Archief

Donderdag 2 oktober 2014

engelen

Een gedicht van Willem de Merode 1887-1939

Engelen I

Zó gezwind kan nooit een vogel vliegen,
Als hij stort door alle heemlen heen.
Maar hij voelt zijn vallen als een wiegen
En de sferen rimpelen alleen.

En het is in 't weerlichtsnel verschijnen
Van de dingen, of hij stille stond.
Even glanzen zij en zij verdwijnen,
Als de glimlach om zijn zachte mond.

En de werelden, die langs hem rollen,
(Duizendvoude flonkering verschiet)
Zijn hem, of een kind gekleurde bollen
Regenbogend ving en vallen liet.

En der aarde wrevele versmachten
Kwelt hem nooit met schendend ongeduld,
Want hij kán niet wensen en verwachten.
En zijn wezen is van God vervuld.

De overgave (1914 - 1918)

schrijver

Geschreven door Dora om 22:10 Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 september 2014

zingen

Een gedicht van Nico van Suchtelen 1878-1949

Ik dacht dat ik niet zingen kon dan blijde?

Ik dacht dat ik niet zingen kon dan blijde?
Maar ruist de zee niet rusteloos haar zang,
Nu zacht en klaar, dan war en wild en bang,
Anders in stil, anders in stormgetijde?

Zo glanzenrijk als wisseltintge zijde,
Dan armlijk grauw en wedrom, voor hoelang?
Eén blanke blauwte, en zò wisselt die zang
Die eeuwig 't eeuwig spel zal begeleiden.

O wijde zee en wijdgestrekte stranden,
Hoe waande ik dat mijn ziel, wijl liefdeleeg
En dor als groene landen die verzandden

Mijn leven leek, nu ook voor immer zweeg,
Schoon rustloos als uw almaar branden branden
Diep in mij de eeuwge tijzang zonk of steeg!

De Beweging (1909)

schrijver

Geschreven door Dora om 16:21 Reageer op dit bericht

Maandag 29 september 2014

herfstwee

Een gedicht van René de Clercq 1877-1932

Herfstwee.

In reke,
langs de beke,
en lijk bijeengevlucht,
vol schamelheid en schaamte,
geraamte bij geraamte,
de bomen in de schemerlucht.
Hoog rijzen ze in hun rildheid,
die reuzen, bronzig-bruin,
en steken, vol gestildheid,
lijk stommen, kruin bij kruin.
Hun brede voeten
duiken ze in het boordevolle bed
der beeweggaande wateren, die met
een lage zang hun hoge smert verzoeten.
Grauw omendomme ligt de wee
die 's zomers groenegroeiend deinde,
en zong gelijk een zachte zee,
geluidloos in een weedom zonder einde.

Geen kalfjes rond een luie koe
die hippewippend huppelen.
Geen koeien kerft een wilgeroe
tot wissen en tot knuppelen.
Allenig ligt het gras nu, moe
en tenden tot bestervens toe,
vol dikke, matte druppelen.
En lijze, onhoorbaar haast,
doch zichtbaar aan den drijf der avonddomen,
blaast
een dodenadem nog een loverke uit de bomen,
rolt het, glazig-nat en ners,
alover 't streuvelende gers,
tot in de biezen die de beek omzomen;
en laat het dan,
gevallen, van
het laagste lis, heel langzaam boven 't water stromen.

Gedichten (1911)

schrijver

Geschreven door Dora om 19:53 Reageer op dit bericht

Zondag 28 september 2014

kroon

Een gedicht van Willem Kloos 1859=1938

Gij zult niet met een kroon op 't hoofd

Gij zult niet met een kroon op 't hoofd in 't Rijk
Der Lettren zitten na uw dood, verdwaasden,
Gij knutslaars ijdlijk, die alleen maar aasden
Om eens te zitten, niet voor 't Volk, te prijk

Voor boeren, die dan zouden zeggen: ‘Kijk,
Dat 's óók een knappe dichter, maar 'k bereik
Er niets van, met mijn dom hoofd, 't zijn verraasden,
Die liever zorgen moesten dat zij kaasden.’

O allen gij, die meent te zijn een dichter,
Maak toch u-zelf een aantal ponden lichter
En weet wel dat de enig-echte kunst slechts daar staat,

Waar zij oprecht fier op haar benen waar staat,
Weet toch dat Uw taal slechts is in m i j n hand veilig,
Wijl zij gestaêg door m i j n stem slechts klinkt heilig.

