Yes, heerlijk weertje!
Neen, ik ben er niet hoor! Het is veel te mooi weer om hier binnen te zitten ... Ik ben in mijn tuintje ... Tot later
Hasselt - Kortrijk- Hasselt
Twee dagen na elkaar doorkruis ik het Vlaamse land. Van Limburg ging het naar West-Vlaanderen en terug.Vandaag was Brussel aan de beurt. De trein is méér dan altijd een beetje reizen. Met het zonnetje op het voorbijflitsende landschap is het een genoeglijk tijdverdrijf van dromen en beschouwen. De eerste hunkeringen naar vakantie kwamen opzetten bij het zien van knotwilgen rond en koeien in de Vlaamse weiden, die zich extreem groen van hun beste zijde lieten zien. Het Vlaamse achterland riep om fietstochten, rugzakken en terrasjesweer. Maar het is nog even wachten ... eerst heb ik een stapel taken af te werken.
Koe
je staat
stil en stoer
te kauwen en herkauwen
vlekkeloos
wilg
kale knot
gesnoeid en zonderling
verankerd in Vlaamse grond
bombastisch
trein
ik rijd
voorbij jouw stad
ons huis gedroomd bemind
sprakeloos
Floreanne
Rosa
Heb je ook van die dagen dat niets heel erg bijzonder is en daardoor veel juist wel? Het lijkt een beetje op een droom en toch is alles echt. De mensen rond je spreken net een tikkeltje te zacht. Het licht van de zon schijnt zweverig wit en toch in een bijna mistige sfeer. Je passen komen wat soepeler neer op de aarde en de wind zucht nauwelijk langs je haren. Alles wat moet gebeuren gebeurt zonder meer en nergens stelt iemand zich vragen. En de dag zit er op nog voor je het weet.
Eigenzinnig
groeit de roos
dwars door mijn bessenstruik
Zij komt van bij de buren
Als scheve scheut
overmoedig en onbesuisd
wrikt ze zich tussen
het houten lattenwerk
naar 't licht aan deze kant
Rosa is respectloos voor
de scheiding der percelen
Symbool van liefde
standvastig en grenzeloos
je bent te mooi om
nu reeds te snoeien
Floreanne
Chimay bleu
En zo zit ik weer even hier aan het scherm na een goed gevulde dag. Naast me staat mijn 'kleine zwakheid'. Zijn zwakheden mooi of authentiek? Dat vroeg ik me even af. Misschien is het toegeven van zwakheden wel een beetje authentiek. Wel voilà dat is hiermee gebeurd. Trouwens gisteren las ik ergens op een blog: "Het is na negen dus tijd voor mijn leffe!" Ik heb het op een ander biertje gemunt. Een biertje dat misschien wel iets meer 'echtheid' heeft. Het is immers een waar trappistenbier en gewoon in die hoedanigheid ook zéér lekker. Mijn favoriet is een blauwe chimay. Voor het slapengaan één glaasje troost en beloning voor een dag werken. Dat is volledig toegestaan vind ik. Ik weet dat ik het mezelf mag gunnen, maar tegelijk ervaar ik het een beetje als een zwakheid, weliswaar een lekkere zwakheid!
Mijn blauwtje
ik heb met jou
een intieme relatie
Je bent mijn gezel
in de laatste momenten
van de dag
Als alles afgesloten is,
de laatste pijlen verschoten
als ik me voorbereid op de
nacht
en lichtelijk begin te dromen
dan geef jij een duwtje
aan mijn eerste roes
Dan geef ik me over
aan jouw zoete smaakzoen
In die ontmoeting
verlies ik mezelf
maar win ik jou
en seffens droom ik weer
een warm verhaal
en jij bent ver
een dag voorbij
Floreanne
Rabarbertaart
Op algemeen verzoek hier het recept van de enige echte rabarbertaart op 'mijn moederswijze'. Dit is een aanrader voor wie graag een degelijke ongecompliceerde 'Limburgse vlaai' weet te appreciëren. Het is een gebak met een (h)eerlijke smaak, zonder kleurstoffen en bewaarmiddelen, oerdegelijk en vol met jeugdherinneringen. Hier komt het:
Voor het taartdeeg
500 gr bloem
40 gr gist
1 tas (ongeveer 2dl dus) melk
2 soeplepels suiker
snuifje zout (niet noodzakelijk)
2 eieren
150 gr boter
Voor de vulling
rabarber (in stukjes gesneden)
kandijsuiker
kaneel
bloemsuiker
aardappelbloem
Maak het taartdeeg op de klassieke wijze (als je leek bent, raadpleeg het eerste het beste kookboek of ... het enige echte kookboek van de KAV natuurlijk). Rol ... na al de nodige manipulaties, rijstijden en kneedpartijen, ... het deeg uit en leg het in de beboterde en lichtjes met bloem bestrooide bakvorm. Rol de randjes gelijk, prik even hier en daar met een vork in het deeg enz... de typische rituelen niet vergeten dus. En nu komt het. Maak een mengeling van 1/3 aardappelbloem en 2/3 bloemsuiker en strooi dit op het deeg (enkele mm dik) vóór je de rabarberstukjes er op schikt. Dit 'laagje wit' is het eerste kleine 'keukengeheim' van ons moeke. Dit suiker-bloemmengsel vangt tijdens het bakken het overvloedig vrijkomende sap van de rabarber op en houdt de taart 'droger', zodat de taartbodem niet scheurt en de stukken taart later niet slap gaan doorbuigen! Een tweede personal touch is de kaneel en de fijne kandijsuiker die bovenop de rabarber gestrooid worden en er uiteindelijk die bijzondere huiselijke smaak aan geven.
