André Breton

En dan nog dit gevonden

Als je in mensen geloofd hebt

die het af lieten weten

ga dan toch door te geloven

Als je op een wonder gehoopt hebt

dat niet is gebeurd

ga dan toch door en blijf hopen

Als je een spoor van liefde wilde nalaten

dat werd vertrapt

ga dan nog verder met liefde

Als je gedroomd hebt

en daarna ontwaakt

droom verder tot aan de morgen

Talmoed

Poëzie vind je tegenwoordig overal. Bijvoorbeeld dit stukje....



Wenn man etwas ganz nah
an sich heran lässt,
dann sollte es
etwas Besonderes sein.

... vond ik op een nieuw 'onderlijfje' (een Vlaams woord?) dat ik mezelf cadeau deed voor mijn Kerstmis. Dat draagt weer wat vriendelijker!

Ondertussen ga ik slapen en sta ik op met Kafka! Geef toe, een mens kan aangenamer gezelschap bedenken. Maar toch, de man sleept me mee in zijn verhalen naar de spelonken van zijn onbewuste psyche en getourmenteerde geest. Het leesexperiment is meer dan boeiend alleszins. Toen ik jong en onervaren, in mijn flower-power-tijd, meende deze ‘krasse knar’ te moeten gelezen hebben, kwestie van geen gaten in mijn cultuur te veroorzaken, vond ik die ervaring teleurstellend. De moeite was tevergeefs. Ik kon van zijn bizarre schrijfsels totaal niets begrijpen. Nu, jaren later, amai, een kleine openbaring!

“ Vroeger begreep ik niet waarom ik op mijn vragen geen antwoord kreeg. Thans begrijp ik niet waarom ik vragen stelde, er zijn immers geen antwoorden.”

Franz Kafka

Ja, natuurlijk kan ik vertalen en mijn schrijfsels decoderen. Dan kan ik schrijven over mijn werk waar men mij voor nieuwe keuzes plaats, waar ik moeilijke beslissingen moet nemen, waar ze me meer verantwoordelijke functies aanbieden, terwijl ik tegelijk al lig te mijmeren over minder werken en afbouwen. Ook kan ik schrijven over mijn zin om beter te leven, meer in overeenkomst te zijn met mijn innerlijke roersels en lichamelijke behoeften, mijn creativiteit kansen te geven en mijn huis te renoveren. Ik kan het hebben over mijn zoon die stilaan zijn eigen leven leidt en de lege nestfase die me confronteert met mezelf en mijn toekomst. Mijn doelen, mijn verlangens, mijn mogelijkheden en onmogelijkheden kan ik expliciteren. Ik kan duidelijker zijn over mijn moeder die ouder wordt en over de dood en mijn eigen eenzaamheid hierin. Ik kan het hebben over het geloof en mijn zoektocht naar authenticiteit en zingeving. Ik wil dan ook niet zwijgen over het kleine en grote geweld in de wereld en het stilaan tanen van elk geloof en hoop op beterschap. Maar dan schrijf ik de krant van mijn leven en wie zal die lezen? Wie is geïnteresseerd, in die strijd die we allen alleen strijden?

Floreanne

De dorre tak rilt

Het roodborstje pikt gretig

De dauw huilt ijzig

Floreanne

Lieve lezers, lieve bekenden en lieve toevallige passanten van mijn blogje … ik wens jullie allemaal naargelang je het zelf toelaat een klein, een groot, of een enorm licht in deze kerstdagen. Heel veel lieve energie van hieruit.

Pfff, even een zuchtje. Ik zit. De files, de stroom van shoppers, de uitpuilende winkelrekken, de muzak, de prikkelbaarheid van mijn gehaaste medemens, de snelle groetjes en wensen aan bekenden, de kleine plichten van de voorbereidselen op een lang weekend... ze zijn achter de rug. Het wordt tijd om even rustig te worden en in de echte sfeer van Kerstmis te komen. Straks gaan we zingen:  ...Kerstnacht die schone, laat liefde steeds wonen in ieders gemoed.... Een kerk van een cliché, maar ... Soms moet je clichés koesteren omdat ze het dichtst bij de waarheid staan. Samen met anderen heb ik dit jaar geen boom, geen bollen, geen slingers, geen rode puntmutsen... in huis gehaald. Omdat het niet klopt met mijn gevoel. Ik wil mijn aandacht niet afleiden van mijn driftige zoektocht naar de authentieke kern. Dit jaar zal ik het duister voelen, de nacht ervaren en het keren van het licht. De hoop op een nieuw leven moet nu eindelijk kansen krijgen. Het verlangen naar iets heel waarachtig en goed, dat aanwezig is en aankondigt wat zal komen, ga ik in stilte afwachten. Ik haal het voor de geest om het oude jaar met zijn verdriet en onmacht te verdringen. Ik laat het verleden een terminale ziekte krijgen en een ongecompliceerde dood sterven. Overblijfselen van slechte herinneringen zal ik ritueel verbranden. Er komt een open plek in mijn geest, een weidse  ruimte voor beter, veel beter. Ik weet het, ik laat het toe en dat alleen al vervult me met deugddoende vreugde.

Te vaak heb ik het gevoel

dat ik aan het sterven ben,

terwijl ik eigenlijk wil leven

Te weinig weet ik dan

wat ik moet doen,

dus blijf ik maar

verlangend streven

naar hogere waarden

geestelijk voer

spirituele moed

Maar ondertussen

wordt het papje koud

en blijft de soep niet goed

Floreanne

Als je mijn taal niet kent

kijk dan naar mijn ogen

Als je mijn woord niet hoort

kijk dan naar mijn mond

Als je niet kan lezen

kijk dan naar mijn lach

Als je me niet begrijpt

hou me dan gewoon goed vast

Floreanne

Heel toevallig vond ik vandaag een pareltje. Ik kon het niet laten liggen en wil het ook jou niet onthouden......





Vraag en antwoord

Men moet geduld hebben
met het onopgeloste in het hart
en proberen de vragen zelf lief te hebben,
als ontoegankelijke ruimtes,
als boeken, geschreven in volkomen onbekende taal.
Wanneer men in die vragen leeft,
leeft men misschien geleidelijk,
zonder het te merken,
op een ongewone dag
binnen in het antwoord.

Rainer Maria Rilke

Me nep pardoffesiek naas

Me nep pardoffesiek taas

Ze gen ver peer krapokkelijk

Ver pennekkens nebeperzijpt

Me basseneem ontigerlijpt

Me nep pardoffesiek naas

Floreanne

Had je wat trager gelopen
ik zou je ingehaald hebben
Had je je omgekeerd
ik zou blij gewuifd hebben
Had je op me gewacht
ik zou je begroet hebben
Had je gelachen
ik zou 't geluk niet aankunnen
Maar je liep snel verder
Je keerde nooit om
Je bleef altijd strikt met jezelf
Je lach was onzichtbaar
Je liet een kans op vriendschap
heel ver achter je

Floreanne