Zondag 12 februari 2006

positief pessimisme

Vandaag las ik in een artikel van DM een uitspraak van Michael Pas, verklaard door Jan Bosschaert. Hun definitie van geluk sprak mij zo aan dat ik anderen ook wil laten delen. "Geluk is een soort positief pessimisme" wat er op neer komt dat je niets moet verwachten en dat alles wat je krijgt dan mooi meegenomen is. Wel het klopt met hoe ik het vaak zelf ervaar. Simpelweg komt het neer op tevreden zijn met wat je hebt. Met een beetje gezond zijn en mogen leven heb je toch al héél héél veel reden om gelukkig te zijn. Waarom ons dan telkens laten teneerdrukken door dat knagende gevoel van ontevredenheid en loze verwachtingen die toch meestal niet geven wat ze beloven? Inderdaad ik ga er mijn mantra van maken.

Niets is wat het belooft
verwachtingen zijn gedoemd
om tegen te vallen
want leven is sterven
en geloven is bedrogen worden
Ik geef je dus
het weinige wat ik heb
Ik geef het je
met heel mijn hart
slechts wat ik kan
zoals ik ben
doe ik cadeau
want ik heb slechts
mijn aanwezigheid
mijn schrijfsels en gedachten
ook al zijn het
voor jou goedkope
mooie woorden
ik geef ze vanuit de buik
heel innig en met liefde
alleen voor jou
wil je ze?

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:57 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 8 februari 2006

rood-grijs

Hoe grijs kan een dag zijn? Zo regenachtig als vandaag, met zo\'n vuile lucht, doorheen het duffe verkeer en een neus die dicht zit, zo voelt grijs aan. En toch was er vandaag allerlei aan de hand. Ok, ik geef toe, niets ophefmakend en ... de elektricien is nog niet in zicht en mijn internet nog steeds geblokkeerd. De vergadering was traag. Beslissingen zijn op de lange baan geschoven naar de volgende reünie. De juffrouw aan de overkant was chagrijnig en de man links van mij rook naar bier. Maar zoonlief is geslaagd op de tussentijdse examens, de liefde zegeviert nog altijd en vaders zijn voor hun kleuters belangrijker dan ze zelf vermoeden. Het was dus een goede dag. Geen rode kaart dus!

Geef me even wat roodsel
dan kleur ik je wangen
en je lippen voor één dag
Geef me je kleine hand
dan leid ik je bang
naar het zachte konijn
dat om een streling vraagt
Ik breng je aan het water
bij de eend die kruimels steelt
Kom prinses van mij
geef me je lach en
je felle ogen
geef ongegeneerd me
je wriemelend haar
zot spookje gek ding
stop nu maar want
je knuffelt me dood

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:10 4 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 6 februari 2006

Hoeveel weegt het?

Ze legde de woorden één voor één op de kleine weegschaal. Afwisselend aan de ene dan aan de andere kant. Telkens ging de balans een beetje naar links daarna weer een beetje naar rechts doorbuigen. Onwezenlijk voorzichtig, met een omfloerst geduld bewoog haar hand ongrijpbaar traag. In slow motion voerde ze de beweging uiterst beheerst uit. Zacht vleide ze in stilte om beurten telkens één vel van het stapeltje precies in het midden van het schaaltje neer. In de kamer viel het licht van de late middagzon door het kleine raam net over haar vingers. De spanning bleef adembenemend in de ruimte hangen tussen haar en mij. Ze sprak niet. Ze was ervan overtuigd dat er geen uitleg nodig was. Alles verliep in een waas van intense gelatenheid. Haar gezicht bleef van me weg gekeerd. Wat dacht ze? Hoelang zou het zo verder gaan? Wat was de reden van dit ritueel? Ik keek en durfde deze serene stilte niet te doorbreken. Ze had nog vele woorden op de tafel liggen. Flinterdunne stukjes in alle kleuren. Chinees papier als zuchtjes tussen haar fijne vingers. Er gebeurde verder niets. Toch draaide ze zich plots zonder reden om. Ze keek me strak aan. Haar lippen bewogen tot een vraag: \"Hoeveel weegt liefde?\" vroeg ze, en wandelde, gehuld in gedachten naast me door naar de deur.