Ziezo wie zich geroepen
voelt ... Laat je me weten of het gelukt is en vooral of het ook gesmaakt heeft?
Tot dan en smakelijke groetjes van Floreanne.
Tuinwerkjes
Enkele uurtjes in de tuin met dit lekker weertje heeft me absoluut deugd gedaan. Het ligt er weer allemaal wat netjes bij. De verrassing kwam van de robuuste rabarberstruik die achter de garage in zijn eigenste verloren hoekje opnieuw geweldig weelderig uit zijn aarde stijgt... "Bak een taart, bak een taart", riep hij. Het zal voor wat later zijn want ik heb de spullen daarvoor vandaag niet in huis. Wie volgende week op de koffie komt daarentegen... heeft misschien meer geluk.
Aalbessenstruik
Deze zomer mits gods mild behagen
maak ik gelei, voor jou rode bessenjam
Ik zie tweejarige twijgen volop dragen
honderden tere groene bessenbloemen
wijzen steel na steel naar het licht
lachen hun bloesemkaken open
Er zal genoeg zijn voor de merels
en potten vol voor ons
Zon, zon, zonnetje
wees dan van de partij
Ik luid het feest al in
nog even genieten
van het plezierig verlangen
Floreanne
Blitzbesuch
De nieuwe paus was ook vandaag nog even volop in het nieuws. Morgen zal er al niet meer over gepraat worden. Hoogstens als onze kardinaal Daneels terug is uit Rome zal hij nog bevraagd worden en dan is alles weer gewoon. De televisie, het tweede leven naast het echte leven, boeit hoe langer hoe minder. De kabel heb ik al afbesteld. Het hoeft niet meer voor mij. Het doet me denken aan de grot van Plato. Wat we voor ons zien, het schimmenspel van een mediawereld beschouwen we als werkelijkheid. Maar het echte leven is totaal anders. Ik wil mezelf dwingen naar het licht te kijken en niet naar een valse afspiegeling ervan. Geen TV dus maar echte beelden, geen snelle nietszeggende interviews maar directe gesprekken met reële mensen.
Misschien toch een gedichtje dan?
Bezoek
Je zei het weer: dank je voor deze dag
maar het wrong, een argeloze pijn in mijn hart
je moest niet danken voor iets dat ik uit liefde gaf
het ontnam me ‘t geluk jou dit geschenk te geven
Je deed het weer, je kustte vluchtig, je reed weg
en het sneed even scherp als de bocht die je nam
hoe liever zag ik je blijven voor meer dan één dag
het went nooit, geen te kleine schoen die ooit lekker zat
Dus draai ik de kraan weer dicht
Het licht is uit en de deur stil gesloten
Het boek leg ik terug in de kast
De dromen ze blijven maar komen
Floreanne
Hasselt
Vandaag dacht ik met een beetje gevoelerig chauvinisme aan mijn stad en alle stadgenoten hier op seniorennet. Ik ontmoet ze in hun blogs en op de chat, waar ze tevreden uitkomen voor hun hasselaarschap. Er is de laatste jaren een eigenaardige verbondenheid gegroeid die ik niet goed weet te verklaren. Toch was ik vandaag op stap in St.-Truiden. In ’t Speelhof hadden ze lekkere taart en koffie voor maar drie euro. Nog lieflijker was het koppel zwarte zwanen met hun drie jongen! Al bij al was het toch Hasselt dat een gedichtje werd.
Mijn huis staat in jouw straat
Hasselt, theater van mijn leven
decor van al die herinneringen
Hoe graag keer ik terug naar jou
om in de veilige bakermat te slapen
Bij jou kom ik tot rust
Hier voel ik me heel
Mijn wortels ankeren in jouw grond
Als ik jouw torens in de verte zie
ben ik al thuis
zie ik je proper
en smaakvol verschijnen
In jouw gezelligheid
laat ik me koesteren
en hoop zo te bewaren
in mijn hoofd
en in mijn wezen
mijn Limburgs hart
Floreanne,
zich plots geroepen voelende stadsdichteres? Zal Steve eens aanspreken!
