Een kaart van Lien

Geuren en de woorden ervoor... inderdaad dit is niet evident. Ik ben naar aanleiding van het gedicht van Hanny Michaelis op het blog van Tatanka op zoek gegaan. Wel ik denk dat de reuk het 'oudste' zintuig is en ruiken de 'primitiefste' waarnemingsvorm is. Het is volgens mij zo vroeg in onze evolutie ontstaan dat het ook in onze primitiefste hersenen gelokaliseerd zit. Ik ben geen neuroloog maar ik heb zo het idee dat het verwerken van geuren in onze hersenen ook op plaatsen gebeurt die ver weg liggen van de taalzones en de zones die kennis bewust verwerken en opslaan. Er zijn mijn idee dan ook inderdaad weinig specifieke 'woorden' die geuren 'vangen'. Een uitdaging om daar eens meer op te letten en naar te zoeken....  Geuren worden wel bijvoeglijk bepaald zoals een scherpe geur, een zoete geur, een zure geur... Deze bijvoeglijke naamwoorden doen me dan eerder aan smaken denken. Of je krijgt een omschrijving of verwijzing naar het ding dat die bepaalde geur verspreidt zoals de geur van soep, citroengeur, bloemengeur, uiengeur... De enige geurnaam die in me opkwam was 'zerp'.

‘Geur’-woorden die ik in het woordenboek vond zijn:

• Zilt: zoals van zeewater
• Muf: zoals van een bedompte kamer die niet ontlucht is in tegenstelling tot fris
• Fris: zoals in de zuivere open lucht
• Duf: zoals van een schimmelachtige kelder of een vochtige stal waar oud hooi in gestapeld is
• Zerp: zuur, scherp, wrang… zoals van iemand die zich lange tijd niet gewassen heeft of zoals van slecht geworden dierlijk vet.

Verder weet ik dat waarneming iets zeer subjectief is. Wat we ervaren via onze zintuigen bewerken we met onze hersenen zo dat het voor ons ‘een persoonlijke betekenis’ krijgt. Illustratief het volgende: wetenschappelijk onderzoek toont aan dat ‘kaas’ pas als onprettig ruikend wordt ervaren als de geur gepaard gaat met prikkels die iets negatief suggereren. Laat een proefpersoon de geur van kaas waarnemen en toon hem tegelijk een bordje met daarop de tekst ‘kaas’ of ‘lekker’ en de geur wordt als prettig ervaren. Toon hem daarentegen tegelijk met de geur een tekst als ‘stank’ of ‘onaangenaam’ en de kaasgeur wordt meteen als ‘stinkkaas’ ervaren. Met andere woorden, prettig of onaangenaam hangt niet af van de fysieke geurprikkels op zich, maar van de context waarin de waarnemer die geur plaatst en zijn beoordeling daarvan. De betekenis die ons geheugen aan een geur hangt, zorgt ervoor dat we dingen gaan herinneren en die herinnering is prettig of onprettig. Parfumfabrikanten weten dit al heel lang en je ziet dan ook nooit parfum in een eenvoudige verpakking.

Als we iemand graag hebben dan kicken we op zijn of haar geur… Iemand die we niet graag hebben ‘kunnen we niet rieken’!

Dat alles helpt natuurlijk ook allemaal om aan geuren geen vaste bewoordingen te kunnen geven…. Want we komen niet vaak tot een geuren vergelijk!

Een toetje!....

Op zoek naar de vader

Geuren vormen belangrijke codes in het sociale leven van dieren. Geuren hebben een invloed op de onderlinge herkenning en de koppelvorming. Bij de mens zijn die codes moeilijk te ontcijferen, maar we kunnen onze dierlijke kant toch niet loochenen. Enkele jaren geleden reeds hebben onderzoekers aangetoond dat, onafhankelijk van affectieve beschouwingen, vrouwen de voorkeur gaven aan de geur van het T-shirt van een man die HLA-genen had waarvan de genetische sequentie geleek op die van de vader van de vrouw. Met andere woorden, vrouwen vertonen wat de geur betreft een voorkeur voor de genetische sequenties van de HLA-genen die ze van hun vader hebben overgeërfd.