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:38 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 januari 2006

Nog even voort breien

Ik heb het nog in me, nog even, dat opdringerig denken van mij. Ook al was de koude avondwandeling, die helemaal niet zo winters aangevoelde, een prima idee, er broedt nog iets dat ongezegd blijft borrelen net onder de oppervlakte. Het niet gezegde, het onbesproken, het ongezien aanwezige leeft hier nog zijn eigen voorslaapleven. Dan zoek ik steun bij hen die het misschien beter weten, de wijzen uit het verleden. Er zijn zoveel denkers geweest maar werd er naar hun antwoord geluisterd? Het is alsof iedereen terug dezelfde weg moet gaan. Een processie van Echternach waar uit domheid steeds een kleine feniks schaamteloos herrijst. Gekende paden worden betreden. De boeken herhalen zichzelf. Er evolueert zo weinig ten goede. Ik wil die fout niet maken en toch stap ik in dezelfde boot en roei me te pletter. Als ik het schrijf wordt het alweer dragelijker. Slechts een kleine lus in het breiwerk van mijn leven.

Geschreven door floreanne om 23:31 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 30 januari 2006

Afgesneden

Geen toegang tot enig netwerk vandaag op het werk! Dat betekende een dag alleen, afgesneden van de collega's in het land. Geen uurtje mails lezen en antwoorden, geen berichtjes en geen teksten doorsturen of ontvangen. Het was afkicken en terug naar af, naar tijden dat er geen computers waren. Even maar een raar gevoel. Heimwee? Een beetje, maar toch hoop ik dat het snel in orde komt. Voorlopig geen nieuwe ethernet kaart dus ... de duiven wachten....
Hier thuis kwam ongewild weer het normale menu binnendrijven: de dagelijkse portie nieuws, moeilijke confrontaties met wrede ongevallen en jonge doden, treinsabottage, malafide praktijken in de bedrijfswereld, terrorisme aan de macht, ... ik krijg het niet meer gevoeld.
Hoe kan ik mijn gedachten recht krijgen met een hunker naar rust als deze wereld altijd gestresst en lijdend verder schrijdt? Ik voel me verward... zorgen om een computer naast het wereldleed... ik versta Van Gogh, soms weet ik het ook niet meer.

Geschreven door floreanne om 21:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 25 januari 2006

Te lang, te laat

Er is altijd hoop. Stilte kan helen. Maar soms is het te lang. Dan kan het te laat zijn voor geduld. En dan toch nog even dit proberen:

Water bouwt zijn brug
klaart het bevroren uit in
veel te lichte lucht

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:19 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 januari 2006

Deadlines

Even maar kom ik. Slechts een fractie van mijn tijd kan ik hier blijven. Ik ben gehaast om te gaan rusten en mijn scherm te laten voor wat het is. Al sinds vanmorgen zit ik er aan. "Dat is niet gezond" zei onze arts, verantwoordelijk voor kwaliteitszorg en gezondheid op het werk. Teveel stappauzes en stretchmomenten heb ik vandaag aan me laten voorbij gaan. De koffie- en middagpauze omwille van te geconcentreerd gemist. De stijve nek, de pijnlijke rechter schouder, de stramme pols, de steek in mijn onderrug... neen, het gaat niet zo goed met hen. Ik moet even vechten met schrijversstress. Een hard gevecht!

Je bent mijn vreugde
en een kwelling
mijn uitdaging
en een straf
Ik heb vandaag
mezelf beloofd
dat als je weer
een stukje verder
af bent
en in deel drie
ter drukker ligt
ik een fles
zal kraken
ja, champagne
van de dure soort!
Jou wil ik
minstens stijlvol
doorspoelen
wie drinkt
dan een glaasje
mee?

