Archief

Mijn vader was een bijzonder man. Vanavond was hij manifest in mijn herinnering aanwezig. Toen ik werd gevraagd wie ik in mijn leven erg bewonderde, dacht ik aan hem. Tegelijk vroeg ik me af:  "Waarom?" Mijn vader was merkwaardig aimabel. Hij was zachtmoedig charmant en bezat een ontwapenende glimlach. Hij hield van het leven en nog meer van lectuur en boeken. Hij hoopte op zijn kinderen en genoot ervan zijn passies aan ons door te geven. Poëzie, schilderen, lezen, rustig beschouwen en nadenken, voeling hebben met kunst en bewondering voor de plaatselijke en kleine geschiedenis... Hij wou het ons allemaal bijbrengen en meegeven. Maar vooral hij kon ongelooflijk meeslepend vertellen. Als hij 's avonds laat thuis kwam - slechts af en toe met een beetje geluk zagen we hem nog net voor wij naar bed moesten - dan keken we het eten uit zijn mond en werden we gebiologeerd door zijn lippen, waarlangs het 'verhaal' van zijn werkdag als een geschenk geboren werd. Van een simpele alledaagse dag maakte hij een spannende gebeurtenis. Elk detail kreeg geur en kleur, elke belevenis een persoonlijke betekenis. Hij schilderde met zijn woorden in een tempo en op een wijze zoals ik nooit iemand heb weten vertellen. Hoe zou het nu met hem zijn in de hemel? Zou hij voorlezen aan de engeltjes en hen vertellen over zijn kinderen toen ze nog klein waren en in pyjama smeekten om het gedicht van boerke Naas? Ik zou nog eens met hem willen praten.

Floreanne

nog hier en
toch al avond
roept dit lichaam
slechts herinnering op
zonder voelen of horen, 
komt zuchtend de slaap
zacht vragend
zich melden
in regelmatige teugen 
hier bij mij 
golft ze rustig 
tegen de aankomende nacht
en zou het kunnen
op het deinen
van de ademzee
dat hoop ontkiemt
op ooit nog eens
met twee

Floreanne

Je kijkt me vragend aan. Vanachter nieuw glas herken ik je niet. Zoveel later, een beetje bitter, minder vrolijk dan ooit, ben je.  Heb ik met je te doen? Niet echt en toch schrijf ik je. Omdat ik wil praten. Waarom mis ik je glimlach? Wat is er met de hoop, de kracht van wie alles moedig ziet gebeuren? De vitaliteit die het leven aankan, verschuilt zich onvindbaar, ver. Nu zie ik de vraag die nooit een antwoord vroeg. Ik heb heimwee naar jou, naar mij toen!

Floreanne


"Tussen de doden en de levenden is geen vergeven maar ook geen niet-vergeven mogelijk... De dood maakt alle begrijpen onmogelijk."

Uit: Duizend kraanvogels van Yasunari Kawabata

Mijn meeste doden
bereikten gaaf
hun mooier
maagdelijk doel

Niet jij

Vanuit de zwarte zerk
stijgt ziekte op
een boos verderf

Schuld schaaft
dit pijnlijk
voelen maar
doet het niets

De lelijkheid is
in het kwaad
nog hier gebleven

Nam je 't maar mee
zodat ik vrij kon
leven

Floreanne

Hoe blij 
mag ik zijn
als ik je stem
zal horen
hoe opgeladen
als ik je terug zie
Je weet toch
dagen worden weken
maanden rap een jaar
tijd loopt
over de seizoenen
de zomer
hebben we gehad
een herfst en
nu de winter
Zal ik nog iets
van je horen
voor het weer
zomer is
hoe vreemd
zullen wij
voor elkaar
dan zijn?

Foreanne

Ik sta al twee dagen op met een onhoorbare hoest en een weggedeemsterde stem. Niet goed voor een zangeres! Waarschijnlijk heb ik me verkouden zijnd vrijdag wat erg geforceerd op Bach en zijn Matheus passion. Ik heb te gespannen gezongen en niet op mijn stem en ademhaling gelet. Dan zing ik te veel met mijn hoofd in aparte noten en kleine middenrif afstanden! Gisterennamiddag heb ik dan aan de koffietafel met mijn familieleden emotioneel gepraat in een holle ruimte met veel aanwezigen en .... voilà stem weg en verpitst. Vandaag ga ik dus zwijgen in alle talen. Gelukkig dat er geschreven letters bestaan. Heeft er nog iemand goede tips  ?

Als antwoord op:

......
Heb je ooit beseft
hoe dierbaar het licht is

hoe je het mist
als het er niet is
......


Mijn moeder ziet bijna even goed in het pikkedonker als in het licht. Ze heeft met ouder worden voor 95% het licht in haar ogen moeten afgeven en het is onomkeerbaar. Ik vind ze heel heel erg moedig. Ze kan niets meer van wat ze vroeger kon en heeft vooral moeite met 'zich vervelen'. Toch geeft ze niet op en heeft opnieuw op de tast leren eten, koken, enz... Haar krachtig 'strijden' zonder op te geven doet inderdaad beseffen wat het betekent om te zien! Dat is een geschenk waar we niet bij stil staan als het vanzelfsprekend is. Toen ik dit gedichtje las heeft het me dan ook sterk aangesproken.

Vogeltjes

Wat rilt plots
mijn huid
als gietend water
bij het zien van
veren rood
van waar
die schokken
onverklaarbaar angstig
als ik proef
wat woede doet
als ik begrijp
dat je zwijgt
voor altijd
daar lees ik
zinnen woordeloos leeg
daar hoor ik
snikken achter 
inhoudloos gelach
de schuld van
dwazen
zing maar verder
dwaas vogeltje
dwaze vogel!

Floreanne