades en de VLD blijft de ideale omgeving waar de meisjes knipogen naar de passanten : "Wij zijn Open".

Het derde breekpunt, daar kan ik inkomen.  Guynokkio wil niet horen van groepen die de belastingen zullen verhogen.  Dàt is zijn werk." Bravo "roept heel de zaal, want ze leven er allemaal van.

Dit alles wordt op de toon van een marktkramer die van zijn spullen niet af geraakt de toehoorders in het gelaat geslingerd met luide, dreigende stem en dito lichaamstaal.  Ik zie in die man nijd en haat, onverdraagzaamheid en tomeloze machtswellust. Angstaanjagend was het slot,  toen hij een vuist vormend  met  groteske wellust uitriep : "Ik heb goesting...".  Beklagenswaardige man. Tussen ons komt het nooit goed.  

Je prèfère Sarkozy. 

Ray

We hebben of moeten er leren mee leven met de feilloze pesterijen langs de weg.

Jonge weggebruik(st)ers hebben het nooit zo gekend, vermoed ik: het verkeer als een kat-en-muis-spelletje.

Waar we vroeger nog eens over de schreef konden gaan is dit vandaag de dag bijna volledig uitgesloten. We ergerden ons wel mateloos aan snelheidsduivels op momenten dat we zelf niet gehaast waren of als zwakke weggebruiker aan het verkeer deelnamen.

Waren we al eens zelf aan het zondigen dan had het al moeten lukken om gesnapt te worden. Waren we dan toch gesnapt dan was het eens goed vloeken – een zonde erbij? – en dat was het dan.

Al bij al is het goed zo, al zou ik wel een boomke kunnen opzetten over de nachtelijke flitsen en die 30km/u regeling.

Mijn grote frustratie en ergernis is wel dat van deze hoorn des overvloeds – in 2005 werd voor zo’n 300.000.000 Euro aan boetes geïnd – weer eens schandalig misbruik wordt gemaakt om het Waals profitariaat te sponsoren. Meer dan 80% van de boetes wordt geïnd in Vlaanderen maar méér dan de helft van dit geld vloeit via via terug naar Wallonië.

Maar eigenlijk wou ik het eens hebben over automatische verkeerslichten.

Vanmorgen, zo rond een uur of vijf, was het weer van dat. Terwijl ik kom aangereden en zie dat het verkeerslicht “mij gezien” heeft – dat merk je aan dat rode lichtje dat oplicht – verspringt het licht op oranje. Dus wachten.

Wachten.

Wachten op niks, tenzij op groen licht.

Want vanuit de zijstraat kwam geen kat.

En zo kom ik op dit traject drie van die “moderne” verkeerlichten tegen.

Niet één werkt naar behoren, denk ik dan en vraag mij af waarom er een extra “spellement”  met extra kosten aan die verkeerslichten wordt toegevoegd.

Dit is geen eenmalige ervaring maar is mij reeds zo vaak, meer wel als niet, overkomen dat ik mij afvraag of dit niet opzettelijk gedaan is door Landuyt, die zijn naam in de praktijk mag omzetten.

CO2 en fijn stof.

Als de roodblauwgroenen het dan werkelijk zo goed voorhebben met het milieu dan kunnen ze hier al eens werk van maken.

Al die nutteloze tijd staat mijn wagen CO2 en fijn stof rond te blazen.

Nog eens extra bij het terug op gang brengen.

Dat is dus niet alleen een extra belasting van het milieu maar ook van mijne portemonnee.

En dan heb ik het nog niet over vrachtwagens.

Hetzelfde liedje met hun stomme verkeersdrempels.

Meent de regering het werkelijk om de Kyoto-norm te halen? Dat ze dan alle verkeersdrempels afbreken die trouwens ook zieken- en brandweerwagens zwaar hinderen.

Ieder voertuig remt af, bubbelt over de drempel, en trekt terug op.

Zelfde commentaar als hoger bij het verkeerslicht maar hier komt nog een extra milieuoverlast bij kijken: geluidoverlast. Vooral dat van vrachtwagens die optrekken en daar bovenop nogal wat gedaver veroorzaken. Waarbij ik zo’n vermoeden heb dat van al die beleidmakers er geen een naast zo’n drempel woont.

Ik garandeer u dat, indien ze plots voor uw deur zo’n drempel gaan plaatsen, ge niet gelukkig zult zijn, vooral als ge langs een enigszins drukke straat woont met nogal wat vrachtverkeer. Waar die “beleidmakers” natuurlijk niet maar in chique villawijken wonen.

Voor de maandag kan dat volstaan.

Erik

Toen het grote nieuws uitbarstte werden wij op de hoogte gebracht dat er een koppel, één, wegens racistische motieven weigerde getrouwd te worden in het zwart.

Twee andere koppels die het nieuws hoorden repten zich in allerijl naar het stadhuis van Sint-Niklaas om te bevestigen dat ook zij niet getrouwd wilden worden door Wouter van Bellingen. Zo begrijp ik het gezien we tegen ’s avonds, of was het al op de middag, vernamen dat het niet over een maar drie koppels ging.

