Geluk

Vruchtbaar

Zou ik me nu bukken

en dat nieuwe boompje planten,

zonder zekerheid

of ik ooit de vruchten nog zal plukken ?

Zou ik de voordeur sluiten

als ik mijn grote ronde doe

en elke vriend van ooit eens ga bezoeken

of ben ik weer te moe ?

Kan ik alle boeken lezen,

platen draaien, verzen schrijven,

voedsel proeven, reizen maken,

waarvan ik ooit eens heb gedacht

dat ik het later vast wel eens

zou vergeten

omdat het de moeite niet loont ?

Ik buk me en zeg mijn vriend

die verder leeft

met de leuze 'Pluk de dag'

dat hij gerust de vruchten plukken mag.

12/6/2013

Nieuw vuur

Dit zijn de assen van het vuur

dat gisteren nog gretig laaide.

Vlammen, transparant en puur

die naar meer zuurstof graaiden.

Ik veeg ze met een stoffer op

en knipper met mijn ogen,

alsof ik draaide aan de knop

van mijn gezichtsvermogen.

Er liggen assen bij het vuil,

warmte van vergangen dagen;

ik glijd langzaam in een kuil,

je moet me nu niets vragen.

Ik draai me om en zie de zon

die zich zo lang verstopte,

ik strek me uit in het gazon,

beseffend wat niet klopte.

'Ik heb het binnen zo benauwd',

hoor ik mijn vrouwtje klagen.

Het is er immers stil en koud;

ik wil haar steeds behagen.

Warm applaus van kinderhanden

bevestigt wat ik had vermoed:

nieuw vuur doet liefde branden,

die ons blakert in haar roet.

31/5/2013

Honger

Laat me zingen met dat liedje uit mijn jeugd,

geef me aandacht als ik waarschuw voor de regen,

doe me lachen als ik tranen van een ander help verwerken;

roem me om mijn zweet, mijn ijver, mijn liefde en mijn deugd

en als je denkt dat ik soms lieg, spreek me dan tegen;

maar verkondig het niet in drukvorm of in kerken.

Omhels me niet tegen je zin wanneer ik voortga,

geef me iets te eten vooraleer ik doodga.

 Lees de boodschap  op het kattenbelletje,

vertel me niets van wat de dokter je verklapte;

haal nu vlug die doos met oude brieven van de zolder,

en vergeef me die verspreking zo ongewild na dat relletje,

toen ik zonder argwaan naar de voordeur stapte

en je schrijven per abuis aanzag voor kolder

 Wat je denkt, dat wil ik hier van jou niet weten;

als ik doodga, geef me dan nog iets te eten.

 30/5/2013

Piramide

Modderpaling vlucht weg in het zonnig groen,

telkens als de wc-eend haar beklemmend vocht

gemixt heeft met de planktonrest van toen,

gestikt in de meanders voor de hoogste bocht.

Boerenzwaluw dwaalt de hoeves en het bos voorbij

zoekt naar slijkmaterie en wat stengels, paardenhaar.

Ze vindt nylondraad en fijne folie in de raffinaderij,

onherbergzaam  schraal, vol rook en vol gevaar.

Mensenkind dat ongewenst, hier opgroeit en wil reiken naar de top;

dat weent om wat het wenst te krijgen ook al kost het hem zijn eer;

Al zijn lusten onbegrensd verbeten nastreeft  zonder pauzeknop

eindigt als een voetnoot in de krant, bij varia in het verkeer

23/5/2013 

Terug naar vader
(eik)

Nooit als voorheen hoor ik de vogels zingen,

want ze hebben mijn collega's uitverkoren

om de wind en wolken te doen swingen

en de wereld met hun liedjes te bekoren.

Geen oudjes gaan nog in mijn schaduw rusten

als ze na de middag stilt' en slaap gaan zoeken.

Duizenden verliefden zag ik, en ze kusten,

net als speelden zij in films of boeken.  

Mijn botten stonden vorig jaar op springen,

maar ik zuchtte, kraakte, kermde, beefde.

Enkel kleine jongens kijken naar mijn ringen;

niemand wou ze zien toen ik nog leefde.

