Berichten van 1 augustus 2012 tot 31 augustus 2012

Zomaar een versjes uit een poëzie album
Vroeger wist men nog hoe de vork in de steel zat
Maar tegenwoordig ligt bijna alles in dit soort van dingen op z'n gat
Kinderen hebben nog weinig eerbied voor ouders maar ook ouderen!
Zo is er veel in het dagelijks geestelijk onderwijs vergaan!

Wil steeds Uw ouders eeren
Wil naarstig zijn in't leeren
Bij elke goed onderricht
Dan zult gij ondervinden
't Ga voor of tegen winden
't Genot van zulk een plicht!
Je nicht Sientje,
oktober 1953


Er is een vriend van kind'ren
Ver boven zon en maan
Een vriend die nooit verandert
Wiens trouw niet zal vergaan
Die vriend blijft steeds dezelfde
In liefde en gena
Hij zegent gaarne kind'ren,
En slaat hen vriend'lijk ga,
Juffrouw Boon,
oktober 1953


Op den weg door 't aardsche leven
Treft men dikwijls tegenspoed
Op den weg door 's werelds dreven
Groeien doornen voor d'en voet
t' Gaat niet altijd voor den wind,
Houd dit steeds in 't oog mijn kind!
Tante Nee,
oktober 1953

Tusschen beuken tusschen linden
Zult gij steeds een bloempje vinden
Dat U toe roept in 't verdriet
Maatje lief vergeet Zus niet!
Je nicht Zus,
oktober 1953

Een gedicht van Rutger Kopland

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland
uit: Onder het vee,
Van Oorschot, Amsterdam 1966

Een gedicht van Marianne Som, voor mij onbekend maar kwam het tegen...


Als een baken

Op een rots
in de branding
staat een vrouw,
alleen.

De zee is één,
de branding is één,
de rots is één,
de vrouw is één.

Opgelost is haar verlangen
één van twee te zijn.

Eén in zichzelf geworden is zij,
twee in één.

Sterk als de rots,
onafwendbaar als de branding,
groots als de zee.

© Marianne Som
Uit: Een leven lang eeuwigheid, 1998

Een gedicht van Gerrit Achterberg


De dichter is een koe

Gras... en voorbij het grazen
lig ik bij mijn vier poten
mijn ogen te verbazen,
omdat ik nu weer evengrote
monden vol eet zonder te lopen,
terwijl ik straks nog liep te eten,
ik ben het zeker weer vergeten
wat voor een dier ik ben - de sloten
kaatsen mijn beeld wanneer ik drink,
dan kijk ik naar mijn kop, en denk:
hoe komt die koe ondersteboven?
Het hek waartegen ik mij schuur
wordt oud en glad en vettig op den duur.
Voor kikkers en voor kinderen ben ik schuw
en zij voor mij: mijn tong is hen te ruw,
alleen de boer melkt mij zo zalig,
dat ik niet eenmaal denk: wat is hij toch inhalig.
's Nachts, in de mist, droom ik gans onbewust
dat ik een kalfje ben, dat bij de moeder rust.

© Gerrit Achterberg
Uit: Eiland der ziel
Opgenomen in Verzamelde gedichten
Querido Amsterdam 1963

Een gedicht van julius dreyfsandt zu schlamm

In de schemering

soms voelt ruimte
aan als leegstand
en zie ik ieder ander
niet meer als verwant

verblijf dan in de stoet
van zwijgende ogen
schuifelend meegezogen

en waar de richting
er niet meer toe doet

het duidt op dwalen
in stuurloos denken
ik even niets meer
in woorden kan vertalen
waarbij gevoelens ook
nog eens onduidelijk wenken

in deze schemering
is men des te meer
de geboren eenling

zo de mens eigen
keer op keer

Een gedicht van Willem Kloos 1859-1938

O ik zie de mooiheid...

O ik zie de mooiheid van
al alle dingen

Drìngende òp in mijn arm
mens brein
zijn

Mens wil ik voor alles, alles
mens zijn.

Het lezen en bekijken van poëzie
Geeft je geen fantasie maar een blik op de werkelijkheid

Dichters

 

Vele dichters

Maakte de letteren op

Toen stond de wereld nog niet zo op z’n kop

Er was vreugde en liefde

Het leven was vergenoegd en een genot

Als ze vandaag zouden terugkeren

Dan zouden ze zich lelijk aan deze wereld bezeren

Er valt geen regel meer te schrijven

Want allen op de aarde zijn oude mannen en wijven

De jeugd zijn ze in de zonde verloren

Het nieuwe kon hen niet bekoren

Men hoeft nu niet te morren

Want ze hebben de tijd met

hun rampzalig gedoe verloren

 

 

Als mensen ziet lijden door hevige pijnen...

