Avondliedeken

Speciaal opgedragen aan Labo, een gedicht geïnspireerd door haar gedicht over de wind en de boom... Spijtig dat zowel wind als boom mannelijk zijn, ... ik had in dit geval liever over 'zij' geschreven dan over 'hij'.


De wind is nooit leeg,
steeds in beweging 
leeft hij met volle teugen en
houdt zo doende niets vast
en toch zichzelf in, 
zonder zich ooit in te houden.

De boom is de hoop
op liefde, op leven en kracht
Hij staat stil om naar te kijken
vast te houden en te koesteren
De wind ruist er zachter,
kust de twijgjes zonder schroom

Het verlangen en de hartstocht
gaan dezelfde weg, ze waaien
telkens heen en weer, op en neer,
maar zo leven ze echt
Ze komen en gaan, ongetemd
op zoek naar contact met de bomen

Bij jou komen ze tot rust
en legt mijn hoofd zich
in de takken van je armen
Ik pluk gretig de blaadjes van je gezicht

Ik wens me de sterkte
van deze boom in de wind
en de stevigheid die paden trekt
Ik geef me hoop op veelzijdigheid
zoals die leeft en vorm krijgt dankzij hem
Ik zoek me veilig geborgen
in zijn 'beschermende' takken
zodat ik terug vrij kan ademen

Floreanne

Ik reisde uiterst lijfelijk
naar nieuw en onbekend
vertrok met mijn gevoelens
gericht op jou

Onrustige gedachten bleven
in het hart en eenzaam hier
in mijn land en in mijn huis

Daar kwam een speels en ander leven
het open panorama en
zich ontsluitende toekomst lokte me
vriendelijk of gemaakt?
Ik weet het niet en toch
het lachte in wijdsheid voor me uit

Achter elk huis de hoop op ontdekking
binnenin vond ik jou niet
nog steeds geen deur op een kier
Alle kennis gleed af naar blinden
het inzicht latend aan doven

Hoe teer de kleuren riepen
in planten geel en paars,
de heide, wild, verstomde
en fluisterde jouw naam
slechts voor de schapen
die zonder woorden
getuigden en spraken
met hun intens gemekker:
Waar blijf je?
Waar blijf je?

Ik realiseerde het me helemaal niet vóór ik vertrok maar Schotland bleek een land van wol en gember te zijn. Niet zo gek dus dat ik me er een beetje voelde thuiskomen! Langs de schapen en hun wol kon je niet naast kijken uiteraard. En naast de rijke keuze aan gebakjes en gerechten ook al niet. Muffins en koek voor bij de thee ... gegarandeerd kans op een gembersmaakje! Nu moet mijn maag een beetje afkicken van de rijke ontbijten: de eggs, bacon, sausages, haggis, black pudding, beans, tomatoes, chips, fish, toast... Neen de ales en guiness waren wel zeer goed te smaken en ook de whisky, die er goedkoper is dan de Stella. Niet dat ik overdadig gedronken heb hoor... (want seffens menen sommigen dat ik weer moet gaan biechten) ... maar ik vermeld het maar. Na een rit met de moto kan in de avond zo'n hartige dronk wel zeer deugd doen. Je slaapt dan nog zoeter dan anders!

Trappen zijn er om een hoogteverschil te overbruggen. Bruggen zijn er om twee punten die oorspronkelijk uiteen liggen te verenigen. Zij maken van een kloof een verbinding. Bruggen en trappen zijn dus in essentie en functioneel hetzelfde. Een brug is bovenaan loodrecht maar overbrugt oneffenheden door ongelijke steunen. Een trap overbrugt de afstand letterlijk trapsgewijs, waarbij elke tree op zich liefst wel loodrecht is en in gelijke hoogte telkens een volgende stap mogelijk maakt. Trappen zowel als bruggen kunnen een draai maken. De draaitrap is de meest gedraaide vorm en heeft zijn naam dan ook niet gestolen. Bruggen draaien vooral als ze viaducten zijn en verkeerswisselaars.... oesje ik ga er van duizelen als ik trappen en bruggen anders moet liefhebben... Ik voel me een ander vel krijgen, een ander perspectief, namelijk dat van de 'bouwer'. Dat is mijn wereld niet, ik ben de 'beschouwer'. Laat me daar maar even een nachtje over slapen...

Na de 'vakantie om even weg te zijn' volgt de 'vakantieplicht klussen!'. Al de grote en kleine werkjes die ik doorheen het werkjaar voor me uit schuif moeten nu onder handen genomen worden. Ik heb mijn lijstje klaar liggen... en naarmate ik mijn ronde door het huis doe komen er telkens dingen bij. Alles moet weer eens goed geïnspecteerd worden, gepoetst, op orde gebracht, ontkalkt, geverfd, gesapt en hersteld... van zolder tot kelder overal de zwakke plekjes van het huis onder handen nemen... Bijstellen van het eigen nest. Het is 'werken' maar het is voor mij ook iets als het koesteren van mijzelf en mijn persoonlijke omgeving. Als ik het mag doen op mijn tempo en op mijn manier is het voor mij helend, ik kom aan mezelf, ik kalefater mezelf op, ik werk met mijn handen en heb zichtbaar resultaat. Het is heel anders dan geestelijke arbeid en voor mij ontzettend bevrijdend en zowel feitelijk als mentaal herstellend. Ik geniet er dus intens van! Ik vraag van mijn omgeving dus 'klustijd' om me daarin te mogen  terug te trekken ... en ja dat is iets anders dan 'kustijd'!