Verzen (1894)

schrijver

Geschreven door Dora om 22:29 Reageer op dit bericht

Zaterdag 27 september 2014

kind

Een gedicht van Koos Speenhoff 1869-1945

Het kind van de zonde

Ik ben een lichtzinnig persoontje,
Te jong om verstandig te doen.
Ik lach als een ander zou huilen,
Mijn hele fortuin is een zoen.
Mijn naam kan me niemendal schelen,
Omdat ik niet weet wie ik ben.
Ik kan ‘m niet lezen of schrijven,
Want lachen is al wat ik ken.
Ik ben maar een kind van de zonde,
Ik leef voor de glanzende schijn;
Wanneer er geen zonden bestonden,
Dan zou ik een engeltje zijn.

schrijver

Geschreven door Dora om 21:50 Reageer op dit bericht

Vrijdag 26 september 2014

voorbijgangster

Een gedicht van Johan van 't Lindenhout 1893-1916

Voorbijgangster

Een lief gelaat in tere lijnen
Een stille lach om jonge mond:
Zo schreed zij daar; en de eigen stond
Voelde ik een leegte in mij schrijnen.

Zag zij mijn blik bewondrend schijnen?
De lange wimpers zonken blond
Op de ogen; 'k zag haar lach verkwijnen
En voelde schaamte om wat ik schond.

Toen welde in ’t hart een diep verlangen:
Een jong gelaat, dat minnend vleit,
Wenste ik, een hand vol tederheid,
Die mild de mijne hield omvangen,
Een fluist’rend woord, dat troost zou langen
En breken deze eentonigheid. -

Nagelaten verzen (1918)

schrijver

Geschreven door Dora om 21:45 Reageer op dit bericht

Donderdag 25 september 2014

moeder

Een gedicht van J.P. Haasbroek 1812-1896

AAN ENE MOEDER.

Hoe schoon stond de bloemkroon op 't jeugdige hoofd,
Toen 'k u in de Bruidzaal mocht groeten;
Toen waart ge aan de Vreugd en de Schoonheid verloofd;
De Jonkheid bracht hulde aan uw voeten;
De oranjebloem zelfs scheen niet wit bij de glans
Van 't elpenblank voorhoofd, gedekt met haar krans.

Thans buigt zich uw schedel allengskens ter neer;
Uw voorhoofd, met rimplen doorsneden,
Tooit sneeuwwitte bloesem noch elpenbeen meer;
Geen jeugd strooit gebloemt' voor uw schreden.
o Moeder, in wie dus de Schone verdween,
Waar is nu de bloemkroon van gisteren heen?

Maar hoe? Is die bloemkroon gevallen ter aard',
Waarheen mij uw blik schijnt te wijzen?
Ja, 'k zie daar, als bloesem, die viel in de gaard,
Een krans, om zijn schoonheid te prijzen;
Een krans, die maar enkel uit knoppen bestaat,
Waarin zich de wordende Schoonheid verraadt.

Een krans is 't van — kindren, gekweekt met úw bloed,
Dat helder hun wangen doet blozen;
Van kindren, wier oogstraal nu blinkt van úw gloed,
Wier lip is bedekt met úw rozen;
Van kindren, in wie gij, o Moeder! herleeft,
En ons weer úw schoon te bewonderen geeft!

Buk, Moeder! naar de aarde, en vergaar op uw schoot
Het kroost, dat uw voeten omhuppelt;
Dan tooit u de krans, die uw lokken ontschoot,
Met tranen van vreugde bedruppeld.
Cornelia sprak: mijn juwelen zijn hier!
En gij: Zie de bloemen, waar 'k thans mij mee sier!

Winde-kelken (1864)

schrijver

Geschreven door Dora om 21:19 Reageer op dit bericht

Dinsdag 23 september 2014

vervulling

Een gedicht van Aaart van der Leeuw 1876-1931

Vervulling

De moeder schuift het venster op en weent,
De kalme kamer ligt van zon doorspeeld
En, op de rand der stervenssponde, leent
De ziel des doden over tot zijn beeld.

Hij kan niet scheiden, want hij ziet zijn mond
Die, als een sikkel door het koren zwaait,
Oogsten deed zinken, zoet-gerijpt en blond;
Maar nu zijn alle velden afgemaaid.