Ruik je als mijn vader…dan trouw ik met je mijn liefje!

Zo hunkerend naar licht

opent zich mijn tuin

ongegeneerd naar de zon

Ongerept ontplooien zich

freel groen perfect generfd

ontelbaar nieuwe blaadjes

kwetsbaar gestrekt

naar het zuiden

Wat drijft me dan

naar gedachten aan de dood

als alles ‘leven’ roept?

Nu hortensia en beuk

in hun knoppen

staan te springen

hopend op de eerste regen

en de liguster weelderig

in zijn scheuten schiet

Het gras praat niet

maar vertelt in vele monden

Noemen duizend bloemen niet mijn naam?

Waarom is het doffe stervenswil

en niet bevrijdend water

dat me overgiet?

Floreanne

Het zijn verlies en pijnen

die belegen als klimop

tussen de takken blijven

Angst houdt niet tegen

dit rusteloos zoeken naar

vruchtbare uitwegen

Het onkruid blijft stevig

stopt nooit met groeien

verhardt en nestelt zich

Al is de grond nog droog en stil

de zon werkt hard en harteloos

schitterend doch kil

Het genadeloos vuur

dat roept en gloeit en rusteloos

mijn hart op strepen trekt

in eenzaamheid uur voor uur

Floreanne

De zware vracht is afgelegd

alles staat gestapeld

De weg is vrij

Licht en zon wenken

nieuwe horizonten

Je hebt me nieuws ontzegd

en liet me afgewimpeld

Je stond in mijn weg

als donder en bliksem

oude domme wonden

De rouw is voorbij

niets houdt me in jouw macht

Het wordt licht en lichter

mijn hoofd alert

mijn hart erbij

En ik denk alleen aan zacht

Laat je koesteren

zoek het gevoel

verbonden met liefde

in gedachten bij ons

Verlaat me nog niet

houd me veilig

heropen de deuren

van gesloten armen

Stuur me niet terug

vertaal heilig

ideeën die spreken

op gedempte wijze

Floreanne

Het is hier de tijd van de huis- tuin- en keukenkarweitjes. Opruimen in de tuin, de garage, de zolder… poetsen en vegen,… rijden naar het containerpark om je te ontdoen van oude rommel versleten spullen…  Het zonnetje helpt om er vlotjes door de vliegen. Een catharsis voor rouw en wintermoeheid. Als tegengewicht bij het verlies, moet er ook iets nieuws in de plaats komen. Bloemen! In mijn voortuin heb ik ranonkels geplant. Sterke kleuren, bloemige bloemen. Het fleurt mijn wat saai geworden tuintje, maar ook mijn gemoed geweldig op!

Ranonkel, mooie

vergeten bloem

vol blad in

hevige kleuren

Geel oranje

laat je zien

in al je pracht

om wild me

op te fleuren

Geef nieuwe elan

en zachte gloed

lok zonnig licht

om op te beuren

tot zomerse overmoed

Floreanne

Ze hebben ons hier vandaag het beloofde zonnetje niet gegund. Het is al heel de dag overtrokken grijs. Niet zo goed voor mijn paaselan dat namiddag weer twee stappen achteruit hinkelde, zoals een processie van Echternach. Nefast dus voor mijn energie die goed begon maar door de grijste opgezogen werd. Morgen zingen we een mooie paasviering. Dat zal verkwikken. Pasen is de tijd voor alleluia's en hosanna's dat scheelt wat in de muziek, vooral in het ritme en de emotie. Na de Johannes passie van gisteren mag het gestaag vrolijker worden. Want Pasen is vrolijk en zalig. Vrolijk op de kaartjes en zalig bij de Paus. Morgen moet ik mijn best doen met koken, mijn moeder komt. Ik ben nog aan het uitdenken wat ik ga maken. Ik heb in mijn aankopen ruimte gelaten voor keuze. Vis, kip, vleesfarce, … kwestie van nog te beslissen en dan op zijn best te combineren met … gemengde groenten, bloemkool, krieken… en gekookte aardappeltjes, frietjes of aardappelpuré. Kiezen! Soms ben ik het moe om die veelheid aan kleine weerkerende verantwoordelijkheden op te nemen. Het is iets van niets op zich maar altijd opnieuw moeten kiezen kan onnozel vermoeiend zijn. Maar ik geef onmiddellijk toe … ook oh, zo’n luxeprobleem. Ik heb teveel… ik ben moe van tussen mijn ‘tevelen’ te kiezen. Ik wil minder te doen hebben en minder te kiezen hebben en minder afleiding en minder appel en minder drukte en minder aanbod… mag het weer even wat minder zijn? Krijg ik tijd en ruimte om een poosje mijn onthecht kluizenaarschap op bot te vieren? En als ik nu eens begon met iedereen een 'heel rustige Pasen' te wensen?

