Ik geef mezelf een dikke pluim... omdat ik moedig blijf vechten. Ik geef me nog om andere zaken wat vandaag betreft een pluim... terwijl ik er ook heel hard om zou kunnen huilen. Ik ril nog steeds ... Terug een beetje moed door allerlei... Het besef ook dat ik niets moest bewijzen, en zeker niet als dàt me nog meer emotionele ballast kan bezorgen. Verder zal ook dit onrecht niet onbesproken blijven... mijn mond kan niet meer door wie dan ook worden gesnoerd. Dat is al niet zo... door mijn schrijven hier. Ik werd net erger ziek door de dwang van zwijgen en slikken veel jaren.
Ik kan niet veel vertellen... alleen dat ik doodmoe ben. Mijn maag lijkt sinds die vreselijke dag nu acht dagen geleden amper nog eten te verdragen. Vier kilo zijn er afgevlogen. Gelukkig heeft het lichte maaltijdje vanavond wel gesmaakt... Iemand vroeg me een tearoom te bezoeken, daar at ik een croque. We kennen die mensen al sinds mijn jongste nog een kleuter was.. en het deed deugd om daar nog eens te zijn. Onderweg enkele mensen tegengekomen en aan iemand onverwacht het hele verhaal kunnen doen (het is de eerste keer buiten naar een vriendin toe dat ik ertoe in staat was) Het heeft me opgelucht. Ik voel me gesteund door het begrip dat ik kreeg... Ik ben nu erg moe en zal proberen morgen mijn bezoekjes te brengen. Het slaaptekort van de afgelopen negen nachten laat zich voelen. Ik ben blij dat mijn jongste bij een vriendin kon vertellen wat ze niet meer kon bij degene die dit alles veroorzaakte... Ik vernam vandaag dat hoe ik het ook voor haar trachtte te verbergen zij zag hoe ik er dit keer heel heel erg onderdoor zat... (zo erg dat ik er zelf zeer bang van was geworden... maar dat heb ik haar niet verteld). Ik ben blij dat ze het tenminste aan die vriendin kon vertellen want het laatste dat ik wil is dat zij dit ook nog moet verwerken. Die vriendin is een fijne meid... ik mag haar zelf ook graag... en het meisje weet ook waarover wij het hebben... omdat zij zelf niet van psychische pijn gespaard is... Zo steunen wij mekaar... ieder om beurt, zo lijkt het wel... En nu ga ik sla-pen... Heb weer een serie leerzame boeken bij... over psychologie natuurlijk... Ik heb immers deze afgelopen week sarcastisch bij mezelf gedacht... 'als je verdomme ook niet alles zelf doet hé... Ja, autodidacte tegen wil en dank... en mijn psychiater was de eerste die ik na vier jaar eindelijk in die mate vertrouwde dat ik enkele touwtjes aan hem gaf. Mooi wat hij er mee gedaan heeft.Het zegt meer over hem en dit afgelopen mislukte therapiejaar dan over mij.
Het is lang geleden dat ik nog geroepen heb tijdens een nachtmerrie... Ik riep en schreeuwde om hulp maar ik kreeg geen geluid uit mijn keel. Mijn jongste echter die het vanuit haar kamer vroeger vaak hoorde, zei dan altijd dat ze me wel had gehoord en dat het een vreselijk geluid was... Ik bevond me in die nachtmerrie op een soort van zandweggetje dat leek op zo'n paadje in de duinen. Ik hoorde iemand achter me. Ik viel en ik hoorde die naderen. Ik wilde rechtstaan maar ik kon niet bewegen... hoe ik ook probeerde ik kon niet bewegen... ik riep en riep om hulp maar er kwam geen geluid uit mijn keel in die nachtmerrie. Vreselijk was het... die komplete machteloosheid en ben dan ook blij dat ik wakker werd.
Het heeft wellicht te maken met de machteloosheid die ik afgelopen week heb gevoeld, het de mond gesnoerd worden, gedwongen in een voor mij vreselijke, zelfs ondraaglijke situatie... ik zal het nooit vergeten... Gelukkig kon ik het opschrijven in mijn blogjes en waren er vrienden hier en in real life en de verbetenheid waardoor ik me ook nu niet gewonnen gaf al moet ik eerlijk toegeven dat het niet veel heeft gescheeld.
Het is gek dat ik lange tijd geen boeken over psychologie meer kon lezen en zeker niet voor het slapengaan. Maar nu? Ik kan geen andere boeken meer lezen., ook niet voor het slapen gaan. Alleen over psychologie. Ik heb wel tijdens dit jaar op zijn minst vijf boeken bestudeerd... maar in functie van een antwoord op de vragen die ik me stelde bij de therapie of wat het toch hoorde te zijn afgelopen jaar. Echter nooit las ik ze voor het slapen gaan... behalve dat ene 'De stilte voorbij'. Sindsdien lees ik niets anders meer dan boeken over psychologie... omdat de nood waarin ik verkeer hoog werd... en vervolgens de slag die er mij toegediend werd me helemaal onderuit heeft gehaald. Ik bracht er weer enkele mee... en meteen las ik ze tot ik in slaap viel... Ik kom er door tot rust... want vind zoveel boeken, sinds 'De stilte voorbij'... alsof ik 'geholpen' word... en dat geloof ik ergens ook wel. Want het ene antwoord na het andere krijg ik binnen... sinds dat boek waardoor ook de nood groter werd om wél een goede therapeut te vinden... en me dus ook stilaan stuurde naar de stap die ik moest zetten. Met enig sarcasme denk ik daaraan terug... en aan het kaartje dat ik vond één van de twee weken dat ik even therapie-loos moest zijn, om dezelfde reden... te kunnen nadenken... wàt ik moest om uit de kooi te komen, want ik voelde me in mijn wil om vooruit te komen belemmerd door de therapie die voor mij niet meer als een therapie voelde door een psychiater die niet inging op al die vragen, kreten op hulp... om begeleid te worden, gewezen op enz. het luisteren was niet eens meer aanwezig.
Toen vond ik het doosje met kaartjes van de Licht-weisen-therapie. Ik wist niet eens meer dat ik die had... Ik trok een kaartje en daarop las ik 'moed voor de volgende stap'... Tjonge, is dat toeval? Ik voelde me bijna opgelucht want waar ik niet langer begeleid werd door mijn psychiater voelde ik me wel begeleid door de boeken en nu ook dit kaartje... Ik zou het eerstvolgende gesprek praten over wat me dwars zat, over wat ik wilde en wat niet goed voelde, in klare, heldere taal... Ik schreef acht velletjes papier vol... Die zou ik meenemen om aan de hand daarvan er dit keer wel in te slagen me te duiden. Diepe zucht... het vervolg ken je... Toen ik een mailtje stuurde of er misschien eventueel een ruimte vrij was dan zou ik er proberen over te praten in een gesprek. Dat mailtje werd pas de tweede dag beantwoord en wààrmee
Goed... soms denk ik, als ik op mijn site lees wat ik in die weken schreef... dat hij stiekem toch is komen lezen... en dus ook las met welke gedachte ik speelde... en dat hij toen omdat hij zijn ego mogelijk belangrijker vond dan het welzijn van zijn cliënte, zich tot deze soort oplossing verlaagd heeft??? Het blijft bij een vermoeden... maar ik blijf zijn manier van afhandelen bizar vinden en zoals ik ondertussen in tal van boeken las, on-therapeutisch en erg onprofessioneel. (vertel mij wat )
Het is om het even.. vanuit welke drang hij deed wat hij deed... mijn respect is hij kwijt... ik kon allerlei verwachten maar dit? Neen... nooit... zoveel vertrouwen had ik toen nog wél in hem. Nu niet meer. Ik vind het huiveringwekkend de manier waarop hij me 'loosde'. Dit was niet zuiver.
Ik denk nu stilaan vooruit... en lprobeer ook dit trauma achter me te laten... daar werk ik aan... door erover te vertellen, hier en elders... Ik krijg het gevoel dat hij zich wilde indekken. Waarvoor? Was hij zo bang voor mij? Dan is het maar goed dat ik er weg ben... want iemand die bang is voor mij, kan me niet begeleiden of helpen bij welk proces dan ook. Iemand die machtsmisbruik vertoonde, die me behandelt als een ding... iets waarover hij meende te mogen beslissen , hoeft ook nooit meer in mijn buurt te komen... In die zin is het bizar dat er nog gedacht werd dàt ik notabene nog terug zou WILLEN naar die man, naar hem en zijn sessies. Iedere mens heeft misschien een stukje narcisme in zich... nu hier kwam dat er wel erg uit, heb ik de indruk. Ik was niet zo afhankelijk van hem dat hij me kon zien als een draaitol waar je met een zweep op slaat om het te laten tollen... Ik vertoonde in die laatste mail op mijn beurt een staaltje 'narcistische woede' woehaa wat denkt die puber wel?
Moet ophouden met mijn project, denk dat de emotionele crash zich laat voelen op gebied van energie. Ik ga rusten om te voorkomen dat ik straks bij het uitje begeef. De hele voormiddag kreeg ik het rillen niet weg. De verwarming staat moordend hoog... ik ga straks een warme douche nemen dat kalmeert en verwarmt. En druppels om de weerstand te verhogen. En kijken of er nog iets ongerimpelds in mijn kledingkast hangt
Ik heb ook als bezetene mijn huid verwond op diverse plekken... van onrust, van dat wat ik probeer door te slikken maar wat krabt en bijt alsof ik hout en de gedachten en gevoelens uitgehongerde houtwormen zijn.
Tot straks... Ik ben gewoon aan het einde van mijn krachten gekomen... fysiek en psychisch uitgehold.
Moe, van alle indrukken... maar lichter... iedere keer dat ik mijn verhaal kan vertellen, wordt de open enorme wonde door de onheuse behandeling iets geheeld. Vooral omdat ik ook erg veel begrip ervaar van alle kanten... Weinig mensen hebben er begrip voor op welke manier de man die negen jaar mijn psychiater was me behandelde, welke immense slag hij me toebracht. Zelfs mijn huisarts sprak zijn ontzetting uit dat die man dit ook nog per mail dacht af te handelen. Wat een verdomde lafbek eigenlijk. De mensen waartegen ik mijn verhaal kon vertellen, ik voelde me gehoord, ernstig genomen en geloofd... een goed tegenwicht voor dat wat erger was dan de drie laatste trauma samen. Ik geloof niet dat hij die zo lichtzinnig handelde dit beseft. Moet ik daaruit opmaken dat hij nog meer dan alleen het laatste jaar niet luisterde? Of wat was er aan de hand?
Voor andere mensen is zulke handeling die eerder lijkt op 'afgestraft' worden en 'afgewezen' al afschuwelijk... voor mij was het moordend.
Slechts aan enkele mensen heb ik verteld hoe ik er de afgelopen tien dagen aan toe ben geweest en hoe ik die doorkwam... nadat hij me dumpte.
Dit wil ik nooit meer meemaken... en ik geloof niet dat ik ooit nog iemand zoveel vertrouwen zal geven als hulpverlener dan degene die mijn benen dinsdag 27 september onderuit sloeg op een laffe wijze, per mail...
Ik was niet té wantrouwig... maar alweer té goedgelovig... dacht dat ik tenminste door de man die negen jaar mijn psychiater was en die ik verdomme na traumatische gebeurtenissen in mijn leven wel mijn vertrouwen opnieuw schonk (al duurde dat dan zowat drie jaar) fair behandeld zou worden. Ik heb me heel erg vergist... bijna noodlottig... Dat het niet noodlottig werd... het was geen kracht meer... maar een bovenmenselijke inspanning. Ik wil er niet meer aan denken... maar dàt vergeef ik hem NOOIT NEVER NADA... Dàt mag hij in zijn oren knopen of in zijn ogen als hij dit ooit komt te lezen.
Die man bestaat niet meer voor mij... geheel en al niet meer. Ik heb me vechtend uit de dood geworsteld... en zelfs toen liet hij me niet met rust zoals ik met aandrang had gevraagd... Ik vroeg me dan ook af of hij mijn verzoek om me met rust te laten niet net zo moest respecteren als ik het zijne? (terwijl hij er verdomme de oorzaak van was dat ik helemaal onderuit ben gegaan...!) Hij hoefde blijkbaar mijn wens niet te respecteren. Vond hij een cliënte daarin ook minder waard? Hij gebruikte zijn macht om me nog meer kwaad te berokkenen. Was die ene mail dan nog niet genoeg?
Hopelijk zal de wonde die hij maakte en nadien door die mail van hem nog eens met brandend zuur overgoot niet meer die schreeuwende pijn geven en met iedere dag meer helen... maar vergeten zal ik het nooit.
Ik voel wel hoe moe ik dit leven ben, nogmaals zo'n crash veroorzaakt door een on-professionele en on-therapeutische handeling van mijn behandelend psychiater... Murwer dan ooit... toch zal ik onrecht blijven aanklagen... zolang ik leef. Mischien besloot ik net dààrom te blijven leven toen het héél kritiek werd en ik 's nachts wilde opstaan om in de rivier te springen zodat niemand het zou ontdekken.
