De haai voorbij

Kaarsje

Zomaar, niet verplicht, 
zomaar zonder afspraak, 
gewoon omdat ik welkom ben, 
omdat de deur toch weer openstaat,
zonder drempelvrees als bij dat ver familielid
dat je alleen terugziet als iedereen opgetrommeld wordt
voor leven, liefde, leven of liefde en liefde voor verloren leven .
De hengsels kreunen als ik mijn adem even inhoud.
Hier woont Iemand die mij heel goed kent. 
Zonder ticket, zonder echt abonnement,
zo vlucht ik weg van wind en regen
in de schaduw van de Heer
Daar brandt een kaarsje.


1/12/2015

Zeg eens, zusje








Zusje waarom, 
zeg me waarom
jij niet meer bij ons bent
en waarom jij onze angst niet doet vergeten,
waarom wij je niet meer mogen troosten, 
omdat je plannen had als luchtkastelen
met je droomprins uit de grauwe stad?








Zusje waarom, 
weet jij waarom
ik hier dromen zichtbaar maak
en ’t geluk mag proeven van waardering,
Wat heb jij gemist en waarop heb ik nog recht,
ons leven was en is nog steeds niet slecht
jij anonieme adel van verzonken jeugd.







Mijn zus Martine (zie  maart 2010)



28/11/2015

Nieuwe ochtend

De doden zijn begraven,

nieuwe flessen ontkurkt.

Stokbrood vers gebakken

wijst erg eigenzinnig

tegelijk naar hemel en naar aarde.

Kindje lacht op weg naar school,

kijkt angstig aan de hand van moeder

tot de voordeur zachtjes sluit

en de animatie op het platte scherm

de donder doet vergeten.

26/11/2015

Wie zegt dat God zich niet toont,
geeft in feite toe
dat hij niet langer in staat is
God te zien.

Toestanden

De zalm bestijgt gezwind de steile beek,
de zwaluw snikt vol weemoed naast haar nest, 
de maïs bloeit, besproeid met vitamientjes.
Lang geleden dat ik naar die dingen keek:
een zon die schaamte zaait van oost naar west
en de dames slent'rend langsheen vitrientjes.





Woorden zijn te talrijk om er één te kiezen,
gevoelens soms te fel om hen te onderkennen. 
De driften zeggen: nu geen tijd om te verliezen, 
en nu is ’t nog niet te laat om weg te rennen.




Het kind speelt voetbal met een lege drinkbus, 
weggegooid door ’t raam van een trage trekker, 
nagezeten door een file automobilisten, 
dromend van fijn eten en daarna een tongkus, 
stiekem of oprecht of kan ’t nog even gekker, 
situaties waar we weinig of zelfs niets van wisten.

Langzamerhand is het gerijpt en gegroeid.

Nooit eerder deed het zulk een pijn mijn gevoelens te verwoorden.

Tot ziens

Vertel me iets van lang vervlogen dagen,

Toen er in mijn hoofd geen mist kon komen.

Toen je bij me kwam met al je vragen

En ik helpen kon bij al je dromen.

Neen, je hoeft vandaag niet meer voor mij te zorgen,

Hier is niets meer over dat ik wensen kan.

Beloof me dat je bij me blijft want morgen

zweef ik weg en ben bij mijn geliefde man.

Dank voor de vele sympathieke reacties van zo velen. Het waren harde dagen, en stilaan beseffen wij dat de aarde door blijft draaien...




Er is muziek die me tot schreiens toe ontroert,

er zijn tranen waarover geen muziek bestaat.

Smeekbede vanuit Tomorrowland





Smeekbede






Geef me suiker om de krant met vreugd te lezen, 
water om het nieuws vol paars en zwart te wassen, 
bloemen voor de krochten van vergetelheid, 
en de kracht van marmer in gebroken spiegels.



Geef me lentevuur om hard te kunnen schreeuwen
en te dansen op het ritme van mijn hartslag, 
opgejaagd door obsessief gestamp van voeten, 
die zinloos hopen zo te blijven boven drijven.

