Rouwbericht

Smeekbede vanuit Tomorrowland





Smeekbede






Geef me suiker om de krant met vreugd te lezen, 
water om het nieuws vol paars en zwart te wassen, 
bloemen voor de krochten van vergetelheid, 
en de kracht van marmer in gebroken spiegels.



Geef me lentevuur om hard te kunnen schreeuwen
en te dansen op het ritme van mijn hartslag, 
opgejaagd door obsessief gestamp van voeten, 
die zinloos hopen zo te blijven boven drijven.

Geef me hoop, geloof en geef me nog meer geld, 
dan kan ik beter missen wat ik eeuwig zoek.
Geef me open ogen die op een dag beseffen
dat ik de waarheid niet met kennis grijpen zal.

Geef me toch geen uitleg die je ooit wel eens ontkent, 
geen antwoord op een vraag die nooit gesteld is,
ook geen twijfels als ik zelf nog lang niet zeker ben
of ik ooit kan geven wat ik voor u sinds lang bewaar.



2/8/2015

(met een vleug sarcasme)

Alles in het leven

moet je louter voor het geld doen; 

behalve trouwen,

anders ben je

ook in je huwelijk ongelukkig.

Hittegolf


De slakken vallen uit de bomen, 
alles wordt nu losgelaten. 
Neen, die regen zal niet komen, 
Blijf maar zitten, blijf maar praten.


Muggen zijn gestopt met plagen, 
velden houden bleek de adem in. 
Stof verschuilt zich in de hagen, 
wachtend op een nieuw begin.

Spreek met mij van koele zoenen, 
zo maar op een lange wandeling. 
Niet van werken, jagen, boenen; 
allerliefst van je verwondering.



22/7/2015

Zevende decade

Vastgeroest in de ondergaande zon
weerkaatsen de wolken het klepperen van een vleugelslag
op weg naar de lege plek
waar het ouderlijk nest is weggehaald.

Het regende nog toen
en donder rolde over de mals gemaaide velden
weggescheurd van de oogst
die de rovers over sterrengloed deed dromen.

De resten van de party
zijn bedolven door de bulldog van de torenklok
die uur na uur de jaren slaat
en een stel verloren mussen in het leven houdt.




19/7/2015

Vooroordelen
hebben alleen bestaansrecht
ten opzichte
van zichzelf.

Waakzaam

Gerustgesteld maar waakzaam,

speur ik naar je huid boven je ogen,

een voorhoofd rimpelloos en zorgenvrij,

dan kijk ik je aan, in die zelfde ogen,

schenk je weer een glimlach

en zie je stralen van geluk.

Je zal vandaag niet fronsen,

er komt nog geen groef

boven je kinderneusje,

maar ik blijf waakzaam.




26/6/2015

Pijnloos







Een verdwaalde schaduw, 
eenzaam dolend, op de vlucht
voor honger, pijn en ziekte,
kommer, spijt en liefde. 



Zo een schaduw ben ik kwijt
op zoek naar eeuwig licht
dat duisternis verdringt
en dorst naar rust noch vreugde.



In een draaikolk weggezogen
naar het einde van de jaren, 
zo vind ik nergens ruimte
om woorden te bewaren.


8/6/2015

Een volwassene kan nooit zo hartelijk lachen als een kind,

omdat hij niet even hartverscheurend huilen kan.

Vezels

De sappen van mijn ochtend drogen langzaam op,

de schors verhardt en de ringen groeien door.

Steeds verder reikt de horizon,

de wortels zoeken naar mekaar.

Alleen het weer blijft moeilijk te voorspellen

en terwijl de bast verbrokkelt,

onverhoopte ogen sluiten,

ongedierte binnendringt

in de vertrouwde spelonken

waardoor ik dwaalde, op zoek naar nieuwe gedachten,

verwelken elk om beurt de bloemen die ik zoende,

en koester ik de vezels die nog overbleven.


20/5/2015

Hunkering

Ik draaide mee met het licht van de sterren,

zwakke stralen volgend, bruisend vol verwachting.

Alleen de poolster boeide me maar matig

want het noorden wou mij kwijt.

Ze smolten weg, verblind in de witte kim van een mistige horizon,

geschrokken door de wekker naast mijn bed.

Nog koppig volgde ik de melkweg,

doch die keek niet om

en ik al evenmin.

Zo miste ik wellicht het zuchten van mijn schaduw,

onvermoeibaar mijn stappen volgend,

hunkerend naar iets van laatste aandacht

maar doodsbang voor de duisternis.

28/4/2015

En de zevende dag rustte God,
dacht lang en diep na,
toen verzon hij de evolutie.