Er zullen altijd mensen bestaan die degene die kwetsbaar zijn en daardoor gemakkelijker de mond gesnoerd kunnen worden, blijven dominiren, demoniseren, (seksueel) en via macht zullen misbruiken en hun eigen falen zullen afschuiven naar die zich niet of minder kunnen verweren tegen 'machtigen' (zoals psychiaters en aanverwanten die hun beroep en de ethiek erin aan hun laars lappen) ook en vaak ten koste van hun patiënten, cliënten.... dat is ook een taboe dat moet doorbroken worden. DRINGEND als ze levens willen sparen en redden.
Wel ik blijf me verzetten tot ik het bijltje erbij neerleg. Ik kreeg mijn woorden niet voor niets, deze eigenschap of gave of talent wat mensen het noemen, ... en dus zal ik ook de spreekbuis blijven voor die het niet kunnen schrijven. Het was een strijd. Het was hij of ik... en omdat ik in de minderheid ben... vocht ik verder... met mijn woorden als zwaarden... om de lafheid in mootjes te hakken... dat 'psychisch zieken' 'sowieso' in het ongelijk zijn? Dàt had je gedroomd... dan heb je je ook hierin in mij vergist.
Ik vecht om het geloof in mezelf te herwinnen dat je in een degelijke therapie niet deze klappen behoorde te krijgen die ik kreeg... Wat dacht hij dat ik een cirkushondje was dat hij naar believen kon sturen en als hij het niet meer gedresseerd kreeg, dumpen de handel? (nadat hij geprobeerd heeft het met een hele handel pillen te drogeren???)
Ik was altijd van mening dat psychiaters, psychologen en zo voort er waren om mensen te begeleiden in hun herstelproces... maar toch niet om ze nog méér trauma's te bezorgen? Wel sommige hebben zich blijkbaar in deze laatste branche gespecialiseerd... jammer genoeg. Sommige deden het jaren goed... maar één keer een vlek op hun blazoen en ze kunnen je psychologisch tot pulp herleiden. Ook dat komt niet aan het licht... want net omdat je psychisch ziek bent, kunnen ze dat feit misbruiken... en je afschilderen als degene die een 'crisis' kreeg. Zomaar?????
Ik geloof niet dat ik hem hetzelfde zou mogen lappen... ik zou weer net als in december 2010 geen wind maar een orkaan over me gekregen hebben, een tornado die me psychisch met de grond gelijk maakte... zodat er ook geen getuigen meer waren en bewijzen nog minder. Maar ik schreef toen al... en ben dat blijven doen... zo kan ik de hele ziekelijke toestand van bladzijde tot bladzijde volgen... Hij maakte toen een overduidelijke fout... en wat voor één... hij beschaamde het vertrouwen en de anonimiteit in een therapie door aan mijn dochter bij hem ook in therapie te vertellen wat ik in mijn sessie aan hem 'toevertrouwde'!!!!
Een dode die je nauw aan het hart ligt kan je niet terughalen hoe graag je ook zou willen je kan haar of hem niet meer aan je hart drukken of samen dorst of honger stillen Een dode kan je niet terughalen je lieve kleine zusje, je kameraad van een pa, of die strenge maar rechtvaardige oma
maar het verdriet om hen wordt stilaan mild omdat ze jou altijd goed behandelden eerlijk, tenminste rechtvaardig, je wel gezind je zusje droeg jij op je handen die herinneringen hoef je dus niet uit je wezen te scheuren of te verbranden
Hoe anders is het met de pijn om op zulke nare manier verworpen te zijn zo lang voelde je je niet meer echt geholpen door het eindeloos gepraat, je hebt het meerdere keren laten horen maar in de plaats van er aandacht aan te besteden heeft hij, jouw psychiater het gebruikt om je te 'lozen', je met zijn mail dieper dan in de hel te boren als een dief in de nacht heeft hij je met zijn bericht ...afgeslacht
na negen jaar hoorde hij te weten dat dit je uit elkaar zou rijten hij koos voor laf een digitale brief als antwoord op je vraag of er nog ruimte was in één van de weken je zou er proberen over te spreken maar hij verkoos je tot in het kleinste fragment te breken
je mocht niet eens weten waarom, natuurlijk ging je toen in doodsnood huilen en vechtend voor 't leven dat je met de dood wilde verruilen want wat hij deed was echt een ontzettend wrede straf hij delfde de put voor je graf een extra duw je viel en viel hij gooide de aarde in je smekende, vragende mond verstilde de schreeuw met je huilend 'waarom' en stampte de aarde aan met zijn hiel.
Na de opluchtiing gisteren voelde ik me opnieuw onverwacht archieslecht. Wat ik ook deed of niet deed, ik kreeg het gevoel niet weg. De nu uitgezonderd die ene week bijna twee maanden geen therapie zullen er vast geen goed aan doen... en dit was ook niet de bedoeling... Ook voor deze bijkomende belasting is mijn psychiater de hoofdverantwoordelijke. Het hoort niet dat je een cliënte zo behandeld en haar met een mes op de keel dwingt om plots zonder therapie te vallen. Het maakte geen verschil dat er halfslachtig vermeld werd dat ik 'zijn' collega kon consulteren... omwille van het praktische maar vooral om de vieze geur die hij rond dit alles gespoten had... ging ook dat niet meer... In een hele andere context zou dit net dé oplossing geweest zijn. Als hij met respect naar mij toe zou gehandeld hebben... als hij al die vragen in de loop van het jaar ernstig had genomen en vooral die van die laatste week. Hij verkoos voor deze sluipmoordenaar-wijze... in plaats van een open gesprek en ingaan op mijn vraag... met dit aanbod wat hij me nu door de strot ramde als 'voorwaarde'. Wat een laffe moordenaar.
Ik werd vanmorgen wakker en ook al wilde ik het liefst voor de rest van mijn leven in mijn bed blijven liggen, het donsdeken over mijn hoofd trekken in een poging het leven en de pijn buiten te sluiten... ik kon het niet omdat ik precies uit mijn bed moet en het opschrijven zodat het van binnen weer draaglijker wordt. Dit keer kon ik het niet in een tekst... maar in het gedicht (vorig blogje) kon ik heel goed precies raken wat ik voelde en bedoelde. En nu na dat gedicht kan ik ook weer beter uit mijn woorden komen.
Ik voel me vandaag down... en na de ergste, hevigste pijn van afgelopen elf dagen, dat wat je wezen in flarden scheurde... komt er nu iets wat lijkt op een loodzware rotsblok die je helemaal naar beneden drukt in het donkerste van het donkere. ... het dringt opnieuw door maar dan op een andere manier... ...de wrede handeling... uit domheid... uit lafheid... uit...???? eender uit wat... het was alles behalve therapeutisch of professioneel, het was een bekwame, verantwoordelijke psychiater onwaardig.. het was een PSYCHISCHE MOORD
De hele ochtend rillen. Een niet weg te krijgen koude. 21,5 graden toch bleef de koude in me aanhouden. Een douche. De normale warmte van het water voelde te koud, ik voelde geen warmte... de warmteregelaar is tot 42 graden geklommen.
Tijdens het uitje kreeg ik het warm, behaaglijk warm zelfs... wellicht door de warmte van vriendschap en begrip, het kunnen vertellen.
Eenmaal thuis kreeg ik het opnieuw koud terwijl mijn jongste van de hitte zat te puffen in een topje trok ik een trui over een warm flanellen hemd... en heb ik mezelf bedolven met de wollen gehaakte sprei tot ik kon gaan slapen, ook daar bedolven onder lagen dekens.
Opnieuw iets beter, het scherpe van de pijn gemilderd. Een en ander hielp me daarbij. Heel rustig ben ik opnieuw van nul begonnen met mijn project. Heel kalm herlees ik en verbeter, haal er alles uit wat me irriteert. De veranderde situatie maakt dat ik die verandering ook in mijn project verwerk...
Ook de gedichten op site hielpen me wat van de pijnlijke gehaktmolen in mezelf te doen ophouden. Ik weet dat het nog lang kan duren eer dit trauma uit mijn systeem verdwenen is als het dat al doet. Ik hoop dat het tenminste draaglijker wordt. Ik zal alvast minder alleen staan dan tijdens de afgelopen tien maanden. ... meerdere mensen die me blijkbaar beter kennen dan mijn psychiater (na nochtans bijna negen jaar therapie ) steunen me ...
Vandaag hoop ik ook in staat te zijn om de hele rommel die zich opstapelde sinds die dinsdag nu elf dagen geleden, weg te werken, een plek op de tafel te verkrijgen want mijn jongste bracht de boeken mee die ik grondig zal bestuderen en hier ga bespreken zodat borderline persoonlijkheidsstoornis misschien nog méér uit de taboe-sfeer kan gehaald worden. Ik wil ook behandelingen onder de loep nemen... al was het als zalf op de wonde die ik ervaren heb na deze onheuse, onprofessionele, ontherapeutisch dus 'slechte' behandeling. Vooral het laatste jaar met als absoluut hoogtepunt de 'afhandeling'.
Zonder enig woord vooraf maakte jouw behandelaar je af lozen die handel dacht hij bij zichzelf en wanneer het vrouwmens huilend vraagt aan de telefoon naar het waarom zegt de machtige psychiater koel bel naar de crisisopvang
het verwoestte het laatste beetje geloof 't kwam aan als een bom hij die je dat kil liet weten zijn beslissing, twijfel niet... is op zijn almachtige... wijsheid gestoeld
zonder woord vooraf maakte de psychiater van negen jaar behandeling je koelbloedig af ach hij schreef het in een mail maakte zich er zo vanaf schoot je neer niet als koren maar als kaf.
jengelend als een kleuter melkte hij na jouw gemaild verzet ook dat heeft hij in een mail gezet dat hij toch hielp tot het allerlaatst moest je hem nog dankbaar wezen, die als hyena over jouw leven raast zijn hoogwaanzinnige eigendunk buiten beschouwing gelaten dat hij ook toen nog zijn eigen lof durfde te blaten zou het waar geweest zijn, wat niet zo is, wilde dat dan zeggen dat hij het recht had je op deze manier het waarom en zijn motief te ontzeggen? en je vanuit het niets moorddadig neer te leggen? je te lozen als een stuk vuil dat zonder voorafgaande werd overgedragen? aan een collega die toen je deze in paniek belde zich liep af te vragen wat dit te betekenen had? ook hierin zat een leemte, een krater, een gat want waarde collega wist blijkbaar niets van het zogenaamde overleg om je plots over te nemen zeg
een schok die leugen er bovenop, degene al zo zwaar gekwetst, vertrouwen erg geschonden een wonde op een wonde legt of die ooit genezen zal al wordt ze nog zo verbonden?
die cliënte van je die je laf en psychisch hebt vermoord staat je nimmer nog te woord dat je dat zelfs nog maar durfde suggereren als ze dit en als ze dat je dan nog wel zou zien of ze terug mocht keren al dan niet gecombineerd met die ander die van toeter of blazer wist 't is om de doden te laten omdraaien in hun kist
wat een eigendunk nog te denken dat zij na jouw laffe daad dit verschrikkelijk verraad je nog ooit zou vertrouwen, je vragen om steun of raad
durf aub nooit meer te beweren dat je haar hielp tot het allerlaatste want toen beste psychiater hielp je haar alleen om zeep.
Tussen fragmenten van de enorme vaat... moest ik enkele keren hier naartoe.. om de pijn van me af te 'dichten'. Ik voel dat dit helpt.. dat het hét bij de strot neemt, de pijn wegneemt of tenminste zachter maakt. Dus dat blijf ik doen... behalve 's nachts... ons hondje zou wakker worden en mijn jongste mee wakker maken. Maar als ik het overdag op deze manier red? Ik stuur verder naar mijn vrienden de gedichten per mail op... zodat ze ook mee kunnen volgen en ik mezelf niet uitput door extra mails naar ze want dat ging in het verleden mis omdat ik die extra mails niet aankon...
Ik ga het op deze manier reddenn, dat moet. Schrijven redt mij ... heeft steeds bij psychische moorden me er boven gehaald... zelfs toen de computers nog niet bestonden.
Einde 1980 kocht ik een schrijfmachine, destijds nog met een lint... Ik had daartoe besloten toen het water boven mijn hoofd stond... en in de plaats van mijn hoofd op de sporen te leggen, zou ik schrijven...
Ik zal die dag nooit vergeten, snap je... Ik redde mijn eigen leven door een typemachine te kopen en redde in zekere zin ook een kind door het op te vangen na een trauma. Het leek wel een symbool. Ik zou er nu, zovele jaren later nog om kunnen janken.
Mijn redding? Een reuze grote pot zalf die bestaat uit begrip dat ik gekregen heb en nog krijg, de vriendschap hier en in real life, schrijven, schrijven en nog eens schrijven... en muziek.
