Archief

O vrouw
in de vlammende brand van Uw haar,
Uw lichaam is zwaar,
Uw lichaam is los,
als een dauwomhangen druiventros,
Uw lichaam is licht
als een bliksemschicht,
Uw lichaam is blank, Uw lichaam is blauw
als de toortsende vlam in een avondschouw;
Uw lichaam is zwoel en zacht en rein
als een donker fluwelen, robijnen wijn.

o vrouw,
Uw ogen zijn vuur in een donker bos
Uw blik laat niet los
en zonder erbarmen!
o vrouw, o Carmen
van lust en verlangen,
Uw armen zijn slangen
en elk gebaar
het sluipend gevaar
van heimlijke drangen,
totdat...
totdat eindelijk zij rusten
als sluimerende lusten
albast blanke banen,
roerloze lianen
waaraan Uw handen dan hangen
als bleke bloemen, geuren zwaar.

De zon....
de zon is een lont,
die steekt in brand
de aarde, het land
de smachtende grond.
0, de zon is Uw mond
en Uw hijgende zucht
is de trillende lucht.
De zon is te heet
't geluk brandt als leed
en bloed gloeit in de wijnen.
O sluit met luiken dicht
met luiken en gordijnen,
alleen Uw ogenlicht
alleen Uw zielebrand
Uw hart, Uw mond, Uw hand,
alleen Uw doorgloeide verschijnen.

O vrouw,
zon in zonnestralen,
Uw lippen zijn bokalen,
bokalen met klank,
die vonken van gloed,
Uw brandende bruisende bloed.
Uw ogen twee zonnen
Uw borsten twee bronnen,
want heel Uw lichaam is drank!

O vrouw,
Gij zijt en zon en sterren en maan,
de open wei, een diepe laan,
Gij zijt een stad in 't middaguur,
Gij zijt vuur. ...
O vrouw
Gij zijt het leven, en 't leven is hijgen,
't leven is stijgen,
't leven is doden,
en wij, wij zijn goden
hoog boven 't land met zijn donker berouw

Parijsche verzen (1923)

Illustratie: 'Lilith' door John Collier (1850-1934)

O, zalige nachten.

O, zalige nachten van huwelijksmin,
Met tranen van weelde bepereld,
Ge zijt het geheime en het enig begin
Der eeuwige liefde op de wereld.
Ge geeft mij iets krachtigs, ge vormt me tot man,
Betoverend maakt ge de gade,
Ik voel me nu meester, ik voel wat ik kan,
Zij voelt zich vol lust en genade.

Wel rein is de zwane, doch reiner is zij
Des nachts in mijne armen gezonken;
Ik ligge zo moedig, zo vast en zo blij
Des nachts aan haar boezem geklonken.
Als dwalende sterren zijn de ogen van haar,
Als sprankels der zonne mijne ogen;
Haar boezem gelijkt aan de rollende baar,
Mijn borst is als 't onweer bewogen.

Nu heb ik de bane des hemels ontdekt,
De bane der zoetste vermaken;
Nu heeft ze de vlamme des levens gewekt,
Die jeugdig en vreugdig zal blaken.
De sluier der kindsheid van ziel en van zin
Is thans in die vlamme verslonden. —
O, zalige nachten van huwelijksmin,
Wie kan uwe weelde verkonden?

Mijn lief is blij

Mijn lief is blij, zij lacht en zingt
En schittert in de zonneschijn;
Als zij zó héél mijn leven zingt
Kan nooit mijn leven lijden zijn.

Ja! zang en lachen duren kort
Als bloemen in de zomerdag;
De zomer sterft, de bloem verdort:
Zo sterft der mensen zang en lach.

Maar nu der zonne gouden val
Vloeit langs gelaat en blinkend kleed,
En zij gaat, zingend of zij zal
Zó eeuwig zingen zonder leed,

Nu voel ik - of 'k mij zelve wieg
In dromen die maar kort bestaan
't Is beter zo 'k mij zelf bedrieg
Dan 't leven droom-loos door te gaan -

Nu voel ik zaal'ge vreugde in mij
Bij 't luistren naar haar lach en zang
Want weet, wát blijve of ga voorbij:
Dát hoor ik héél mijn leven lang.

Onze Eeuw jaargang 1 (1901)

Uitersten

Soms wil men oud zijn vòòr zijn tijd;
Maar wordt het tijd om oud te wezen,
Die fraaie wil slaat om tot vrezen,
En kreeg men liefst nog wat respijt;
Soms is men àl te goed genezen,
En wil nu jong zijn, ná zijn tijd.

Nog eens winterloof en dennenaalden (1904)