Floreanne

Ik kan wel hopen op mijn serendipiteit, om te vinden wat ik niet zoek.

Maar of ik dat talent heb en of het lot me daarbij ook gunstig is, is de vraag. Misschien is dat ook een beetje te veel van het toeval afhankelijk. Dus kies ik liever voor het in eigen handen nemen van mijn leven en de toekomst. Maar ik besef maar al te goed dat ook dat totaal geen garanties oplevert. Want het leven is gebaseerd op één grote toevalstreffer en is daarna een opeenvolging van massa’s geluk en de bemoeienissen van een heel leger engelbewaarders. Dus laten we nederig blijven en deemoedig open staan voor wat het leven met zich brengt. Ik hoop nu toch ook een beetje (tegen beter weten in) op de serendipiteit van anderen en dat ik en mijn werk misschien toch nog eens gevonden worden. Al was het maar omdat ik het een mooi woord vind.

Floreanne

Het gras is gemaaid. De bieslook staat bijzonder fris. De nieuwe peterselie is geplant op vier te testen plaatsen. Het zonnetje schijnt over het land en de haag staat groen te pronken. Het acht uren durend gevecht, nodig om de notelaar te snoeien is geleverd. Onder het afdakje ligt een stapeltje hout voor een komende winter. Laat de paasklokken nu maar komen.

Nu staat hij

daar ontdaan

in ‘t kaal verlies

van schoonheid en

van brede takken

als een man

uit zijn doen

die pas geknipt

het werk ziet

van zijn wilde kapper

Ik geef het toe

ik kan slechts stil

een beetje treuren

Maar ja, ‘t ging

om de wil

van strikte buren

Ze zullen

hoop ik dan

tenslotte

niet meer zeuren.

Floreanne

Innigheid zonder lust, je wordt er gek van als het bestáát!

Deze zin pik ik van Hugo Camps, vandaag in de morgen. Dat deze quote van Hugo komt verblijdt me. Hij verzacht en kijkt blijkbaar verder dan vroeger, niet meer alleen vanaf de cafétoog naar mannen en sport, maar ook naar moeders. Fijn om dat te weten…

Het is waar, echter… Ik ben er naar op zoek en ik word dáár gek van. Ik weet dat het bestaat, maar ontmoet het slechts in zijn meest vluchtige vorm, met kleine iele hapjes, als een verdampend gas. Als een luchtig geparfumeerd aroma in de smog van het luchtvervuilde leven. Er is nog te veel stikstof, zwavel en fijn stof aanwezig in mijn onmiddellijke buurt en ik snak zo naar zuurstof, … die zich hopelijk nooit omzet in koolstofmonoxide…

Floreanne

Ik huiverde bij het lezen van zijn koele antwoord op mijn brief.

Alsof een ijzige poolwind over mijn ruggengraat rimpelde.

Hoe kon ik houden van deze man met zoveel bevroren emoties?

Een zwart gat in een verloren ziel was het,

een zoomlens die te kort kwam maar waarin je niet kon kijken,

een spiegelende zonnebril waarin reflecterend enkel je eigen beeld weerkaatste.

Mocht ik raken aan deze kwetsbare maar schitterende zeepbel?

Hoe kon ik oogcontact krijgen met deze zacht aanvoelende kikker?

Wanneer zou hij veranderen in een prins?

Kussen hielp niet meer…. !

