Berichten van 1 januari 2011 tot 31 december 2011

Eindelijk nog eens een vredige, deugddoende nachtrust, zonder akelige dromen, zonder onrust, zonder dat verscheurende gevoel bij het ontwaken, zonder de donkere, zware massa die me meteen bij het eerste besef dat ik wakker ben, verplettert. Waar gaan we dat schrijven. Verder wil ik niet stilstaan bij de vermoedelijke oorzaak van die rust. Ik moet nog energie overhouden voor het komende gesprek.

Vreemd is het wel hoe ik gisteren een doos met kaartjes tegenkwam die ik al vergeten was, zo lang heb ik ze niet meer gebruikt. Ze zijn destijds opgeborgen toen hier in huis een dragonder alles onderste boven wilde. Om te voorkomen dat er zaken werden ontvreemd, beschadigd of bevuild. Ik trok een willekeurig kaartje en wat stond er? 'moed voor de volgende stap'... Dat vond ik wel erg toepasselijk. Ik weet dat ik die moed meer dan nodig zal hebben... te vaak ben ik de mond gesnoerd als ik voor mezelf wilde opkomen. Ook één keer bij mijn psychiater toen hij een duidelijke overtreding begin en ook al is er daarna over gepraat, op momenten als deze voel je toch de angst voor herhaling weer opduiken. Alleen al eraan denken, trekt mijn hele wezen weer de angstaanjagende smurrie in.

Ik merk dat de hele boel weer is verworden tot een chaos. Ik probeerde het te vertellen maar heb alles opnieuw gewist omdat het allemaal door elkaar heen loopt.
Ik wist ook wel dat ik me niet de hele tijd bevrijd en opgelucht zou voelen. Dat ook de pijnlijke, nare zaken tevoorschijn zouden komen... dat gevoel dat mijn psychiater me ergens in heeft willen luizen... de akelige adder onder het gras onder zijn ogenschijnlijke bezorgdheid...
Probeerde hij me met mooi klinkende woorden af te leiden?
Ik geloof niet in een bekwaam psychiater, dat klinkt alsof dat nooit kan veranderen. Ik geloof wel in een psychiater die bekwaam kan zijn en in die zin ook kan werken maar die mogelijk die bekwaamheid (tijdelijk) verloor of verliest. Of moet ik het noemen dat een bekwaam psychiater er rekening mee houdt dat hij ook fouten kan maken...? Ook een psychiater kan steken laten vallen, ook een psychiater kan verglijden in een toestand die hemzelf en zijn bekwaam handelen of zijn alertheid in slaap sust. Ik vind het niet kunnen dat ik daarvoor ook verantwoordelijk moet gesteld zou worden... Of dat ik me -wat ik nog erger vond- me er maar bij moest neerleggen, bij die slaaptoestand van hem... of even erg moest geloven dat dit volstond...????

Wanneer hij dit laatste jaar bekwaam was geweest en net zo bekwaam en wijs een voorstel had gedaan, wat mij verder zou kunnen helpen, had aangekaart en besproken dan zou dit alles niet zo'n trauma zijn... dan zou mogelijk die bijna negen jaar bij hem toch nog een mooie afronding hebben kunnen krijgen, nu niet... nu werd het een nieuw trauma.

Ik bracht gisteren enkele boeken mee uit de bib. Eén ervan heb ik gisteren al half uitgelezen. Dat boek gaf erkenning en dus ook troost.
Neen... ik voel me niet zo goed. De dag boezemt me angst in... omdat de deze dag deel werd van een nieuwe nachtmerrie... want zelf wanneer ik een verandering van psychiater (iets waar ik al een hele tijd over nadacht en het enige wat mij tegenhield tot ik dit de voorbije weken werkelijk op papier zette, was mijn loyaliteit naar mijn psychiater, dat gevoel van dit eerst te moeten bespreken met hem, dat was toch het meest eerlijke?) Nu heeft hij dit alles gesaboteerd. Als hij me niet op deze manier geloosd had dan had dit kunnen besproken worden, dan had deze overgang ook niet zo bruusk moeten plaatsvinden en zou het vertrouwen niet in die mate geschonden zijn geweest.  Iets wat jaren kostte. Om hem te vertrouwen. Dat is wat hij heeft gedaan, het vertrouwen verwoest door hoe hij dit alles meende te moeten oplossen 'voor hem' !!!
 
