test
Er verdwijnt tekst van mijn blog zonder dat ik dat wil.... even testen....Moed!
Het vraagt moed Avondliedeken
Het is stil in huis. Zoonlief is gaan werken en komt laat thuis. Om de avond wat zinvol om te krijgen en om de deadlinestress een beetje te milderen ben ik daarnet nog drie uur op mijn bureau gaan schrijven aan mijn boek. Een andere collega, met ook dringend werk voor maandag, verraste mij met zijn aanwezigheid. Mijn zoon mag liefst niet weten dat ik vandaag op mijn 'vrije' zaterdag ben gaan werken want dan wringt hij mijn nek om. Ik sta onder een verplicht-te-ontspannen-regime bij hem. Hij is nogal bezorgd om mijn workaholictrekjes. Ik heb dus gewacht tot hij de deur uit was. En nu ben ik uitzonderlijk hier aan het scherm op een zaterdagavond. Het voelt een beetje doelloos en eenzaam met iedereen zo ver weg. Dan maar mijn blauw vriendje uit de koudste kast gehaald. Hij staat naast me te sprankelen en zingt een avondliedeken in mijn hoofd. Maar echt verheffen doet hij me niet vandaag. Morgen gaan we met ons koor zingen in Brussel. Daar heb ik nu eens wel helemaal zin in. Ook de nevenactiviteiten doen me hopen op een zonnige en aangename dag morgen. Het betekent alleen erg vroeg opstaan, wat ik op zondag meestal niet doe en waar ik vooral in het weekend een hekel aan heb. In de week valt dat beter mee! Zo dat is al te lang en te saai voor de gemiddelde lezer, dus gooi ik er een gewaagd gedachtje tegenaan!Vluchtig of verbonden?
Speciaal opgedragen aan Labo, een gedicht geïnspireerd door haar gedicht over de wind en de boom... Spijtig dat zowel wind als boom mannelijk zijn, ... ik had in dit geval liever over 'zij' geschreven dan over 'hij'.
De wind is nooit leeg,
steeds in beweging
leeft hij met volle teugen en
houdt zo doende niets vast
en toch zichzelf in,
zonder zich ooit in te houden.
De boom is de hoop
op liefde, op leven en kracht
Hij staat stil om naar te kijken
vast te houden en te koesteren
De wind ruist er zachter,
kust de twijgjes zonder schroom
Het verlangen en de hartstocht
gaan dezelfde weg, ze waaien
telkens heen en weer, op en neer,
maar zo leven ze echt
Ze komen en gaan, ongetemd
op zoek naar contact met de bomen
Bij jou komen ze tot rust
en legt mijn hoofd zich
in de takken van je armen
Ik pluk gretig de blaadjes van je gezicht
Ik wens me de sterkte
van deze boom in de wind
en de stevigheid die paden trekt
Ik geef me hoop op veelzijdigheid
zoals die leeft en vorm krijgt dankzij hem
Ik zoek me veilig geborgen
in zijn 'beschermende' takken
zodat ik terug vrij kan ademen
Floreanne
Werk
Voilà, terug aan het werk, met vernieuwde zin en even zo nieuwe deadlines. Alles in mijn bureau was netjes opgekuist toen ik aankwam, nu liggen er alweer te-doen-briefjes en rondslingerend schrijfgerei en moet de vuilbak alweer geledigd... Het is er even inkomen maar ik verschoot van hoe snel de tijd gaat als je geconcentreerd bezig bent. Oeps, we gaan weer vlug verouderen als dat zo zit... gedaan met dromen!Te laat of te vroeg?
Je vroeg me: "Is er iets ?" En ik dacht: "Ja, natuurlijk is er iets." Voortdurend is er iets! Jij bent er, ik ben er en er is de wereld en het leven erop. Maar er is altijd ook zoveel meer ... alles wat niet uitgesproken wordt, dat wat niet gezegd kan worden, nooit verteld is, niet bewaarheid of gelogen is. We zeggen : "Ik hou van je" ... en tegelijk zijn wij meestal ver, soms veel te ver van 'jou' en 'mij' en 'ons'... in een andere wereld ben jij, ben ik of zijn wij druk doende. Het is niet op 'het plein' des levens dat het eigenlijke leven zich afspeelt. Het is tussen de regels dat liefde enigszins bloeit of in het slechtste geval een stille dood sterft! Ik zal bijvoorbeeld merken wanneer je dit zal lezen. Ik zal horen of je het begrijpt. Maar wegen gaan en keren ... en ik ? Ik denk: ik wil en ik kan ... en jij ? Zal jij er zijn? Zal jij begrijpen als ik lach terwijl ik eigenlijk wil wenen?Met woorden nabij
Wie voert het woord Reis
Ik reisde uiterst lijfelijk
naar nieuw en onbekend
vertrok met mijn gevoelens
gericht op jou
Onrustige gedachten bleven
in het hart en eenzaam hier
in mijn land en in mijn huis
Daar kwam een speels en ander leven
het open panorama en
zich ontsluitende toekomst lokte me
vriendelijk of gemaakt?