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:01 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 18 januari 2006

Twee sprongen en één vraag

Toen maakte mijn geest weer zijn sprong over de grenzen van tijd en ruimte... kilometers. Het kon zonder woorden, te weten en te voelen dat we nabij waren en toch ontzettend eenzaam. Ik wist dat geduld mijn enige sterkte zou zijn. Ik twijfelde aan mijn uithoudingsvermogen. "Hoe hou je vol?" vroeg ik me af ... Ik bleef dit antwoord schuldig dus hield ik de vraag over.
Maar gisteren ontmoette ik de oude vrouw. Ze vroeg of haar leven nog zin had, nu ze niets meer deed of kon, nu ze ziek was en moe. Ik besefte dat zij niet besefte hoe belangrijk ze was voor iedereen in haar omgeving. Ze is een persoon die onbewust, want ze vindt zich zwak en tot last, net sterk getuigt van moed en doorzettingsvermogen. Ze is een groot voorbeeld van levensmoed en confronteert ons 'sterken' met de relativiteit van die schijn. Ik heb het haar verteld en herhaald....ik hoop dat ze het kon horen.

Geschreven door floreanne om 22:36 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 18 januari 2006

De voorhoede

De dagen vliegen in drukte voorbij. We doorkruisen het land met onze beamer en laptop. We verkopen gedreven onze producten, vergaderen en vormen... Vandaag vertelde iemand me dat een vlot lezende tekst geen woorden van méér dan drie lettergrepen bevat en dat onze gemiddelde lezer moet ingeschat worden met een bevattingsvermogen van een dertienjarige. Oeps, ik denk dat dit bij de senioren niet het geval is. Maar er zit toch iets van waarheid in. Teksten mogen niet te lang zijn, beelden niet te traag. Hoe langer hoe minder lees ik teksten met diepgang. Krantenartikels zijn voor vier vijfde vulling en één vijfde inhoud. Het is vaak schrijvelarij zonder meer. Ook al is daar op zich niet echt iets fout mee, soms mis ik toch ook degelijkheid. Van de televisie of de radio hoop ik, als ik dan toch een zeldene keer kijk of luister, op programma's waar men nog iets wil en durft uitdiepen. Waar is de interviewer die zijn gast minstens laat uitpraten in plaats van zijn eigen persoon en kennis in de kijker te plaatsen? Vroeger mocht het wat pedagogisch verantwoord zijn, degelijkheid uitstralen of expliciete waarden meegeven, nu is men daar vies van. Leve de luchtige oppervlakkigheid, vandaag in, morgen out, vluchtige sensatie als een snelle hap. Niet talmen.... het moet hier vooruit gaan, anders en beter...? Ook de langzaam sudderende bouillonsoepen zijn niet meer van deze tijd. Er is geen tijd voor... Nochtans is 'tijd' uiteindelijk het enig waardevolle dat we hier hebben!

Geschreven door floreanne om 22:08 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 januari 2006

Schemerzone

Alles is aangenaam stil. Ik ben graag even alleen. Na een half uurtje komt dan het aangename twighlightzone-effect zich van mij meester maken. De afwas is in de kast, de was hangt te drogen aan de lijn, alle taken van het lijstje zijn afgewerkt. Ik krijg permissie om te dromen. Ik tracht mijn hersenen te klaren. Heel even denk ik dan cynisch, spottend met mezelf, aan vleesbouillon op een sudderend vuur. De rede vraagt haar time-out. Mijn geweten en plichtsgevoel zijn in rust. Iets gaat dan spelen met mijn zinnen. Geef me even die geur terug, met het zonnig licht van oude kleuren en de herinnering. Laat de schrale hoofdpijn wijken voor de lichtvoetige stilte van die lentedag - of was het toch al zomer - aan het water. Of het nu de Noordzee was, het Zwin in Knokke-Zoute, het minnewater van Brugge, de verdoken Zenne in Brussel, de Leie aan haar bron of gewoon de Hasseltse Demer ... jij was er altijd bij... het verlangen naar vrede in mijn hart en de hoop op een gedeelde vreugde. Al die momenten en gevoelens laten zich koesteren in mijn dromen. Ik laat ze daar zo graag, vooral als ze vloeken met de realiteit. En niets zal komen en alles zal zijn en dus .... droom ik maar en vergeet....