De hele vaudeville en mediahetze die er op volgde was even typisch als voorspelbaar.

Wulloks, nog lelijker dan onze hoofdredacteur en ondergetekende samen, kon zijn pret niet op en zijn smoelwerk werd met veel zwier in ons gezicht gesmakt.

Over die - blijkbaar lieve simpele Wouter - schepen die zich gewillig maar rustig liet meedeinen op de golven van haat wil ik het niet hebben omdat hij, buiten dat hij lid is van de spiritisten, nog een zeer bijzonder kenmerk vertoont waarbij ik maar al te snel in het verdomhoekje zou kunnen worden gedrukt.

Een speler bleef echter bijzonder stil: het centrum ter bevordering van haat en racisme.

Het is nu zelfs zo dat “ze” geen poot hebben om op te staan, volgens sint-Jozef zelf, omdat er geen klacht wordt of werd ingediend – door van Bellingen, en raar maar waar, noch door Wulloks. Voor een zekere Ferreyn was dit niet nodig om de gedapo in gang te laten schieten als ik het goed voor heb.

En kom me niet vertellen dat ze niet zouden weten over welke koppels het zou gaan.

Net zoals ik mij afvraag of het normaal is dat iemand met een ijzeren stang op zak in Sint-Niklaas rondkuiert heb ik zo ook mijn bedenkingen rond dat trouwen in ’t  zwart al is het dan in ’ t wit.

De tante van de zus van mijn schoonbroer zijn buurman, hààr buurvrouw heeft een neef die getrouwd is, in het wit indertijd, en in de ballonnenstad woont. Nu blijken daar nogal veel “nieuwe” Belgen van Marokkaanse afkomst te wonen met zeer sterke affiniteit met de islam.

’t Schijnt dat ook deze mensen trouwen, in het wit.

Nu had ik mij al eens laten vertellen dat niet alleen “ongelovige” blanken door heel wat moslims minderwaardig en hoogstens als Dhimi beschouwd worden maar dat kleurlingen zoals zwarten hoogstens goed genoeg zijn om als slaaf te dienen.

Zou het daarom zijn dat de storm even snel is gaan liggen als hij opgekomen is?

Trouwens, trouwen in “t zwart is illegaal. Hé Jozef, da’s een grapstje, ge kunt toch nog eens lachen zekers, al is het dan javelgroen.

Erik

Volgende week zal het Europees Parlement een tekst aannemen van een socialistische verkozene om Turkije aan te sporen het geweld tegen vrouwen te verminderen.  Anders mogen de Ottomanen niet toetreden tot de EU.  Deze tekst is opgesteld door een Nederlandse van Turkse afkomst.  In haar thuisland krijgt ze een verlengsnoer cadeau om buiten te gaan staan zagen in Brussel wordt ze in zedig stilzwijgen beluisterd en toegejuicht.

Ze zullen  nogal verschieten in Ankara !  En onmiddellijk in dorpen en steden, bergen en wouden, vlaktes en dalen gaan controleren of er niet te veel geklopt wordt op de vrouwen.  Men  zal eveneens een campagne opzetten om de dames aan te porren wat  minder hoofdpijn  voor te wenden als Ozgün zijn rechten opeist : "goesting of geen goesting, erin met het ding, anders een pandoering".  Het is slechts een tekstuele suggestie voor  de reclamejongens die moeten zorgen voor een leuke vertaling. En tekeningen, want de doelgroep is niet steeds het alfabet machtig.

 Al dit soort ongein wordt  uitsluitend in het leven en de publiciteit  geroepen om over enige tijd triomfantelijk vast te stellen, dat het best meevalt met het geweld tegen vrouwen in Turkije.  Alsof er statistieken worden bijgehouden over wat zich afspeelt in de families in alle uithoeken van dat Aziatische land.  Om het eigen multiculturele geweten te sussen, moet men de eigen leugens als waarheid verkopen om ze vervolgens te gaan verspreiden als missionarissen het met hun leer doen.

Ray 

Ik begin met huis van architect Hankar in de Defacqstraat 71 te Sint Gillis.

Fotozaak   "Huis Hanssens", Parmastraat 26 een realisatie in samenwerking met architect Hankar en Crespin in de  Ducpectiauxlaan 47 te Brussel.

Tot zover A. Crespin, want er zijn nog anderen die het bespreken waard zijn, zoals: Jean Baes, die een staaltje van zijn kunnen weggeeft op zijn eigen woning in de Van Moerstraat 12 te Brussel. Deze kunstenaar stond eveneens in voor de restauratie van de neoclassicistische kerk te Ukkel en het interieur van het Vlaams Theater.
Daarnaast vernoem ik graag zijn broer Henri Baes, die een pareltje afleverde in de school "art décoratif".
Tevens werkt hij nogal goed samen met een andere kunstenaar Ernest Acker
en de architect Van Rijselberghe (broer van de schilder). Zijn minder
bekende werken zijn de grote panelen van de "Cercle artistique" in den
Haag en de versiering in de fabrieken van Solvay in Frankrijk.

