Zondag 18 december 2005

Kleuren

De herfst was kleurrijk, voorbij de laatste schoonheidskuur van een verloren zomer. De winter kondigt zich meer donker aan met zijn te lange eindeloze nachten. Sneeuwzwangere lucht is onheilspellend en muisgrijs. Maar de verwachte sneeuw is ondraaglijk licht en overvloedig wit. Dus droom ik ondanks het cliché van witte kerstdagen om die grijsheid te ontkrachten. Gedachten aan open luchten, vrieskou en heldere landschappen verfrissen dan vermoeide hersenen. Eerst zal ik nog even virussen overwinnen, me wurmen doorheen het decor van hoesters, niezers, kuchers en keelschrapers... nog even geduld en dan is het nieuwjaar. Dan is er hoop op anders en beter. Dan is er weer verlangen. De drang naar ommezwaai, een hernomen poging tot goede bedoelingen en verse voornemens.
Dan is het tijd om te herbronnen en voor nieuwe moed om toch te blijven vechten tegen de leugens die spreken van illusies van liefde en lome windmolens. Mijn dromen laat ik me niet nemen.
Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:59 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 11 december 2005

Goede geschenken

Is Kerstmis niet het feest van goede boodschappen en geschenken? Staat het niet voor vrede en nieuwe liefde? En is niet iedereen volop bezig met het indoen van cadeautjes? Dan is de vraag naar 'de kunst van geven' en 'de definitie van een goed geschenk' niet zo bizar dacht ik. Is liefde niet een voortdurend uitwisselen van geschenken? En blijft de grote hamvraag dan niet: wat is de kunst van geven en krijgen?
Het ideale is de ander te geven wat hij in het diepste van zijn hart verlangt. Als je dat weet van elkaar en kan uitwisselen, leven we in het aardsparadijs. Die perfectie is niet van deze wereld. Het is een meerwaarde als je dit benaderen kan en tracht aan wensen te voldoen. Meestal moet iedereen het met veel minder stellen. De echte levenskunst bestaat er dan in zo authentiek mogelijk met heel je hart aan te reiken wat je kan en wat binnen je mogelijkheden ligt, zonder jezelf hoe dan ook geweld aan te doen. Daarnaast mag je hopen dat diegene die krijgt ook open staat voor jouw bedoelingen en ontvankelijk is voor wat hij aangeboden krijgt zonder steeds het gekregen paard in de bek te kijken. Dat de intentie die er achter zit in zijn ware aard kan gezien worden. Als dat niet gebeurt zal de gever snel ontmoedigd raken en zijn geschenkenkast vlug uitgeput. De krijger zal steeds ontevreden blijven.

Geschreven door floreanne om 09:50 Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 december 2005

triviaal of triomf

Is het een ziekte of een zware last. Is het een zegen of een brug der zuchten? Of moet ik blij zijn met dit lot en is het eerder nog een gave? Ik vroeg en vraag het me vooral vandaag weer af. Waarom blijven al die vragen steeds bij mij plakken en waarom schijnen anderen ervan gespaard?
Dan denk ik dat ik in de grond misschien een grafdelver ben, een mol, een luis in de pels van wie nabij komt... Of had ik professor historische kritiek moeten worden, of archivaris, of filosoof. Ik zoek vrienden en vriendinnen, in het beste geval een gezel die samen met mij die vragen niet schuwt en ook een poging wil ondernemen om ze ... neen niet te beantwoorden... maar ze te mogen stellen en er dagelijks geamuseerd op terug te komen, ... gewoon zomaar om er eens ongelooflijk intens over te discussiëren en er nog meer dan dat ongebreideld mee te lachen.
Vandaag was er weer zo één grote vraag, bedoeld voor wie? En tegelijk gesteld aan 'de liefde', als dat al een man zou zijn waar ik onvoorwaardelijk van zou kunnen houden... en ook al besefte hij het niet... Het is slechts die simpele éne vraag: zou jij van mij kunnen of willen houden? Of is dit alweer, gewoon nog altijd, de grote illusie die ons mensen bezig houdt. De zoektocht naar een antwoord waar we tevergeefs energie in blijven steken? Is er uiteindelijk slechts verpakte boosheid, verduisterende wil, onechte gevoelens, onbegrip, ergernis, te grote afstanden, te weinig tijd, een gebrekkig gesprek, de eenzame verlatenheid, te weinig woorden, te lange leegten, te veel vergeten tijden, een zee van heimwee.... Alles begint met die eerste tik, een onooglijke barst in het vertrouwen .... maar wie heeft de moed om in deze wegwerpwereld ook het kapotte ding te behouden en te koesteren?