Floreanne

Ik zag vandaag een fotoreportage over een reis van vrienden naar een vakantiebestemming. Het viel me op hoe de persoon achter de camera zichzelf liet kennen in de beelden die hij schoot en monteerde.

Uit het afgewerkt product blijkt wat hij belangrijk vindt en wat niet. De manier waarop voorwerpen, kunst, bloemen, gebeurtenissen, landschappen en tuinen, gebouwen en personen in beeld komen, vertelt een verhaal. Nog meer valt op waar de voorkeur van de fotograaf naartoe gaat en waar niet. De confrontatie met een realiteit, waarbij de emoties van de fotograaf duidelijk spreken.... 

De foto's waren een mediator voor de roerselen van je ziel.  Ik herkende je onmiddellijk zoals je bent en denkt over de dingen en de personen die in de aandacht gebracht werden. Ik zag wie close-up kwam, wie lachte en huilde, wie er mooi op stond en wie niet. Het was duidelijk hoe je voelde over de aanwezigen en over zij die nergens in beeld kwamen... ik merkte waar je liefde wel en vooral niet was.

Floreanne

Daar sluip je lief

gewenst naar binnen

roept me tot leven

om stil te verzachten

Als een kat kom je

rustig nestelen en

koester ik in gedachten

die flitsen herinnering

Pertinent aanwezig

verroer je weer mijn zinnen

Echter wreed

blijf je afwezig

ver weg in realiteit

Zo komt het dat ik

blijf beminnen in

eenzame virtualiteit

Floreanne

Woensdagavond, ik ben net terug van mijn werk als de telefoon gaat. “Het is hier K. van de X&X. Ik heb van mijnheer S., onze directeur, een brief gekregen die u geschreven hebt. Ik ben de verkoper bij wie u een wasmachine besteld hebt, maar blijkbaar is er iets fout gelopen. Kan ik u misschien helpen? …..

Ik doe hem het hele verhaal….

Hij is zeer luisterbereid en vriendelijk.

Hij zal voor mij de hersteldienst ook afbellen. Daar moet ik me niets meer van aantrekken.

Ik vraag of ik Mijnheer R. zijn ‘boekje’ moet terugbrengen?

Neen hoor, dat zal hij zelf wel komen afhalen als hij in de buurt is!

Floreanne

Maandagavond na 17 uur gaat de telefoon. Mijnheer R., die mijn machine geleverd heeft, is verwonderd dat ik nog niet betaald heb. Ik had dat toch beloofd aan hem, hij moet zich verantwoorden als ik niet betaal, ik heb toch al een tegemoetkoming gekregen…. Ik zeg aan mijnheer R. dat het me spijt als hij in moeilijkheden komt, maar dat ik die morgen in de zaak geweest ben, maar niet betaald heb omdat de machine niet werkt. Hij informeert naar wat er dan gebeurd is en ik leg hem alles uit zoals het verlopen is. Hij is verwonderd over dit verhaal, geeft toe dat ik niet kan tevreden zijn en begrijpt dat ik niet betaald heb. Hij meent dat de machine zal moeten vervangen worden. Ik hoor hem ondertussen praten met een andere man die hij blijkbaar moet consulteren voor hij iets mag toezeggen. Ze zeggen uiteindelijk dat ze niet gaan wachten op de hersteldienst maar dat ik een andere machine krijg. Ik hoor de man op de achtergrond zeggen…. “De enige machine die we nog in stock hebben is de wasmachine uit de toonzaal”… Maar dat zegt mijnheer R. niet aan de telefoon. Ik vraag me in stilte af of ik daar moet achter vragen of ik riskeer een beschadigde machine te krijgen of ik dat moet aannemen of weigeren of… Ze vragen of het goed is dat ze de volgende avond een nieuwe machine brengen ter vervanging… Ik ben al heel tevreden dat ik geen veertien dagen moet wachten. Ik zeg dat ik blij ben als dat zou lukken.

