Zonder klank
Noem me Enil2
Vandaag heb ik Enil nog eens gezien. Ze wordt groot dat kind. Ze leest en schrijft nu al zelf haar nieuwjaarsbrief en wil mooi gevonden worden. Een meisje! Het nieuwe jaar is helemaal gestart. De lekkere paté's, gebak en wijn hebben hun weg gevonden en ik voel me meer dan ...'voldragen' zei Pieterjan. Mijn jongste broer leeft op een goede wei. Mijn schoonzus maakt zich zorgen om de verbouwingen die moeten komen. We werken allemaal te hard. De stress op het werk en in het leven is bij iedereen te groot. Oude familieverhaaltjes kwamen weer uit de kast. Sommigen hebben al gekleurde herinneringsaanpassingen ondergaan. Het was goed ze even naast elkaar te leggen, geheugenmisvormingen te toetsen aan de realiteit en terug waarheidsgetrouwer te maken. Ook al waren de gefantaseerde gedeelten grappiger. We konden weer lachen en hebben spelletjes gespeeld die niets kosten en toch jong en oud heerlijk amuseerden. Ken je het nog? 'Vingerhoedje verstop' en 'stomme ambacht'... onsterfelijke evergreens op familiefeestjes! Het was een leuke start voor 2007.Op rare plekken
Poëzie vind je tegenwoordig overal. Bijvoorbeeld dit stukje....
Wenn man etwas ganz nah
an sich heran lässt,
dann sollte es
etwas Besonderes sein.
... vond ik op een nieuw 'onderlijfje' (een Vlaams woord?) dat ik mezelf cadeau deed voor mijn Kerstmis. Dat draagt weer wat vriendelijker!
De zondag
Mijn warme bakker was in vorm. Bij het terug naar huis fietsen greep me bijna een te wilde auto op het kruispunt. De broodjes ham en kaas met het heerlijke kopje koffie waren a point. De zondagskrant met Sadam aan de strop was wrang. Spijtig, er stond dit keer geen sudoku in. Met Tatanka heb ik me een kriek gelachen. Seffens ga ik me met de laatste verhalen van Kafka in de zetel vleien en mijn opdracht voor de literatuurles afwerken. Dat werk moet vandaag af zijn. Verder is het ijzig stil in huis en straat. Vanavond houd ik mijn moeder gezelschap. Na wat voorlezen of samen televisie kijken-luisteren gaan we dan hopelijk rustig de nacht in. Ik heb bijna alle gevoelens al gehad vandaag en het is nog maar elf uur.Franz
Ondertussen ga ik slapen en sta ik op met Kafka! Geef toe, een mens kan aangenamer gezelschap bedenken. Maar toch, de man sleept me mee in zijn verhalen naar de spelonken van zijn onbewuste psyche en getourmenteerde geest. Het leesexperiment is meer dan boeiend alleszins. Toen ik jong en onervaren, in mijn flower-power-tijd, meende deze ‘krasse knar’ te moeten gelezen hebben, kwestie van geen gaten in mijn cultuur te veroorzaken, vond ik die ervaring teleurstellend. De moeite was tevergeefs. Ik kon van zijn bizarre schrijfsels totaal niets begrijpen. Nu, jaren later, amai, een kleine openbaring!
“ Vroeger begreep ik niet waarom ik op mijn vragen geen antwoord kreeg. Thans begrijp ik niet waarom ik vragen stelde, er zijn immers geen antwoorden.”
Franz Kafka
Vertalen-decoderen
Ja, natuurlijk kan ik vertalen en mijn schrijfsels decoderen. Dan kan ik schrijven over mijn werk waar men mij voor nieuwe keuzes plaats, waar ik moeilijke beslissingen moet nemen, waar ze me meer verantwoordelijke functies aanbieden, terwijl ik tegelijk al lig te mijmeren over minder werken en afbouwen. Ook kan ik schrijven over mijn zin om beter te leven, meer in overeenkomst te zijn met mijn innerlijke roersels en lichamelijke behoeften, mijn creativiteit kansen te geven en mijn huis te renoveren. Ik kan het hebben over mijn zoon die stilaan zijn eigen leven leidt en de lege nestfase die me confronteert met mezelf en mijn toekomst. Mijn doelen, mijn verlangens, mijn mogelijkheden en onmogelijkheden kan ik expliciteren. Ik kan duidelijker zijn over mijn moeder die ouder wordt en over de dood en mijn eigen eenzaamheid hierin. Ik kan het hebben over het geloof en mijn zoektocht naar authenticiteit en zingeving. Ik wil dan ook niet zwijgen over het kleine en grote geweld in de wereld en het stilaan tanen van elk geloof en hoop op beterschap. Maar dan schrijf ik de krant van mijn leven en wie zal die lezen? Wie is geïnteresseerd, in die strijd die we allen alleen strijden?
Floreanne
Winter, droef, verbonden, op zoek
De dorre tak rilt
Het roodborstje pikt gretig
De dauw huilt ijzig
Floreanne
Vinden
Wat zal ik doen als straks de lente toch komt? Als vragen blijven komen? Wat zal ik dan kiezen? Ik kijk naar de grijze hemel in mijn tuin en naar verdorde lege takken. Alles is stil. Ik tel zelfs geen mussen meer. En in mijn hals verstijft elke spier. Mijn buik en rug drukken onduidelijk pijnlijk tegen hun wand van huid. Ik wil eens gevonden worden en niet geschonden. Het kindje draaide zich om in de kribbe. Het handje viel af en de kaars flitste slechts even over het lachende gezichtje.Licht
Lieve lezers, lieve bekenden en lieve toevallige passanten van mijn blogje … ik wens jullie allemaal naargelang je het zelf toelaat een klein, een groot, of een enorm licht in deze kerstdagen. Heel veel lieve energie van hieruit.
