Laatste loodjes?

Het is stil in huis. Ik loop op mijn tenen. Ik kook iets lekkerder dan anders, een extra dessert voor de zoon die stil in de living bezig is. Hij studeert waar hij voeling heeft met zijn moeder en met wat er in huis aan pottengekletter leeft. De muziek is nu uit. De televisie kan even niet aan. Ik neem dan maar een boek en lees om de serene sfeer te bewaren. Het vordert allemaal niet zoals verwacht. Nog een pauzeke, nog een tussendoortje, nog eens opnieuw beginnen.  "Ik ga niet klaar komen" ... "Nog maar één vijfde doorgenomen"... "Ik ben moe".... Doe maar wat je kan zoon... Het blijft opboksen tegen de krachten van onvermogen, met het teveel aan bladzijden en te weinig tijd.



Examentijd
tijd waarin
hier en nu
de wereld even verdwijnt

ze kreunen
onze zonen
terug, ver terug
gaan mijn gedachten

herken er
stress en angst
een moeilijke herinnering
dezelfde buikpijn is er

confronterende
déjà vu
ik sta er 
machteloos bij


Floreanne

Er kruipt weemoed

in mijn hart

‘t wrikt zich

mengt zich

dringt zich op

wezenloos

Het oogt grijzig

in deze tuin

In lucht

en zon

hevig rood

zoek ik licht

Het blijft blauw

in dit hoofd

Aan vandaag

kleeft het

zeurt het

hangt het

als een traan

Iets spint rillerig

in mijn schoot

Een zoete roes

mijdt er

hoopt op

droomt van

gekoester

Floreanne 

Het was vandaag een werkdag in vakantiesfeer. Na een onbekommerde treinreis naar Brussel - ik was een half uurtje te vroeg voor de vergadering - beving me de drang tot een flitse wandeling 'zonder jas' door Schaarbeek. In het kleine parkje voor de kerk liepen de schoolkinderen al rondjes met hun gymleraar en enkele dames op leeftijd lieten hun nerveuse hondjes uit. De Marokkaan op de hoek had zijn vers fruit en groenten al buiten op de houten latten geschikt en voor het eerst dit jaar zijn zonnewering naar beneden gehaald ... Ik was op zoek naar inkt voor mijn vulpen, een pen waar ik erg aan gehecht ben, die ik koester, die in elke vergadering van notities nemen een intense ervaring maakt en er een persoonlijke extra dimensie aan geeft.  Waarom zou ik aan wat moet gebeuren en tot mijn plicht behoort geen vleugje genot toevoegen? De ochtendzon maakte van de anders wat grijze hoofdstad een genietbaar stukje bezienswaardigheid. Ik zag mijn werkplek vandaag met andere ogen.


Vertrouwen
was het woord
dat door mijn hoofd ging
en me vandaag afleidde

Ik zat vertrouwvol 
in mijn lijf
dat lekker fit
levend aanvoelde

Ik koesterde het vertrouwen
dat warm uit de zon stroomde
kleur gaf aan wat daaronder
grijs aan me verscheen

Er straalde positief vertrouwen
uit reacties van de collega's
zodat we samen
uit onze teksten geraakten

Ik moest wel blind vertrouwen
op het lot en het toeval
dat de politie mij net niet
nu opgeschreven heeft 
al stond ik fout geparkeerd

Ik zet stappen naar vertrouwen
in hen die zaken doen met mij 
al blijft dit een teer punt

Ik leer vertrouwen in
wie engagementen vraagt
opdat we elkaar altijd
zo in de ogen kijken

Floreanne

Er overkomt me iets heel leuks! Verschillende mensen sturen me klaprozen in alle mogelijke vormen en maten. Ik geniet er 100% van. Ik kan ze spijtig genoeg niet allemaal delen met jullie omdat de bestanden te groot of van een ander type zijn en dus niet altijd opgenomen worden door het blog. Ik zoek hoe ik hieraan iets kan verhelpen... techniek is voor later, genieten doe ik nu al!
Bedankt iedereen

