Laat me maar
Laat me nog evenverlaat verlicht
Alweer spert de nacht Allerheiligen
Het roept iets op en het slaat me neer: de herfst, de dood, het verlies van mensen, verdriet om hen die me dierbaar zijn... en een bisschop die preekt over onze heiligen, mensen zoals jij en ik... maar de boodschap van ware liefde schaamteloos mist... Muziek verzacht... slechts soms en toch enkel als je luistert en voelen kan wat bindingen met mensen in de diepte kunnen zijn. Wat een dag! De zon scheen warm over het kerkhof. De bloemen bleven zonder vrieskou fleurig staan. Maar menig hart was al bevroren nog voor de dag aan zichzelf begon....Taal
Praten, schrijven, communiceren.... het is allemaal taal. Maar elkaar juist begrijpen is niet evident. Vandaag alweer zoveel woorden gezegd, met de beste bedoelingen, geprobeerd dingen uit te leggen. Maar niet altijd komt de boodschap aan zoals ze gedacht en bedoeld is. Waarom? Wat is de sleutel tot begrip? Wat je precies woordelijk zegt, de inhoud, is één ding. De rationele boodschap is simpel meestal te simpel om de complexe realiteit te dekken. Neen, belangrijker is de emotie er achter, de relationele boodschap op de achtergrond, op het tweede niveau. Maar die moet je willen zien, willen voelen. Je moet durven in het vel van de ander kruipen. Ik geef toe, het is gevaarlijk. Je moet kunnen verliezen. Je moet durven geconfronteerd worden met de afschuwelijke waarheid en dat je een falend persoon bent met hoogst onhebbelijke kwalijke kanten... maar als je daarmee kan leven... als je echt durft aanvaarden dat je infeite maar een onnozel stukje stof en as, zielig mensje, een onooglijk slecht karaktertje bent... dan kan je onbevreesd de ander ook laten zijn wie hij is. Het bevrijdt, het verlicht, het laat je toe heel heel hartelijk te lachen met jezelf... wie lacht er met me mee?7
Ik hou van het cijfer 7. Het is mijn geboortedatum 7 /7 in het jaar 52 wat nog eens samen 7 is. Het nummer waar ik vroeger mee competitievolleybal speelde was 7. Mijn familienaam bestaat uit zeven letters en ik heb 7 brussen (broers en zus)... zo kan ik nog even doorgaan. Maar wie wordt de 7777 ste bezoeker aan mijn blog?Strijken
Strijken is een zinnelijke bezigheid. Vanmiddag heb ik het weer mogen ondervinden. De juiste zachte en toch doordachte druk op het ijzer, een rustig ritme aanhoudend en in stilte je concentreren op het gladde stof dat door je handen glijdt. Het zet bij mij de prikkeling van de amygdala in gang en roept creatieve gedachten op. Een zoete kans tot mediteren geeft het terwijl je toch nuttig bezig bent. Het is een werk in verbondenheid met je huisgenoten voor wie je de kleerkast van de komende week opnieuw in orde zet. En dan denk ik weer... wat kan het gewone leven wonderlijk zijn.Blij zijn dat ik het druk heb?
De dagen zijn erg druk. Morgen om 5 uur zal ik mijn bed uit moeten en met een valies vol materialen op stap gaan door het land. Geen tijd om mij met 'muzes' bezig te houden... nochtans is er een beetje hoop. Op reis gaan heeft altijd iets van verlangen, vernieuwing en verrassing. Go west... misschien dus dat ik ergens onderweg, op de trein, of ter plaatse, tussen het lesgeven door, op een gepland of onbewaakt moment toch die bijzondere energie vind die graag sprongetjes maakt en mijn hart verblijdt. Met positieve gedachten ben ik al tevreden, met het ontmoeten van de muze nog meer...Muze
Erato, Beatrice Portinari of ... zijn muzen altijd vrouwelijk? Ik vroeg het me af en dacht, geëmancipeerd als ik was, even van niet, maar twijfelde. Reden dus om het op te zoeken. Wat bleek: de negen oorspronkelijke, antieke muzen waren godinnen die op de berg Olympus woonden... De muzen uit recentere periodes blijken ook van het vrouwelijk geslacht. Alsof vrouwelijke kunstenaars, schrijfsters niet geïnspireerd kunnen worden door de mannelijke uitstraling, erotische schoonheid of intellectuele aantrekkingskracht... Wel ik ga eens op zoek of er in de geschiedenis geen vrouwen waren met mannelijke muzen. Ik laat het je weten als ik ze vind.