Mijnheer R. komt de dag nadien om 17.15 u. Hij vervangt de machines en zet alles in gereedheid. Hij opent de deur om de handleiding uit de trommel te halen. Hij demonstreert de knoppen en wil de nieuwe machine opstarten. Maar plots zijn er geen lichtjes meer op de display! Mijnheer R. kijkt op. Tiens, wat is dat? Hij steekt de stekker in het andere stopcontact,… nog geen stroom. Ik zeg: “ Dit kan toch niet waar zijn! Nu geloof ik echt dat het in mijn huis spookt”. Mijnheer R. blijft rustig. Hij haalt een stroommeter uit zijn camionette. Tweehonderd twintig in beide stopcontacten blijkt in orde te zijn. We kijken beide verdwaasd naar de machine. Wat gebeurt er hier?

Dan duwt Mijnheer R. per toeval nog eens tegen het ronde deurtje… De lichtjes branden en de display geeft signalen. “Oef, het was mijn schuld”,  zegt mijnheer R., “het deurtje was niet dicht”. We lachen alle twee. Even later draait het installatieprogramma. Mijnheer R. stelt me gerust en zegt dat de fout inderdaad een fabricagefout is en dat het de eerste keer is in zijn carrière dat hij dat meemaakt met dit merk en dat nu wel alles in orde zal komen. Ik heb Mijnheer R. de cheque overhandigd. Bij het vertrek zeg ik nog: “Mijnheer R., ik hoop dat nu alles geregeld is…” en lachend… “En als je nu nog een derde keer moet komen dan gaan we toch samen wel een pint drinken hé!” …. Als ik terug de keuken in kom zie ik zijn ‘boekje’ liggen!

Op de ‘nieuwe’ wasmachine lag een beetje stof, er zaten vingerafdrukken op de chroom,… maar er zijn geen krassen of deuken in en… hij wast perfect!

Eind goed al goed?

De man was weg, het installatieprogramma gedraaid en ik stak tevreden mijn eerste witte was op zestig graden in. De machine draaide en maakte nauwelijks geluid. Slechts het uitspoelen van het zeepbakje fluisterde terwijl ik keek naar de zachte slingerbewegingen en het nieuwe vloeien van water. Ja, aan deze luxe zou ik kunnen wennen. Met vernieuwde elan begon ik aan het afwerken van mijn zaterdagprogramma.

Toen ik terug thuis kwam van de boodschappen en na de verhuis van het bureau merkte ik een eigenaardig knipperen van controlelichtjes op het elektronisch paneel. Was dit normaal? De display - het schermpje waar voorheen de tijdsduur van de betreffende wascyclus in verscheen - liet drie korte streepjes zien. Dat leek me wat eigenaardig. Ik zocht in mijn handleiding onder de hoofding ‘Wat gedaan als….?’ de betekenis op van dit signaal…. Het was inderdaad een foutmelding met een alarm voor ‘spoelen’. Daar stond: "Start het programma nog eens, duikt de foutmelding weer op, doe dan een beroep op de technische dienst". Ik deed wat er stond. De foutmelding dook weer op. Voor alle zekerheid probeerde ik nog eens een ander programma. De foutmelding bleef opduiken… Met veel gezoek, starten en herstarten van allerlei deelprogramma’s kreeg ik uiteindelijk de was die er in zat toch nog gezwierd …, maar het bleef slecht nieuws! Nog even denk ik dat het toch aan mij lag en lees ik grondig alle stappen door die je moet zetten om die elektronische machines onder de knie te krijgen. Ik bel nog eens naar mijn praktische vriend voor advies. "Zou het kunnen dat je afvoer verstopt is" vraagt hij zich af "en dat ook je vorige machine daarom de geest gegeven heeft?" Ik begin dan aan een inspectieronde, een ontstoppings-, spoel- en schoonmaakbeurt van de buizen maar merk niets eigenaardigs. Ik ben er van overtuigd dat dat niet de oorzaak is en dat het niet aan mij of aan mijn infrastructuur ligt.
Ondertussen was de zaterdag al gevorderd, de winkel dicht en ik moe.

De volgende maandag zou ik moeten gaan betalen…? Het leek me toch beter het zekere voor het onzekere te nemen en dat slechts te doen onder voorwaarde dat de wasmachine ook effectief waste. De goede moed zonk me weer in de schoenen. Hoe zou ik dat maandag gaan uitleggen. Hoe hen diets maken dat ik niet een 'moeilijke klant' ben maar gewoon alweer met een probleem zat?