Er is niemand die mijn ringen ooit wou kopen,

Slechts die knapen willen ze geduldig tellen

om dan snel naar moeder thuis te lopen

en joelend aan mijn vaders eiken deur te bellen.

16/5/2013

Sportkar

Je zat daar, in je sportkar rood en spetterend van chroom,

je blonde haren losgewaaid ondanks een nukkig lint,

strak voor je starend, als gevlucht uit een verboden droom,

even pozend voor een stoplicht in de warme lentewind.

Heel even dacht ik dat je blik de richting van mijn kijken sneed

en dat je slikte, want het wachten duurde ook voor jou te lang.

Maar toen je aangemoedigd door het groen weer verder reed,

werd ik wakker uit fantasmen over haast vergeten drang.

Het landschap schoof weer sneller weg voorbij mijn ogen,

en het chroomgeschitter was versmolten in een verre mist.

Je gaf nu volgens mij meer gas dan je eigenlijk zou mogen,

en zou wel nooit beseffen wat ik toen met weemoed wist.

9/5/2013

Lege handen

 Als er echt geen God zou zijn,

dan konden we Zijn bestaan niet ontkennen,

Hem niet de schuld geven van alles wat fout gaat,

en niet twisten over hoe we Hem noemen.

Dan hoefden we niet meer te bouwen en te onderhouden,

geen plek meer voor ijl gebed en smeken,

geen tijd voor wat men doet uit vroomheid

die geen reden meer heeft om te overleven.

Als er echt geen God zou zijn,

kon liefde niet gespiegeld worden vanuit een ideaal

dat rede, wetenschap en kennis overtreft,

en zou ik alleen nog huilen

omwille van mijn lege handen.

4/5/2013

Geen kater

Vul de gaten tussen het opstaan en het slapen,

tussen de jeugd en het pensioen,

de onschuld en de gevangenis,

de stress en het doodververveelde gapen

de afwijzing en de zoen

hoe groot ook het verlangen is

om de gaten te vullen

tussen de honger en de indigestie

de armoede en de overvloed

de boezemvrienden en de dwaze knullen

die blijven leven naast de kwestie

alsof alleen de sport hen leven doet.

Want alleen met gaten vullen

heb je een leven van voldoening,

een tijd waar geen plaats is voor een kater,

al bevat je rekening nog zoveel nullen,

het moment van uiteindelijke verzoening

is voor geen mens een zorg voor later.

1/5/2013

Mijn boeken.

Ik heb boeken in mijn kast,

vol illusies, feiten en dromen,

die ik nooit gelezen heb.

Ik heb  boeken op de plank,

die vluchten uit de sleur van ’t leven,

maar toch verlamd zijn onder 't stof.

Ik heb boeken in mijn hoofd

met hongerige blanco bladen,

smachtend achter een versperde wegversmalling.

Ik heb boeken van beton,

met bladen die versteend zijn in de zon,

die ik niet langer om kan slaan.

27/4/2013

Thuiskomst

 Als ik wacht tot plots een motor stilvalt voor de deur,

tot een sleutel zoekend wentelt in het slot,

tot mijn woning weer bedwelmd wordt door je geur,

groeit de wanhoop dat mijn avond is verbrod.

Als de streling van je haar mijn dromen niet bevrijdt

van twijfel aan de toekomst, van verzonnen angst,

dan wordt het weer een nacht van eenzaamheid

dan duurt  zelfs in de zomer elke nacht het langst

Als ik wakker schrik na piekeren en zinloos klagen

En het licht mijn kamer binnensijpelt uit de gang

Dan hoor ik hoe je zucht na al het haastig jagen

opgelucht omdat we samen zijn de hele avond lang

24/4/2013 

Zonder (honger)

Zonder appelbloesem is er echt geen lente,

kapitaal investeer je meestal voor de rente.

Zonder zondag was de week niet af,

De buur zijn hond hoeft geen geblaf.

Zonder warmte is de kus een klucht

en is de liefde passie zonder tucht.

Zonder boosheid zijn de wetten overbodig,

voor wetenschap is God niet nodig.