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:31 Reageer op dit bericht

Zondag 8 januari 2006

Zingen

Een volle kerk, met blije mensen, verbonden door samen iets simpel maar aangenaam te doen, met de televisie als getuige, met zoveel mensen in de kathedraal, met al die kijkers in België en Nederland ... en dan gewoon zonder enige pretentie ... samen repeteren, zingen, sfeer scheppen, komen tot iets dat mooi en af is... het heeft inderdaad méér dan zomaar 'iets'. Hoe zei de deken het weer, je fundamentele dorst naar geluk en zingeving laven aan vriendschap, aan elkaars blijheid, je hoofd open en rechtop gericht naar het positieve en het goede...'God'... of noem het gelijk je wil. Inderdaad, er zijn zo van die flitsen, van geluksgevoelens, die deugd doen op een zonnige zondagvoormiddag. Koud buiten, een winterzon die scherp staat, een brandend vuur voor de stal en vooral een verzameling warme harten... Bedankt koor, bedankt medezangers, bedankt lieve mensen. Het wijntje en de koffie nadien smaakten ook!

Geschreven door floreanne om 12:49 3 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 5 januari 2006

Nieuwjaar?

Slechts als ik nieuw word, wordt het jaar ook nieuw! Dus is het aan mij te veranderen, goede voornemens te maken en nieuwe doelen te stellen. Gezondheid? Ik meen het zelf ook in de hand te hebben, niet voor honderd procent natuurlijk maar defaitisme helpt ook niet. Dus duikt daar weer de intentie op om meer gezond te eten en te bewegen... fietsen, ja. Straks wordt er weer in de tuin gewerkt, dat is ook altijd meegenomen. En dan ontstressen, ... de hoeveelheid werk en de stress zijn gegeven, opdrachten, dat ligt niet in mijn handen. Te doene taken: ze zijn er. Ik kan alleen nog maar eens pogingen doen goed 'time te managen'. Plannen, kiezen, organiseren, prioriteiten leggen, ....pfff ja, ik zucht al als ik er aan denk. Het is niet mijn sterkste kant. Dus wordt dit een dubbel straf voornemen: zelfbepalender zijn. Duidelijk stellen wat ik wel doe en niet doe, wat ik wil en niet wil, wat haalbaar is voor mij en wat boven mijn grens gaat, wat goed is en wat niet, wat perspectieven biedt en wat niet.... En wat zullen hierbij mijn criteria zijn....(zie daar begint het alweer...) .... wish me luck!

Geschreven door floreanne om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 31 december 2005

Geknipt

Tussen bakker en Delhaize in schiet me soms iets te binnen, zomaar...

Ja,
Ik zoek
al weer
de stukken
die helen
wat geluk doet
rijmen op ons
jij op mij
Ik heel niet
maar lukraak
in stukken
zoek ik
weeral
jou

Floreanne

Geschreven door floreanne om 12:19 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 december 2005

De tweede shift

Kerst en nieuwjaar, de vakantieperiode met twee pieken... voorbereiden eerst, een beetje stressy als er samen gekomen wordt, nadien bekomen en uitrusten. De sneeuw is blijven liggen, een grote bui wordt verwacht. Weerberichten voorspellen ijzel. Zal ik straks nog buiten kunnen? Neen, even niet aan denken. Nu is er buiten niets dat beweegt, alleen de blaadjes van de beukenbomen. Ze ritselen in hun droogte licht beroerd door de ijzige wind. Het is erg stil buiten, zalig stil eigenlijk. Mijn kleine persoonlijke interbellum... Ik kan hier zo van genieten. Niemand die me plots toch weer even nodig heeft, niets dat me dwingt. Dan kan ik gewoon even heerlijk voelen wat mijn lijf me zegt en vraagt. Ik voer me op basissnelheid door de rustige uurtjes en ben in gedachten verbonden met allen die me dierbaar zijn... zelfs zonder woorden.

