Nog een trap

Na de 'vakantie om even weg te zijn' volgt de 'vakantieplicht klussen!'. Al de grote en kleine werkjes die ik doorheen het werkjaar voor me uit schuif moeten nu onder handen genomen worden. Ik heb mijn lijstje klaar liggen... en naarmate ik mijn ronde door het huis doe komen er telkens dingen bij. Alles moet weer eens goed geïnspecteerd worden, gepoetst, op orde gebracht, ontkalkt, geverfd, gesapt en hersteld... van zolder tot kelder overal de zwakke plekjes van het huis onder handen nemen... Bijstellen van het eigen nest. Het is 'werken' maar het is voor mij ook iets als het koesteren van mijzelf en mijn persoonlijke omgeving. Als ik het mag doen op mijn tempo en op mijn manier is het voor mij helend, ik kom aan mezelf, ik kalefater mezelf op, ik werk met mijn handen en heb zichtbaar resultaat. Het is heel anders dan geestelijke arbeid en voor mij ontzettend bevrijdend en zowel feitelijk als mentaal herstellend. Ik geniet er dus intens van! Ik vraag van mijn omgeving dus 'klustijd' om me daarin te mogen  terug te trekken ... en ja dat is iets anders dan 'kustijd'!

Een duffe warmte blijft als zucht
doorheen de dagen zinderen
Mijn adem snakt naar frisse lucht
dat licht mag zachtjes filteren
Ik word weer stil en kijk omhelzend vrij
naar al die droeve bomen
De avond zoekt een evenwicht in mij
van wie kan dat nog komen
De dagen zweten milder
een zwoele nacht alras voorbij
't gezucht mag stilaan minder 
en ook dat knagen diep in mij
Wat kwelt toch vaag dit loze hart
Hoe prangen weer de vragen
Veel woorden kwetsen telkens hard
waarom geen zacht verstild behagen
Ik blijf die dromen koesteren
geen zoektocht vindt haar weg
slechts wrang genot en altoos filibusteren
Dan heeft het leven weeral pech

Floreanne

Zo, hier is een gelukkige mama! De zoon is geslaagd! Hij is op dit eigenste moment aan het feesten op het galabal van de 'laatste jaars'. Hij mag een streep trekken onder de periode van zijn tienerjaren. Na de langste vakantie van zijn leven kan hij dan weer met een nieuw elan aan een volgende fase beginnen. Ik ben verlicht, fier, blij voor hem, ... er gaat een zucht van weldoende opluchting  door me als ik daar aan denk. Laat me maar even genieten van dit gevoel van open toekomst!






Lieve zoon,

Er is zoveel waar ik tegelijk aan denk
zo'n wirwar aan gevoelens
die ik niet allemaal aan jou vertellen kan
omdat je er niet klaar voor bent
te begrijpen wat een moeder ervaart
als haar zoon belangrijke stappen zet
en drempels overschreidt
Je lacht met mijn serieux
Je grinnikt met mijn woorden
Je geniet zonder er dieper over na te denken

Ik geniet met heel mijn eigen leven op de achtergrond
En ik zie je gaan met een elan van niets kan me nog deren
met een stoerheid alsof het leven te grijpen is
Je energie is aanstekelig en beangstigend

Ik kijk naar je
Ik hoop dat je jouw weg vindt
Ik kan je niet meer vast  houden
Ik wens het je toe 
dat je jezelf een beetje vast houdt

Mama

Is geluk wel te relativeren?


Zit het in kleine of net in de grote dingen?
Zoek ik het bij de ander of vind ik het aan mezelf?
Wil ik de wereld of aanvaardt de wereld mij?
Hoop ik op een sleutel of ben ik zelf een slot?
Zie ik de gangbare weg of hunker ik naar een onbereikbaar doel?
Streef ik naar veelkleurig genot of kan ik gewoon gelukkig zijn?
Wie zegt me wat goed is en wat slecht?

Komt de zaligheid als je rustig blijft, durft te verwachten, kunt verlangen zonder hopen, intens kijkt en luistert en voelt... of moet je het steeds bevechten, afsnoepen of zelfs afpakken van anderen
ten koste van hun recht op geluk?

Dat laatste heeft al zoveel zielen vermoeid en veroorzaakt al eeuwen lang zo imens veel leed!

Floreanne

Als ooit het kind in mij moet sterven
dan ga ik liever dood
ik zal het blijven koesteren
de vrucht van moeders schoot

Als eens het kind in mij moet zwijgen
dan word ik liever stom
geen woord of 't dient gesproken
verstillen is te dom

Als 't kind in mij niet meer mag lachen
verblind mijn ogen met azijn
want humor alleen geneest de zonde
relativeren de pil voor elk venijn

Als het kind in mij zich ooit laat drillen
loop sneller dan je benen het verdragen
ik zal dan roepen, tieren en gillen
want ik zit met duizend vragen

Als het kind in mij zich meer moet regelen
en zich moet voegen naar de plooi
dan zal ik sterven achter tralies
en droog verstoffen in die kooi

Floreanne

Het is stil in huis. Ik loop op mijn tenen. Ik kook iets lekkerder dan anders, een extra dessert voor de zoon die stil in de living bezig is. Hij studeert waar hij voeling heeft met zijn moeder en met wat er in huis aan pottengekletter leeft. De muziek is nu uit. De televisie kan even niet aan. Ik neem dan maar een boek en lees om de serene sfeer te bewaren. Het vordert allemaal niet zoals verwacht. Nog een pauzeke, nog een tussendoortje, nog eens opnieuw beginnen.  "Ik ga niet klaar komen" ... "Nog maar één vijfde doorgenomen"... "Ik ben moe".... Doe maar wat je kan zoon... Het blijft opboksen tegen de krachten van onvermogen, met het teveel aan bladzijden en te weinig tijd.



