Moham

Hoe blij 
mag ik zijn
als ik je stem
zal horen
hoe opgeladen
als ik je terug zie
Je weet toch
dagen worden weken
maanden rap een jaar
tijd loopt
over de seizoenen
de zomer
hebben we gehad
een herfst en
nu de winter
Zal ik nog iets
van je horen
voor het weer
zomer is
hoe vreemd
zullen wij
voor elkaar
dan zijn?

Foreanne

Ik sta al twee dagen op met een onhoorbare hoest en een weggedeemsterde stem. Niet goed voor een zangeres! Waarschijnlijk heb ik me verkouden zijnd vrijdag wat erg geforceerd op Bach en zijn Matheus passion. Ik heb te gespannen gezongen en niet op mijn stem en ademhaling gelet. Dan zing ik te veel met mijn hoofd in aparte noten en kleine middenrif afstanden! Gisterennamiddag heb ik dan aan de koffietafel met mijn familieleden emotioneel gepraat in een holle ruimte met veel aanwezigen en .... voilà stem weg en verpitst. Vandaag ga ik dus zwijgen in alle talen. Gelukkig dat er geschreven letters bestaan. Heeft er nog iemand goede tips  ?

Als antwoord op:

......
Heb je ooit beseft
hoe dierbaar het licht is

hoe je het mist
als het er niet is
......


Mijn moeder ziet bijna even goed in het pikkedonker als in het licht. Ze heeft met ouder worden voor 95% het licht in haar ogen moeten afgeven en het is onomkeerbaar. Ik vind ze heel heel erg moedig. Ze kan niets meer van wat ze vroeger kon en heeft vooral moeite met 'zich vervelen'. Toch geeft ze niet op en heeft opnieuw op de tast leren eten, koken, enz... Haar krachtig 'strijden' zonder op te geven doet inderdaad beseffen wat het betekent om te zien! Dat is een geschenk waar we niet bij stil staan als het vanzelfsprekend is. Toen ik dit gedichtje las heeft het me dan ook sterk aangesproken.

Vogeltjes

Wat rilt plots
mijn huid
als gietend water
bij het zien van
veren rood
van waar
die schokken
onverklaarbaar angstig
als ik proef
wat woede doet
als ik begrijp
dat je zwijgt
voor altijd
daar lees ik
zinnen woordeloos leeg
daar hoor ik
snikken achter 
inhoudloos gelach
de schuld van
dwazen
zing maar verder
dwaas vogeltje
dwaze vogel!

Floreanne

En dan nog dit gevonden

Als je in mensen geloofd hebt

die het af lieten weten

ga dan toch door te geloven

Als je op een wonder gehoopt hebt

dat niet is gebeurd

ga dan toch door en blijf hopen

Als je een spoor van liefde wilde nalaten

dat werd vertrapt

ga dan nog verder met liefde

Als je gedroomd hebt

en daarna ontwaakt

droom verder tot aan de morgen

Talmoed

Poëzie vind je tegenwoordig overal. Bijvoorbeeld dit stukje....



Wenn man etwas ganz nah
an sich heran lässt,
dann sollte es
etwas Besonderes sein.

... vond ik op een nieuw 'onderlijfje' (een Vlaams woord?) dat ik mezelf cadeau deed voor mijn Kerstmis. Dat draagt weer wat vriendelijker!

Ondertussen ga ik slapen en sta ik op met Kafka! Geef toe, een mens kan aangenamer gezelschap bedenken. Maar toch, de man sleept me mee in zijn verhalen naar de spelonken van zijn onbewuste psyche en getourmenteerde geest. Het leesexperiment is meer dan boeiend alleszins. Toen ik jong en onervaren, in mijn flower-power-tijd, meende deze ‘krasse knar’ te moeten gelezen hebben, kwestie van geen gaten in mijn cultuur te veroorzaken, vond ik die ervaring teleurstellend. De moeite was tevergeefs. Ik kon van zijn bizarre schrijfsels totaal niets begrijpen. Nu, jaren later, amai, een kleine openbaring!

“ Vroeger begreep ik niet waarom ik op mijn vragen geen antwoord kreeg. Thans begrijp ik niet waarom ik vragen stelde, er zijn immers geen antwoorden.”

Franz Kafka

Ja, natuurlijk kan ik vertalen en mijn schrijfsels decoderen. Dan kan ik schrijven over mijn werk waar men mij voor nieuwe keuzes plaats, waar ik moeilijke beslissingen moet nemen, waar ze me meer verantwoordelijke functies aanbieden, terwijl ik tegelijk al lig te mijmeren over minder werken en afbouwen. Ook kan ik schrijven over mijn zin om beter te leven, meer in overeenkomst te zijn met mijn innerlijke roersels en lichamelijke behoeften, mijn creativiteit kansen te geven en mijn huis te renoveren. Ik kan het hebben over mijn zoon die stilaan zijn eigen leven leidt en de lege nestfase die me confronteert met mezelf en mijn toekomst. Mijn doelen, mijn verlangens, mijn mogelijkheden en onmogelijkheden kan ik expliciteren. Ik kan duidelijker zijn over mijn moeder die ouder wordt en over de dood en mijn eigen eenzaamheid hierin. Ik kan het hebben over het geloof en mijn zoektocht naar authenticiteit en zingeving. Ik wil dan ook niet zwijgen over het kleine en grote geweld in de wereld en het stilaan tanen van elk geloof en hoop op beterschap. Maar dan schrijf ik de krant van mijn leven en wie zal die lezen? Wie is geïnteresseerd, in die strijd die we allen alleen strijden?

Floreanne

De dorre tak rilt

Het roodborstje pikt gretig

De dauw huilt ijzig

Floreanne

Lieve lezers, lieve bekenden en lieve toevallige passanten van mijn blogje … ik wens jullie allemaal naargelang je het zelf toelaat een klein, een groot, of een enorm licht in deze kerstdagen. Heel veel lieve energie van hieruit.

Pfff, even een zuchtje. Ik zit. De files, de stroom van shoppers, de uitpuilende winkelrekken, de muzak, de prikkelbaarheid van mijn gehaaste medemens, de snelle groetjes en wensen aan bekenden, de kleine plichten van de voorbereidselen op een lang weekend... ze zijn achter de rug. Het wordt tijd om even rustig te worden en in de echte sfeer van Kerstmis te komen. Straks gaan we zingen:  ...Kerstnacht die schone, laat liefde steeds wonen in ieders gemoed.... Een kerk van een cliché, maar ... Soms moet je clichés koesteren omdat ze het dichtst bij de waarheid staan. Samen met anderen heb ik dit jaar geen boom, geen bollen, geen slingers, geen rode puntmutsen... in huis gehaald. Omdat het niet klopt met mijn gevoel. Ik wil mijn aandacht niet afleiden van mijn driftige zoektocht naar de authentieke kern. Dit jaar zal ik het duister voelen, de nacht ervaren en het keren van het licht. De hoop op een nieuw leven moet nu eindelijk kansen krijgen. Het verlangen naar iets heel waarachtig en goed, dat aanwezig is en aankondigt wat zal komen, ga ik in stilte afwachten. Ik haal het voor de geest om het oude jaar met zijn verdriet en onmacht te verdringen. Ik laat het verleden een terminale ziekte krijgen en een ongecompliceerde dood sterven. Overblijfselen van slechte herinneringen zal ik ritueel verbranden. Er komt een open plek in mijn geest, een weidse  ruimte voor beter, veel beter. Ik weet het, ik laat het toe en dat alleen al vervult me met deugddoende vreugde.