Dit was wellicht het kortste blogje van mijn hele blog-bestaan hier. Bedankt iedereen uit de grond van mijn zwaar gekwetste hart voor jullie steun de vreselijke dagen na dinsdag 27 september 2011... toen ik mijn mailbox opende.. en las hoe mijn behandelende psychiater... mij bij het groot huisvuil kieperde, natuurlijk zich indekkend als een volleerde... zielen-vermorzelaar. Wat ben je met een breiwerk van negen jaar als je op het einde er de schaar in zet? Zelfs dàt begreep hij niet.
Dan ga je na een tamelijk goede nachtrust naar buiten, het vertrouwde ochtendritueel, en voert de lucht, de atmosfeer je, samen met het nieuw opgelopen trauma, terug naar zoveel afschuwelijke tijden in jouw leven. Het verkoopt je zo'n psychologische dreun dat je nu nog steeds stil en down probeert te schrijven hoe je je voelt terwijl je tegelijk beseft dat je er niet in zal slagen... want wat je voelt is moeilijk te omschrijven, speelt zich af in het 'gevoelsmatige, emotionele, psychische' al voel je het ook lichamelijk.
Ik ben vanmorgen tussen de bedrijven door op zoek gegaan naar een bankafschrift dat kan aantonen dat ik de rekening waarvan ik een herinnering kreeg al betaalde. Ik vind de bankafschriften niet van drie dagen... en wellicht zal ik precies dààr het bewijs vinden... . Misschien moet ik de andere kaftjes overlopen waar ik vaak de afschriften bij de rekening voegde om mezelf eraan te laten herinneren dàt ik ze betaalde en wanneer. Een gevolg van instanties die zelf niet meer weten wat ze doen en zo mensen met al genoeg problemen helemaal de dieperik in duwen...
Straks ga ik verder op zoek, voel ik me niet zo best.. Erger... ik kan het niet meer aanraken. waarmee ik bedoel dat wat is in de vaagheid verdween, in troebele modder.
Ik las in het boek dat ik nu lees, over een element dat ik tot hiertoe miste in andere boeken over de borderline persoonlijkheidsstoornis, namelijk het lijden aan zeer erge emotionele pijn. Het is een belangrijk want een immens ellendig element... en het lijkt me belangrijk ook van die klacht op de hoogte te zijn als behandelaar of omgeving. Die pijn noem ik vaak psychische pijn en die is angstaanjagend... en houdt niet op zoals barensweeën... Die zit in je binnenste en soms voelt het of je die met een mes eruit moet snijden, ik weet ook dat dat onmogelijk is. Ik voel die pijn in graduaties van lichte tot zeer hoge (zowat onhoudbare) mate meestal na een wrede afwijzing, miskenning of verwerping. Een onheuse en harde behandeling. Ik hoef niemand die hier las de laatste twaalf dagen te vertellen dat deze na dinsdag 27 september heel erg was... en nog is. Ik heb een beeld van wat ik zou schilderen nu... gisteren tijdens de avond zag ik het voor me... en zodra ik een schilderdoek heb en een plaatsje om te schilderen, zet ik het op doek... misschien dat het dan ook milder wordt... als ik het op die manier heb kunnen verbeelden. Ik had dat vroeger wel vaker na een schilderij of tekening dat de pijn in dat doek zat, dat de pijn op het doek geschilderd was... en het van binnen daardoor een tikje lichter werd. Ik voelde rust telkens ik het af had en ernaar keek...
het huilen van een wolf een snik en dan het schreeuwen van binnen wat niemand hoort waarom voelt zij zich na die behandeling van haar psychiater nog erger dan vermoord?
het snijden van een mes dat deed ze vroeger weg kerfde ze de pijn in armen, schouder, rug om er met 'begrijpbare' pijn die toch iets draaglijker bleek te zijn dan dat verscheurende van binnen zo hard, intens en stug
ze kijkt naar jaren vechten heel vaak in stilte en alleen de pijn die ging steeds erger door merg en been nog altijd verbijtend stil verder toch werd ze verworpen vermorzeld en vergooid
is't sinds de breuken, minachting en afwijzing de vreselijke miskenning 't ontbreken van steeds meer glimpjes deugddoende erkenning toen zonk zij als een steen naar de bodem van het meer en na de mis-handeling van de psychiater werd het onhoudbaar zeer versterkt, steeds erger, ze wil, wil... niet meer
geleden zorgzaam en gedisciplineerd vocht, en streed en streed die jaren lijken nu voor niets
wanneer ze 't huilen toe zou laten zou ze de moed verliezen en nog meer verlangen dit ellendig oord nu eindelijk te mogen verlaten.
Hij gooide geen olie op het vuur maar brandzuur in de wonde hij gooide geen elementen in de strijd maar een vermorzelend verdoken mooi ingekleed verwijt hij gooide zijn bekwaamheid niet in de sessie dat deed hij jammer genoeg niet... alleen zijn lafheid en dat vergeet ik niet
met al mijn denken, wijsheid en verstand ik heb het niet langer in de hand scheurt wat hij deed meerdere wondes open wiens rekening vereffende hij en waarvoor sloot hij zijn ogen? en wié, zeg me wié moest dat bekopen?
Was hij emotioneel zo dom dat hij niet kon inschatten wat er zou gebeuren? Of dééd hij het erom...???
hebben mijn woorden in mijn allerlaatste mail hem na zijn laffe daad 'gekwetst'? dat heeft hij aan zichzelf te danken niet alleen heeft hij bijna een jaarlang gezwetst maar me door zijn lafheid en zwakte on-noemelijk in mijn héle mens-zijn gekwetst.
Zoals ik hem met een berichtje liet weten maakt hij dit nooit meer goed en dat ik nog leef heeft hij én natuurlijk ik... vooral te danken aan niet zijn maar vooral mijn moed...!
Omdat het tijdens het rusten niet ophield gisteren, legde ik een blocnote naast me en een pen. En telkens er iets als een rotsblok met scherpe punten binnen aan flarden dreigde te rijten, schreef ik het op, in dichtvorm. Ik nam de blocnote mee naar bed, na de mooie film die ik op Canvas zag, 'Seraphine'. Daar maakte ik een lijstje van de dringende zaken die ik vandaag moet afwerken (ik moet daarvoor naar buiten). Ik ga ook op zoek naar doeken of panelen om dat wat ik voel daarop te kunnen neerkwakken. Ik las voor het slapen gaan verder in het boek over 'behandelen van bps' en duidde paragrafen aan die opnieuw duidelijk laten zien dat ik het afgelopen jaar absoluut niet de goede behandeling kreeg, integendeel.
Ook wat er in december gebeurde, een duidelijke fout die hij maakte, een duidelijk doorbreken van zijn eigen nochtans duidelijk gestelde regel wat er zeker niét zou gebeuren, (niets van wat mijn dochter aan hem zou vertellen in haar sessie of wat ik hem zou vertellen in mijn sessie zou door hem aan de ander doorverteld worden... Het was precies wat hij toen in december wél heeft gedaan...! En neen, die fout is nooit echt toegegeven. Integendeel, hij deed aanvankelijk toen ik het bevroég alsof ik de zieke was... en werkelijk nu té wantrouwig was...
Ook al heeft hij zich in de loop van de sessie verontschuldigd nadat ik hem zijn eigen uitspraak van die regels in herinnering bracht, hij gaf niet écht toe dat HIJ het was die de regels overtrad maar nam me kwalijk dat ik dit gebeurde bevroeg (omdat ik dit onbegrijpelijke wilde begrijpen???) Uiteraard is de manier waarop hij zich negen maanden later van alles dus mij inbegrepen afmaakte, evenmin iets wat je therapeutisch en professioneel kan noemen...
Straks zet ik zowel de gedichten op site maar ook zal ik bepaalde passages hier proberen weer te geven... van hoe het had horen zijn afgelopen jaar en duidelijk niet was.
Hij was de afgelopen negen maanden niet meer alert, niet meer positief aanwezig of betrokken. Toevallig na die fout die hij in december maakte en waarvan hij zich probeerde af te maken, wat niet bepaald vertrouwenswekkend was, ook al bood hij in de loop van de sessie zijn verontschuldigingen aan die door de manier waarop eerder halfslachtig kunnen genoemd worden...
Het was misschien jammer dat hij die dag niet meteen kon zeggen dat ik het me maar inbeeldde, later ook nog dat het met de beste bedoelingen was en nog later kwam er ook nog ergens bij dat ik nu heus té wantrouwig was.
Het was dus jammer dat er nog een andere getuige was van die fout... en wel in eerste instantie mijn dochter zelf waartegen hij verteld had wat ik hem in mijn sessie had toevertrouwd over haar. Zij had me na haar sessie ontzet gevraagd dat hij toch had bezworden dat zulks niet kon, dat hij toch met klem had gezegd dat niéts van wat de ene zei in haar sessie door hem zou verteld worden aan de ander en omgekeerd. En toen vertelde ze wat hij haar had verteld ... !!! Ik ben daar niet weinig van geschrokken omdat door zijn fout zij niet alleen het vertrouwen in hem zou kunnen verliezen maar ook in mij...
Is het toeval dat na die fout, na de nare reactie die ik op mijn bevraging en vraag om geruststelling kreeg, zijn aandacht verslapte? Dat die actieve aanwezigheid er niet meer was? Hij liet me vanaf toen maar 'leuteren'. Ik heb het ervaren als 'opzettelijke' onverschilligheid... die ik steeds erger heb gevoeld. En waardoor ik ook steeds erger aan mezelf ben gaan twijfelen. Ik dacht aldoor dat het aan mij lag, dat ik niet goed genoeg mijn best deed. Daarom vroeg ik herhaaldelijk wat de therapie betekende en wat ik kon doen. Ik kreeg steeds hetzelfde antwoord... gewoon praten, ventileren. Wat ik niet meteen doorkreeg is dat het onmogelijk nog ventileren kon zijn omdat hij niet meer écht luisterde, niet alert meer was, zijn luisterbereidheid was weg, en dat heb ik duidelijk gemerkt, en steeds erger. Het is tenminste iets dat hij in die ene mail toegaf...
Wat werd er afgelopen jaar van mij verwacht? Horen, zien, maar toch 'zwijgen'?
De pijn is hevig en houdt niet op ik schreeuw in stilte hou op toe stop.
De pijn is weer hevig en dook plots weer op in een herinnering de scheur in mijn ogen waarom werd ik zo behandeld verraden, belogen?
De pijn is weer hevig mijn ogen zijn dood ze zijn van het schrijven en huilen vuurrood
De pijn laait op wanneer ik er niet aan wil denken bij ieder fragmentje dat opduikt weiger ik er aandacht aan te schenken maar therapie van bijna negen jaren die ik nu door deze pijn niet eens meer als iets goed kan blijven bewaren.
Ik kwam al zo ver en ben nog steeds in leven dat mag ik niet door zulke mishandeling van mijn psychiater uit handen geven, ik mag het niet nu, na al die zware jaren en deze finale slag van hem alsnog opgeven...
Al wist ook hij me psychisch te vermoorden hij heeft niets van mij en dit alles begrepen ondanks mijn vele woorden realiseert hij zich blijkbaar niet wat verantwoord is en oprecht dat hij dit moeizame werk vermaalde en dit proces in slechts zijn voordeel heeft beslecht.
Het huilen houdt in mij niet op daarom schrijf ik maar en schrijf ik maar de tranen komen er in woorden op.
Dat ene plan kan ik uitvoeren... het beeld heeft zich vervolledigd in mijn hoofd, ik zal schilderen wat ik voel... zoals het voelt. Aan het materiaal kan ik iets eenvoudiger geraken dan ik aanvankelijk vermoedde. Als alles volgens plan verloopt kan ik vanavond beginnen. Rusten voor ik eraan begin, geen luxe... en rustig verder werken de dagen die komen na vandaag. Er mijn tijd voor nemen. Het aanvankelijke plan in die andere ruimte te schilderen, blies ik voorlopig af. Het traject zelf zal mij immers al te veel angst, energie en tijd kosten.
Ik sjokte van hier naar daar voor het materiaal. Ik vond het niet in het ene magazijn dus hele toer te voet naar het andere, zeulen met zware zaken. Ik verloor onderweg mijn mobiele telefoontje en ben daar behoorlijk ongelukkig om. Ik verlies aan de lopende band allerlei zaken deze dagen... ook mijn hangertje. Vandaag zal er van schilderen niets meer komen... doodop en down, bovendien is een van mijn kinderen thuis, dan kan ik niet schilderen... moet ik alleen zijn. Ik laat het gedicht dat ik gisterenavond schreef maar op jullie los in een volgend blogje. Mijn moed zit kilometers onder mijn schoenen. Ik zie dat lachende gelaat steeds voor mijn ogen van degene die me als een artikel uit de rekken wipte. Mijn psychiater van bijna negen jaar therapie. J.D. Nogmaals... hoe zou ik hem ooit kunnen bedanken voor de enorme duw recht in de afgrond... die hij me gaf... erg laf... terwijl ik het niet zag aankomen... Alsof je aan de kade staat en hij je plots van achter stil als een dief nadert en je in het diepe water duwt. Man... ik vergeef je dit nooit... het heeft mijn halve leven nogmaals gehalveerd... of helemaal weggemaald.