Wie zeker een vermelding verdient is de kunstenaar Privat Livemont die
een meesterwerk naliet in de school "Athénée Saint André" Capucijnenstraat 58, samen met de architect Henri Jacobs. Op bepaalde dagen is het gebouw, in groep en na afspraak, te bezichtigen. Hij is de kunstenaar die vooral symbolistisch werkt door middel van menselijke figuren. Wat zijn enorme vaardigheid bewijst, want zoals reeds gezegd, diende men zeer vlug te werk te gaan omdat de plaaster snel droogde.

Livemont is de kunstenaar die zich toelegde op de affichekunst in de stijl van de wereldberoemde Alphonse Mucha en voor wie hij volgens mij niet moet onderdoen (een beetje chauvinisme mag wel nietwaar). In enkele werken die ik hier opsom is te zien hoe vaardig deze kunstenaar was: ·huis van de schilder Albert Ruytinx, Voglerstraat te Schaarbeek Weldoenersplein 6 eveneens in Schaarbeek
De gevel van de kindertuin, Locquesghienstraat te Brussel.
De gevel van het huis van architect Roosenboom, Faiderstraat 83 in Elsene.

Ten slotte bespreek ik hier nog graag de kunstenaar: Gabriel Dievoet die zijn talent toont in het huis "Les hiboux- De Uilen" in samenwerking met architect Pelseneer Brugmannlaan 55 te Sint Gillis en de villa "Ricardo" Visélaan te Watermaal-Bosvoorde. Hij werkt eveneens zoals Privat Livemont in de symbolistische stijl.

Deze opsomming is zeer beperkt en de beschrijving van de kunstwerken
ontoereikend. Dit bescheiden artikeltje heeft enkel tot doel uw aandacht te vestigen op
het bestaan van deze kunstvorm en de meestal onopgemerkte aanwezigheid van deze prachtig versierde huizen in onze hoofdstad.
Voor mij is Brussel ook de hoofdstad van de art-nouveau en er valt over
deze periode nog veel meer te vertellen dan het onderdeel Sgraffiti ivm
"kunst in de straat". Dat is voor een volgende gelegenheid.

Zio Giuseppe.

Neen, dat is niet ’t onderlijfke dat ik nahink – wat heel aannemelijk zou zijn geweest, heu… in uw gedachtekronkels hieromtrent -  maar in de virtuele GOTV las ik het volgende:

“Twee Franse agenten worden vervolgd in verband met de dood van de twee tieners die twee jaar geleden werden geëlektrocuteerd toen ze zich op hun vlucht voor de politie in een transformatorhuisje verstopten.

De agenten wordt ten laste gelegd dat ze hebben verzuimd personen die in gevaar verkeerden te helpen. De dood van de tieners, op 27 oktober 2005, vormde de aanleiding tot wekenlange rellen in de arme Franse voorsteden, de banlieues. Het geweld liep destijds zo uit de hand dat de regering de noodtoestand uitriep. (novum)”

En: voor zij die het NU nog niet snappen: de GOTV, een ander woord gebruik ik er niet voor, dat is het WC-papier die ieder van ons, tenzij wegens constipatie, dagelijks gebruikt: Gescheten Om Te Vergeten.

Maar, tenzij ik weer eens niet goed heb opgelet, eigenaardig genoeg is het de GOTV die dit bericht als enige brengt. De GOTV waar ik van walg maar niet op spuw: ik ben nu eenmaal geen sos die alles wat hem/haar niet zint in blinde haat beschijt.

Ik heb geen enkele binding met politie, in het algemeen noch ten persoonlijken titel noch met Rene – vaste gast bij Bart Debie – of  enig ander maatschappelijk fenomeen.

In tegendeel: ik ben bij de eersten om die flikken uit te kafferen omdat “ze” mij pakken omdat ik om 5 uur ’s morgens geflitst word aan 70km/uur daar waar ik slechts 50km/uur mocht/mag doen. Al moet ik, tot rust gekomen, ootmoedig erkennen dat niet zij maar de poco’s hiervan de schuldigen zijn die ervoor zorgen dat mijn “milde bijdrage” vooral in La Grande Pipolonië over de balk wordt gegooid.

Natuurlijk heb ik niet alleen geen enkele binding maar een uitgesproken afkeer voor het canaille van de richel.

Dit gespuis is er dus niet te beroerd voor om agenten, die hun job doen, aan te klagen.

Dat is dus blijkbaar de toekomst van politiekcorrect Europa.

In Vlaanderen wordt u als slachtoffer aangeklaagd als u zich verdedigt.

In Nederland wordt de job van inbreker/overvaller officieel erkend zodat hij zijn wapens en materiaal kan inbrengen als beroepsonkosten.

In Antwerpen hebben ze een burgemeester die onomwonden zegt – weliswaar met andere woorden – dat de flikken de pot op kunnen.

Erik