Koriander
Zaterdag, een grijze natte zaterdag... Maar een zaterdag zonder bijkomende verplichtingen en dat doet al goed deugd aan de stressmeter in mijn lijf. Ik dan dus terugvallen op de heel gewone zaterdagnamiddagactiviteiten zoals daar zijn: boodschappen doen voor mezelf en mijn moeder, wassen en strijken van de spullen die we in de week 'vuil' gemaakt hebben, bestellen bij de bakker voor morgen,... vandaag géén tuinwerkjes. Dat maakt wat tijd vrij om te computeren! Zou er een gedichtje kunnen opborrelen uit mijn pen? Wat doe je met je optimisme op een zaterdag waarop de meesten een beetje beginnen zeuren over het weer? Een kleine denkoefening over het zo aangename nut van regen in het begin van de lente? Vandaag staan alweer zoveel planten en struiken in bloei. Het gras is frisser dan ooit... de vogels waren gisteren weliswaar luidruchtiger, maar eerlijk gezegd ik was ook wat vroeger wakker om ze te horen! Neen dus, vandaag geen ongelooflijk prachtig vogelconcert gehoord. Gisteren daarentegen ... amai ze waren goed gezind. Lieve vogels, dank voor je mooie ochtendgroet van vrijdag. Vandaag is het de beurt aan de regen om een proficiat te krijgen want vanmorgen kwamen mijn eerste korianderzaadjes uit. Een tijdje geleden gezaaid op drie verschillende plaatsen in mijn tuin, zat ik nieuwsgierig te wachten welke zaadjes, waar, wanneer, hoe, ... voor het eerst zouden uitkomen. Maar tegelijk was het vanmorgen zover. Weet je, ik kan met zo weinig gelukkig zijn.
Koriander
Koriander kleine durver
maak me even blij vandaag
hef je eerste donkere blaadjes
naar het licht en voel je vrij
uit de donkerte je te richten
naar de zon, de lucht, de wei
kom en groei 'k ga met je mee
Die trage reis naar de zomer
ons geschonken door de zon
zo vertrek ik met jou
Want na de nieuwe herfst
zal je verwachte vrucht er zijn
om te koesteren dan ben ik er nog
en bewaar ik jouw zaad
een winter lang in mijn hart
floreanne
Vernieuwen
Ik begin met 'vernieuwing' via een nieuw
lettertype op deze pagina. Bovendien neem ik het besluit mijn humeur niet meer
te laten vergallen door onbelangrijke dingen en het dus zelf steviger in de hand
te houden. Ik wil mezelf blijven en dus alweer een tikkeltje meer authentiek.
Waarom niet koesteren wat goed is, waarom opjagen, waarom me steeds aangesproken
voelen en verantwoordelijkheden van anderen dragen. Neen dus, vandaag een kleine
stap zetten. Als anderen mijn bezigheden een beetje sneu vinden… wel dat is hun probleem.
Ik vind het leuk. Ik zet er dus maar weer een prettig plaatje bij. Een kleine hommage aan mijn favoriete schilder Karel Appel. Optimisme
Na een wat vermoeiende werkdag
kom ik hier even uitrusten. Ik heb vandaag een reisje naar Antwerpen achter de
rug. Op de trein las ik in 'Metro' dat 13 april nog niet geclaimd is als een speciale
dag. Het is geen dag van de klant, geen secretaresse dag... dus wie nog een statement
te doen heeft kon deze datum opeisen. Bij de terugreis voelde ik een ‘vergeten’
briefje in mijn binnenzak. Het ging om een uitnodiging voor een lezing over 'Optimisme
als recept tegen de verzuring van de maatschappij’. Welnu, ik roep 13 april
uit tot de dag van het optimisme! En voor mezelf heb ik besloten dit onderwerp
eens te gaan uitdiepen. Laat ik beginnen met een optimistisch gedichtje!
Aangekondigd
Als je komt
dan zal ik blij zijn
Als je komt zal je van mij zijn
Als je komt zal ik er zijn
Slechts voor jou
Als je komt
zal ik j' omarmen
In mijn armen je verwarmen
Als je komt dan ben jij hier
dicht bij mij
Als je komt
zal ik je kussen
't hevig liefdesvuur weer blussen
Als je komt is alles goed
Als je komt
Als je komt
dan zal ik mooi zijn
Als een parel wil 'k getooid zijn
Als je komt is er weer leven
Ja, je komt!