Floreanne

Gisteren werd ik geconfronteerd met de filosofische vraag: Zijn gedachten, die zich in ons hoofd afspelen, een realiteit, kunnen ze zich voortplanten, vermenigvuldigen, groeien, hebben ze zin, … en kunnen ze beïnvloeden zonder meer? En indien ja, dragen ze bij tot een soort van collectief bewustzijn? In een flits kreeg ik een balans voor ogen waarin woorden afgewogen werden tegenover daden. “Je hebt teveel woorden!” hoorde ik in de achtergrond mee ruisen. Daarbij borrelde bij mij de vraag op: Wat is dan uiteindelijk échter, beter, invloedrijker: hersenkronkels, ideëen eventueel omgezet in woorden of hersenactiviteit omgezet in daden? Er is een spreekwoord dat zegt: 'Let niet op mijn woorden maar op mijn daden'. Maar als ook gedachten al of niet omgezet in een ‘vorm’ invloed hebben wat heeft dan uiteindelijk méér invloed ‘gedachten’ of ‘gedrag’? Of nog: Wat is beter, mediteren, woorddenken, teksten produceren, gesprekken voeren of actie ondernemen en iets doen? Wat is authentieker of échter: Wat je denkt, wat je zegt, wat je opschrijft of wat je uiteindelijk doet? Denken en ideëen of handelen en daden? Schrijven of timmeren… Welke ‘entiteiten’ zullen blijven, overleven, groeien, zich vermenigvuldigen of toegevoegd worden aan het overkoepelende geheugen of kennisbestand? Vriendinnen en hun spiegelactiviteiten kunnen een mens soms behoorlijk bezig houden en parten spelen! Het was toch weer een aangename dag!

Spreken is zilver, zwijgen is goud?
 
Floreanne 

Soms wil ik even alleen zijn

zodat ik mezelf zie

niet afgeleid door flitsende anderen

Soms moet het even stil zijn

zodat ik mijn bloed hoor ruisen

zijn weg voel gaan doorheen mijn aderen

Soms mag de beat even stoppen

zodat ik mijn hart voel kloppen

en vreugde opwelt in mijn borst

Soms wil ik even van de wereld

zodat ik terug kan thuiskomen

heel blij dat ik er weer ben

Floreanne

Wie heeft de sleutel

voor het herstellen

van een gekwetste ziel?

Ik zoek hem nu al jaren

Wie heeft de lijm om

een hart in scherven

te helen zonder barsten?

Ik overleef de littekens

Wie dept de wonden

en kust het bloeden weg

van een verlaten liefde

Ik volg de oude wegen

Wie spreekt van hoop

en vindt een nieuw elan

voor de verlichte geest

Ik kan die rust vermoeden

Floreanne

Zo ben ik hier

vol woorden

een dag voorbij

gelukkig

zonder tranen

Ik heb gehoord

ik heb gezien

me geborgen geweten

Niets was vanzelfsprekend

dus blij

niet zo alleen te zijn

Houd me vast

stut mijn schouder

lach eens

zeg me dat het goed was

meer is niet nodig

gewoon
tevreden zijn

Floreanne

Gisteren werd ik geraakt door de documentaire, op ‘één’, over priester en Professor Albert Dondeyne. Het is een naam die ik mij herinner omdat mijn vader hem regelmatig liet vallen en over de man sprak. Het is echter als kind nooit tot me doorgedrongen in welke contexten en wat dit dan voor hem betekende. Op de televisie werd verteld over zijn leven als Professor filosofie te Leuven. Het lijkt me nu een boeiend mens, een ‘persoon’. Dit vormt dan ook een uitdaging om wat meer over hem te weten te komen. Ik kreeg plots een aanval van geestelijke honger en nood aan intellectueel voedsel. De ‘intellectuele aristocratie’ was een woord dat uit zijn mond had kunnen komen. En ik vroeg me vandaag af: “Waar is de stem van deze aristocraten?”. Ik hoor of zie ze niet meer. Ze verbergen zich misschien in ivoren torens ver weg achter de TV schermen van de oppervlakkigheid en de snelle leesklare brokken in de verschillende media. Of ben ik zelf een beetje afgedwaald, meegesleept door het zoeken naar een te klein geluk? Gelukkig zijn is dat niet méér dan aangename bezigheden, comfortabele luxe en momenten van lustig genot? Ik wil op weg gaan voor alweer een kleine zoektocht naar authentieke medemensen.