Geef me hoop, geloof en geef me nog meer geld, 
dan kan ik beter missen wat ik eeuwig zoek.
Geef me open ogen die op een dag beseffen
dat ik de waarheid niet met kennis grijpen zal.

Geef me toch geen uitleg die je ooit wel eens ontkent, 
geen antwoord op een vraag die nooit gesteld is,
ook geen twijfels als ik zelf nog lang niet zeker ben
of ik ooit kan geven wat ik voor u sinds lang bewaar.



2/8/2015

(met een vleug sarcasme)

Alles in het leven

moet je louter voor het geld doen; 

behalve trouwen,

anders ben je

ook in je huwelijk ongelukkig.

Hittegolf


De slakken vallen uit de bomen, 
alles wordt nu losgelaten. 
Neen, die regen zal niet komen, 
Blijf maar zitten, blijf maar praten.


Muggen zijn gestopt met plagen, 
velden houden bleek de adem in. 
Stof verschuilt zich in de hagen, 
wachtend op een nieuw begin.

Spreek met mij van koele zoenen, 
zo maar op een lange wandeling. 
Niet van werken, jagen, boenen; 
allerliefst van je verwondering.



22/7/2015

Zevende decade

Vastgeroest in de ondergaande zon
weerkaatsen de wolken het klepperen van een vleugelslag
op weg naar de lege plek
waar het ouderlijk nest is weggehaald.

Het regende nog toen
en donder rolde over de mals gemaaide velden
weggescheurd van de oogst
die de rovers over sterrengloed deed dromen.

De resten van de party
zijn bedolven door de bulldog van de torenklok
die uur na uur de jaren slaat
en een stel verloren mussen in het leven houdt.




19/7/2015

Vooroordelen
hebben alleen bestaansrecht
ten opzichte
van zichzelf.

Waakzaam

Gerustgesteld maar waakzaam,

speur ik naar je huid boven je ogen,

een voorhoofd rimpelloos en zorgenvrij,

dan kijk ik je aan, in die zelfde ogen,

schenk je weer een glimlach

en zie je stralen van geluk.

Je zal vandaag niet fronsen,

er komt nog geen groef

boven je kinderneusje,

maar ik blijf waakzaam.




26/6/2015

Pijnloos







Een verdwaalde schaduw, 
eenzaam dolend, op de vlucht
voor honger, pijn en ziekte,
kommer, spijt en liefde. 



Zo een schaduw ben ik kwijt
op zoek naar eeuwig licht
dat duisternis verdringt
en dorst naar rust noch vreugde.



In een draaikolk weggezogen
naar het einde van de jaren, 
zo vind ik nergens ruimte
om woorden te bewaren.


8/6/2015

Een volwassene kan nooit zo hartelijk lachen als een kind,

omdat hij niet even hartverscheurend huilen kan.

Vezels

De sappen van mijn ochtend drogen langzaam op,

de schors verhardt en de ringen groeien door.

Steeds verder reikt de horizon,

de wortels zoeken naar mekaar.

Alleen het weer blijft moeilijk te voorspellen

en terwijl de bast verbrokkelt,

onverhoopte ogen sluiten,

ongedierte binnendringt

in de vertrouwde spelonken

waardoor ik dwaalde, op zoek naar nieuwe gedachten,

verwelken elk om beurt de bloemen die ik zoende,

en koester ik de vezels die nog overbleven.


20/5/2015

Hunkering

Ik draaide mee met het licht van de sterren,

zwakke stralen volgend, bruisend vol verwachting.

Alleen de poolster boeide me maar matig

want het noorden wou mij kwijt.

Ze smolten weg, verblind in de witte kim van een mistige horizon,

geschrokken door de wekker naast mijn bed.

Nog koppig volgde ik de melkweg,

doch die keek niet om

en ik al evenmin.

Zo miste ik wellicht het zuchten van mijn schaduw,

onvermoeibaar mijn stappen volgend,

hunkerend naar iets van laatste aandacht

maar doodsbang voor de duisternis.

28/4/2015