Wol & gember
De titel van mijn blog is 'wol & gember' geworden. Ze staan symbool voor mijn kleine zoektocht naar authenticiteit en schoonheid. Waarbij ik beide woorden in hun breedste zin wil beschouwen. Alle aangename associaties mogen ze oproepen. En ze mogen te maken hebben met alles wat mooi, echt en goed is. Het kan gaan om de natuur, kunst, mensen, dingen ... kortom heel veel. Vandaag start ik met een kort gedichtje dat ik als relatiegeschenkje hier weggeef aan de geduldige bezoeker, of de nieuwsgierige, of de zoekende... Jullie zijn hiermee allemaal welkom.
Lente in mijn tuin
Vogels fladderen op en neer
zijn ontzettend in de weer
zingen vrolijk eigen liedjes,
dragen veertjes, takjes, sprietjes
van het gras weer naar hun nest
O ! Wat doen ze toch hun best
Groen zijn boomblaadjes en gras,
fris elk kruidje en gewas
Mus en merel, mees en vink
kwinkeleren, kwetteren flink
Alles in zijn prachtigste tooi
O ! Wat is de lente mooi
Floreanne
Gember
Met gember ging het ietwat anders. Jaren geleden zag ik geregeld stukken gemberwortel in de rekken van mijn supermarkt liggen. Ik kende dit rare knolletje aanvankelijk niet en ben er naar gaan 'zoeken'. Het is zo, vaak boeien mij kleine dingen die plots, onschuldig en niet gezocht in mijn leven opduiken enorm. Het is alsof ze me 'roepen' en een weg wijzen. Welnu, tot mijn grote ontdekking bleek gember een wortel te zijn met heel wat verrassende eigenschappen. In de keuken kan het zowel gebruikt worden in zoete als in zoute gerechten. In de geneeskunde heeft het verschillende medicinale eigenschappen, die kwaaltjes en dan vooral kwaaltjes waar ik zelf wat last van heb zeer ondersteunend kunnen verzachten. Toch, bleek achteraf, dat ik heel ambivalente ervaringen had met gember. Ik heb ervan 'gehouden' en ik heb het 'erg vies' gevonden. Het blijkt een kunst te zijn om het goed te gebruiken. Teveel gember kan afschuwelijk smaken. Zo heb ik ooit met gember gearomatiseerde soep gedronken die me eerder aan zeepwater deed denken. Maar goed gedoseerd en in de juiste combinaties is het erg lekker, zelfs bijzonder origineel van smaak. Een van de eerste luxe drankjes die we thuis als kind kregen (en dat was vóór het Coca-cola tijdperk) was een licht sprankelend gemberdrankje dat mijn moeder bij de melkboer kocht en waar we allemaal verzot op waren. Gember is samen met wol een oerdegelijk natuurprodukt. En je merkt ondertussen wel dat ik daarvoor 'val'. Gember ziet er onooglijk uit maar het is in zijn veelvormigheid telkens weer uniek. Het wordt ook in zijn authentieke staat gebruikt en heeft iets stevigs. Zo ervaar ik het alleszins. Vandaar dus dat gember me boeit. Wol
Graag vertel ik hoe 'Wol en gember' ontstond. Een tijdje geleden zocht ik naar een titel voor een dichtbundel van eigen gemaakte poëzietjes. Het moest een titel zijn waar alle mogelijke thema's aan bod konden komen, het moest iets zijn wat met mezelf te maken had en wat symbool kon staan voor de dingen waarmee ik bezig ben. Zo kwam ik eerst aan 'wol'. Wol staat als oeroud natuurprodukt symbool voor authenticiteit. Wol wordt gratuit door het schaap geproduceerd, kan gecultiveerd worden zonder schade te berokkenen aan dat dier en is als het verwerkt is tot 'garen' de grondstof voor vele fantastische produkten. In de eerste plaats associeerde ik het met breien. Vroeger, toen ik nog veel tijd had, heb ik graag gebreid, vandaar dat ik wol zeer weet te appreciëren. Vermits ik me graag persoonlijk uitleef in kleuren en breien een geduld werkje is dat stilaan met kleine beetjes vordert om uiteindelijk te resulteren in een eigen 'werk', kan ik het ook vergelijken met gedichten schrijven als een breiwerk met woorden. Het eindresultaat is analoog ook een emotioneel genoegen. Een wollen trui geeft zo'n natuurlijke warmte en is zo zalig om dragen dat het bij mij alleen aangename gevoelens opwekt. Naast die vele kleurrijke dingen die je met wol kan maken, roept wol bij mij dan ook zo'n veelzijdigheid op dat het ook symbool kan staan voor oneindige creativiteit, schoonheid, kunst gecombineerd met functionaliteit... en zo is het stilletjes begonnen.Welkom!