Wederkerigheid?
Te lang gezwegen
kijk ik je aan
Je ogen zien
maar is het
heen en terug
Vertellen ze wel
jouw verhaal
of spiegel ik
mezelf in valse schijn
van wederkerigheid
Ik stel de vragen
en roep om antwoord
Het blijft zo stil
alleen
aan dit papier
verknocht
aan zoete dromen
zo blijf ik
veilig
in ongeblust verlangen
Zo kleurt de wereld
liefelijk rustig
Floreanne
Hersenreis
In mijn hoofd
is geen tijd
geen verlies aan kansen
elk moment is volledig aanwezig
Gedachten zijn iets te vluchtig
ideeën intens aandoenlijk
zoals vele vlinders
op zwevende bloesems
En alles leeft
als bewegende vlekken
op gladde schermen
als bonte puzzelstukken
in boeiende kleuren
rusteloos zoekend naar
wat passen kan
en gehelen vormt
Zo ook met hen
die ik ontmoet
is begrijpen een zucht
van vermoed herkennen
en direct bezien
subtiel vervangbaar
door ondoorgrondelijk
verwarrend wazig
en blind in alle hoeken
Dus blijf ik zoeken
Ooit vond ik het als een pad
een geplande weg
een draad naar weten
De kennislijn was lichtend
Ze verandert echter weer
waaiert uit in delta’s
webben van stippellijnen
Het doel wordt minder duidelijk
noch belangrijk
En ik denk alleen
aan stijgen, vliegen,
bevrijd zijn
vertrekken, gaan,
verlichting
Er rest één hoop
een verlangen naar aankomen,
de ultieme tocht,
een reis naar jou
Floreanne
Noten
De eerste wat stevige herfstwind heeft de notenboom even geschud. De bladeren en de okkernoten lagen er vandaag weelderig onder. Dus ben ik maar aan het rapen gegaan. Omega 3 recht vanuit moeder natuur. De hype! Goed voor de hersenen... Het doet me denken aan mijn kindertijd toen we nog met of zonder zin vis aten op vrijdag. Om te vasten en omdat kinderen daar verstandig van werden... en toen we lepel voor lepel, uit de grote fles, levertraan kokhalzend naar binnen werkten tegen wil en dank omdat het moest, tegen de Engelse ziekte. Mijn moeder had de oorlog meegemaakt dus moesten wij er aan geloven en kregen we ook regelmatig te horen hoe goed we het wel hadden. Als iets niet lekker was of we iets niet konden hebben omdat het te duur was, dan kwam die oorlog altijd als grote dreiging en boeman opduiken. We moesten blij zijn met droge korsten brood want dat was tenminste brood en daar konden wij onder een oorlog alleen van dromen. Ook al hadden we eigenlijk niet veel, wij waren toen al ongelooflijke luxe paardjes in haar ogen. Wat zijn we dan nu vreselijk verwend! Zelfs de omega 3 wordt in pilletjes zonder vieze smaak aangereikt!Cliché?
drukt haar inkt
op wit papier
De geur van
zerpe zoetigheid
stijgt begeerlijk
naar haar neus
Aan “vroeger” denkt zij
en aan de natte lucht
van muffe klaslokalen
De pen krast
nog kronkelend
woorden van liefde
op de grove rimpels
van het handgeschepte blad
Ik hou van jou
het getaande cliché
Zij glimlacht gegeneerd
Maar kan het dan niet
mijmert ze,
toch warm gevoeld
en rond vermengd zijn
met verre herinneringen
gekoesterd als juwelen
en droge aangeraakte bloemen
Beelden van winters
met blauwe nachten
en gele zomers
aan het water
Niets bijzonders
misschien en toch
Het waren gedachten
aan zalige ogenblikken
samen met hem en haar
toevallig maar
voor altijd
in haar handen bewaard
Floreanne
De nacht
Hij houdt me wakkerGeen nieuws
Op Unesconiveau worden schijnbaar ethische standpunten verstandig ingepakt in speeches met mooie woorden. De welklinkende beloftes worden echter niet gehouden laat staan de nodige maatregelen uitgevoerd...