Ik ben behandeld als een 'Rosalie Niemand' en al wat er restte was een oceaan met nergens nog strand Ik ben behandeld als een 'Rosalie Niemand' en voel me door de schok met amper iemand nog verwant Gelukkig was mijn boek niet meer bij u, mijnheer de psychiater anders had u dàt misschien ook nog verbrand...
(ps. de naam Rosalie Niemand refereert naar een aangrijpend verhaal, 'Rosalie Niemand' (een waar gebeurd verhaal bovendien) . Ik las het ooit, het is geschreven door Elisabeth Marain )
Het gedicht dat ik uiteraard zelf fabriceerde, refereert naar dat 'niemand' meer zijn en je niet meer voelen bestaan na bepaalde behandelingen...
Vandaag begin ik alvast met enkele elementen aan te halen uit het boek: 'Borderline-persoonlijkheidsstoornis. Een praktische gids voor behandeling.' Geschreven door Roy Krawitz en Christine Watson.
Een van de eerste paragrafen die ik ooit uit een psycholoog zijn mond hoorde, komt ongeveer neer op wat ik in het boek lees. Ik zal de aangehaalde paragrafen cursief drukken met vermelding van de schrijver.
'De beste omschrijving die ik heb gehoord van BPS is geboren zijn zonder huid- zonder barrière om echte of ingebeelde emotionele aanvallen af te weren. Wat voor anderen misschien een onbeduidende geringschatting was, was voor mij een emotionele catastrofe.' (Williams 1998)
De volgende zaken troffen me eveneens, dat er in verschillende modellen die in dit boek besproken worden, gewezen wordt op 'een hoge mate van betrokkenheid van de therapeut'.
Nu, dat laatste was dus in mijn therapie duidelijk NIET zo...
Verder lees ik hoe 'alle modellen van clinici vereisen dat ze relatief kalm blijven in crisissituaties, opmerkzaam zijn op hun gevoelens en grenzen aangeven. '.
Ook daar moet ik jammer genoeg grote vraagtekens bij plaatsen. De grens die hij verder aangaf wat de vertrouwelijkheid in mijn jongste en mijn gesprekken in onze afzonderlijke sessies betrof verbrak hij bovendien op een afschuwelijke wijze zelf.... en nog gruwelijker trachtte die erna niet te 'bekennen' maar te 'minimaliseren' zelfs te verheerlijken!!!!!!!!!!!!
Verder las ik dat de hierboven aangegeven richtlijnen er vooral zijn 'om clinici te helpen een warme houding ten opzichten van de patiënt te kunnen blijven volhouden -iets wat essentieel is voor een positief resultaat'Allen 1997; Milton et al. 1999)
In een volgende paragraaf lees ik dat 'in een onderzoek naar de overeenkomsten tussen vier verschillende modellen Allen (1997) er de aandacht op vestigt dat de acceptatie van het gegeven dat therapeuten fouten maken- iets wat moet worden toegegeven (misschien met een kleine verontschuldiging) en indien mogelijk in het voordeel van de therapeut benut dient te worden. Een patiënt (Jackson 1999) schrijft dat mensen fouten maken en dit ook toegeven. Dat hij het waarschijnlijk toch wel zou merken en zijn werkelijkheid dan ontkend wordt. De patiënt schrijft dat hij het prettig vindt om te weten dat de therapeut ook een mens is.'...
Die passage heeft mij uiteraard om duidelijke redenen wel bij de strot gegrepen... want in december werd mijn werkelijkheid ontkend door de vluchtwegen die mijn psychiater verkoos in plaats van zijn fout gewoon toe te geven. Ook deze laatste mis-handeling (zie vanaf 27 september) is een gruwelijke ontkenning van mijn werkelijkheid als je het mij vraagt.
Tot slot van dit hoofdstuk las ik hoe Allen (1997) opmerkt dat alle vier de modellen de clinici aanmoedigen om met de patiënt om te gaan op een manier die ervoor zorgt dat zij zich zo min mogelijke bekritiseerd voelen. Op hetzelfde moment zegt hij echter ook hoe alle vier paradigma's waarschuwen de patiënt evenmin te behandelen als iemand die breekbaar of onredelijk is.'
Het is slikken hoor toen ik dit allemaal in het boek las... Mijn psychiater heeft me openlijk kritiek geleverd en wel toen hij en niet ik de grenzen overtrad...!Verder doet hij het voorkomen of ik onredelijk was (toen in december)... en nu na zijn mis-handeling geeft hij me opnieuw die boodschap... Ook in zijn eerste en tweede mail. Hij kleedt het mooi in, jawel, maar het komt wel op hetzelfde neer.
was ik maar een computer ik trok de stekker uit en wiste het geheugen ik zou me zo verheugen
was ik maar computer dan had ik geen gevoelens en hoefde ik scherpe klauwen niet meer in mijn buik te voelen
waarom ben ik geen computer ze zouden nooit meer prutsen en al het werk verprutsen gedachtenloos gaan moorden met digitale woorden
was ik een computer ze zouden mij niet raken me zoals mijn psychiater slechts uit weten te braken en het verwoeste binnenin nog verder af te kraken
god was ik maar computer ik maakte 't scherm aan 't zweven en wiste ook mijn leven waarin mijn psychiater die 'k moeizaam ging vertrouwen me nog een laatste trap dacht na te moeten geven.
ach viel 't hem psychisch al te zwaar de ironie... is werkelijk groot want 't was hem blijkbaar geen bezwaar hoe zwaar het werd sindsdien voor mij
nog alle dagen vechten ik had er dus geen rechten het schreeuwt en klauwt en scheurt en gilt het levend hart dat is verkild zijn jammerklacht krijg ik niet uit mijn brein dat hij één nacht niet sliep erdoor hoe erg zou dàt dan wel niet kunnen zijn... sliep het geweten van deze man daar ben ik bijna zeker van
een jaarlang had hij kunnen bedenken hoe het kwam dat 'hij' niet meer in staat was alert te zijn, aandacht en betrokkenheid te schenken mijn twijfel en mijn vragen, waarom wilde hij daar nooit enige aandacht aan schenken verkoos hij totale verwoesting van een wezen dat zich door die achterbakse mail ook nog een les voelde gelezen en heel de weg van al die jaren is nu vernield, een huid vol maar niet helende blaren
hij dacht niet als een psychiater waardig verantwoord te moeten handelen hij stuurde me alsof ik een straathond was op een laffe manier wandelen
Opnieuw de angst niet geloofd te worden en dat mensen die me nauw aan het hart liggen me in stilte lopen veroordelen... Ik merkte die angst opnieuw bij mezelf toen ik even geleden een mailtje van iemand beantwoordde waarvan ik me herinner hoe ik ook vroeger door ze veroordeeld werd. Ik betreurde het op dat ogenblik haar over de mis-handeling van mijn psychiater verteld te hebben... omdat ik nu met die angst zit dat er opnieuw verhaaltjes rond mij gespind zullen worden en vragen niet langer bedoeld zijn om te begrijpen maar om het arsenaal veroordelingen in stilte uit te breiden. Het is nu te laat, de klok kan niet meer teruggedraaid. Het kwaad (hopelijk vergis ik me) is geschied... Ik moet me maar troosten dat ik niet alleen sta en dat degene die meer met zoeken bezig zijn naar precies die elementen waarmee ze me kwaadwillig willen volkladden dat dan maar moeten doen... zo voel ik opnieuw wie de te vertrouwen vrienden zijn en wie niet. Maar het is weer even iets wat de boel nog zwaarder maakt, tevens het gevaar inhoudt dat ik straks geen woord meer durf te spreken en opnieuw in een isolement zal terecht komen.
plots was het daar opnieuw het volle besef wat en hoe hij dit allemaal heeft gedaan hoe het leven er nu uitziet of niet langer uitziet hoe ik ook vocht ik kreeg de stijgende paniek en de pijn van binnen niet meer weg telefoneren naar instanties en mensen zoeken op internet zelfs opnieuw aan opname gedacht en ervoor getelefoneerd. wààrom? Omdat ik de nare 'on-therapeutische' en 'onverantwoorde' behandeling van mijn psychiater niet aankan? Omdat zijn manier van zich 'van mij af te maken' een behandeling is die je je meest vervelendste of irritantste huisdier nog niet zou geven. Het voelt als een gruwelijke verwerping, een respectloos omgaan met mij, een cliënte van hem
zoveel messen steken in mijn lijf, mijn wezen en wezenlijkheid daar waar hart en vertrouwen zitten en ik weet niet of ik hem dat ooit vergeven kan.
Onverwacht kwam ik nog een andere deskundige tegen... Ik kreeg eerst geen woord over mijn lippen... maar één woord zeggen en voelen dat de ander je begrijpt en dat die ander de 'afhandeling' door mijn psychiater en dan nog per 'mail' helemaal niet begreep... en ik was vertrokken... Het heeft me veel deugd gedaan... en ik voel me weer wat getroost. Dat kwam net goed... want vandaag was een hel. Ik huilde maar dat andere was erger.
Zelfs bij het kleine ukje was ik stiller, heel wat stiller dan normaal. Toch deed het deugd dat kleintje zo dicht bij mij te kunnen houden, ik werd er rustig van en dat gewonde voelde wat zachter. Erna was ik doodop.
Ik voel me net als bijna een week geleden nadat ik met een vriendin over de hele vreselijke ellende kon praten wat lichter. Dit keer was het opnieuw een deskundige waarmee ik praatte. Het geeft dus duidelijk lucht aan de wonde dat ik erover kan praten met mensen die het begrijpen en ook begrijpen wat het met mij deed en nog doet hoe mijn psychiater me op een weliswaar 'intelligente' manier loosde (hij probeerde het zo in te kleden dat het een voorstel was, maar hemeltje lief dàt wàs het geheel en al NIET). Ook de manier waarop hij dit alles meende te moeten 'afhandelen' liet meer dan te wensen over (per mail)(dat veroorzaakte al net zo'n schokgolf). Hij hoefde niet eens 'iets' 'af te handelen' als hij afgelopen jaar niet als een vriendelijke onverschillige deed alsof hij luisterde... onder andere... Als het toch bleek dat hij me niet verder kon begeleiden (omdat het boven zijn petje ging bvb) dan had hij in de loop van het jaar zeker op verschillende van mijn vragen of bedenkingen kunnen ingaan en met de bekommernis die hij nu zo schijnheilig naar voor schoof toén een écht voorstel kunnen doen om eventueel een meer gespecialiseerde psychiater te consulteren die meer 'inzicht' had in de bps-problematiek...! En dan heb ik het nog niet over die fout die hij in december 2010 maakte. Erna sprak hij plots van een 'therapeutische impasse' (toch handig hé, als je een arsenaal begrippen en termen tot je beschikking hebt om de cliënt de mond te snoeren). De zogenaamde therapeutische impasse is echter ontstaan nàdat hij een fout maakte wat het vertrouwen betrof, toen hij iets vertrouwelijks dat ik hem in mijn sessie had verteld, ging vertellen aan mijn dochter in haar sessie terwijl de overeenkomst duidelijk was en hijzelf dat ook duidelijk had gesteld ... dat NIETS van wat de ene in haar sessie zei door hem naar de andere zou gaan. ..!!!! Dat hij die fout maakte, is op zich niet eens zo rampzalig als hij dat ook gewoon had toegegeven... maar eerst kwam er een hele defensieve aanval van hem naar mij toe alsof ik degene was geweest die mijn boekje te buiten was gegaan. Daarna kwam er een halfslachtige verontschuldiging gevolgd met alweer argumenten dat het 'goed bedoeld was geweest' enz... En dan de verdere aanvallen als zou hij door wat ik hem op gewezen had (dat hij iets van wat ik hem toevertrouwde aan mijn dochter doorpraatte) in in een 'spreekkramp' zou trekken en zo niet zou kunnen werken. dat hij zijn vrijheid van spreken moest kunnen hebben. (dus met andere woorden wàt bedoelde hij dan met zijn strikte regel dat NIETS van mijn sessie bij hem naar mijn jongste in haar sessie zou gaan en omgekeerd?????) Als hij dus die regel overtrad, ging hij plots schermen met 'dat hij zijn vrijheid om te spreken niet wilde verliezen en niet in een spreekkramp wou trekken???? Nu stel dan die regel niet op... dan trekken de cliënten in een spreekkramp, zeker als enkele leden van één gezin of een echtpaar beiden afzonderlijk naar de zelfde psychiater gaan. Het zou me wat moois worden. Waar hield hij me voor?
Wàt ben je met duidelijke regels als ze toch overtreden mogen worden door de psychiater himself die vervolgens gaat schermen met 'uit goede bedoelingen'., spreekkramp en zijn vrijheid om te spreken? Wil dat dan zeggen dat die regels alleen maar gelden als het hem uitkwam? En wee je gebeente als je het waagt dat te bevragen... dan ben jij degene die 'abnormaal' ???? reageert...
Je zou voor minder 'gek' worden, toch?