Ik hoor hem in gedachten net zoals een negen maanden geleden zeggen... dat ik nu heus té wantrouwig ben, dat het werkelijk met de beste bedoelingen was... Ook toen ging hij 'duidelijk' in de fout en niet mijn dochter of ik. (hij overtrad zijn eigen regel en schond het vertrouwen)

Zijn beste bedoelingen in deze situatie worden duidelijk door zijn woorden in de mail tegengesproken, tenzij hij bedoelde de beste bedoelingen voor hemzelf. Hoe hij dit oploste of dacht te moeten oplossen, getuigt evenmin van een verantwoord optreden van een behandelend arts... wat hij was maar nooit meer voor mij zal zijn...

Ik ken ook als geen ander de valkuilen als je borderline hebt... ik weet hoe, wanneer anderen falen, ze daar vaak MISBRUIK van maken... en hun eigen falen, hun eigen deel van de verantwoordelijkheid naar jou toe pogen te schuiven want jij bent immers een borderliner en dus té wantrouwig...

Weken geleden vond ik de oude lappenpop terug van een van mijn kinderen... Ik waste ze en waar de vulling eruit dreigde te komen, herstelde ik ze. Een uur geleden drukte ik ze tegen me aan alsof dat me kracht zou geven om vol te houden... na wat mijn psychiater deed, funest voor iemand die bps heeft, namelijk die zonder boeh of bah lozen.

Ik dacht aan dat kleine meisje dat ik met die lappenpop kon blij maken...
Ik wikkelde de herstelde en gewassen pop in een zuivere handdoek... en  neem ze mee... en beloof in stilte ook aan haar (net zoals ik in stilte ook aan die nog thuis is beloofde) dat ik zou blijven vechten om te willen leven... al leidt alles me naar dat andere.
Het spijt me echt zulks te schrijven maar het is niet anders...

Ik maakte het avondmaal... ze vond het lekker... voor haar en mijn oudste  en het lieve kleine meisje leef ik nog, voor niemand anders...

Mijn psychiater deed me nogmaals een das om... alsof er voor hem dàt nog niet genoeg deden..

Ik voel me nog niet in staat dat ene boek te bespreken. Er zit nog te veel in de weg en het schreeuwt nog te erg van binnen.
Bij perioden radeloos en niet meer weten hoe ik het heb... als ik terug naar de engelen-parfums grijp... de essences die ik enkele jaren geleden kocht... en net een boek las over engelen en een jongen die vroeger misbruikt is door een leerkracht...
Ik had die mail nog niet ontvangen van mijn psychiater, dus ik wist nog niet wat me boven het hoofd hing toen ik in dat boek ben beginnen lezen...
Enkele dagen later... sloeg een bom in wat gedurende die negen jaar opgebouwd werd... (ik begrijp daarom nog minder dat dat door degene die de bom gooide, niet begrepen wordt... dat hij daarentegen blijkbaar nog meent dat hij me tot het laatste hielp... )

De voorbije dagen las ik dat boek verder en ik wenste dat ik ook de beschermengelen zo kon voelen als die jongen dat kon want ik hàd en héb nu écht wel beschermengelen nodig.
Toen dacht ik plots aan de licht-weisen-flesjes van één van de aartsengelen en een tweede en twee keer kwam ik moeizaam terug uit mijn bed om ze te nemen en te gebruiken, om me te beschermen en te helen. Ik heb zelfs het doodsprentje van mijn vader terug onder mijn hoofdkussen gelegd, dat heb ik sinds zijn dood 15 jaar geleden niet meer gedaan... ik vraag hem waar hij ook is om steun als hij me die geven kan.

Ik heb nog enkele andere stappen gezet, een soort van ankers die ik in een gevaarlijke, steile rots sloeg zodat ik wel verder moet en niet kan vallen.