Zelfs zonder woorden
kan ik je roepen
en ben je hier
geen grenzen
geen ijzel, sneeuw
of lange wegen
die ons tegenhouden
geen onmogelijkheden
hier in mijn fantasie
is alles goed
ben je kort bij mij
één zin, één woord
onnodig, slechts wil
en verlangen
één lijfelijk gevoel
je moet niet komen
ik moet niet komen
we zijn er al

Floreanne

Geschreven door floreanne om 13:58 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 december 2005

Kerstmis 2005

Aan al mijn lieve lezers wens ik een zalig Kerstmis toe. Houd het warm en liefdevol. Koester alle sprankeltjes licht. Zo hoop ik jullie gezond en wel, de volgende dagen terug te vinden.... Ik ga nu ook aan de festiviteiten beginnen.
Heel veel liefs van mij

Geschreven door floreanne om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 december 2005

Een einde

Vanmorgen werd ik tegen elke gewoonte in, een uur vóór de wekker wakker. Mijn hoofd was glashelder, ook tegen elke gewoonte in. Ik koesterde me in het genot nog een uurtje te mogen blijven liggen zonder stress. Daar popte een gedachte in mij op... een korte flits. De herinnering aan voorbije tijden.

Zo werden
alle komma's
punten
Vele vraagtekens
versmolten
tot één
uitroepteken
Talloos herhaalde
uitgesproken en geschreven
zinnen
verengden
in één woord
Spijtig!

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:32 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 18 december 2005

Kleuren

De herfst was kleurrijk, voorbij de laatste schoonheidskuur van een verloren zomer. De winter kondigt zich meer donker aan met zijn te lange eindeloze nachten. Sneeuwzwangere lucht is onheilspellend en muisgrijs. Maar de verwachte sneeuw is ondraaglijk licht en overvloedig wit. Dus droom ik ondanks het cliché van witte kerstdagen om die grijsheid te ontkrachten. Gedachten aan open luchten, vrieskou en heldere landschappen verfrissen dan vermoeide hersenen. Eerst zal ik nog even virussen overwinnen, me wurmen doorheen het decor van hoesters, niezers, kuchers en keelschrapers... nog even geduld en dan is het nieuwjaar. Dan is er hoop op anders en beter. Dan is er weer verlangen. De drang naar ommezwaai, een hernomen poging tot goede bedoelingen en verse voornemens.
Dan is het tijd om te herbronnen en voor nieuwe moed om toch te blijven vechten tegen de leugens die spreken van illusies van liefde en lome windmolens. Mijn dromen laat ik me niet nemen.
Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:59 Reageer op dit bericht

Zondag 11 december 2005

Goede geschenken

Is Kerstmis niet het feest van goede boodschappen en geschenken? Staat het niet voor vrede en nieuwe liefde? En is niet iedereen volop bezig met het indoen van cadeautjes? Dan is de vraag naar 'de kunst van geven' en 'de definitie van een goed geschenk' niet zo bizar dacht ik. Is liefde niet een voortdurend uitwisselen van geschenken? En blijft de grote hamvraag dan niet: wat is de kunst van geven en krijgen?
Het ideale is de ander te geven wat hij in het diepste van zijn hart verlangt. Als je dat weet van elkaar en kan uitwisselen, leven we in het aardsparadijs. Die perfectie is niet van deze wereld. Het is een meerwaarde als je dit benaderen kan en tracht aan wensen te voldoen. Meestal moet iedereen het met veel minder stellen. De echte levenskunst bestaat er dan in zo authentiek mogelijk met heel je hart aan te reiken wat je kan en wat binnen je mogelijkheden ligt, zonder jezelf hoe dan ook geweld aan te doen. Daarnaast mag je hopen dat diegene die krijgt ook open staat voor jouw bedoelingen en ontvankelijk is voor wat hij aangeboden krijgt zonder steeds het gekregen paard in de bek te kijken. Dat de intentie die er achter zit in zijn ware aard kan gezien worden. Als dat niet gebeurt zal de gever snel ontmoedigd raken en zijn geschenkenkast vlug uitgeput. De krijger zal steeds ontevreden blijven.