Je ziet aan de aard van mijn schrijven dat de boel van binnen iets lichter werd... en ik ben daar zelf blij om... Gelukkig leef ik nog, het zou zonde zijn dat ik niet meer van me af kon bijten en wat onrecht is aan te klagen. Is het voor mij te laat in die zin wat dit element betreft dan hopelijk dat een ander ermee gebaat is.
Slik nooit iets wat je niet moét slikken, wat je niet màg slikken... Kom op voor jezelf en je rechten... en als zelf dat je niet toegestaan wordt, en je nog zieker voelt doordat je de mond gesnoerd wordt of je niet toegestaan wordt te vernemen wat het motief is bij een onheuse behandeling, schrijf het dan van je af... anoniem zodat je niet in de problemen geraakt... want zij die fouten maken en ze niet kunnen toegeven blijven jammer genoeg de 'machtigen'... ze hebben een gevaarlijk maar o zo gemeen wapen... Namelijk dit, dat als je niets kan bewijzen ze het maar schuiven op je stoornis of depressie of... of als je zo overrompeld voelt door het schermen met hun termen... (dat is eveneens een intelligente, zeer doeltreffende manier om iemand de mond te snoeren)
Precies omdat me heel veel jaren van mijn leven op velerlei manieren de mond gesnoerd werd, ben ik uiteindelijk ziek geworden... tot ik mijn mond begon open te doen... en dàt zal ik blijven doen zolang ik leef. In het schrijven vooral... want mondeling voel ik me ondanks een grote vooruitgang in kritieke momenten, in moeilijke, zware perioden nog vaak ernstig geblokkeerd.
Verder ben ik niet van gisteren zoals ze dat zeggen... in al die jaren heb ik heel wat boeken bestudeerd... tot ik ongeveer vier jaar geleden deze psychiater begon te vertrouwen. Dat had ik dus beter niét gedaan.
Mijn conclusie is dat ik nog steeds niet voldoende naar mijn intuïtie luister... dan had ik deze therapie al in de loop van dit jaar stopgezet... Maar zelfs dan zou ik dit eerlijk met hem besproken hebben en niet zoals hij nu deed stiekem, achterbaks achter de rug om allerlei overleggen en regelen... (tragisch genoeg speelde ik al met het idee van een andere of tweede psychiater minstens anderhalve maand voor die rampzalige dinsdag 27 september, dat lees je in de blogjes die die dinsdag voorafgaan) Ik vond echter dat ik dit eerst eerlijk met hem moest bespreken.. en na zijn vakantie van drie weken, na de eerste sessie na die vakantie, begon de nood hoog te worden... in die sessie voelde ik me opnieuw als lucht behandeld... (hij ging niet in op wat ik zei, toen al bracht ik ter sprake om een eventueel een tweede psychiater te consulteren) en evenmin ging hij in op mijn gevoel wat betrof de halvering van de sessies waarbij ik het eventuele aanbrengen van een alternatief ook doodgezwegen werd. Ik vroeg eveneens om een aanvullende therapiegroep... Het waren allemaal nog duidelijker tekenen aan de wand dan die ik tijdens de loop van dit jaar liet horen, er werd niet één keer op ingegaan... integendeel... alsof ik en wat ik zei, waaronder ik leed, er niet, helemaal niet meer toe deed. Ik ben me ook gaan realiseren dat ik net door die aanval van hem december 2010 niet to the point dierf komen, niet meer, dat ik bang was dat hij het opnieuw als een 'aanval op zijn persoon' zou beschouwen als ik die gedachte van me uitsprak, (sterkere therapie, huiswerk eventueel enz...) Telkens ik wat dan ook durfde vragen of vroeg wat de therapie inhield en wat ik kan doen, werd geantwoord 'alleen ventileren... '
Die sessie na drie weken vakantie van hem, nadat er op geen van de zaken die ik aanbracht, werd ingegaan verkondigde hij doodleuk aan de deur die al open stond .. 'o ja, volgende week ben ik er nog, maar de week daarna ben ik afwezig'... Het voelde toen als nog een extra klap en een nog grotere bespotting van wat ik net in die sessie had aangebracht. Erna liet ik weten tijdelijk geen therapie meer te wensen...
Ik moest kunnen nadenken over deze vorm van therapie die me steeds erger in het 'niet-bestaan' duwde... me steeds dieper duwde in de depressie. In plaats van dat ik begeleid werd, werd ik doodgezwegen op meer dan één wijze. Ik wilde niet in de knoei blijven zitten. Ik had die afstand nodig om alles op een rijtje te kunnen zetten. In die weken las ik dat ene boek 'De stilte voorbij'. Ik vond daar bruikbare passages om beter uit te kunnen drukken hoe ik me bij de therapie van de afgelopen acht maanden had gevoeld en nog voelde. Ik wou nog duidelijker vragen om effectievere hulp dan dit slechts 'ventileren' (wat dat niet eens meer was door dat zijn luisterbereidheid duidelijk en steeds meer te wensen overliet) Ook omdat mijn vorige aanbrengen dat jaar (vanaf februari) zelden of nooit beantwoord werden... steeds met een kluitje in het riet gezonden.
Degene die hier regelmatig komen lezen, herinneren zich vast ook nog dat ik toen bij het rommelen op mijn kamer een kaartje trok met daarop 'moed voor de volgende stap'. Die stap zou een helder gesprek zijn over wat ik miste in de therapie (met de passages uit dat ene boek als hulp) en nogmaals een vraag om een tweede behandelaar of een totaal nieuwe psychiater die meer bekend was met de borderline persoonlijkheidsstoornis als mijn psychiater zich daartoe niet in staat achtte. De week dat hij afwezig was, kon ik uiteraard niet vragen of er ergens een ruimte was omdat ik er wilde proberen over te spreken. Ik vroeg het die eerste dag dat hij terug was... Uitzonderlijk beantwoordde hij die mail niet, ook niet de volgende dag... De rest is bekend... ik geraakte in paniek... dacht dat hij het me kwalijk nam dat ik die weken tijdelijk geen therapie meer wenste.
Uiteindelijk kreeg ik een mail... die ondertussen al uitvoerig hier besproken is... hoe mijn psychiater me in die mail op lafhartige wijze 'loosde'... zichzelf weliswaar goed indekte met het een 'voorstel' te noemen... dat zoals ik reeds schreef onmogelijk een voorstel kan genoemd worden door dat het voorstel zo verzwaard was met 'voorwaarden' dat dit het woord 'voorstel' een schandvlek werd en de betekenis van een voorstel bijlange na niet meer benaderde...
Achter mijn rug om had hij (hoe ironisch) precies dié collega gecontacteerd en (zogezegd) al met hem overlegd hoe ik daar één of meerdere consultaties zou volgen en dat hij (mijn psychiater dus) dàn wel zou zien of ik nog bij hem terecht KON en misschien wel gecombineerd met sessies bij die ander... (alsof ik een of ander proefdier was... of iemand die niet meer over haar verstand beschikte waar je boven het hoofd volledig in het geniep allerlei over kan bedisselen? Dat was alvast niet wat steeds in zijn therapie benadrukt werd !!!!!!!!!!!!!!) En dan nog die macht misbruiken... als ik netjes deed wat baasje vroeg dàn zou hij eens zien of...???
(in die zin kan ik nu beter de braakneigingen die ik vanaf die dag kreeg, verklaren... ik kreeg amper nog een hap door mijn keel en ben ondertussen zes kilo lichter. Dat is nogal veel in twee weken tijd en dat voel ik ook.
Dat hij zelf niet eens begreep nadat hij me zoiets lapte ik niet eens meer terug wou naar hem... !!!!! Achter mijn rug overleggen met een collega en me op zo'n laffe manier lozen, oversassen.... zonder enig woord vooraf, zonder gesprek. Bleek later dat hij niet eens overlegd hàd met die collega... !!!!!!!!!!! (mijn psychiater zal zeker niet beseft hebben hoe ik door zijn vreselijke mail in paniek was geraakt en meteen die volgende ochtend al contact had met zijn collega om daar in therapie te gaan). Bleek deze collega niets van dat 'zogenaamd' overleg te weten!!!!! Dus alweer een leugen van mijn psychiater...!
Toen ik echter te volle besefte wàt dit alles betekende, en ik het al voor me zag hoe mijn psychiater zijn falen schijnheilig zou doorsassen naar mij de cliënte met bps, de collega uitvoerig zou briefen (waarover??? zeker niet hoe hij dit alles ge-regeld had)... annuleerde ik die afspraak.
Het is duidelijk, steeds duidelijker waarom hij dit zo gedaan heeft. Psychologisch te zwaar met mij nog een gesprek te hebben daarover (over dat zogenaamde voorstel van hem)???? Angst over hoe ik dàn zou reageren, was nog een andere bewering van hem later. :
Als hij eerlijk was geweest, en vanuit de zorg om zijn cliënt hierover eerlijk met mij in gesprek was geweest, dan had ik hem misschien wel blij bedankt... maar nu? Verder denk ik dat hij vooral angst had voor mijn reactie omdat hij verdomd goed wist dat het 'niets met de bezorgdheid om mij' te maken had... maar omdat hij niet in staat bleek (of niet meer in staat is) om toe te geven dat hij niet almachtig is. Waarom in het loop van het jaar niet al werd ingegaan om mijn bedenkingen en bevragingen? Omdat hij het te moeilijk vond toe te geven dat hij faalde (wat ik hem evenmin zou kwalijk genomen hebben, dat hij faalde, je hoeft het niet eens zo te zien, bedoel ik, wel neem ik het hem kwalijk hoe hij dit uiteindelijk 'afhandelde'.- Dat hij zijn gebrek aan ervaring niet kon toegeven voor zichzelf, of de uitschuivers die hij maakte, maar verkoos dit zo van zich af te duwen? Het vervult me nog steeds met afgrijzen. )
Het zou een heel ander einde gekregen hebben, ik zou niet met een nieuw trauma zitten en zwaar geschonden vertrouwen als hij dit in de loop van het jaar had voorgesteld (en dus echt voorgesteld... en niet verzwaard met rotsblokken aan voorwaarden) of ingegaan was op mijn diverse kreten om 'hulp' want dié kreeg ik niet méér van hem...!
Ik moest door zijn lafheid 'het kind van de rekening worden'... en dan moest ik hem nog dankbaar zijn? Dan vond hij dat hij me tot het laatste toe hielp? Nogmaals... hij zette de schaar in het hele breiwerk door die laatste gruwelijke afhandeling (=verwerping van mij) Als hij me tot op het laatste hielp was dat op een haar na 'om zeep'. (wat hij wellicht niet bedoelde met zijn eigen lof)
Het is zo herkenbaar... en ik heb er lang niet meer aan gedacht... maar het is zeer demotiverend en ontgoochelend dat wat je ook probeert om uit het slop te geraken, je steeds weer op hindernissen stoot. Ook vandaag kreeg ik opnieuw zulk ontgoochelend nieuws. Soms vraag ik me af waarom ik ondanks alles toch moeite blijf doen.
Dit is weer even slikken... Op naar de volgende mislukking mag ik vast niet zeggen... toch lijkt het meer realiteit dan het andere...
Vandaag is er net iets te veel beslag op me gelegd en werd mijn ritme door talloze onderbrekingen volledig verstoord. Dat probeer ik te negeren, met goede moed ga ik verder... tot ik merk dat ik niet meer kan. Het is zo moeilijk met dit gegeven om te gaan want ik wil nog steeds niemand kwetsen. Uiteindelijk ga ik drinken om mezelf 'kalmer' te krijgen. Goed... ik heb de vaat op die manier wel kunnen verwerken en het keukentje gedweild, enkele kastjes schoongemaakt zodat ik vandaag of morgen toch kan beginnen met een schilderij van wat ik voel. Er staat neutrale muziek op. En ik ben een stilzwijgende blok verdriet. Dat wil zeggen dat ik als ik zou kunnen huilen, zou blijven huilen tot ik helemaal geen vocht meer in mijn lijf heb... en daar de mens voor een groot deel uit water schijnt te bestaan... .
Sinds die vreselijke dag waarop mijn psychiater me per mail 'loosde'... denk ik er wel meer aan om een lijst met boeken over de borderline persoonlijkheidsstoornis in de brievenbus te stoppen van het therapeutisch centrum waar hij werkzaam is. In de hoop dat hij die boeken bestudeerd. Maar ondertussen huiver ik van die gedachte... omdat ik geen andere borderline-patiënten aan zijn 'behandeling' wil overleveren... Evenmin andere psychisch kwetsbare mensen... Ik wens namelijk geen mens toe bij een psychiater in behandeling te zijn of gaan die niet eens beseft hoe wreed, on-therapeutisch en gevaarlijk zijn 'afhandeling' was...
Ooit was er een miskraam... De vader wist niets anders te snauwen toen ik eenmaal thuis was na de curettage en 't verdriet nogmaals naar bovenkwam dan deze wrede woorden... 'zit je daar nu nog voor te grienen, 'hét' is er nu toch al uit....' En dan begreep die man niet waarom ik geen aanraking meer van hem kon verdragen... Ik vermagerde zienderogen... tot 46 kg en dit met een lengte van 1.72 m... Een reactie van het wezen op dat wat het voelde als wreedheid, ongevoeligheid, het alleen staan met het verdriet.