Geschreven door floreanne om 23:46 2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 1 december 2005

Bezinnen

Retraite en bezinnen.... het klinkt erg retro. Verinnerlijken en herbronnen ... is dat verteerbaarder? Eigenlijk komt het een beetje op hetzelfde neer. Vandaag heeft het me onverwacht deugd gedaan. Luisterend naar wijze en gedreven mensen heb ik oude dingen kunnen herwaarderen en voel ik me een beetje geüpdatet! Waar ik vanmorgen zoveel stress en werkdruk voelde, dubbelzinnige spijt had dat ik - door me in te schrijven voor deze extra vormingsdag - tijd verloor voor mijn zo dringende werk, voel ik me nu wat bevrijd met hernieuwde energie en inzichten klaar voor morgen... dank je Ria en Francis.

De herfst blaast
nog steeds op de hoorn
De prinses voelt
meer dan één erwt hinderen
Het lelijke jonge eendje
traant snikkend na
Ik bid verweesd
alleen in mijn tent
maar misschien
dat ik na morgen
minder schuld voel
en enigszins verlicht
de juiste
keuzes maak

Floreanne

Geschreven door floreanne om 18:43 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 26 november 2005

Wit!

Het heeft me vandaag aangenaam verrast, de plotse winterprik. Mooi oogde alles in de morgen, volmaakt in het wit, maagdelijk als een nieuwe bruid. Om de een of andere neurofysiologische reden verkwikt zo'n sneeuwlandschap mijn hoofd. Er kwam weer een deugdoende herkenning en associaties met verre kinderjaren toen ik door het gras stapte en de vijftien centimeter sneeuw onder mijn inzinkende schoenen voelde knisperen. De fietstocht naar de kapper in de frisse kou en spetterend door de rulle sneeuw deed daar een opwekkend schepje bovenop. Sjaal en handschoenen liggen weer bovenaan de kapstok... De winter komt.

Wie beschrijft

dit helle wit

dat opkikkert

fel prikkelt

op netvlies

en mijn huid

Waar maakt

god toch

dit delikaat

maagdelijk licht

vederschuim

nauwelijks rustend

op tak en twijg

De wereld lijkt

weer onwezenlijk

Ik sta er

verdwaasd bij

Floreanne

Geschreven door floreanne om 19:07 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 22 november 2005

Zingen

We hebben vanavond weer eens mooi gezongen. Wij is het koor waarin ik zing. Het is niet direct groot nieuws tenzij je kan delen in mijn hernieuwd besef van de weldadigheid van zingen voor de gestresste geest. Maar tegelijk en spijtig werd ik vandaag weer geconfronteerd met het duale in het leven. De schoonheid van de muziek en de goed getrainde stemmen stond in contrast met de kille hardheid op andere theaters van het leven. Het verscheurende nieuws van mishandelde baby's, de stijging van HIV besmettingen in België, om nog maar te zwijgen van wat niet in de kranten staat.... Zachtheid en tederheid in woorden naast de botheid van wie blind slechts zichzelve ziet. Het leven kan zo simpel zijn en mooi, toch slagen mensen erin zichzelf of anderen kwellend te lijf te gaan. Waar is die pijn voor nodig? Waarom is en blijft de mens zo dom?

Floreanne

Geschreven door floreanne om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 20 november 2005

antwoorden

Welk antwoord wil je horen
naar waarheid echt verteld
of sterk verbloemd gekunsteld
met valse woorden mooi gesteld

Het kan je hebt voor 't kiezen
zeer nuchter recht door zee
zonder feiten te verliezen

Het is redelijk streng te noemen
het zet alles op een rij
in krasse taal zonder hernoemen
sterk uitgemeten hoogst verstandig
geen speling tussen jou en mij

Het is niet moeilijk dit te spelen
als luchtig theater voor de geest
maar in die bloemen zonder kransen
blijft het wenen in de knop geen feest

Je zal het niet begrijpen
dat kan niet als het voelen is
het is een kitscherig omringen
met valse schoonheid
ontdaan van authentieke gloed

