Het is waar!!!

Ik realiseerde het me helemaal niet vóór ik vertrok maar Schotland bleek een land van wol en gember te zijn. Niet zo gek dus dat ik me er een beetje voelde thuiskomen! Langs de schapen en hun wol kon je niet naast kijken uiteraard. En naast de rijke keuze aan gebakjes en gerechten ook al niet. Muffins en koek voor bij de thee ... gegarandeerd kans op een gembersmaakje! Nu moet mijn maag een beetje afkicken van de rijke ontbijten: de eggs, bacon, sausages, haggis, black pudding, beans, tomatoes, chips, fish, toast... Neen de ales en guiness waren wel zeer goed te smaken en ook de whisky, die er goedkoper is dan de Stella. Niet dat ik overdadig gedronken heb hoor... (want seffens menen sommigen dat ik weer moet gaan biechten) ... maar ik vermeld het maar. Na een rit met de moto kan in de avond zo'n hartige dronk wel zeer deugd doen. Je slaapt dan nog zoeter dan anders!

Trappen zijn er om een hoogteverschil te overbruggen. Bruggen zijn er om twee punten die oorspronkelijk uiteen liggen te verenigen. Zij maken van een kloof een verbinding. Bruggen en trappen zijn dus in essentie en functioneel hetzelfde. Een brug is bovenaan loodrecht maar overbrugt oneffenheden door ongelijke steunen. Een trap overbrugt de afstand letterlijk trapsgewijs, waarbij elke tree op zich liefst wel loodrecht is en in gelijke hoogte telkens een volgende stap mogelijk maakt. Trappen zowel als bruggen kunnen een draai maken. De draaitrap is de meest gedraaide vorm en heeft zijn naam dan ook niet gestolen. Bruggen draaien vooral als ze viaducten zijn en verkeerswisselaars.... oesje ik ga er van duizelen als ik trappen en bruggen anders moet liefhebben... Ik voel me een ander vel krijgen, een ander perspectief, namelijk dat van de 'bouwer'. Dat is mijn wereld niet, ik ben de 'beschouwer'. Laat me daar maar even een nachtje over slapen...

Na de 'vakantie om even weg te zijn' volgt de 'vakantieplicht klussen!'. Al de grote en kleine werkjes die ik doorheen het werkjaar voor me uit schuif moeten nu onder handen genomen worden. Ik heb mijn lijstje klaar liggen... en naarmate ik mijn ronde door het huis doe komen er telkens dingen bij. Alles moet weer eens goed geïnspecteerd worden, gepoetst, op orde gebracht, ontkalkt, geverfd, gesapt en hersteld... van zolder tot kelder overal de zwakke plekjes van het huis onder handen nemen... Bijstellen van het eigen nest. Het is 'werken' maar het is voor mij ook iets als het koesteren van mijzelf en mijn persoonlijke omgeving. Als ik het mag doen op mijn tempo en op mijn manier is het voor mij helend, ik kom aan mezelf, ik kalefater mezelf op, ik werk met mijn handen en heb zichtbaar resultaat. Het is heel anders dan geestelijke arbeid en voor mij ontzettend bevrijdend en zowel feitelijk als mentaal herstellend. Ik geniet er dus intens van! Ik vraag van mijn omgeving dus 'klustijd' om me daarin te mogen  terug te trekken ... en ja dat is iets anders dan 'kustijd'!

Een duffe warmte blijft als zucht
doorheen de dagen zinderen
Mijn adem snakt naar frisse lucht
dat licht mag zachtjes filteren
Ik word weer stil en kijk omhelzend vrij
naar al die droeve bomen
De avond zoekt een evenwicht in mij
van wie kan dat nog komen
De dagen zweten milder
een zwoele nacht alras voorbij
't gezucht mag stilaan minder 
en ook dat knagen diep in mij
Wat kwelt toch vaag dit loze hart
Hoe prangen weer de vragen
Veel woorden kwetsen telkens hard
waarom geen zacht verstild behagen
Ik blijf die dromen koesteren
geen zoektocht vindt haar weg
slechts wrang genot en altoos filibusteren
Dan heeft het leven weeral pech

Floreanne

Zo, hier is een gelukkige mama! De zoon is geslaagd! Hij is op dit eigenste moment aan het feesten op het galabal van de 'laatste jaars'. Hij mag een streep trekken onder de periode van zijn tienerjaren. Na de langste vakantie van zijn leven kan hij dan weer met een nieuw elan aan een volgende fase beginnen. Ik ben verlicht, fier, blij voor hem, ... er gaat een zucht van weldoende opluchting  door me als ik daar aan denk. Laat me maar even genieten van dit gevoel van open toekomst!






Lieve zoon,

Er is zoveel waar ik tegelijk aan denk
zo'n wirwar aan gevoelens
die ik niet allemaal aan jou vertellen kan
omdat je er niet klaar voor bent
te begrijpen wat een moeder ervaart
als haar zoon belangrijke stappen zet
en drempels overschreidt
Je lacht met mijn serieux
Je grinnikt met mijn woorden
Je geniet zonder er dieper over na te denken

Ik geniet met heel mijn eigen leven op de achtergrond
En ik zie je gaan met een elan van niets kan me nog deren
met een stoerheid alsof het leven te grijpen is
Je energie is aanstekelig en beangstigend

Ik kijk naar je
Ik hoop dat je jouw weg vindt
Ik kan je niet meer vast  houden
Ik wens het je toe 
dat je jezelf een beetje vast houdt

Mama

Is geluk wel te relativeren?


Zit het in kleine of net in de grote dingen?
Zoek ik het bij de ander of vind ik het aan mezelf?
Wil ik de wereld of aanvaardt de wereld mij?
Hoop ik op een sleutel of ben ik zelf een slot?
Zie ik de gangbare weg of hunker ik naar een onbereikbaar doel?
Streef ik naar veelkleurig genot of kan ik gewoon gelukkig zijn?
Wie zegt me wat goed is en wat slecht?

Komt de zaligheid als je rustig blijft, durft te verwachten, kunt verlangen zonder hopen, intens kijkt en luistert en voelt... of moet je het steeds bevechten, afsnoepen of zelfs afpakken van anderen
ten koste van hun recht op geluk?

Dat laatste heeft al zoveel zielen vermoeid en veroorzaakt al eeuwen lang zo imens veel leed!

Floreanne

Als ooit het kind in mij moet sterven
dan ga ik liever dood
ik zal het blijven koesteren
de vrucht van moeders schoot

Als eens het kind in mij moet zwijgen
dan word ik liever stom
geen woord of 't dient gesproken
verstillen is te dom

Als 't kind in mij niet meer mag lachen
verblind mijn ogen met azijn
want humor alleen geneest de zonde
relativeren de pil voor elk venijn

Als het kind in mij zich ooit laat drillen
loop sneller dan je benen het verdragen
ik zal dan roepen, tieren en gillen
want ik zit met duizend vragen

Als het kind in mij zich meer moet regelen
en zich moet voegen naar de plooi
dan zal ik sterven achter tralies
en droog verstoffen in die kooi

Floreanne