Kerstmis
Pfff, even een zuchtje. Ik zit. De files, de stroom van shoppers, de uitpuilende winkelrekken, de muzak, de prikkelbaarheid van mijn gehaaste medemens, de snelle groetjes en wensen aan bekenden, de kleine plichten van de voorbereidselen op een lang weekend... ze zijn achter de rug. Het wordt tijd om even rustig te worden en in de echte sfeer van Kerstmis te komen. Straks gaan we zingen: ...Kerstnacht die schone, laat liefde steeds wonen in ieders gemoed.... Een kerk van een cliché, maar ... Soms moet je clichés koesteren omdat ze het dichtst bij de waarheid staan. Samen met anderen heb ik dit jaar geen boom, geen bollen, geen slingers, geen rode puntmutsen... in huis gehaald. Omdat het niet klopt met mijn gevoel. Ik wil mijn aandacht niet afleiden van mijn driftige zoektocht naar de authentieke kern. Dit jaar zal ik het duister voelen, de nacht ervaren en het keren van het licht. De hoop op een nieuw leven moet nu eindelijk kansen krijgen. Het verlangen naar iets heel waarachtig en goed, dat aanwezig is en aankondigt wat zal komen, ga ik in stilte afwachten. Ik haal het voor de geest om het oude jaar met zijn verdriet en onmacht te verdringen. Ik laat het verleden een terminale ziekte krijgen en een ongecompliceerde dood sterven. Overblijfselen van slechte herinneringen zal ik ritueel verbranden. Er komt een open plek in mijn geest, een weidse ruimte voor beter, veel beter. Ik weet het, ik laat het toe en dat alleen al vervult me met deugddoende vreugde.
Knufs
Dit was Honger
Te vaak heb ik het gevoel
dat ik aan het sterven ben,
terwijl ik eigenlijk wil leven
Te weinig weet ik dan
wat ik moet doen,
dus blijf ik maar
verlangend streven
naar hogere waarden
geestelijk voer
spirituele moed
Maar ondertussen
wordt het papje koud
en blijft de soep niet goed
Floreanne
Houvast? Laat los!
Als je mijn taal niet kent
kijk dan naar mijn ogen
Als je mijn woord niet hoort
kijk dan naar mijn mond
Als je niet kan lezen
kijk dan naar mijn lach
Als je me niet begrijpt
hou me dan gewoon goed vast
Floreanne
Rilke
Heel toevallig vond ik vandaag een pareltje. Ik kon het niet laten liggen en wil het ook jou niet onthouden......
Vraag en antwoord
Men moet geduld hebben
met het onopgeloste in het hart
en proberen de vragen zelf lief te hebben,
als ontoegankelijke ruimtes,
als boeken, geschreven in volkomen onbekende taal.
Wanneer men in die vragen leeft,
leeft men misschien geleidelijk,
zonder het te merken,
op een ongewone dag
binnen in het antwoord.
Rainer Maria Rilke
Me nep naas
Me nep pardoffesiek naas
Me nep pardoffesiek taas
Ze gen ver peer krapokkelijk
Ver pennekkens nebeperzijpt
Me basseneem ontigerlijpt
Me nep pardoffesiek naas
Floreanne
Hic et nunc
Had je wat trager gelopen
ik zou je ingehaald hebben
Had je je omgekeerd
ik zou blij gewuifd hebben
Had je op me gewacht
ik zou je begroet hebben
Had je gelachen
ik zou 't geluk niet aankunnen
Maar je liep snel verder
Je keerde nooit om
Je bleef altijd strikt met jezelf
Je lach was onzichtbaar
Je liet een kans op vriendschap
heel ver achter je
Floreanne
Muggen
Nooit was novemberEpigram
We moeten van de meester huiswerk maken: "Schrijf eens een puntdicht, en grafschrift voor jezelf... " leuk oefeningetje! Het staat niet op punten hoor, just for fun. En voor wie mee wil lezen...
Geen Claus of Nolens vind je hier
Slechts Floke is de dode pier
Eenvoud’ge dichtkunst was haar leven
Ultiem succes is uitgebleven
Haar schrijverswerk schoot niet meer op
Slechts één loos woord vloog door haar kop
En vóór ze wist wat in haar kwam
Verging ze in een epigram
Ooit wilde ze de dichtkunst leren
Maar passie kon het tij niet keren
Gevlast op ’t dichten te ervaren
Ligt z’in de herfst nu onder blaren
Hier ligt ze plat en voeten hoog
De steen is nat haar hoofd is droog
Ooit waren eens haar voeten nat
Maar toen nog zat ze in haar bad
Floreanne
Vervloekte bruid
Soms moet ik even slikken
Er is weer iets dat pijnlijk proeft
Dan is geduld geboden
en vrees ik tranenvloed
Soms moet ik het verbijten
de pijn, een vloek en het verdriet
Dan is het stilte wat ik wil
en zoek ik geen muziek
Dan laaf ik me aan licht
want liefde doet verdorsten
Haar levenloze huid verbleekt
en blijft hetzelfde lied
De neergevelde bruid
Soms wil ik het doorprikken
floreanne
Soms
Soms lijkt de dood
een aangenaam verschiet
maar al bij al
bij nader toezien
slechts moe en leeg verdriet
Soms lijkt mijn hoop
een rustpunt in verval
maar al bij al
in nieuwer blikveld
een eeuwig tranendal
Floreanne
3 reacties op dit bericht
Niets
Michelly
En toch.....
Maar zo heel af en toe wil ik niet dat men de stilte verbreekt, dan begrijp ik ook wat men wil zeggen zonder woorden.
Maar dat s natuurlijk een ander gegeven.
Knuffel van
Een bijzonder