Vanavond heb ik even naar de koningin Elisabethwedstrijd voor viool gekeken.  Het doet me perplex staan hoe die jonge mensen fantastische dingen teweeg brengen op hun instrument. Ik kan  niet anders dan respect opbrengen voor de inspanning, oefening, emotie en doorzettingsvermogen die dit van hen vraag. Wat is het anders dan puur schoonheid dat ze creëren en overbrengen. Het zijn kniesoren die dan zeuren over een beetje meer dit of wat minder dat. Neen, ik hoop dat nog lang veel jongeren muziek willen leren en ons blijven verrassen en een beetje geluk gunnen. 


Dans strijkstok dans
zweef zijig
zacht over je snaren
step en struikel
heen en weer
vermoei niet
waai in en over
in legato luie cirkels
dans maar verder
loop maar door
in gestrekte kadans

Floreanne

Vannacht zou ik je schrijven
maar ik heb met je gepraat
De dag is omgevlogen
en niets heeft me geplaagd
Dat dank ik slechts aan jouw
geduld en lieve woorden


Wees gerust ik blijf nog even
Mijn hart is er voor jou
De vragen blijven komen
en antwoorden misschien
Ze lijken echter overbodig

floreanne

Vanuit die wetenschap neem ik geamuseerd de tijd voor enkele leuke woordspelingen. Ik heb ze zomaar toegestuurd gekregen en wil ze ook anderen niet onthouden.

Arafat was zijn sjaal kwijt, hij had zijn yasser over gehangen.

Amerikaanse buffels hebben iets bisonders.

Als hij niets anders te eten had, leefde Godfried van bouillon.

Kwaliteitslingerie is bijzondergoed.

Eet maar Freud, dan blijf je Jung.

Mag je op zondag weekdieren eten?

Alcohol drinken halveert je leven maar je ziet dubbel zoveel.

Word bokser, meer kans op slagen!

Ik ging hem een trap verkopen maar hij woonde op het gelijkvloers.

Roken: het blijft een teer onderwerp.

Ik heb een mooi figuur geslagen. Ze sloeg wel terug.

We nemen als twaalfuurtje een half eendje.

Zouden gecloonde kinderen een rode neus hebben?

De bultenaar besefte dat hij het ergste achter de rug had.

Alleenstaande dame zoekt zittend beroep.

De ontevreden klant sleurde het restaurant voor het gerecht.

Door de hevige regenval van de laatste dagen staat de immigrantenwijk volledig blank.

Die losse vijs kon hem geen moer schelen.

Om op schema te blijven moest de tandarts een tandje bijsteken.

Incest moet in de familie blijven.

Reeds twee maanden na de amputatie van zijn been steekt deze man op eigen houtje de straat over.

De barman was klein maar tapper.

Door zijn toedoen stond haar blouse open.

Van klok kijken wordt onze kleine wijzer.

Toen ik de prijs van de sla zag, kreeg ik een krop in de keel.

Afslanktips: daar ben je vet mee!

Hij was dun van haar, zij dik van hem.

Van mensen, die nooit wat geven, daar krijg ik wat van.

Je moet op tijd weten hoe laat het is.

Vrouwelijk schoon kan je nooit precies in cijfers achter de komma uitdrukken want juist de afronding maakt het zo mooi.