De banken beloven hoog rendement aan hun beleggers maar bij de uitbetaling zijn de feiten anders...
De nieuwe trams van Brussel ogen futuristisch gestyleerd en menen tegemoet te komen aan onze gehandicapte medemens...
Op de snelweg botsen alweer vrachtwagens en vallen doden en zwaar gewonden...
De winnende renner wordt euforisch gezoend, zijn makkers druipen stil af en zijn al blij met een warme douche...
De vissen beten vandaag amper maar enkele slachtoffers zijn nu toch klaar voor de pan...
Verder gaat met mij alles goed...
En kom ik tot ...
Licht verdoken maar
zacht in mijn gedachten
is het altijd daar
de passionele knuffel
het ongekunsteld
vriendelijk gelaat
een vreugdevol
parmantig lachje
de hoop op
een verlangd weerzien
en bovenal
een liefdesspel
als een gedicht
zonder woorden
Floreanne
Vroeger was ooit
Het is alweer donderdag voor ik het goed besef. Het begin van het schooljaar is door de drukte veranderd in het herkenbare leven. Het nazomertje verkracht het normale septembergevoel. Ik snak weer zonder scrupules naar het weekend. Maar daar zitten ook al verschillende activiteiten geagendeerd. En ik denk na over de zin van mijn bezigheden.
Voorbij de late zomer
verdroogden de wensen
in je ogen ver zwart
Al voel ik verdoezeld
in nieuwe kleuren
het wrikken van de herfst
Onze zomers ze waren niet
alleen onze harten zonnig en warm
Op mijn lippen smeulen nog woorden
steeds stom gepreveld
maar spijtig niet gezegd
In mijn hoofd ruisen ze
als golven van eeuwige liefde
Onze waarheid blijft zo verlangd
stil getuigen van het gehoopte
Alles deemstert pijnlijk weg
de zoete herinneringsfoto's
met zuinig zwoele achtergronden
steeds met velden gebloemd
de zeeën en wilde wolken
Maar eentje blijft er
voor altijd me bij en
innig gekoesterd
zo nauw aan het hart
ik kan het niet laten
de stroom en het bankje
waarop jij en ik zaten
Floreanne
Zondagnamiddag
Alleen zijn
is voor mij
massaal genieten
van de stilte
in mijn huis
Heerlijk heerst
ze hier intens
vooral op zondag
Het geeft me
innige ruimte
Beschouwend bij me zijn,
is zalig zoeken
naar gesprekken met mezelf
Geen muziek
of straatgeluiden
niet iemand die me claimt
slechts rustig tikken
in zacht gemurmel
de klok en 't gasfornuis
Floreanne
Meisjeslach
Wie zei me: Oude vrienden
Gisteren ontmoette ik twee jeugdvriendinnen en vandaag een vriend die ik al jaren niet meer gezien had. Ik voerde met hen onverwacht drie leuke 'bij-praat-gesprekken'. Vanmorgen deed ik mee met een tombola. Doorgaans laat ik zulke spelletjes aan mij voorbij gaan, maar deze keer voelde ik er mij om de een of andere reden toe aangetrokken en ... ik won een horloge. Wat wil 'de tijd' van mij en waarom val ik net vandaag 'in de prijzen'? Bij het lezen van het bundeltje poëzie (een meer dan geapprecieerd lief geschenkje van één van de drie 'oude vrienden' ) kreeg ik plots de indruk dat dit alles iets betekent. Heb jij dat ook al eens gehad zo'n gevoel dat ontmoetingen en gebeurtenissen in hun toeval net helemaal niet toevallig zijn....? Wel dit was zoiets, maar de betekenis of de link ontgaat me momenteel. Er is hierdoor wel iets rustigs over me gekomen dat ik nog niet duiden kan.
Déjà vu
Ik heb het herkendtest
Er verdwijnt tekst van mijn blog zonder dat ik dat wil.... even testen....