Ik weet niet wat het betekent... maar ik ben terug bezig mezelf uit te hongeren... eet geen hap meer, uitgezonderd de avondmalen. Ook mijn enige verweer momenteel tegen de ondraaglijke verwerping door mijn psychiater?...
Verder wil ik een tattoo laten plaatsen... zodat die pijn die andere pijn verzacht. Lichamelijke pijn is een feest in vergelijking met psychische, emotionele pijn die niet veel mensen schijnen te kunnen begrijpen of aannemen, hoe hevig die is... waar je alleen mee blijft staan waar mensen met fysisch letsel en pijn wél op meevoelen kunnen rekenen.
Een tattoo is zowat hetzelfde als het snijden vroeger... met dit verschil dat het niet opvalt als zodanig. Het leven werd een hel ook al doe ik voor de buitenwereld nog steeds of er niets met me aan de hand is.
Nog even een blogje voor ik ga slapen. Het zal hopelijk beter lukken om te slapen omdat ik me rustiger voel. Wellicht omdat ik opnieuw zo'n film zag die me voedt met goede dingen, met aanklachten tegen verschillende vormen van onrecht... Dat is misschien gek om te lezen, maar zo voelt het voor mij... omdat ik het meer dan goed vind en noodzakelijk om iedere vorm van onrecht aan te klagen. In films, boeken, artikels, om mensen wakker te schudden en halt te roepen, althans een rem te zetten op al die onmenselijke zaken.
De film die ik zag 'Fast food nation'... Er wordt in die film verteld hoe ze in een bepaalde groot-machtige fabriek dieren slachtten, maar ook hoe mensen er uitgebuit werden (die gaan illegaal de grens over omdat ze in hun land van herkomst arm zijn, op dat traject ontkomen er sommige niet aan de dood...) én gevaarlijk werk moeten leveren... (als er ongelukken gebeuren met vreselijk letsel... vinden degenen aan het roer treffende 'argumenten' om niets te moeten betalen... Een film die je doet slikken maar die mij dus een soort voeding geeft... dan wordt dat ene weer wakker in mij... dat niet tegen onrecht kan.
Een tweede film, eendocumentaire van Michael Moore 'Capitalism... a love story' bekeek ik tot nu want jammer genoeg duurt die nog 45 min en ik moet naar bed, ik moet niet meer zo laat gaan slapen, dat is in de gegeven omstandigheden niet zo goed en werkt op mijn (ge)moed.
Het belangrijkste is... dat ik door het bekijken van zowel film als documentaire rust verkreeg. Het maakt me niet somber... integendeel... het voelt eerder als een erkenning, een spiegeling van mijn eigen gevoel rond onrecht, uitbuiting van mensen, onderdrukking, mishandelen van dieren en mensen, mensensmokkel, geweld, armoede, enz... enz.
bij iedere ademtocht voel je de pijn bij iedere ademtocht wenste je dat die er niet meer hoefde te zijn bij iedere ademtocht verlang je naar de nacht omdat dan het leven dat bijt en snijdt verzacht wegglijdt in het slapen bij iedere ademtocht met de pijn hoop je jezelf in de loop van de dag opnieuw bij elkaar te kunnen schrapen bij iedere ademtocht verbied je jezelf te denken weiger je aandacht te schenken aan wat is gebeurd 't schreeuwen van binnen geef daar bitter weinig om de pijn van binnen blijft klauwen en bijten zal wel slijten probeer jezelf op te beuren opnieuw gleden alle kleuren uit het vertrouwen dat je gaf want wat was wàt en hoé hij deed afschuwelijk wreed, onnoemelijk laf waardoor zijn halfslachtige woorden over zijn bezorgdheid om je, om hoe je leed nog een keer heel diep door de hypocrisie in de wonde sneed.
je schaamt je om over die pijn te schrijven je kan er niet alleen mee blijven daarom poog je het kwellende te beschrijven
je schaamt je want zo beschamend is het wel dat kijven ze vaak je hebt immers geen 'lichamelijk' letsel gezwel dan kijk je stil voor je uit en zegt geen woord word door hun ontkenning stil vermoord
daarom probeer je met jouw schrijven de pijn van binnen voor te blijven tenminste te verzachten te vergeten hoe ze smalend lachten
je weet ook wel het is geen lichamelijk letsel maar wél een psychisch blijvend pijnlijk gezwel niet weg te krijgen zit niet tussen je twee oren zulke uitspraken doorboren zodat je niemand nog wil storen nog liever zwijg je jezelf dood alleen zal dat zwijgen je nog meer doorklieven en groter wordt de psychische pijn en nood.
Zet nu de dag voort met frisse moed het dichten deed je goed hou toch op jezelf wat wijs te maken want terwijl je dit schrijft voel je hoe deze woorden je doen kraken zet wel de dag voort met je overgebleven moed tot hiertoe ging het toch... behoorlijk goed? je bleef in leven dat kostte ontzettend veel en dat ontzettend veel... heb je ook àllesbehàlve moeiteloos gegeven.
niet iedereen gaat zo laf te werk en dansen net niet op je zerk met hun zwak en later moordend on-therapeutisch werk.
Dat hij er niets van begrepen had, was duidelijk. De mail met het voorstel tot dwangmaatregel gemaakt door de voorwaarden die het omsloten. Drie maal liet je je ontzetting blijken over de manier waarop hij je per mail loosde. Je kreeg geen tekst of uitleg... geen woord vooraf... of erna, geen antwoord op die vragen die je stelde... Twee dagen later telefoneerde je hem totaal verscheurd met opnieuw de vraag wààrom... en wat jij hem had misdaan om zo behandeld te worden. De aanvankelijke weigering alsnog een antwoord te geven.... Hij bleef daarentegen doen of jij de zieke was die zich 'aanstelde' Terloops liet hij nog weten dat hij begreep dat dit 'eventjes' 'vervelend' was... Op het einde verwees hij je als een lastig insect naar de 'crisisopvang'...
Hij kleedde het in alsof hij de wijze, normale psychiater was die even moest afrekenen met een hysterisch mens in crisis... Hij gedroeg zich of hij het slachtoffer was en wat en hoe hij me loosde de normaalste zaak van de wereld was...
Pas toen schreef ik nogmaals een mail en pas toen ook maakte ik een kras op zijn blazoen door hem onbekwaam te noemen, laf en zwak waardoor ik zijn ego raakte. Gek genoeg verwaardigde hij zich pas toén wél een antwoord te geven en dat ik wel ergens 'een punt' had wat betrof dat het inderdaad met een gesprek had gekund maar dat mijn kans nu wel verkeken was om alsnog een gesprek te hebben omdat ik hem gelijk had gemaakt met de grond... (tjonge... hoe waagde ik het hé...)Dat hij ook toen nog dacht - na alle brandende zuur die hij op de door hem gemaakte wonde had gegooid- ik nog terug zou willen komen om dààrover te discussiëren (?). Met een man die niet eens begréép wat hij gedaan had en hoe mensonwaardig en on-therapeutisch het was????
Ook toen besefte hij niet dat hij precies door me te behandelen als een 'ding' me niet alleen 'met de grond had gelijk gemaakt' maar me zelfs 'onder de grond had geschopt', me levend heeft begraven...!
Verder is het vreemd te noemen dat ik nà zijn rotbehandeling drie keer gevraagd heb waarom, om een verklaring, zodat ik het zou kunnen begrijpen... dat antwoord kreeg ik niet. Toen ik mijn ontzetting had laten blijken, vragen had gesteld bij zijn 'afhandeling' er geen antwoord op kwam, op géén van de drie mails die ik toen verstuurde. (later via die telefoons die ik zelf heb moeten plegen werd ik afgewimpeld als een hysterisch ziek mens dat een 'crisis' had.. ) (alsof een gezond mens van zulke behandeling niet van streek zou geraken... )
Ook besefte hij niet dat een gesprek waarin hij net zulk 'voorstel' verzwaard met voorwaarden zou aanbrengen, niet goed kàn aankomen... pre-cies omdàt het niet om een voorstel ging maar om een 'maatregel van een psychiater die het stilaan lastig begon te vinden dat zijn cliënte hem niet meer toelaat comfortabel in zijn zetel te doen alsof hij luisterde??? Die bovendien deze cliënt niet langer kon doen geloven dat alleen praten volstond???? Hij hoefde niet eens meer te luisteren naar wat ik zei, hij was zich gaan beperken tot slechts doen alsof, luisterend naar geroezemoes, als achtergrond zodat hij verder kon drijven op wieken van halfslaap zonder dat er nog iéts meer van hem verwacht werd'...
En toen ze nog méér spartelde, gebruikte de oppermacht dan ook zijn macht. ?????????????
Hij had zich er vanaf gemaakt... op een afschuwwekkende manier en ik kan zeer goed begrijpen dat hij dat ook niet op dezelfde manier in een gesprek had gekund. (toch niet met mij die zulke manier zeer goed begrijpt en ziet wat ze werkelijk beoogt. Hij weet al van bij aanvang van de therapie dat eerlijk het langst duurt bij mij... en oneerlijkheid of gemanipuleer... de fundamenten doet instorten)
Als hij echter naar zijn geweten en hart luisterde, dan zou hij zeker nooit ook maar één patiënt van hem op zulke manier behandelen en begrijpen dat de manier waarop hij het inkleedde en naar voor bracht erger was dan degenereren, dat hij door zijn macht te misbruiken de mens voor hem terugbracht naar minder dan niets...
Hoe had hij het wel kunnen aanpakken? Vanuit zijn bekwaamheid dus... vanuit zijn hulpverlener zijn, zijn psychiater zijn? Wie is hier de psychiater en/of tenminste de mens die hoort te weten dat het allesbehalve heilzaam is een cliënt te behandelen als voorwerp van zijn 'macht', handelend vanuit zijn eigen frustratie, lichtzinnigheid, eigengereidheid, angst of lafheid?
Een gezond voorstel had er ongeveer zo kunnen uitzien, dat hij zou zeggen mijn suggestie te hebben overwogen om eventueel een tweede psychiater te consulteren want dat hij wel voelde dat ik me niet meer zo goed voelde in deze vorm van therapie met bovendien ook zijn verminderde aandacht waarvoor zijn excuus . Dat hij ook in de loop van het afgelopen jaar wel had gevoeld dat ik meer van een therapie verwachtte dan slechts praten, dat hij meende begrepen te hebben dat ik nood had aan een alerte psychiater die me op bepaalde zaken wees maar géén oplossingen aandroeg zoals hij al te vaak deed (dat hoort namelijk OOK niet...). Hij had me kunnen zeggen dat mijn welzijn in de therapie op de eerste plaats kwam (en vooral het ook menen!) en dat hij het daarom ook zou begrijpen als ik mijn heil wilde zoeken bij een andere, misschien meer gespecialiseerde psychiater. Dàn zou hij pas zijn 'bezorgdheid' hebben laten blijken en zou ik ze geloofd hebben... Niet die andere bezorgdheid die zo halfslachtig in die ene gruwelijke mail te lezen stond... een voor zijn geweten te sussen of zo.
Helemaal schitterend zou het geweest zijn moest hij de afgelopen acht maanden beter opgelet hebben en niet zo zelfgenoegzaam geweest zijn dat ik tevreden zou blijven met dit leuteren... wat het werd... doordat hij niet écht meer luisterde... en daar zijn bewijzen genoeg van. Dat had uiteraard een nefaste invloed op mij en op het gehele proces. Als je steeds echter moet voelen dat je er als mens/patiënte niet meer toe doet, dat ze je maar laten 'leuteren', je nergens meer op wijzen, geen vraag meer stellen, beweren zelfs niets te analyseren...?
Hij had op zijn minst tot vijf maal toe kunnen ingaan op wat ik hier net schrijf. Zijn 'laffe en halfslachtige voorstel' zou er dan nooit geweest zijn, hij zou in de loop van de afgelopen acht maanden zijn gekomen met een 'aanbod'... voor een therapie die me méér goed zou doen... een psychiater die de materie van borderline ps beter beheerste bvb.
Ik denk met wat ik nu weet dat hij die me loosde per mail die materie niet eens voor een vierde beheerste... zo ja dan had hij zeker niet op deze manier gereageerd!!!! Overigens bij geen enkele patiënte is zulke mis-handeling geoorloofd!!! Mijn geloof en vertrouwen in hem was daarin misplaatst, zo is gebleken... Nog erger is het dat ook mijn vertrouwen in een eerlijke behandeling een ernstige vergissing is gebleken.