Onsterfelijk gewaande verwaande

ijdelheid

Wiedend in de tuin van ijdelheid

en wetend dat het wieden wellicht eeuwig duren zal,

smullend van de zelf verzonnen lof,

toch zo zelfvoldaan bewerend dat wij alles weten,

kijkend door onze zelfgeverfde glazen

tussen de kleppen van ons beider ogen door,

handelend zo lang we durven,

zinloos onze zinnen zoekend, remmen mijdend,

wetten ontwijkend en driften dogmatiserend,

zo verwaand dat wij niet willen wijken voor de waarheid

van wat we niet horen, proeven, zien of voelen,

maar volhardend stellen dat wij de wereld zijn,

zelfs al leeft die langer dan wijzelf.

De laatste stem





Als de klokken niet mogen luiden, 
de vogels niet meer kunnen fluiten, 
de storm niet langer wil huilen
en we voor de zon gaan schuilen, 

Als de honden hun baasje aaien, 
de doden naar de killers zwaaien, 
kinderen hun moeder schuwen, 
en leiders mensen in kanonnen duwen,

Als kerken worden afgebroken, 
vaste waarden vonkend roken, 
enkel sport en leegte animeren
en wij weten zonder willen leren,

Dan rijst vanuit de chaos nog een stem, 
en zucht ik zacht de naam van Hem.

12/3/2015

Jozef

De weiden deinen eenzaam onder schapen,

de Eufraat kabbelt dampend zoals elke Tiber,

populairder dan –wie is dat?- Justin Bieber.

Rijmen gaat alleen met woorden;

althans dat denk ik in mijn tunnelvisie

naar 't zo blauw' en felle helder boven mij,

totdat de sterren komen gluren één na één.

Ritme rijmt met honger,

wanhoop rijmt op angst.

Wie wil mij, zoekt mij, vindt mij,

als mijn broeders over markten dwalen,

Weg van wroeging en mysterie in wilde verhalen

die allittereren in een taal die ik niet spreek

terwijl ik op de regen wacht

in mijn droge put.





13/2/2015

Babel 
of de onmacht bij het onaffe


Nog één keer kijkt de steenbok naar de top,

en twijfelt of het gras daar wel veel groener is dan in het diepe dal.

Nog één keer doet de trekker autostop,

en hoopt dat hij die nacht kan slapen in een droge warme stal.

Nog één keer zingt de zanger ’t zelfde lied,

en teken ik en schilder al de dingen die geen mens ooit ziet.

In Babel staat een toren zonder eindfactuur,

en reizen om te vluchten kent noch eind noch duur,

zelfs zingen uit verveling mist veel vonk en vuur.

Ten slotte springt de steenbok in de krater,

duikt de trekker wenend in het wilde water,

en schrijf ik een nieuw lied voor later.

28/1/2015

Schreeuw

Wat zoeven weer de dagen een na een voorbij:

weken, maanden, jaren, op een lange rij,

waaraan op dit moment nog lang geen einde komt,

tot op een keer mijn hand verlamt, mijn stem verstomt.

Hoe zoeven ze voorbij, die uren, dagen,

met hun geuren, stormen, grendels, zweet en vragen,

wijl door ons zo zelden moedig wordt geoordeeld,

maar zo dikwijls hardop gretig wordt veroordeeld.

Hoe stuiven ze uiteen, de woorden en de daden

die door leegheid zelfs de levensweg verraden.

Soms bloeit er nog een krokus in de verse sneeuw,

en onverhoeds weergalmt wel eeuwenlang haar schreeuw

14/1/2015

Een laatste keer

Al mijn boeken lezen,

de foto’s digitaliseren,

mijn kwalen genezen,

video’s digitaliseren.

Albums beluisteren,

mijn films digitaliseren,

koosnaampjes fluisteren,

dvd' tjes digitaliseren.

Vrienden bezoeken

adressen digitaliseren

samen met mijn boeken

namen in ’t adresboek schrappen

En de rest digitaliseren,

luisteren naar al mijn muziek,

artiesten digitaliseren,

geen tijd voor politiek

Alleen memoriseren,

nog eenmaal eeuwig wakker 

blijven digitaliseren

om jaar na jaar na jaar

de liefde te bedrijven

met  jou (met haar).

12/1/2015

Gedicht voor wie uiteindelijk

nog 2015 wil overleven

Niemand heeft mij aan het werk gezien:

ik heb vandaag een graf gegraven

voor mijn dromen, voor mijn gaven,

voor het afgelopen jaar misschien?

Voor voorbije zesenzestig jaren,

voor de namen die verdwenen zijn

of bladen tekst die nooit verschenen zijn,

voor mijn doelloos in de verte staren,

voor het uit de hand gelopen streven

dat ik niet meer tijdig bij kon schaven;

heb ik daarvoor soms een graf gegraven,

heb ik heden dan haast alles opgegeven? 

Is de put gedempt met inspiratie

of met kluiten van fiasco en verdriet?

En zijn dit geen woorden van een lied

voor de levenden in deze natie?

Voor de meer of minder braven,

voor wie bedriegt en profiteert

en nooit iets uit zijn fouten leert

heb ik vandaag mijn dode kip begraven.

5/1/2015

Wensen van Frankie voor alle regelmatige en de toevallige bezoekers