Bleek rust het voorhoofd, dat rijk bijenhuis,
Waarin gedachten vlogen zwaar-bevracht,
Om ledig uit te gaan, met licht geruis,
Den laatste last te zaamlen vóor de nacht.

Hij ziet zijn hand, en 't lijkt hem of haar greep,
Die zich gekromd had vast om 't klinkend goud,
En kostlijk sap uit alle vruchten neep,
Nu ook, in starre kramp, zíjn vlucht weerhoudt.

De wind beweegt een goudenregentros,
Doorgolft de kamer met oneindigheid,
En maakt het lichaam tot de ijdle dos,
Die graag wordt afgelegd voor slapenstijd;

Dan, gloeiend, voelt de jonge vreemdeling
Hoe 't binnendringend koeltje in kaf verwaait
Wat eens als paarlen om die vingers hing,
Doch dat nu 't ware graan werd uitgezaaid.

En ook dit voorhoofd, als haar geur de roos,
Zijn vroom vermoeden koestrend diep-verhúld,
Die mond, zo veel-begerend en zo broos,
Het beiden liefstbeloofde is hier vervuld.

Een stem roept drangvol met een nieuwe naam,
De tweede wereld breidt haar bloesemgouw
En, luchtig zwevend door 't omrankte raam,
Verliest de schim zich in het wenkend blauw.

Herscheppingen (Van de tweede Wereld)

schrijver

Geschreven door Dora om 21:36 Reageer op dit bericht

Maandag 22 september 2014

schone

Een gedicht van Jacobus Bellamy 1757-1786

De weifelende schone

Waarom zoude ik toch beminnen?
Is de Liefde dan zo zoet?
Doris zal mij niet verwinnen,
Schoon hij zo veel moeite doet!
Schatten heeft hij - maar - zijn schatten
Dan de bronnen onzer vreugd?
Neen! de rijkdom, niet te omvatten,
Is 't bezit der schone deugd!

Waarom zoude ik toch beminnen?
Is de Liefde dan zo zoet?

Hylas zal mij niet verwinnen,
Schoon hij zo veel moeite doet.
Welgevormd en juist van leden
Is hij 't puik der frisse jeugd;
Maar! zijn woeste en losse zeden
Missen 't kenmerk van de deugd!

Waarom zoude ik toch beminnen?
Is de Liefde dan zo zoet?

Daphnis zal mij niet verwinnen,
Schoon hij zo veel moeite doet!
Daphnis is zo braaf als schrander....!
Dit is immers 't merk der deugd? -
Hij heeft, boven menig ander,
Grijze wijsheid in zijn jeugd!

Ach! indien ik kon beminnen!....
Mooglijk is de Liefde zoet!
Daphnis zou mij wel verwinnen,
Want hij heeft een eêl gemoed.
Daphnis, ja! ik moet u achten....
Zacht! - zo dit eens liefde waar?....
Neen! dit moet hij nimmer wachten!
'k Min hem niet - ik acht hem maar!

Gezangen mijner jeugd (1782)

schrijver

Geschreven door Dora om 22:05 Reageer op dit bericht

Zondag 21 september 2014

roosje

Een gedicht van J.P. Heije 1809-1876

Geen roosje zonder doornen.

Een roos, die zonder doornen bloeit,
Waar mag ze zijn te vinden?
'k Vrees, dat ze in weinig hoven groeit;
Je zoekt vergeefs, me-vrinden!

En of ze ook al te vinden waar',
Ligt dat ze u zou mishagen;
Het hoort nu eenmaal bij elkaar,
Dat roosjes Doornen dragen.

Wat leed in lust, wat lust in leed,
Zo is ons aardse leven;
En als het ons geen goed en deed,
't Ware ànders ons gegeven.

Dies neemt de roosjes, als ze zijn;
Het leven met zijn nukken;
En doet het soms een beetje pijn....
Het leer' voorzichtig plukken.

schrijver

Geschreven door Dora om 19:50 Reageer op dit bericht

Archief

Engelen I

Ik dacht dat ik niet zingen kon dan blijde?

Herfstwee.

Gij zult niet met een kroon op 't hoofd

Het kind van de zonde

Voorbijgangster

AAN ENE MOEDER.

Vervulling

De weifelende schone

Geen roosje zonder doornen.

Meer van Altijd in beweging met van alles en nog wat...