De laatste acht maanden heb ik meerdere keren gevoeld dat het niet meer klopte zijn behandeling ... maar zelfs dan bleef ik het aan mezelf wijten in plaats van ook hem en zijn werkwijze in vraag te stellen... en al helemaal de fout die hij maakte en de verminderde of totaal afwezige alertheid. Zo die alertheid er nog geweest zou zijn bij hem, dan had hij als bekwame psychiater gevoeld wat er speelde... wat er aan de hand was, en in plaats van rond de pot te blijven draaien, mijn aanbrengen van wat ik voelde als een probleem onder de loep genomen in plaats van me telkens opnieuw met een kluitje in het riet te blijven sturen.
Ik vertrouwde er op bij een deskundige te zitten die je tenminste begeleidt en inzicht heeft in de problematiek. Nu blijkbaar heb ik me dramatisch vergist. En werd ik bovendien naar aanleiding wààrvan op een laffe manier 'geloosd', 'afgevoerd'...
Zoveel kansen liet hij (bewust, uit luiheid, laksheid, onwetendheid, zelfgenoegzaamheid of domheid...) liggen in de loop van de afgelopen acht maanden... al die kansen om dàt probleem verder te bespreken... en tot een aanbieden te komen van betere, doeltreffender hulp... wat op die manier geen trauma voor mij zou betekend hebben maar een weg naar verder KUNNEN evolueren in plaats van al die maanden bijna gedwongen te worden door zwijgen en slikken ter plaatse te blijven trappelen en daardoor dieper en dieper weg te zinken in de al aanwezige depressie.
Het zou helend kunnen werken als deze man dat zou begrijpen... maar ik geloof niet dàt dat tot de mogelijkheden behoort, niet meer na die bewuste mail van hem en hoe ik daarna door hem nog meer psychisch door hem mis-handeld werd.
Ik ben alvast begonnen met al een doos verftubes klaar te zetten in mijn keukentje waar ik binnen een half uurtje ga beginnen schilderen... aan wat ik voel, hoe ik me voel, de beelden schilderen op dat houten geval dat ik kocht voor een appel en een ei.
Heb tot 16.30 u aan het schilderij gewerkt, is nog niet af. Overmorgen verder... zullen wel zien. Ik was bang... omdat ik dacht dat ik de confrontatie niet zou aankunnen maar het is net als vroeger, dat het schilderij vanuit mijn gevoel, vanuit de pijn verlicht en me van binnen heelt... ook al ben ik erna helemaal uitgeput. Het is ook nodig mezelf te 'versterken' met een glaasje wijn en nu rust ik uit bij een Maredsous-biertje van rond de tien graden. Ik heb via het schilderij dat nog maar voor een vierde klaar is, mijn pijnlijke binnenkant deels kunnen verbeelden... Dus schrik aub niet als ik het hier plaats. Mijn dochter schrok. Voor mij is het echter volkomen vanzelfsprekend, het is namelijk wat ik voel en wat er van binnen leeft. Weet nog niet precies hoe ik dat moet fiksen... om het hierop te plaatsen. Ik heb de verschillende fases gefotografeerd. Het gebeurt wel meer dat ik een schilderij verknoei omdat ik het nooit goed kan vinden en mezelf een volslagen mislukkeling vind. Ook vandaag... maar ik het dat gevoel gelaten wat het was... en verder gefocust op mijn gevoel... Vandaar dat ik bijna niet meer schilderde... omdat dat gevoel zelfs dàt niet meer te kunnen een extra slag toebracht.
Eenmaal ik begonnen was, was ik blij dat ik niet in die andere omgeving met andere psychiatrische patiënten aan het schilderen was gegaan... Ik zou volledig geblokkeerd zijn... Hier kan ik over die blokkade... met de hulp van een glaasje wijn. Op een andere manier lukt het me niet meer... nu minder dan ooit... met dank aan de psychiater die me bijna negen jaar begeleidde maar me dumpte als een proefkonijn dat geen 'dienst meer kon doen' om zijn ego op te vijzelen?
Fase 1, 2 en 3 van het schlderij dat ik vandaag om 12.30u begon, naar aanleiding van een traumatische gebeurtenis, namelijk mijn psychiater die me bijna negen jaar behandelde en me dinsdag 27 september 2011 per mail 'loosde'... (de volgende fases moet ik nog afwerken... deze of volgende week)
Weet niet wat ik vandaag heb, kon niet zoals gewoonlijk mijn dag beginnen met blogje, ben meteen aan het schrijven gegaan (nu ja verbetering aanbrengen...) en plots ben ik beginnen huilen en was het één en al pijn. Spanning wellicht om iets wat ik vandaag doormoet. Altijd die angst om te falen, en nog veel andere gevoelens. Dat plotse besef ook hoe het leven werd met zoveel verliezen en dan nog als kers op de taart een psychiater die je op nare wijze 'loost' en hiermee voor zulke zware extra belasting zorgt dat je nog minder beseft te leven dan ervoor. Wat weer door mijn lijf scheurt, ga ik hier niet opschrijven. Ben sinds gisteren opnieuw bezig met naast koffie ook rustgevende thees te drinken. Mijn maag verdraagt niet zo veel koffie momenteel. Ik ben nog meer verloren dan de wekelijkse sessie, ik ben ook de bezoekjes aan de bib in diezelfde stad verloren, ik kan er niet meer komen. Omdat het emotioneel te veel pijn veroorzaakt. Ik zal een dezer dagen mijn lidmaatschap daar opzeggen. Moest ik er na verloop van tijd opnieuw toe in staat zijn, kan ik het nog altijd laten weten. Ik kan niet stoppen met huilen... dat besef zoveel verloren te hebben, mensen die me lief waren, zijn, mensen die écht om me gaven... net zij stierven, te beginnen met mijn zusje. ... En dan zijn er nog de levenden die me verwierpen te beginnen met mijn moeder, de laatste zal mijn psychiater geweest zijn, een volgende keer wil ik niet meer meemaken, niet zoals het was na zijn 'afhandeling'.
Wat een angst, wat een spanning en wat een verdriet zat er in mij... Ik weet niet hoe ik het heb... Stil zijn en verteren... wat was, dat moet ik nu doen terwijl ik alleen maar zou willen huilen om nooit meer op te houden. Wat ben ik moe. Het schilderij staat even in de andere kamer... ook dat wil ik laten rusten. Alles laten rusten... mezelf inbegrepen. Iemand reikte me de hand, en ik nam ze aan. Daar waar mijn behandelende arts de zijne los trok zonder voorgaande. Neen... vergeven doe ik het hem nooit... Hij is persona non grata geworden voor mij... helemaal. Wat hij deed en hoe hij dat deed is on-ver-geeflijk.
Ik heb zo goed geslapen... voor het eerst sinds hoe lang??? Zonder boek aub... wat ik voor de emotionele slachtpartij die de psychiater die me negen jaar bijna behandelde op me toepaste, al niet eens kon... Ook moest ik niet meer in de handleiding lezen voor borderline persoonlijkheidsstoornis. Ik heb niet langer het gevoel dat ik werkelijk alles alleen moet doen... Ik kon vanmorgen zelfs blijven liggen ook al was ik wakker. Ik hoefde niet vlug vlug dat bed uit omdat eenmaal wakker de ellende me zodanig treft dat ik wel moét opstaan om meteen wat om handen te hebben zodat de zaken die door mij heen razen me niet zouden wurgen. Als ik nu zou huilen... dan is het van dit... 'het voelt of de lente nu pas begint'.. (ook hier voor alle duidelijkheid, het weer of de zon heeft met deze uitlating NIETS maar dan ook NIETS te maken)
Gisteren wilde ik mijn favoriete serie volgen met die olijke speurder Frost... maar mijn ogen vielen dicht... Ik probeerde ze met mijn vingers open te houden... het hielp niet... ik viel telkens opnieuw in slaap... in een rustgevende slaap... en weet niets haha van de oplossing van al die moorden. Ik weet wel meer en meer... hoe de therapie die ik kreeg me meer kwaad heeft gedaan dan goed, zeker het laatste jaar. En hoe de afhandeling een psychische moord op mij was... die ik net als Frost met de nodige humor zal oplossen... ik ben al bezig... het ene inzicht na het andere... maar door wat er nu is... voelt dat niet levensbedreigend meer 'mijn nieuwe psychiater... '.
Ik wil er voor opletten... voorzichtig te blijven met mijn vloed positiviteit, uit zelfbescherming omdat er toch die angst op de achtergrond is dat ik me opnieuw vergis... ik denk echter niet... dat ik me vergis... tot hiertoe komt het overeen met mijn intuïtie, iets wat ik niet kan zeggen van de afgelopen jaren... Teveel toegeeflijkheid van mijn zijde... om al die steken die er vielen... Nu voelde het meteen JUIST... voelde ik me meteen BEGREPEN... GEHOORD... ERNSTIG.... GENOMEN.
Dat ik nu stilaan uit de smurrie zal komen... is niet de verdienste van de vorige psychiater die dat niet meer is voor mij door zijn mis-handeling... maar vooral mijn verdienste... én die van de hand die me gereikt werd. (als dat geen goed nieuws is allemaal.
Na die vreselijke weken (zie vanaf 27 september = de dag dat ik geloosd werd door mijn behandelend arts = psychiater na bijna negen jaar behandeling...en let wel !!! ZONDER VOORGAANDE... ZONDER OOK MAAR 1 WOORD VAN WAT DIE MAN EVENTUEEL DWARS ZOU KUNNEN ZITTEN... OF WAT HIJ NIET KON...!!!!!!! NAMELIJK MIJ EEN DEGELIJKE THERAPIE AANBIEDEN.... ...een therapie op maat voor iemand die lijdt aan bps en chronische depressies...) heb ik ein-de-lijk mijn tafel opgeruimd... Die lag afgeladen vol met paperassen...
Ik ben nu heel erg moe... en nog altijd dat gevoel te willen huilen om hoe hij mij, de man die ik onterecht mijn vertrouwen schonk,...me 'loosde'... en dan meende hij nog het recht te hebben mijn verzoek me met rust te laten na die ellendige mail en de nog ellendiger telefoontjes van hem, te negeren én mij naar mijn hoofd te gooien dat hij me toch 'tot het laatste goed probeerde te helpen'... (hij staat wel akelig goed met zichzelf...) Angstaanjagend in feite... Hij vond dat ik hem met de grond gelijk had gemaakt... Hoezo? Ik heb niet meer gedaan dan te vermelden wat is... zijn verderfelijk en laffe houding in vraag stellen... om me zo op die manier te lozen waardoor hij mij op een subtiele manier 'met de grond gelijk maakte' maar dàt dringt blijkbaar niét tot zijn krekelverstand door. (ik had niet anders verwacht...)
Het lef... aub zeg... Hij hielp me al 8 maanden niet meer... en viel me nog aan ook toen ik beleefd én voorzichtig zijn verbreking van zijn regels bevroeg... !!!!!!!!!!!!!! Dus... eindelijk ruimde ik de tafel op en sorteerde ik mijn bijna 15 kaftjes rekeningen, uitreksels enz... er is nog één kaftje bijgevoegd... 'hoe hij het afhandelde'... met alle papieren die daarmee in verband staan. Dit wens ik écht niemand toe... ! Zelfs mijn grootste vijand niet... (weet niet eens dat ik zo iemand heb) Mensen als hij, die zoiets doen, die bestaan eenvoudigweg niet meer voor mij. Hij, de pubererale egotripper die hij bleek te zijn... bestaat nu inderdaad NIET meer voor mij...
Nog altijd bezig de boel te verwerken, het onwerkelijke gevoel dat weer over me gleed, weg te krijgen, veroorzaakt door de serieuze emotionele schok (zie 27 september). Nog altijd dat gevoel te willen huilen, van vermoeidheid, van al wat de voorbije weken een nachtmerrie inhield, dag en nacht. Dat wat gisteren wat milder was, lijkt alweer een maand geleden al wilde ik het vasthouden. Dat is gelukt tot ergens in de namiddag of vroegavond. Toen zakte al hetgeen weer hoop bracht en de wil om verder te leven weer tot een lager niveau. Ik laat het los en probeer er niet te veel aan te denken; Het is verdwenen in de onwerkelijkheid die opnieuw over me heen trok en het gevoel verbonden te zijn met het leven en de mensen om me heen volledig verdoofd. Wellicht door het teveel aan bijzonder zware emoties en schokken.. Ik ken het van het voorbije leven...
Na een nacht slapen komt het hopelijk terug... Ook de betrokken personen voelen niet meer als bestaand. Het is rottig, zeker nu... omdat ik daardoor ook dat gevoel van steun verlies.
Voel dit alles niet zomaar te kunnen vergeten, al zou ik dat willen, hartgrondig willen. Ik voel nu al dat dit tijd vraagt, meer tijd dan me lief is... Ik weet niet eens of ik het ooit vergeven kan. Ik hoop het meer voor mezelf dan voor degene die dit alles veroorzaakt heeft. De lafaard.
Het mag een medische miskleun genoemd worden, één van formaat en met zware gevolgen, psychische verwondingen, een zwaar trauma veroorzakend... je mag trots zijn psychiater J. In emotionele shock... wat hij ooit zelf vernoemde... maar toen was hij en zijn onnadenkend of onverantwoord gedrag niet de oorzaak. Nu zal hij zulks vast niet meer vernoemen...