Ik weet het niet en toch
het lachte in wijdsheid voor me uit
Achter elk huis de hoop op ontdekking
binnenin vond ik jou niet
nog steeds geen deur op een kier
Alle kennis gleed af naar blinden
het inzicht latend aan doven
Hoe teer de kleuren riepen
in planten geel en paars,
de heide, wild, verstomde
en fluisterde jouw naam
slechts voor de schapen
die zonder woorden
getuigden en spraken
met hun intens gemekker:
Waar blijf je?
Waar blijf je?
Het is waar!!!
Wat moest bewezen worden!Cadeautje
Speciaal voor Labo heb ik een cadeautje mee gebracht... De foto die je hiernaast ziet is nog maar een voorsmaakje. De echte is nog in 'ontwikkeling'. Die moet ik nog inpakken en er ook nog een strikje rond doen... en dat vraagt wat computerdeskundigheid. Even geduld dus ... Ik wil hiermee alleen maar zeggen dat ik naast die éne echte ruige Schot, inclusief met rok en al***, die bovendien graag als cadeautje fungeerde (zie later) we heel erg veel vriendelijke Schotten en Schottinnekes tegen gekomen zijn. De plaatselijke bevolking was steeds behulpzaam, open-minded, uitnodigend en spraakzaam over hun land, hun geschiedenis en bezienswaardigheden, hun leven, ... Heel aangenaam dus om er toerist te zijn. Want het leven als toerist kan wel al eens 'moeilijk' en stresserend zijn.... steeds op zoek naar de weg, iets om te eten of te slapen, vervangstukken, benzine, ... In Schotland hebben we steeds bereidwilligheid ontmoet en dat is goed voor een zich herstellend vertrouwen in de mensheid en de wereldvrede!Het land van wol en gember!
Ik realiseerde het me helemaal niet vóór ik vertrok maar Schotland bleek een land van wol en gember te zijn. Niet zo gek dus dat ik me er een beetje voelde thuiskomen! Langs de schapen en hun wol kon je niet naast kijken uiteraard. En naast de rijke keuze aan gebakjes en gerechten ook al niet. Muffins en koek voor bij de thee ... gegarandeerd kans op een gembersmaakje! Nu moet mijn maag een beetje afkicken van de rijke ontbijten: de eggs, bacon, sausages, haggis, black pudding, beans, tomatoes, chips, fish, toast... Neen de ales en guiness waren wel zeer goed te smaken en ook de whisky, die er goedkoper is dan de Stella. Niet dat ik overdadig gedronken heb hoor... (want seffens menen sommigen dat ik weer moet gaan biechten) ... maar ik vermeld het maar. Na een rit met de moto kan in de avond zo'n hartige dronk wel zeer deugd doen. Je slaapt dan nog zoeter dan anders!
Moe maar tevreden!
En zo zijn we terug! De reis verliep voorspoedig en is alweer te snel achter de rug. Het geluk was aan onze zijde. We hebben geen spatje regen gehad en dat was zeker 'geluk' hebben in Schotland waar augustus statistisch de natste maand van het jaar is (dacht ik toch ergens opgevangen te hebben). We hebben één band moeten plakken in Skye en één batterij moeten vervangen in Bridge of Earn. Alle scherpe bochtjes van de bergwegeltjes werden zonder slippertjes genomen. En achter elke draai wachtte ons een nieuw schouwspel. Het voortdurend opnieuw verrassende landschap van de Highlands zal me vooral bijblijven. Maar ook de basiskleuren van alle tinten groen, grijs en bruin, met daarin de bloemen geel en wit en paars. De witte vlekken (soms met honderden) verstrooid over de heuvelruggen waren de alom aanwezige schapen, waar we regelmatig moesten voor stoppen omdat ze op de weg voor onze voeten liepen. Er waren ook de ontzettend gezond uitziende koeien, lekker doorvoed van het supergroene gras. We hebben in een oogflits wilde herten zien wegsprinten als ze ons hoorden. Soms waanden we ons in een totaal verlaten landschap en kwamen we kilometers achter elkaar geen andere mensen of voertuigen tegen. Alleen met de bergen, de meren, de stenen, de bruggen, .... in al hun variaties ... was adembenemend. Je wil het graag vasthouden, meenemen naar huis, foto's nemen... maar de panorama's en de diepte en de indrukwekkendheid krijg je niet op papier gedrukt. Als onze foto's verwerkt zijn zal ik er hier enkele plaatsen maar het zal maar een afkooksel zijn van het echte! Alle Schotten dragen rokken
... dat weet toch iedereen, maar toch is een Schot in Schotland een man van kop tot teen....Grijs is ook een kleur
Het regent hier, afwisselend een fikse bui dan weer even miezerig en af en toe droog. De lucht is grijs en bewolkt, soms een spiertje wit en blauw. De vakantie gaat aan een tweede periode beginnen. Nog enkele dagen en we vertrekken met de moto naar Schotland voor tien dagen. Het grijs van hier helpt me aclimatiseren aan het klimaat van ginder vrees ik. Daar voorspellen ze ook wisselvallig weer met buien. Ik pieker over wat ik wel en niet ga meenemen want de bagage op een moto moet altijd zéér beperkt blijven. Slechts het minimum van het minimum kan mee. We gaan voor de essentie! Nog een trap
Trappen zijn er om een hoogteverschil te overbruggen. Bruggen zijn er om twee punten die oorspronkelijk uiteen liggen te verenigen. Zij maken van een kloof een verbinding. Bruggen en trappen zijn dus in essentie en functioneel hetzelfde. Een brug is bovenaan loodrecht maar overbrugt oneffenheden door ongelijke steunen. Een trap overbrugt de afstand letterlijk trapsgewijs, waarbij elke tree op zich liefst wel loodrecht is en in gelijke hoogte telkens een volgende stap mogelijk maakt. Trappen zowel als bruggen kunnen een draai maken. De draaitrap is de meest gedraaide vorm en heeft zijn naam dan ook niet gestolen. Bruggen draaien vooral als ze viaducten zijn en verkeerswisselaars.... oesje ik ga er van duizelen als ik trappen en bruggen anders moet liefhebben... Ik voel me een ander vel krijgen, een ander perspectief, namelijk dat van de 'bouwer'. Dat is mijn wereld niet, ik ben de 'beschouwer'. Laat me daar maar even een nachtje over slapen...