Die maandag moest ik om naar de bank te gaan - ik wilde als ze moeilijk deden (want had ik niet beloofd om zeker te betalen en was mij al niet een uitzondering toegestaan?)  een cheque laten zien om te bewijzen dat ik te goeder trouw was – en om mijn zaak te gaan uitleggen, enkele uren verlof nemen op het werk.
Als het zover is word ik 's maandags van de 'inlichtingen' doorverwezen naar de 'service-dienst'. Daar moet gebeld worden naar de 'dienst na verkoop' verbonden met het merk van de wasmachine, want de firma zelf heeft geen hersteldienst voor deze wasmachines. Ze regelen een afspraak met een telefoonnummer in Brussel. De mevrouw die aan de lijn komt zegt me vriendelijk dat ze alleen kunnen komen als ze verschillende werken hebben in de stad en tijdens de werkuren en dus op een ogenblik dat ik weer verlof moet nemen op mijn werk. Het is even zoeken in hun planning voor mijn stad, …. maar vooral in mijn agenda… en dan blijkt dat het ten vroegste veertien dagen later kan! Moe gezucht en gestreden zeg ik toe op een moment dat ikzelf mensen zal moeten afbellen die met mij een afspraak hebben…. Betalen doe ik voorlopig niet… wordt vervolgd.

‘s Zaterdags sta ik fris op, klaar voor een goed gevulde dag waar alle activiteiten, indien ze lopen zoals gepland, prima in elkaar zullen passen. Ik dus naar de krantenwinkel en de bakker, naar mijn moeder voor haar boodschappenlijstje, …. Daar belt mijn zoon op de gsm: “Mama, ik geloof dat die mannen met de wasmachine hier geweest zijn…. Maar ik lag nog in mijn bed en eer ik besefte dat jij er niet was en ik uit mijn bed kwam waren ze al terug vertrokken”. Het was nog maar 10 uur, dus niet binnen de voorgestelde uren. Ik zucht: “Het zal toch niet waar zijn zeker? Gaat dat weer niet lukken vandaag?” Ik rij ontmoedigd terug naar huis. Wat gedaan? Toch boodschappen doen met het gevaar dat ze misschien weer terug komen zonder dat ik er ben, of wachten en niets buitenshuis doen tot 14 u. Ik kies voor het laatste, maar niet echt met mijn zin, want daar gaat mijn 'goede planning'. Gelukkig komt mijn zus binnen. Haar peptalk samen met een vers bakje koffie troosten me. “Ze komen wel terug. Dat kunnen ze toch niet maken”. En gelukkig, inderdaad, om 12.10 u staat een vriendelijke meneer met een spiksplinternieuw pareltje van een wasmachine voor de deur. Het ding is zwaar, hij plaatst het toch zonder problemen op de juiste plaats. De oude wasmachine gaat in de vrachtwagen. Hij legt me alles prima uit en start het installatieprogramma. Nadien zal ik het helemaal zonder problemen, want deze machine is echt van een veel degelijker merk dan mijn vorige, in gebruik kunnen nemen. … Dan vraagt hij de contante betaling. Ik zeg dat dit een 'voorspeld' probleem is... zie mijn bewust telefoontje... omdat ik slechts sinds de avond voordien, na het sluitingsuur van de bank, wist dat ze vandaag zouden leveren en dat op zaterdagvoormiddag de bank ook niet open is. Via de muur? Neen zo’n hoog bedrag kan ik niet afhalen met de bankkaart. Maar ik wil het wel onmiddellijk overschrijven via PC-banking, als hij het goed vindt. Neen, hij vindt dat niet goed. Dan moet hij even naar het secretariaat bellen omdat ik blijkbaar de eerste klant ben die hier van de gewoontenorm afwijkt. Ik ben weer verrast dat overschrijven niet kan, maar ja …. Aan de telefoon krijgt hij toestemming dat ik maandag mag gaan betalen. Geen probleem dus…. Iedereen tevreden…. Wordt vervolgd.