Weer 'thuis' en 'in the running' met de computer die vervangen is, wen ik met stukken en beetjes aan het nieuwe klavier en aan het gevoel van gemis. Ik mis mijn vertrouwde adressenbestand, mijn favorieten, mijn oude en recente mails... mensen. Ik wen nog niet aan het gevoel van begluurd te zijn geweest, verstoord in mijn eigen veilige nest. Ik schrik nog van elke beweging rond het huis, van geluiden die ik niet onmiddellijk kan thuiswijzen. Materiële dingen zijn vervangbaar, veiligheid niet zo snel weer opgebouwd. Veel goede raad glijdt een beetje koel langs me heen. Maar geen klagen want toch wordt het weer zomer en is de zon zo ontzettend welkom geweest dit weekend. Het ritje met de moto was zalig. Zingen ontspande heerlijk. Mijn favoriet liedje van het Eurovisie songfestival werd weer niet verkozen. Toch blijft het voor mij een jaarlijks weerkerend luchtig pleziertje, een onschuldige persoonlijke traditie. Zoals ik éénmaal per jaar de zee eens moet gezien hebben, zo heb ik het nodig om elk jaar te kijken naar de liedjes, de inspanningen die ze weer overal geleverd hebben om zich te laten horen en zien. Ik houd er aan de show te volgen en een 'beste' liedje te kiezen, er voor te supporteren en een beetje te hopen dat die favoriet wint. Het is zoiets als mannen die naar het wereldkampioenschap van hun geliefkoosde sport kijken denk ik.

De huiselijke bezigheden worden in hun psychologische en gezondmakende waarde schromelijk onderschat. De vaatmachines hebben ongenaakbaar de authentieke gezamelijke 'afwas', het meest sociale moment in het gezin van de kaart geveegd. Het ogenblik van de dag dat gezinsleden tegelijk samen praten, elkaar helpen, zich ongecompliceerd ontmoeten en afspraken kunnen maken is niet meer. En wat gedacht van 'strijken' een hoogstandje van beschouwend bezig zijn een tijd om te filosoferen terwijl men zachtjes geluidloos over het zuivere linnen zweeft. Het is een levenskunst om ervan te genieten en in de mood te blijven. Kan het ontspannender? Ik dacht van niet. 'Stofvegen' en 'poetsen van het sanitair' is ook zo'n sensuele bezigheid. In het Duits 'streicheln' we over alles wat we tegenkomen. Is dat niet liefkozen en zacht beroeren? Als ik er zo aan denk en ondertussen mijn lievelingsmuziek opleg wordt werken een hemels genoegen...

Bloei in de knoppen

Ik vraag me af bloem,
wat maakt je weer zo mooi
Ik heb hiervoor geen woorden
Misschien is het maar klein
te zien met onze ogen
maar toch onzichtbaar fijn

Er zijn vaak dagen
dat ik steevast heb gemist
en zelfs dit hart gaat slapen
doof voor de boodschap
die los door je kleuren ritst

Wie wekt me zoet en roept
en hoort me zachtjes klagen
wat wiegt ge mee in moëe roes
mijn bloemen, krachtig breekbaar
weer wee, over mijn vragen

Floreanne

Een week vliegt soms voorbij... omdat er zoveel in gebeurt. Dit was er zo eentje. En dan plots zijn er die eeuwige tegenstellingen van geluk en mislukking, warm en koud, liefde en eenzaamheid, leven en dood. Per dag kan ik het aan maar langgerokken is het wat moeilijker. Ik ontmoet en praat met de mensen waar ik van hou. Ik schrijf naar de vrienden die ik ongelukkig weet. Ik bak op moederdag voor mijn moeder haar eigen oude recept. De hele familie op bezoek heeft de taart smakelijk mee opgegeten en bejubelt de hernieuwde traditie. Overmorgen zullen we weer allemaal samen zijn maar dan rond een eenzame kist. Oude herinneringen, oude liedjes, oude pijnen en oud plezier komen helderder naar boven. De dood heeft iets shockerend maar tegelijk iets rustigs. Het doet me terugkeren in het verleden en het heden waarderen. Het doet mijn toekomstperspectieven volledig relativeren. En door de aanwezige dood beleef ik de liefde weer heel anders.

