Archief

Sla het blad om

houd me stevig vast

laat me niet zoals ik ben

Het is te veel gevraagd

Ik weet het

Een mens kan niet zoveel

als hij beweert
Hij kan alleen verlangen

En als er iets komt

een kleine attentie

een greintje positiefs

dan maakt hij er

een cadeau van

of een show

of een heel TV-programma

Misschien dient hij

een nieuw project in

Maar het is alleen een

sprankel energie 

een portie gewone liefde

de hoop op iets nieuws

iets oprecht

dat blijft
 

Floreanne

Het is tijd

voor barbecues en feestjes

Ze sluiten het schooljaar 

en bereiden het verlof
De zon toont zich
met horten en stoten

Het zal goed zijn

als straks de stress rust
en wekkers zwijgen
met de fiets uit de stal

te vertrekken zonder jas

Er zal geverfd en geschilderd

geklust en geklungeld worden

Ja bijna vakantie

dan is er hoop op nieuw

en vrolijk waait de wind

door de oude haren

en ik lach

Floreanne

Je hebt me een haas in de schoot gelegd

Die holen graaft en ondergrondse gangen

Zonder schroom kweekt hij verdriet als konijnen

Je hebt me gemeen een rat laten baren

Die alles beknaagt wat me heilig is

Hij vernielt als een wind heel dit huishouden

Het wordt dringend dat ik de uitgang wijs

die dieren onverwijld het leven in jaag

Het zure gedacht dient ontruimd en gekuist

En ontdaan van zijn legers jongen

Floreanne

Het stof zit diep in mij

Het vocht bevloeit mijn wezen

De modder van het leven

kneed ik tot deeg en verdriet

Ik wil daar liefde slijten!

Het stof wordt afgeklopt

en vocht dient afgewassen

Dat brood jij lust het niet

dus wordt er niet gebakken

Wil jij wel liefde krijgen?

Floreanne

Hoe gehandicapt kan liefde zijn

Als ze valt en niet opstaat

Als ze spreekt en niet luistert

Als ze doet en niet is gezien

Als ze proeft en niet kan eten

Als ze streelt en niet meer voelt

Des te eenzamer is een mens

Als hij praat en niet wordt gehoord

Als hij schrijft en niet is gelezen

Als hij hoopt en niet wordt geloofd

Liefde kan erg doof zijn

Floreanne

De klok met de wijzers verloren

leeft slechts in zijn roestig getik

Mijn hart bewoog even nog pover

verschrikt als een eenzame hik

En dagen gaan over in nachten

hun zonnen verzoeten een traan

De liefde verwarmt maar laat wachten

in hoop verliest zij de oude waan

Waters ze golven in ‘t wit gerand

Het licht schittert gul in hun vonken

Te traag verzet 'n geloof taaie bergen

slechts deugddoend droomt het een overkant

Floreanne

Ik meet met emotionele maten

Dat wisselt als water en wind

'k Beoordeel naar goeden en kwaden

als ‘k liefde of haat ondervind

De norm is te voelen

‘t Is veilig of verdriet

Mijn hart zal het vragen

en ik doe het of ik doe niet

Floreanne

Hij is laf

de generaal die voorwaarts gilt

zijn jongens in de dood

terwijl hij toekijkt

in zijn veilige tent

de troepen over schouwt

Hij is knap

De man die sorry zegt

en ‘k heb me vergist

Hij keert op zijn stappen terug

en brengt zijn kind thuis

in kalmte en rust

Liefde is God

die van zijn kinderen houdt

hoe ze ook zijn

Hij koestert ze

en prijst wat goed is

Hij roept op tot vrede

en heelt alle wonden

Floreanne

Zij twijfelde of ogen konden spreken

geloofde prompt al wat hij zei

Nu weet ze pas dat woorden kunnen wreken

en blijft er slechts mooidoenerij

Hij liet haar gaan nog voor ze was geboren

Een mens zijn was hem dit niet waard

De waarheid moest ze toen wel horen

Hij onderschreef zijn ware aard

Floreanne

Ambulance en helikopter

waren niet het ergste

Prikken, kramp, het zuur

alles overleefde zich

Wat bleef en pijnigde

was loze plicht
met doen alsof

gemiste echte liefde

Een stoer verhaal van kijk

wat ik toch doe

ben ik niet flink

natuurlijk maar
Daar stond zij

naast de morfine

haar lach was sterker

Warm omhelsde ze

de bebloede borst

het bijna stille hart

Verraad me niet in harde

klinische woede

kus me kus me

en bloed samen

naar de eeuwigheid

Verschuil je lafheid niet

achter euthanasie

Floreanne