Van een andere behandelaar zoeken, is geen sprake door de bom die in het moeizaam opgebouwde vertrouwen gegooid werd, behoort dat voorlopig en zoals ik me nu voel, nooit meer tot de mogelijkheden.
Hoe kan ik nog een psychiater of andere hulpverlener vertrouwen als die ik zoveel toevertrouwde en vertrouwde in stilte iets 'plande' (hoe lang al?) zonder er ook maar één woord over te zeggen???? En me dit liet weten per mail als een dief in de nacht? Een psychische terreuraanslag . 

In die zin vraag ik me af wie er in feite aan wit-zwart denken doet en overging tot een impulsieve beslissing????

Om toch enigszins positief dit blogje te besluiten, gisteren moest ik ergens naartoe... ik ben drie haltes vroeger afgestapt om één van de andere boeken te bestellen waarvan gisteren melding. Ik dacht toen nog of ik misschien net die ene persoon op straat zou ontmoeten en je raadt het al, wonder boven wonder kwam ik die persoon ook tegen iets wat heel uitzonderlijk is op dat tijdstip op die plaats. In die zin kan je toch wel spreken van dat er inderdaad een beschermengel in de buurt moet zijn.
Vandaar mijn afbeelding... van een beschermengel.

Ik zou opgelucht moeten zijn maar ik ben het niet... omdat het besef dat ondanks wat ik toen scherp heb aangevoeld, ook zo is gebleken. Ik voel me ziek ervan... omdat een gevoel dat je er opnieuw ingeluisd bent, niet écht iets is om je opgelucht te voelen, wel?
Hoe gemakkelijk is het om hun eigen falen onder te brengen in een zogenaamd wantrouwen van een cliënte.... ? Het wantrouwen van de cliënte, zo is gebleken was niet onterecht.
Toen ik vanmorgen een en ander de revue liet passeren... is het meer dan duidelijk wie hier 'ziek' gehandeld heeft. Mijn psychiater is niet alleen laf geweest wat de 'afhandeling' van 'zijn' miskleun betreft maar ook de hele periode die daaraan vooraf is gegaan. Ik kan hier verder niet over uitweiden. Nog niet. De braakneigingen worden er alleen maar erger van.
Het is onrecht... een onrecht dat zeer zware gevolgen heeft... het hele afgelopen jaar en met een bijna moorddadige klap vorige week toen mijn psychiater als een dief in de nacht degene die het slachtoffer werd van zijn vergissing, dumpte. Ik slaap sindsdien ondanks de medicatie amper en eten geeft me vaak braakneigingen.

Nu komt het er op aan het geloof in mezelf terug te herstellen en op te bouwen wat zulke ernstige klappen gekregen heeft dat er bitter weinig of zelfs niets van overbleef na 'zijn' behandeling.
Ik moet er terug in geloven dàt ik mezelf zàl kunnen duidelijk maken en vooral dàt ik geloofd word én ernstig genomen...
Immers net door die gruwelijke werkwijze van mijn psychiater en vervolgens ook nog mijn vragen naar het wààrom afschilderen als een soort ziekelijke reactie van iemand met bps???? Hoe wreed kan je zijn? Wreed... want hij die zonder voorgaande me voor een voldongen feit stelde, en nog wel per mail, liet ook weten dat ik hem niet meer mocht contacteren, dat ik de crisisopvang dan maar moest bellen...
Mocht ik hetzelfde zeggen toen hij me ondanks mijn verzoek me met rust te laten toch nog mailde waarin hij me probeert nog een schop achterna te geven...?
Ik heb het goed gevoeld... hij was niet erg empatisch en zeker niet intelligent op het gebied van introspectie... laf,... want dat waar hij de oorzaak van is mijn richting uitschuiven, of dat toch proberen, kan je moeilijk dapper noemen, wel?
En dan ook nog zorgen dat hij er als dé geweldige psychiater uitkomt... doordat hij ook nog stiekem gaat overleggen met een collega, zodat hij vooral goed kan uitsmeren hoe begaan hij wel met me is???? Zou hij gesproken hebben over zijn stommiteit? Over zijn uitschuiver? De hypocriet.