Krom

 

Krom liggen van de pijn

In het hoofd of in het lichaam

Je voelt alles samentrekken

Het leven is even een hel

Wat frisse lucht...

Wat een toevoer van zuurstof geeft

Het leven is dan nog wel geen feest

Maar de hevigheid is voorbij

Dan ben je na een ernstige pijn

Weer ontzettend blij

Je bent niet meer gebonden

Maar je kan weer vrij

Opstaan en verder met het

dagelijks leven gaan

 

 

Een hartenkreet van J. Quekel

Over adequaat

Toen werd hij kwaad,
Maar was dat adequaat?
Als je wilt reageren,
Moet je je realiseren,
Waarover het gaat.

Anders maak je onderhand
Van een mug een olifant.

Een gedachte over de hitte

Hitte

 

De hitte is brandend

De zon is als een vuurbal

Alleen geeft het nog geen knal

Het onweer kan naderen

Maar voorlopig zijn de aderen

Vol van heet bloed

Het zweet druipt van de toet

Oh…wat is de zomer zoet

Of hadden we zoiets niet in gedachte

Dan moeten we nu weer

Op koeler weer wachten

Een glaasje water is het advies

Maar op den duur smaakt

het ook niet meer

Morgen is het misschien beter

Hopelijk wordt het dan niet meer heter!

Want een mens z’n lamp zou

er van uit kunnen gaan

En dat heeft dan de hitte gedaan!

Een hartenkreet van J. Quekel

Over pannenkoeken.

In mijn collectie kookboeken
Was ik pannenkoeken aan het zoeken.
Ik vond er over melk en meel
En weet ik nogal niet veel
En over ronde hoeken.

Wat ik niet vond,
hoe krijg je die pannekoek rond.

Zomaar een gedicht in de ochtend

Ochtend

 

Een grijze ochtend

Geen vrolijk schijnende zon

Ja, zo was het toen de ochtend begon

We leven zo graag met de zon

Maar de zon kan zo warm zijn

En laten voelen dat we eigenlijk arm zijn

Zonder zon kan er niets groeien

Maar zonder regen kan er niets bloeien

De bloemen staan vrolijk kleurend in de tuin

De ochtend begon toch best wel fijn!

Dan heeft een men geen last van chagrijn

Maar voelt het weer als een zwoele mantel

De vogels zijn vrolijk en bewegen zich dartel

Je hoort ze hun ochtendlied fluiten

Komen jullie ook naar buiten?

Dit is de tijd van ochtendstond heeft goud in de mond

Zo draait het leven van dag tot dag maar rond!

 

Zomaar wat geschreven naar aanleiding van hier en daar wat te lezen...

Mooie

 

Een mooie zomerdag

Een fijne temperatuur

Je geniet dan ieder uur

Je hebt geen last van

zomerdepressie

Zon of regen je kunt overal tegen

Behalve als het een hitte van

Vijf en veertig graden is

Dan gaat het toch met een mens mis

De bloeddruk gaat stijgen

Je loopt als een paard te hijgen

En je hangt je harp aan de twijgen

Nee, een zomerdepressie

krijg je niet allen van somber weer

Want de hitte maakt ook wel zo’n sfeer

Van er niet meer tegen kunnen

Ja, ieder ontvangt het zoals het wordt gegeven

Toch hebben alle mensen vaak op het weer wat tegen

Een mens zit niet verlegen om extra zon of regen

Een mens wil dat alles gaat zo als de mens het wil

Gelukkig heeft niemand vat op het weer

En zo gaan we weer op naar de herfst

Dan is het vaak dat een mens aan een depressie sterft

Omdat de donkere dagen er weer gaan aan komen

Ja, het leven geeft aan niemand speciale dromen

We kunnen aan niets ontkomen

We leggen de weg af die we moeten gaan

Met de zon of met de maan
Met goed of slecht weer

Het alles is in handen van de Heer!

Een hartenkreet van J. Quekel

Over koopzuchtig.