Lieve lief

De dood is ons nabij
daarom dat ik weer meer
van levensmomenten geniet

De smaak van vergankelijkheid
vermengt zich met jouw zoete kus
daarom dat de liefde
intens en pittiger is

Wie voelt dit leven beter aan
dan zij die 't gaan verliezen
ik hoop niet meer,
ik wens niet meer
slechts hier en nu
maak ik ons nieuw

Floreanne

Brussel lag vanochtend onder een donkergrijze dreigende lucht. Ik was nog maar net op tijd binnen vóór de wolkbreuk zich liet gelden. Vanavond was het zomerzacht en lagen de velden weer in een zalig schijnsel levensenergie. Morgen wordt Brugge het reisdoel en ga ik dus liefst niet te laat naar bed... Was het mijn moeder die steeds zei: "De uren vóór twaalf uur tellen dubbel!" We vergeten die uitspraken nooit. Mijn zoon lacht er me plagerig mee uit: "Ben je alweer daar met je spreuken?" Met een beetje geluk draagt hij ze echter ook over op zijn kinderen en zo op de volgende generaties. Er zijn dingen die je moet koesteren! Soms mogen het zotte spelletjes zijn...

De morgenstond heeft goud in de mond
Waar een wil is is een weg
Beter één vogel in de hand dan tien in de lucht
Lieverkoekjes worden hier niet gebakken
Oost west thuis best

Wie een put graaft voor een ander valt er zelf in
Luiheid is des duivels oorkussen
De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens
Als de drank is in de man is de wijsheid in de kan
Het is te laat de put gevuld als het kalf verdronken is

Ook al ben je nog zo snel de waarheid achterhaalt je wel
Gekrulde haren gekrulde zinnen
Wie laatst lacht best lacht

De dood komt als een dief in de nacht

De eerste dag van de week is altijd een beetje 'vol'. Maandag is voor mij standaard een wat langere werkdag. Andere dagen van de week kan het wat meer of wat minder zijn. Maar maandag heeft zijn eigen format. Het voordeel is dan dat 'de kop er af is' als het avond wordt. In het hoofd is het wat higher dan anders. Vandaag was het nog zomers bij het naar huis rijden. Maar er hing ook iets in de lucht, de sfeer van ongevallen, murphy en mislukkende opdrachten. Zei ik niet dat ik niet ging piekeren? Ik twijfel ondanks goede voornemens of ik het volhoud. Ik voel de komst van slechte geesten. Wat doe je er tegen? Hopen, geloven in jezelf? Vroeger spraken ze van de vier aktes van geloof, hoop, liefde en berouw... Daar moet ik plots aan denken eigenaardig! Wat heeft het te betekenen als je niet meer zo gelooft zoals vroeger verondersteld werd. Wat is het nut van overdenken en ervaren dat diep vanbinnen de echte betekenis van anachronistische tekenen je ooit ontging? Of liever voelen dat de echte betekenis van jeugdherinneringen misschien net méér is dan die eerste duiding die men je ooit meegaf? Ik ben er van overtuigd dat oude waarden nooit ten volle hun rechten kregen. Maar soit, we zijn nieuw en blijven jong en hopen dat we bloemen blijven plukken ook al zit de reuma in de vingers.

Lieve Els

Je had mijn dochter kunnen zijn
nu ben je een vreemde voor mij
Ik had je graag mama horen zeggen
maar je loopt op straat aan mij voorbij

Ik heb van je vader gehouden en nog
vergeet ik hem niet, ik liet hem vrij
maar het leven heeft zijn eigen kronkels
die ongrijpbaar blijven, zelfs voor mij

Roep me niet, ik kan het je niet geven
Laat me rustig zijn waar ik mijn leven plan
Vraag niet hoe ik heet of wat ik heb geleden
Pijn is niet iets dat jij ooit begrijpen kan