Daar verbergt onzichtbaar zich
achter het muzikaal decor
telkens herhalend in stilte
of luider blijft 't zich overdoen
verborgen verder dan de eerst blik
een grimlach als gras zo groen

Floreanne

Geschreven door floreanne om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 13 november 2005

Verplanten verboden

Ik ben gegrond
geworteld
mijn serre warm
verlicht

Laaf me levend
met fris vocht
zo groei ik in
je arm

Heb mijn bloemen
lief en spreek
ik zal mooi zijn
voor jou

Verpot me niet
probeer me
niet te snoeien
ik zal
bloeien

Bevraag me niet
maar kijk slechts
onbevangen
glans ik
stralend

Floreanne

Geschreven door floreanne om 12:07 Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 november 2005

Laat me maar

Laat me nog even
zoals ik ben
dwing me niet in
knutselwoorden

Roep me heel zachtjes
wacht me nog af
dan kan ik mijn
nest verlaten

Breek me de schaal niet
houd alles heel
scheur niet aan het
cadeaupapier

Floreanne

Geschreven door floreanne om 18:15 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 november 2005

verlaat verlicht

Alweer spert de nacht
zijn diepe zwarte ogen
Hij lokt me naar zich toe
maar ik wil niet horen
blijf maar talmen loom
ben nog niet zo moe
en toch
zoek ik de zoete rust
die onvervulde dromen
ongeremd verlicht
ondraaglijk vrij
ontdaan van alle
last en loze lusten
ik richt me naar de maan
mijn zekerheid in 't nachtelijk uur,
mijn goede vriend
ik kom, nog even
wacht ik
tot hij me misschien
een laatste gevoel leent en
een zacht woordeke
stilletjes toezegt

Floreanne

Geschreven door floreanne om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 november 2005

Allerheiligen

Het roept iets op en het slaat me neer: de herfst, de dood, het verlies van mensen, verdriet om hen die me dierbaar zijn... en een bisschop die preekt over onze heiligen, mensen zoals jij en ik... maar de boodschap van ware liefde schaamteloos mist... Muziek verzacht... slechts soms en toch enkel als je luistert en voelen kan wat bindingen met mensen in de diepte kunnen zijn. Wat een dag! De zon scheen warm over het kerkhof. De bloemen bleven zonder vrieskou fleurig staan. Maar menig hart was al bevroren nog voor de dag aan zichzelf begon....

Jaren heb ik je bezocht
mijn hart alert
intens met jou begaan
Nu spiegelt je graf
in de late middagzon
en gooit een ongeziene hand
aarde, grof zand, donker stof
over deze plek
Dit hart wordt koud
De verre lach verduistert
Enkel mist en nevel
laten hun sluier achter
Zelf de bladeren verkleuren
kreuken zich in het vallen
Ik wil er niet aan wennen
Ik roep in stilte je naam
er zal geen antwoord komen
Ik weet
Ik ween
een laatste?
traan

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:03 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 oktober 2005

Taal

Praten, schrijven, communiceren.... het is allemaal taal. Maar elkaar juist begrijpen is niet evident. Vandaag alweer zoveel woorden gezegd, met de beste bedoelingen, geprobeerd dingen uit te leggen. Maar niet altijd komt de boodschap aan zoals ze gedacht en bedoeld is. Waarom? Wat is de sleutel tot begrip? Wat je precies woordelijk zegt, de inhoud, is één ding. De rationele boodschap is simpel meestal te simpel om de complexe realiteit te dekken. Neen, belangrijker is de emotie er achter, de relationele boodschap op de achtergrond, op het tweede niveau. Maar die moet je willen zien, willen voelen. Je moet durven in het vel van de ander kruipen. Ik geef toe, het is gevaarlijk. Je moet kunnen verliezen. Je moet durven geconfronteerd worden met de afschuwelijke waarheid en dat je een falend persoon bent met hoogst onhebbelijke kwalijke kanten... maar als je daarmee kan leven... als je echt durft aanvaarden dat je infeite maar een onnozel stukje stof en as, zielig mensje, een onooglijk slecht karaktertje bent... dan kan je onbevreesd de ander ook laten zijn wie hij is. Het bevrijdt, het verlicht, het laat je toe heel heel hartelijk te lachen met jezelf... wie lacht er met me mee?