Bruggen en trappen
Ik heb iets met bruggen en trappen. Het heeft te maken met kinderangsten. Oude gevoelens en herinneringen, die keihard ingebakken zitten in mijn harde schijf, komen in mijn dromen spoken en keren telkens weer. De enige remedie er tegen (in mijn dromen) is 'vliegen'. Ik slaag er dan ook in, met ouder worden en veel 's nachts oefenen, om die diepten sierlijk te overwinnen. Ik bedenk vandaag dat ik stilaan misschien van trappen en bruggen kan leren houden, ze proberen te bekijken van hun mooie artistieke of functionele nuttige kant. Kan ik alsnog gewoon even die oude connotatieknop omkeren om mijn nachtmerries te doen veranderen? Ik vroeg het me tijdens mijn elf-uren-koffie af. Of wordt het gewoon tijd dat ik mijn trappenhal schilder? Realiteit of fantasie, beschouwing of symboliek
Wie angst heeft voor verwarring,Een brug te ver?
Ik zou willen dat ik meer Tijd vliegt... panta rei... alles is vluchtig
Het werd tijd dat ik hier nog even een boodschapje schreef. Ik ben nogal druk en intens bezig geweest de laatste dagen. In de vakantie gebeurt altijd zoveel. De strikte structuur in de dagindeling en de regelmaat in uur en tijd is omgewoeld. Het gewone praktische leven heeft me in de greep en de doe-mens is bij mij een andere dan de denk-en droom-mens. Ze vloeken een beetje samen maar ja, het is zoals het is. Het weer is ideaal voor de doener in mij. Het is niet te warm en de zon schroeit niet. Dat geeft energie om bezig te zijn. De gedichtjes zitten verscholen achter schuurpapier en potten verf, achter plannen en organiseren. Straks zijn de deuren weer witter dan wit. Dan zal ik met die nieuwe maagdelijkheid gelukkig zijn. Dan mogen mijn handen weer wat rusten en kan ik opnieuw vrij in mijn hoofd spelen met gedachten in woorden... Klussen!
Na de 'vakantie om even weg te zijn' volgt de 'vakantieplicht klussen!'. Al de grote en kleine werkjes die ik doorheen het werkjaar voor me uit schuif moeten nu onder handen genomen worden. Ik heb mijn lijstje klaar liggen... en naarmate ik mijn ronde door het huis doe komen er telkens dingen bij. Alles moet weer eens goed geïnspecteerd worden, gepoetst, op orde gebracht, ontkalkt, geverfd, gesapt en hersteld... van zolder tot kelder overal de zwakke plekjes van het huis onder handen nemen... Bijstellen van het eigen nest. Het is 'werken' maar het is voor mij ook iets als het koesteren van mijzelf en mijn persoonlijke omgeving. Als ik het mag doen op mijn tempo en op mijn manier is het voor mij helend, ik kom aan mezelf, ik kalefater mezelf op, ik werk met mijn handen en heb zichtbaar resultaat. Het is heel anders dan geestelijke arbeid en voor mij ontzettend bevrijdend en zowel feitelijk als mentaal herstellend. Ik geniet er dus intens van! Ik vraag van mijn omgeving dus 'klustijd' om me daarin te mogen terug te trekken ... en ja dat is iets anders dan 'kustijd'!
6 reacties op dit bericht
Geheimzinnige verdwijningen...
Des duivels bezeten?
Groetjes van
Blog
The Exorcist?
Werd het tòch nog spannend :)
Inderdaad het spookt hier!
Met na een uurtje terug te openen staat alles er weer op en dus mijn 'herstelde' déjà vu (2) ook dubbel op....
raar!
Niet te geloven..
Spoken
Ik weet zeker dat ik daarnet een andere 'déjà vu' zag (met een reactie van mij daaronder).
En nu is hij weer verdwenen?!?!?!?