Examentijd
tijd waarin
hier en nu
de wereld even verdwijnt

ze kreunen
onze zonen
terug, ver terug
gaan mijn gedachten

herken er
stress en angst
een moeilijke herinnering
dezelfde buikpijn is er

confronterende
déjà vu
ik sta er 
machteloos bij


Floreanne

Er kruipt weemoed

in mijn hart

‘t wrikt zich

mengt zich

dringt zich op

wezenloos

Het oogt grijzig

in deze tuin

In lucht

en zon

hevig rood

zoek ik licht

Het blijft blauw

in dit hoofd

Aan vandaag

kleeft het

zeurt het

hangt het

als een traan

Iets spint rillerig

in mijn schoot

Een zoete roes

mijdt er

hoopt op

droomt van

gekoester

Floreanne 

Het was vandaag een werkdag in vakantiesfeer. Na een onbekommerde treinreis naar Brussel - ik was een half uurtje te vroeg voor de vergadering - beving me de drang tot een flitse wandeling 'zonder jas' door Schaarbeek. In het kleine parkje voor de kerk liepen de schoolkinderen al rondjes met hun gymleraar en enkele dames op leeftijd lieten hun nerveuse hondjes uit. De Marokkaan op de hoek had zijn vers fruit en groenten al buiten op de houten latten geschikt en voor het eerst dit jaar zijn zonnewering naar beneden gehaald ... Ik was op zoek naar inkt voor mijn vulpen, een pen waar ik erg aan gehecht ben, die ik koester, die in elke vergadering van notities nemen een intense ervaring maakt en er een persoonlijke extra dimensie aan geeft.  Waarom zou ik aan wat moet gebeuren en tot mijn plicht behoort geen vleugje genot toevoegen? De ochtendzon maakte van de anders wat grijze hoofdstad een genietbaar stukje bezienswaardigheid. Ik zag mijn werkplek vandaag met andere ogen.


Vertrouwen
was het woord
dat door mijn hoofd ging
en me vandaag afleidde

Ik zat vertrouwvol 
in mijn lijf
dat lekker fit
levend aanvoelde

Ik koesterde het vertrouwen
dat warm uit de zon stroomde
kleur gaf aan wat daaronder
grijs aan me verscheen

Er straalde positief vertrouwen
uit reacties van de collega's
zodat we samen
uit onze teksten geraakten

Ik moest wel blind vertrouwen
op het lot en het toeval
dat de politie mij net niet
nu opgeschreven heeft 
al stond ik fout geparkeerd

Ik zet stappen naar vertrouwen
in hen die zaken doen met mij 
al blijft dit een teer punt

Ik leer vertrouwen in
wie engagementen vraagt
opdat we elkaar altijd
zo in de ogen kijken

Floreanne

Er overkomt me iets heel leuks! Verschillende mensen sturen me klaprozen in alle mogelijke vormen en maten. Ik geniet er 100% van. Ik kan ze spijtig genoeg niet allemaal delen met jullie omdat de bestanden te groot of van een ander type zijn en dus niet altijd opgenomen worden door het blog. Ik zoek hoe ik hieraan iets kan verhelpen... techniek is voor later, genieten doe ik nu al!
Bedankt iedereen

Floreanne

Gisteren werd ik geconfronteerd met de filosofische vraag: Zijn gedachten, die zich in ons hoofd afspelen, een realiteit, kunnen ze zich voortplanten, vermenigvuldigen, groeien, hebben ze zin, … en kunnen ze beïnvloeden zonder meer? En indien ja, dragen ze bij tot een soort van collectief bewustzijn? In een flits kreeg ik een balans voor ogen waarin woorden afgewogen werden tegenover daden. “Je hebt teveel woorden!” hoorde ik in de achtergrond mee ruisen. Daarbij borrelde bij mij de vraag op: Wat is dan uiteindelijk échter, beter, invloedrijker: hersenkronkels, ideëen eventueel omgezet in woorden of hersenactiviteit omgezet in daden? Er is een spreekwoord dat zegt: 'Let niet op mijn woorden maar op mijn daden'. Maar als ook gedachten al of niet omgezet in een ‘vorm’ invloed hebben wat heeft dan uiteindelijk méér invloed ‘gedachten’ of ‘gedrag’? Of nog: Wat is beter, mediteren, woorddenken, teksten produceren, gesprekken voeren of actie ondernemen en iets doen? Wat is authentieker of échter: Wat je denkt, wat je zegt, wat je opschrijft of wat je uiteindelijk doet? Denken en ideëen of handelen en daden? Schrijven of timmeren… Welke ‘entiteiten’ zullen blijven, overleven, groeien, zich vermenigvuldigen of toegevoegd worden aan het overkoepelende geheugen of kennisbestand? Vriendinnen en hun spiegelactiviteiten kunnen een mens soms behoorlijk bezig houden en parten spelen! Het was toch weer een aangename dag!

Spreken is zilver, zwijgen is goud?
 
Floreanne 

Soms wil ik even alleen zijn

zodat ik mezelf zie

niet afgeleid door flitsende anderen

Soms moet het even stil zijn

zodat ik mijn bloed hoor ruisen

zijn weg voel gaan doorheen mijn aderen

Soms mag de beat even stoppen

zodat ik mijn hart voel kloppen

en vreugde opwelt in mijn borst

Soms wil ik even van de wereld

zodat ik terug kan thuiskomen

heel blij dat ik er weer ben

Floreanne