Ik ben erg moe... en hoop zo dat ik morgen weer dat lichtje ga zien en voelen van gisteren.
geen sprong maar kruipen door een woestijn geen houvast of uitweg uit het gloeiend, brandend zand en de droogte geen weg geen hoogte wat er moet of wat wàt met je doet wat je mag zonder spotlach of een gruwelijke straf zieltogend kruipen door vernietigende zand omdat je ergens onderweg werd uitgeworpen als mens en wezen uitgeband...
overal is stilte behalve in jezelf daar schreeuwt en schreeuwt het door een pijn die je weg wil, die er hoefde te zijn
vastgeklonken in angst blijft het stil, je mond kan niet meer open je durft niet meer verzoeken om hulp, steun en begrip bang opnieuw geduwd te worden over de dodelijke klip.
je verloor opnieuw het onzichtbare contact het rustgevende de band vervreemd ver heen je voelt je opnieuw ontzettend... afschuwwekkend alleen.
Verdere bespreking van het boek 'Borderline-persoonlijkheidsstoornis' Een praktische gids voor behandeling. , geschreven door Roy Krawitz & Christine Watson --------- Ik neem niet letterlijk over wat er staat uiteraard. In het hoofdstuk over de verschillende behandelmodellen(psychodynamisch en psychoanalytisch georiënteeerde psychotherapie) lees ik hoe :
'sommige gedragingen en gevoelens in de patiënt-therapeut-relatie constructief kunnen zijn voor het bereiken van therapeutische doelen terwijl andere een averechtse uitwerking kunnen hebben. Ook hoe het de taak is in verschillende psychodynamische therapieën om gedragingen en gevoelens van de patiënt aan het licht te brengen die verkend kunnen worden om op die manier bepaalde doelen van de patiënt te verwezenlijken. De patiënt zou zich in toenemende mate bewust worden van een innerlijke wereld waarover hij kan nadenken. Door de verkenning van deze gevoelens in een veilige therapeutische relatie kan de patiënt tot een beter begrijpen van zichzelf komen waardoor op die manier een zekerder en stabieler zelfgevoel bereikt kan worden. Ook de therapeut zal gevoelens ten opzichte van de patiënt hebben waarvan ook hier er constructief zullen zijn terwijl andere dan weer niet. Ze kunnen informatie verscheffen over de patiënt of meer zeggen over de hulpverlener zelf.Deze therapeutgevoelens vormen de tegenoverdracht en de therapeut zal hierover moeten nadenken tijdens de sessie en in supervisie, proberen ze te gebruiken om de patiënt beter te kunnen begrijpen en behandelen.'
Ik lees ook in dit hoofdstuk hoe 'één van de belangrijkste taken van de psychodynamische therapeut is om de patiënt te helpen zich ingedamd te voelen (dat wil zeggen dat hij niet overspoeld wordt door emoties) en houvast te bieden. De therapeut zou indamming en houvast in een relatie bewerkstelligen, een relatie die consequent, continu en solide en voorspelbaar is, die door de patiënt als respectvol en empathisch kan worden beschouwd. Deze functie van 'houvast' is een basis van een sterk gevoel van verbondenheid waaruit zich zelfdefinitie en identiteit kan ontwikkelen.'
Verder lees ik hoe het 'doel van de behandeling voor de patiënt is om door die therapeutische relatie het vermogen te ontwikkelen om autonomie, intimiteit, zelfwaarderinng en wie ze zijn (identiteit) en doelgerichtheid (wat ze willen) tot een geheel te voegen.'
Wordt vervolgd... (en ik slaak alweer een diepe zucht want als ik dit allemaal lees in het boek... voelt het of iets van binnen in mij omdraait en ik zou gaan huilen... altijd om hetzelfde... de vraag of ik wel een goede behandeling kreeg, de grote twijfels daaromtrent. Waarom ik dit boek opnieuw ter hand nam om te bestuderen? Om te begrijpen, en meer inzicht... wat hopelijk minder dat gevoel van verscheurdheid en ontreddering geeft.
Ik overwoog om tijdelijk te stoppen mijn gevoelens en gedachten op te schrijven hier. Zondag ging het zeer slecht met me. Hoop dat ik morgen durf vragen wat ik wil vragen. De afhandeling met mijn psychiater die me negen jaar behandelde, maakt dit zeer moeilijk. Het gaat van kwaad naar erger. Ik heb niemand om het tegen te zeggen als het te erg word. Ik moet integendeel nog de clown uithangen, zo niet dan krijg je wat ik kreeg, nog meer psychische zweepslagen. De hele ellende voortdurend verbergen verhoogt wellicht de druk, het werd me teveel gisteren. Ik vocht mijn hele leven. En waarom? Om een psychiater te treffen die me zulke laffe duw geeft? Hoe moet ik dat begrijpen? Hoe moet ik dat doorslikken en verwerken? Het werkt door op zovele vlakken, in die mate dat ik denk dat net door deze vreselijke miskleun ik terug zit bij af en zelf nog verder dan bij af.
update (maandag). Dat ik gisteren naar aanleiding van iets opnieuw instortte, had tenminste één voordeel, dat ik de tranen die weken opgesloten leken kon laten stromen, en stromen deden ze... Daardoor voel ik me vandaag weer wat opgewassen tegen alles. Ik denk dat ik binnen enkele uren verder ga werken aan het schilderij (dat je in de linkerkolom ziet). Maar vooral ga ik op tijd rusten vandaag. Ik ben gisteren tot het besef gekomen dat wat bijna vier weken geleden gebeurd is, nog op een andere manier een hypotheek legt op mijn leven iedere dag. Dat besef is uitgesproken zodat het vergif dat wat waarde heeft in mijn leven niet ook aantast en vernietigt...
Vandaag zit er een soort verdoving om me heen die zelfs door een telefoontje niet afgebroken kon worden blijkbaar. Nog iets anders van waarneming is mijn spreken, net zulke gebroken woorden, verhakkelde zinnen. Uit een wezen als een vaas die in duizend stukjes brak en waarvan de scherven gelijmd werden, bij iedere tikje in nog meer scherven zal vallen. Ik stamel en kan geen woord fatsoenlijk vormen, ze dansen in mijn hoofd en komen in horten en stoten, hakkelend, in stukjes gebroken. Ik hoor mezelf praten en voel de blokkering in mijn hersenen om ze netjes in een zin te gieten, me net zo helder en vlot mijn gedachten te horen uiten dan andere keren. Het kan niet, lukt niet. De gedachten floepen aan en uit, ik heb geen tijd genoeg om ze te vatten.
Een soort emotionele shock die ik me zelfs niet kan herinneren de afgelopen tien jaar gehad te hebben. Zelfs niet na wat met mijn kinderen gebeurde, ik voelde me toen minder verbrijzeld dan nu, en het was toen zo erg... toch voelt dit zo mogelijk nog immenser. Geraakt in het wezen dat ik ben. De bescherming die was, is niet meer, voelt opnieuw als een egel zonder stekels, een schildpad zonder schild, een slak zonder huisje, een uiterst gevoelig zenuwstelsel zonder filter waarin flink getrapt werd....en nog en nog. Misschien door het onverwachte... door dat wat verborgen zat achter de schijnbaarheid... een monster dat groeide en groeide tot het mij verslond. Hij, de psychiater die ik na jaren begon te vertrouwen.
Om verschillende redenen is de trap die mijn hulpverlener mij verkocht bijna vier weken geleden van een vierdubbel zo groot kaliber... omdat hij hoorde te weten wat hij deed of naliet te doen... het was niet van buiten dat er geslagen werd... maar van binnen, heel erg en diep. Zwaar, zeer zwaar geschonden vertrouwen... een man met een dubbele agenda en meer dan één gezicht. En alsof dat nog niet volstond... werd er nagetrapt, niet één, niet twee maar drie keer... tijdens mijn radeloze telefoontjes en in een mail die hij me nog bij wijze van natrap meende te moeten sturen. Poort terug dicht... de verdoving dreigt doorbroken te worden.
De verdoving beschermt. Moet me nu beschermen. Het voelt comfortabel. Zo red ik het wel. Straks komt mijn jongste thuis en wat wij gisteren hebben gezegd tegen elkaar, was goed. Ze was al gaan slapen en ik heb uitgelegd. De tranen hield ik niet meer binnen. Het was goed. Wij willen elkaar ontzien en dat is niet goed. Niet zoals het gisteren ging. Je mag niet alles voor jezelf houden. Zeker niet wanneer wij het van mekaar zo erg aanvoelen. Dat ene gevoel is me ook ontnomen... dat ik ondanks alles er voor haar steeds kon zijn...
Zo ver was ik vanmorgen heen dat ik het telefoontje waar ik gisteren om vroeg en vandaag ontving, niet eens meer hoefde. Toen het kwam, voelde ik weerstand, misschien omdat de verdoving dan zou breken? Ze brak niet. En ook al voel ik me nog net als voor dat telefoontje, ik zal het later wél voelen en er dankbaar om zijn... wetend dat er mensen achter me staan die weten waar ik in zit en hoe het is. Het telefoontje, de antwoorden op mijn vragen die daarin beantwoord werden, prentte ik in mijn brein zodat wanneer het opnieuw nodig is ik weet wat ik kan doen, mag doen, niet meer zo angstig hoef te zijn opnieuw 'afgestraft' en 'vergooid' te worden. Iemand staat achter me, dat zal ik in mijn brein prenten want ik voel even niets meer. Ik leerde omgaan met wat mij gegeven is, dit is een techniek, omdat ik het ken (niet de verdoving maar het in mijn brein prenten van woorden die er gesproken worden, de verdoving is iets dat spontaan optreedt bij zware trauma). Ik prent wat mensen zeggen op momenten dat mijn gevoel het laat afweten, in mijn brein. Later als ik opnieuw voelen kan, zit het in mijn herinnering en zal ik het uitgestelde gevoel van warmte, meevoelen en steunen ook voelen. Nu niet.
Ik onthou dat ik niet alleen sta en dat ik mijn verdriet en pijn niet mag of moet onderstoppen, wegduwen, verdringen, ik weet dat het me ziek maakt, dat is in het verleden al gebleken. De mond is me stelselmatig gesnoerd... op heel wat manieren... ook nu... en erger nog... door de psychiater die me bijna negen jaar behandelde (al blijkt uit steeds meer dat het absoluut géén 'goede' behandeling was. Hoe hij zich er tenslotte van afmaakte, sloeg alles). Weet niet of hij dàt OOK aan zijn collega heeft verteld. Mij doodzwijgen en boven mijn hoofd allerlei beslissen, me lozen per mail... allemaal zaken waar hij me psychisch mee vermoordde. Hij wist dat... en toch heeft hij op een lelijke en wrede manier in mij en de negen jaar behandeling huisgehouden. De bewering in zijn laatste mail waarin hij me nog een trap nageeft, dat hij me toch tot het laatste hielp, is in die zin weerzinwekkend. weer-zin-wekkend... en dat hij loog tegen zijn eigen collega en mij... bah... rotkereltje.
Ik probeerde voor het eerst de afgelopen weken iets te eten in de ochtend, ik kan het beter zo laten, tenzij een stuk droog brood, iets anders maakt me nog steeds misselijk. Het lukt me pas tegen de avond iets binnen te krijgen. Ik hou mijn energie min of meer op peil door enkele noten te eten en soms een stuk fruit.
Ben doodop maar voel me wel getroost door allerlei berichtjes en dat ene telefoontje. Ik maak niet meer dezelfde fout zoals gisteren en ga binnen een half uurtje rusten zodat ik straks niet opnieuw instort zoals gisteren, ben ik hopelijk terug fit voor het avondmaal. Het schilderij zal nog moeten wachten. Zoals steeds na een emotionele crash ben ik zo moe dat ik er ziek van voel en bijna niet meer op mijn benen kan staan. Nog een half uurtje schrijven en dan platte rust. Voor ik het avondmaal ga bereiden, neem ik een warme douche (zelfs die hielp gisteren niet) en een biertje bij het koken, dan lukt het me vast wel. Ik heb terug een beetje moed gevat en weet nu ook dat ik niet meer angstig hoef te zijn waarvoor ik gisteren wel angstig was... Dat wat mij neersloeg, heeft een nieuwe angst gecreëerd en niet eens een waanzinnige of irreële angst... omdat het werkelijk gebeurd is... het vertrouwen dat ik had in mijn psychiater is me duur komen te staan... in die zin dat ik méér in zijn oprechtheid en bekwaamheid geloofde dan hij waard was. Het is alsof ik na een ongeval beduusd terug recht probeerde krabbelen en er op dat moment iemand een zeer gemene klap uitdeelde met een roeispaan van een boot... en nog een en nog een.... tot ik voor dood achterbleef... mijn psychiater die me tot 27 september 2011 behandelde (?) en me die dag als vies afval 'loosde'.
451. dikke pluim :-)
Ik vertoonde in die laatste mail op mijn beurt een staaltje 'narcistische woede' woehaa wat denkt die puber wel?
) 