Voel je je al blij,
Hangt er iets voor je bij?
Want je vorige koop
Is al naar de sloop
Of naar de kringloop.

We moeten leren
Iets iets langer te waarderen.

Een gedicht in de zomer

Vogel

 

Een vogel in de zomer

Hij komt en zoekt wat voer

Er zijn veel zonnepitten

De vrouw des huizes zit niet te pitten

Maar zij zit in haar tuin neder

Want het is zulk heerlijk weder

Niet te warm en niet te koud

De vogel komt en is niet voor haar benauwd

Hij zoekt dicht bij haar benen

Dribbelt wat heen en weer

Dan vliegt hij naar boven weer

Waar hij de zonnepitten gaat nuttigen

Daarna vliegt hij op een stoel

Zij kijkt dan in dat verrukkelijke

pimpelmezensmoel

Wat een zomer zo in je eigen tuin

Je hoeft je nooit te vervelen

Je hoort de vogels lustig kwelen

Zij scherpen hun kelen

Dat is genieten van zo’n aparte weelde

Die de natuur ons heeft geschonken

Zodat wij naar dat kleine

vogelvolk kunnen lonken

Een hartenkreet van Elisabeth Langen

Vrij

Ik
jij
wij
hij
zij

scheiding

vrij

Ik hou van het leven!
jij ook?
Wij toch allemal!
Hij ook
Zij zeker

En vrijheid is gewoon het beste leven!

Een hartenkreet van Han Messie

LUCHTSTROMEN

Door de pijnbomen
waait zachte wind vol reislust,
trekt suizend verder,
komt dan weer, blijft steeds dwalen
in de wiegende kruinen.

Witte avonddamp
verspreidt zich, langzaam stijgend,
over het weiland:
hoge bomen verijlen,
zijn vage spookgedaantes.

Op de brede berm
staat een dichte rij beuken
met kromme stammen;
je ziet nog altijd de wind,
die hen als jonge boompjes duwde.

Nieuwe adem sluipt
over varens, zoent bomen,
verlicht heel het bos;
de pas vergane regen
stijgt geurend, verijlt glanzend.

Een hartenkreet van Hans Uding
--------------------------------------
Iedereen kent of heeft verdriet maar als je het ziet
dan leef je mee in zulk verdriet
-----------------------------------------------------------

ALS DICHTER ZIT IK ER NU MEE

Als dichter zit ik er nu mee
vertaal dit verdriet maar weer in woorden
ik stond versteld in veel akkoorden
hoe is het mogelijk, deze reactie van een kind

zelf weet ik heel goed,niet altijd wie goed doet
ook heel veel goed ontmoet
maar hier ben ik erg van geschrokken
dit zal veel woorden aan mijn brein ontlokken

ja, lieve vriend, al van jonge leeftijd aan
wist zij het beter, ook de weg, die zij moest gaan
ze dacht ik bouw voor mijzelf een goed bestaan
in mijn leven is verder geen plaats voor jou,
ik kan goed op eigen benen staan

jij hebt jouw waarheid en ik die van mij
dat was wat ze steeds weer tegen je zei
dat herinner ik mij nog goed
en ook dat nare woord perceptie
andere waarneming in de geest
kwam iedere keer weer uit haar mond
veel gesprekken heeft ze daarmee afgerond

en nu ben je haar geheel verloren
ook haar man kon haar gedachten niet verstoren
je hebt de moed nu opgegeven
en afscheid genomen in dit leven
dat is erger dan de dood
afronding zal er dus nooit komen
nooit een weerzien op aarde
ze gaf geen liefde, ze zag geen waarde

nu wil ik je heel graag troosten en nabij zijn
maar dat is voor mij heel erg zwaar
je gelooft het niet, maar is echt waar
exact hetzelfde is mij gebeurd
net afgerond, ik wenste onze dochter een gelukkig leven
haar perceptie was ook anders, de Email ging gisteren weg
mijn vrouw en ik zijn erg kapot, dagen in overleg
een kind verliezen zonder sterven is erger dan de dood
er was geen enkele mogelijkheid, die ze ons bood

Een hartenkreet van J. Quekel

Over water lopen.

Alleen als ze je hebben laten dopen,
Kun je later over water lopen.
Ben je getalenteerd
En heb je het eenmaal geleerd,
Kun je er ook op de Spelen voor lopen.

Mij lukt het pas, moet je horen,
als het stevig heeft gevroren.