Cliché?

Op Unesconiveau worden schijnbaar ethische standpunten verstandig ingepakt in speeches met mooie woorden. De welklinkende beloftes worden echter niet gehouden laat staan de nodige maatregelen uitgevoerd...

De banken beloven hoog rendement aan hun beleggers maar bij de uitbetaling zijn de feiten anders...

De nieuwe trams van Brussel ogen futuristisch gestyleerd en menen tegemoet te komen aan onze gehandicapte medemens...

Op de snelweg botsen alweer vrachtwagens en vallen doden en zwaar gewonden...

De winnende renner wordt euforisch gezoend, zijn makkers druipen stil af en zijn al blij met een warme douche...

De vissen beten vandaag amper maar enkele slachtoffers zijn nu toch klaar voor de pan...

Verder gaat met mij alles goed...
En kom ik tot ...


Licht verdoken maar
zacht in mijn gedachten
is het altijd daar
de passionele knuffel
het ongekunsteld
vriendelijk gelaat
een vreugdevol
parmantig lachje
de hoop op
een verlangd weerzien
en bovenal
een liefdesspel
als een gedicht
zonder woorden


Floreanne

Het is alweer donderdag voor ik het goed besef. Het begin van het schooljaar is door de drukte veranderd in het herkenbare leven. Het nazomertje verkracht het normale septembergevoel. Ik snak weer zonder scrupules naar het weekend. Maar daar zitten ook al verschillende activiteiten geagendeerd. En ik denk na over de zin van mijn bezigheden.

Voorbij de late zomer

verdroogden de wensen 

in je ogen ver zwart

Al voel ik verdoezeld

in nieuwe kleuren

het wrikken van de herfst

Onze zomers ze waren niet

alleen onze harten zonnig en warm

Op mijn lippen smeulen nog woorden

steeds stom gepreveld

maar spijtig niet gezegd

In mijn hoofd ruisen ze

als golven van eeuwige liefde

Onze waarheid blijft zo verlangd

stil getuigen van het gehoopte

Alles deemstert pijnlijk weg

de zoete herinneringsfoto's

met zuinig zwoele achtergronden

steeds met velden gebloemd

de zeeën en wilde wolken

Maar eentje blijft er

voor altijd me bij en

innig gekoesterd

zo nauw aan het hart

ik kan het niet laten

de stroom en het bankje

waarop jij en ik zaten

Floreanne

Alleen zijn
is voor mij
massaal genieten
van de stilte
in mijn huis
Heerlijk heerst
ze hier intens
vooral op zondag
Het geeft me
innige ruimte
  Beschouwend bij me zijn,
is zalig zoeken
naar gesprekken met mezelf
Geen muziek
of straatgeluiden
niet iemand die me claimt
slechts rustig tikken
in zacht gemurmel
de klok en 't gasfornuis

Floreanne

Gisteren ontmoette ik twee jeugdvriendinnen en vandaag een vriend die ik al jaren niet meer gezien had. Ik voerde met hen onverwacht drie leuke 'bij-praat-gesprekken'. Vanmorgen deed ik mee met een tombola. Doorgaans laat ik zulke spelletjes aan mij voorbij gaan, maar deze keer voelde ik er mij om de een of andere reden toe aangetrokken en ... ik won een horloge. Wat wil 'de tijd' van mij en waarom val ik net vandaag 'in de prijzen'? Bij het lezen van het  bundeltje poëzie (een meer dan geapprecieerd lief geschenkje van één van de drie 'oude vrienden' ) kreeg ik plots de indruk dat dit alles iets betekent. Heb jij dat ook al eens gehad zo'n gevoel dat ontmoetingen en gebeurtenissen in hun toeval net helemaal niet toevallig zijn....? Wel dit was zoiets, maar de betekenis of de link ontgaat me momenteel. Er is hierdoor wel iets rustigs over me gekomen dat ik nog niet duiden kan.

Speciaal opgedragen aan Labo, een gedicht geïnspireerd door haar gedicht over de wind en de boom... Spijtig dat zowel wind als boom mannelijk zijn, ... ik had in dit geval liever over 'zij' geschreven dan over 'hij'.


De wind is nooit leeg,
steeds in beweging 
leeft hij met volle teugen en
houdt zo doende niets vast
en toch zichzelf in, 
zonder zich ooit in te houden.

De boom is de hoop
op liefde, op leven en kracht
Hij staat stil om naar te kijken
vast te houden en te koesteren
De wind ruist er zachter,
kust de twijgjes zonder schroom

Het verlangen en de hartstocht
gaan dezelfde weg, ze waaien
telkens heen en weer, op en neer,
maar zo leven ze echt
Ze komen en gaan, ongetemd
op zoek naar contact met de bomen

Bij jou komen ze tot rust
en legt mijn hoofd zich
in de takken van je armen
Ik pluk gretig de blaadjes van je gezicht

Ik wens me de sterkte
van deze boom in de wind
en de stevigheid die paden trekt
Ik geef me hoop op veelzijdigheid
zoals die leeft en vorm krijgt dankzij hem
Ik zoek me veilig geborgen
in zijn 'beschermende' takken
zodat ik terug vrij kan ademen

Floreanne

Ik reisde uiterst lijfelijk
naar nieuw en onbekend
vertrok met mijn gevoelens
gericht op jou

Onrustige gedachten bleven
in het hart en eenzaam hier
in mijn land en in mijn huis

Daar kwam een speels en ander leven
het open panorama en
zich ontsluitende toekomst lokte me
vriendelijk of gemaakt?
Ik weet het niet en toch
het lachte in wijdsheid voor me uit

Achter elk huis de hoop op ontdekking
binnenin vond ik jou niet
nog steeds geen deur op een kier
Alle kennis gleed af naar blinden
het inzicht latend aan doven

Hoe teer de kleuren riepen
in planten geel en paars,
de heide, wild, verstomde
en fluisterde jouw naam
slechts voor de schapen
die zonder woorden
getuigden en spraken
met hun intens gemekker:
Waar blijf je?
Waar blijf je?

Ik realiseerde het me helemaal niet vóór ik vertrok maar Schotland bleek een land van wol en gember te zijn. Niet zo gek dus dat ik me er een beetje voelde thuiskomen! Langs de schapen en hun wol kon je niet naast kijken uiteraard. En naast de rijke keuze aan gebakjes en gerechten ook al niet. Muffins en koek voor bij de thee ... gegarandeerd kans op een gembersmaakje! Nu moet mijn maag een beetje afkicken van de rijke ontbijten: de eggs, bacon, sausages, haggis, black pudding, beans, tomatoes, chips, fish, toast... Neen de ales en guiness waren wel zeer goed te smaken en ook de whisky, die er goedkoper is dan de Stella. Niet dat ik overdadig gedronken heb hoor... (want seffens menen sommigen dat ik weer moet gaan biechten) ... maar ik vermeld het maar. Na een rit met de moto kan in de avond zo'n hartige dronk wel zeer deugd doen. Je slaapt dan nog zoeter dan anders!