Liefste muze
neem me mee
nog steeds ben ik bereid
een reis met jou te beginnen
neen ze eindigt niet hier
ze begint met deze woorden
maar kan jij dat begrijpen?
kan je beseffen dat het begint
met een kus en een gulle lach
kan je me in je armen drukken
en lachen om onze onhandigheid
kan je onbevreesd zijn
samen rollen door de sneeuw
kan je met mij
helemaal zoals we zijn
met onze kleren aan
met al ons hebben en houden
met schoenen en al
lopen naar de golven
in de zee
alle leed der wereld
aan onze laars lappen
en gillen
en roepen
en hard huilen
tegen de wind in roepen:
ik hou van jou
onnozel wicht
onnozelaar
ik hou van jou...

Floreanne

Geschreven door floreanne om 21:28 4 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 24 oktober 2005

7

Ik hou van het cijfer 7. Het is mijn geboortedatum 7 /7 in het jaar 52 wat nog eens samen 7 is. Het nummer waar ik vroeger mee competitievolleybal speelde was 7. Mijn familienaam bestaat uit zeven letters en ik heb 7 brussen (broers en zus)... zo kan ik nog even doorgaan. Maar wie wordt de 7777 ste bezoeker aan mijn blog?

Geschreven door floreanne om 20:26 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 23 oktober 2005

Strijken

Strijken is een zinnelijke bezigheid. Vanmiddag heb ik het weer mogen ondervinden. De juiste zachte en toch doordachte druk op het ijzer, een rustig ritme aanhoudend en in stilte je concentreren op het gladde stof dat door je handen glijdt. Het zet bij mij de prikkeling van de amygdala in gang en roept creatieve gedachten op. Een zoete kans tot mediteren geeft het terwijl je toch nuttig bezig bent. Het is een werk in verbondenheid met je huisgenoten voor wie je de kleerkast van de komende week opnieuw in orde zet. En dan denk ik weer... wat kan het gewone leven wonderlijk zijn.

Zalig en zinnelijk
gaan samen als ik strijk
Stil droom ik
weg in een ontspannen stilte
Het is genieten
van de zondagse middag
rustig mijmerend
met een open herfstlucht buiten
de verwarming op minimaal binnen
Niets dat me opjaagt
schuif ik heen en weer
intens en ritmisch
Licht drukkend
streel ik
over het hemd
van mijn zoon
waarin hij al
zo mannelijk staat

Floreanne

PS Ondertussen ben ik wat gaan lezen over 'prikkeling' van amygdala en.... blijkbaar heeft strijken geen prikkeling maar eerder een 'ontprikkeling' van mijn amygdala tot gevolg.... bevrijdend alleszins!

Geschreven door floreanne om 17:33 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 oktober 2005

Blij zijn dat ik het druk heb?

De dagen zijn erg druk. Morgen om 5 uur zal ik mijn bed uit moeten en met een valies vol materialen op stap gaan door het land. Geen tijd om mij met 'muzes' bezig te houden... nochtans is er een beetje hoop. Op reis gaan heeft altijd iets van verlangen, vernieuwing en verrassing. Go west... misschien dus dat ik ergens onderweg, op de trein, of ter plaatse, tussen het lesgeven door, op een gepland of onbewaakt moment toch die bijzondere energie vind die graag sprongetjes maakt en mijn hart verblijdt. Met positieve gedachten ben ik al tevreden, met het ontmoeten van de muze nog meer...

Blijdschap, hartevriend
mijn zoet verlangen
mijn heilig warme gedachte
Ik ontmoet je als ik reis
als het rustig wordt
Onderweg met de trein
ben ik met jou verbonden
als ik wegdroom in de beweging
in het uurtje niet aanwezig zijn
Dan kan ik stil ontbolsteren
wegdeemsteren
richting korter bij de zee
want daar kom jij
mijn hart verlichten
dansend opspringen
in mijn ziel en borst
Zalig mijmerdenkend
zoek ik steeds jou

Floreanne

Geschreven door floreanne om 21:38 Reageer op dit bericht

Maandag 17 oktober 2005

Muze

Erato, Beatrice Portinari of ... zijn muzen altijd vrouwelijk? Ik vroeg het me af en dacht, geëmancipeerd als ik was, even van niet, maar twijfelde. Reden dus om het op te zoeken. Wat bleek: de negen oorspronkelijke, antieke muzen waren godinnen die op de berg Olympus woonden... De muzen uit recentere periodes blijken ook van het vrouwelijk geslacht. Alsof vrouwelijke kunstenaars, schrijfsters niet geïnspireerd kunnen worden door de mannelijke uitstraling, erotische schoonheid of intellectuele aantrekkingskracht... Wel ik ga eens op zoek of er in de geschiedenis geen vrouwen waren met mannelijke muzen. Ik laat het je weten als ik ze vind.