Nu is het absolute einde zonder morgen,

maak je dus vandaag niet langer zorgen.

Zonder rails noch tram noch trein

zolang er maar viaducten en rivieren zijn.

Zonder honger hoeven we geen eten,

zonder toekomst hoef je niets te weten.

Zonder zwaartekracht probeer je niet te lopen,

zonder  geld kan je o zo weinig kopen.

Zonder werk doe je niets anders dan je eindeloos vervelen,

zonder eigendom zal niemand je bestelen.

Zonder liefde zal je leven zonder fantasie

en zonder leven kan met euthanasie.

Maar zonder toekomst ben je zonder kinderen

die het streven naar illusies graag verhinderen.

Zonder duisternis waardeer je nooit het licht

en krijg je nooit de waarheid in 't gezicht.

Zonder wonderen verzoen je je niet met realiteit,

en zonder honger krijg je zelden appetijt.

Als er geen sterren zijn, verdwaal je in het duister,

Zonder argumenten hoor je zelden nog gefluister.

Als je iets mist, dan is dat meestal decadent,

Je mist alleen de dingen die je erg goed kent.

19/4/2013

Herinnering

Ik zal het nooit meer zien

die licht gezwinde glimp van lentebloesem

in het ruisen van de linten in je haar

de vouwen van je jurk, je mouwen.

Zoals de avondzon verdween je,

al te snel, vergrijzend in de schaduw

van een vruchteloos gekoesterde

herinnering.

14/4/2013

Zo lang

Word ik ooit het trekken moe

als het voorjaar in het noorden wenkt ?

Ach, waar moet ik naartoe

als de zon geen warmte schenkt ?

Of blijf ik voortaan waar mijn schaduw krimpt,

verschrompelt in de middagzon,

waar de routine stilvalt en niet schimpt:

'Werk af wat jij destijds begon.'

Zo lang ik eten kan en praten

verlaat ik wat mij koesterend omgeeft,

en word ik beter in het achterlaten

van alles waarvoor ik zo lang

heb geleefd.

4/4/2013

Als aandenken voor Jeanine De Cock, mama van onze schoonzoon Tom;
begrafenis te Lierde om 10 uur op paaszaterdag

Afscheid

Je laat ons slapeloze nachten,

nachten zonder sterren achter.

Ik mis je, want ik had je nodig,

andre mensen maakte jij steeds overbodig.

Pijn was erg als die pijn van een ander was,

de jouwe kwam geen enkel mens van pas.

Je diende
tot je krachten je begaven,

tot er niemand aan je bron
zijn dorst kwam laven,

tot je niet meer doen kon
wat je had beloofd,

tot je wenend onze sterren hebt gedoofd.




27/3/2013

Zopas vernomen dat de moeder van onze schoonzoon
op 60jarige leeftijd onverwacht overleden is.
We keren terug naar België en dit blog zal even stilliggen.
Dank voor uw begrip.

Crisis

Palmbladeren hangen lusteloos omlaag, langsheen de stam

die ze bewonderd en gevoed heeft.

Hun schaduwen prijken niet langer zelfstandig op de rambla,

maar versmelten vormeloos onder de voetstappen

van een naamloze menigte wandelende vluchtelingen,

ver weg van wat mensen die het beter zouden moeten weten

doodleuk crisis noemen.

De vruchten vallen machteloos zonder na te denken

omlaag, omdat er geen werkbaar alternatief is.

Verwondering is doodgeboren sinds de tuinman

niet meer weent als de wind gaat liggen

maar klaagt over procenten.

24/3/2013

Albatros

Met vermoeide vleugels zweef ik

boven de nevels van een klamme oceaan

op zoek naar land aan de wazige einder,

soms oplichtend onder een twijfelende zon,

een glimp van Eden, een sprankel hoop,

dankbaar voor elke stuwing van inversie.

Als warme liefde mijn vlucht ondersteunt

en me leert dat je slechts kan leiden

wanneer er gewillige volgers zijn,

zo blijf ik streven tot ik de zonsondergang

niet opnieuw kan bewonderen.

20/3/2013