Geschreven door floreanne om 09:50 Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 december 2005

triviaal of triomf

Is het een ziekte of een zware last. Is het een zegen of een brug der zuchten? Of moet ik blij zijn met dit lot en is het eerder nog een gave? Ik vroeg en vraag het me vooral vandaag weer af. Waarom blijven al die vragen steeds bij mij plakken en waarom schijnen anderen ervan gespaard?
Dan denk ik dat ik in de grond misschien een grafdelver ben, een mol, een luis in de pels van wie nabij komt... Of had ik professor historische kritiek moeten worden, of archivaris, of filosoof. Ik zoek vrienden en vriendinnen, in het beste geval een gezel die samen met mij die vragen niet schuwt en ook een poging wil ondernemen om ze ... neen niet te beantwoorden... maar ze te mogen stellen en er dagelijks geamuseerd op terug te komen, ... gewoon zomaar om er eens ongelooflijk intens over te discussiëren en er nog meer dan dat ongebreideld mee te lachen.
Vandaag was er weer zo één grote vraag, bedoeld voor wie? En tegelijk gesteld aan 'de liefde', als dat al een man zou zijn waar ik onvoorwaardelijk van zou kunnen houden... en ook al besefte hij het niet... Het is slechts die simpele éne vraag: zou jij van mij kunnen of willen houden? Of is dit alweer, gewoon nog altijd, de grote illusie die ons mensen bezig houdt. De zoektocht naar een antwoord waar we tevergeefs energie in blijven steken? Is er uiteindelijk slechts verpakte boosheid, verduisterende wil, onechte gevoelens, onbegrip, ergernis, te grote afstanden, te weinig tijd, een gebrekkig gesprek, de eenzame verlatenheid, te weinig woorden, te lange leegten, te veel vergeten tijden, een zee van heimwee.... Alles begint met die eerste tik, een onooglijke barst in het vertrouwen .... maar wie heeft de moed om in deze wegwerpwereld ook het kapotte ding te behouden en te koesteren?

Geschreven door floreanne om 23:46 2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 1 december 2005

Bezinnen

Retraite en bezinnen.... het klinkt erg retro. Verinnerlijken en herbronnen ... is dat verteerbaarder? Eigenlijk komt het een beetje op hetzelfde neer. Vandaag heeft het me onverwacht deugd gedaan. Luisterend naar wijze en gedreven mensen heb ik oude dingen kunnen herwaarderen en voel ik me een beetje geüpdatet! Waar ik vanmorgen zoveel stress en werkdruk voelde, dubbelzinnige spijt had dat ik - door me in te schrijven voor deze extra vormingsdag - tijd verloor voor mijn zo dringende werk, voel ik me nu wat bevrijd met hernieuwde energie en inzichten klaar voor morgen... dank je Ria en Francis.

De herfst blaast
nog steeds op de hoorn
De prinses voelt
meer dan één erwt hinderen
Het lelijke jonge eendje
traant snikkend na
Ik bid verweesd
alleen in mijn tent
maar misschien
dat ik na morgen
minder schuld voel
en enigszins verlicht
de juiste
keuzes maak

Floreanne

Geschreven door floreanne om 18:43 1 reactie Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Wol en gember