Geschreven door floreanne om 23:29 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 oktober 2005

Wederkerigheid?

Te lang gezwegen

kijk ik je aan

Je ogen zien

maar is het

heen en terug

Vertellen ze wel

jouw verhaal

of spiegel ik

mezelf in valse schijn

van wederkerigheid

Ik stel de vragen

en roep om antwoord

Het blijft zo stil

alleen

aan dit papier

verknocht

aan zoete dromen

zo blijf ik

veilig

in ongeblust verlangen

Zo kleurt de wereld

liefelijk rustig

Floreanne

Geschreven door floreanne om 17:15 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2005

Hersenreis

In mijn hoofd

is geen tijd

geen verlies aan kansen

elk moment is volledig aanwezig

Gedachten zijn iets te vluchtig

ideeën intens aandoenlijk

zoals vele vlinders

op zwevende bloesems

En alles leeft
als bewegende vlekken

op gladde schermen

als bonte puzzelstukken

in boeiende kleuren

rusteloos zoekend naar

wat passen kan

en gehelen vormt

Zo ook met hen

die ik ontmoet

is begrijpen een zucht

van vermoed herkennen

en direct bezien

subtiel vervangbaar

door ondoorgrondelijk

verwarrend wazig

en blind in alle hoeken

Dus blijf ik zoeken

Ooit vond ik het als een pad

een geplande weg

een draad naar weten

De kennislijn was lichtend

Ze verandert echter weer

waaiert uit in delta’s

webben van stippellijnen

Het doel wordt minder duidelijk

noch belangrijk

En ik denk alleen

aan stijgen, vliegen,

bevrijd zijn

vertrekken, gaan,

verlichting

Er rest één hoop
een verlangen naar aankomen,

de ultieme tocht,

een reis naar jou

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:19 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 28 september 2005

Noten

De eerste wat stevige herfstwind heeft de notenboom even geschud. De bladeren en de okkernoten lagen er vandaag weelderig onder. Dus ben ik maar aan het rapen gegaan. Omega 3 recht vanuit moeder natuur. De hype! Goed voor de hersenen... Het doet me denken aan mijn kindertijd toen we nog met of zonder zin vis aten op vrijdag. Om te vasten en omdat kinderen daar verstandig van werden... en toen we lepel voor lepel, uit de grote fles, levertraan kokhalzend naar binnen werkten tegen wil en dank omdat het moest, tegen de Engelse ziekte. Mijn moeder had de oorlog meegemaakt dus moesten wij er aan geloven en kregen we ook regelmatig te horen hoe goed we het wel hadden. Als iets niet lekker was of we iets niet konden hebben omdat het te duur was, dan kwam die oorlog altijd als grote dreiging en boeman opduiken. We moesten blij zijn met droge korsten brood want dat was tenminste brood en daar konden wij onder een oorlog alleen van dromen. Ook al hadden we eigenlijk niet veel, wij waren toen al ongelooflijke luxe paardjes in haar ogen. Wat zijn we dan nu vreselijk verwend! Zelfs de omega 3 wordt in pilletjes zonder vieze smaak aangereikt!

Geschreven door floreanne om 23:48 4 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2005

Cliché?

De late schrijfster

drukt haar inkt

op wit papier

De geur van

zerpe zoetigheid

stijgt begeerlijk

naar haar neus

Aan “vroeger” denkt zij

en aan de natte lucht

van muffe klaslokalen

De pen krast

nog kronkelend

woorden van liefde

op de grove rimpels

van het handgeschepte blad

Ik hou van jou

het getaande cliché

Zij glimlacht gegeneerd

Maar kan het dan niet

mijmert ze,
toch warm gevoeld

en rond vermengd zijn

met verre herinneringen

gekoesterd als juwelen

en droge aangeraakte bloemen

Beelden van winters
met blauwe nachten

en gele zomers
aan het water

Niets bijzonders

misschien en toch

Het waren gedachten

aan zalige ogenblikken

samen met hem en haar

toevallig maar
voor altijd

in haar handen bewaard

Floreanne

Geschreven door floreanne om 18:02 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Wol en gember