eenzame kerst

Een hedendaagse versie van het thema :          'En er was voor hen geen plaats in de herberg'...





Kerstavond

Voel je de tocht die door de kieren waait?
Hoor je die voeten stappen door het grind?
Is het soms een moeder die rondjes draait
en onderdak zoekt voor haar enig kind?

Klopt er nog iemand zo laat op de deur,
of laat de bel ons weer eens in de steek?
Herkent die buiten een of andere geur
van velouté, kroket, gebraad of cake?

Kunnen we dat kerstlied straks niet zingen?
Zijn alle luiken wel hermetisch dicht?
We hebben geen tijd voor vreemdelingen,
geen tijd te verliezen, doof al het licht!

Voel je die voeten stappen door je grind?
Hoor je de tocht die door je kieren waait?
Of is het een mens die een schuilplaats vindt,
als je je hart binnenstebuiten draait?



21/12/2008

Twee sterrenstralen

Waarom zou een ster ons binden,
want jij bent hier en ik weet niet waar
ik me nu ook ergens mag bevinden,
de laatste week van 't oude jaar.


Wie vermoedt wat wij ermee bedoelen
als ik naar die ster daar boven staar?
Omdat ik je vingers niet kan voelen
en alleen dat verre licht ontwaar?


Als jij nu ook het heelal afspeurt
En je raakt door de zelfde ster geboeid,
die met zijn lichtstraal je gevoelens keurt,
dan is het alsof hier een kerstboom groeit.


Duizenden lichtjaren van ons vandaan
zond ettelijke eeuwen geleden
onze ster twee stralen - in een baan-
die ons verbinden in het heden.



20/12/2008

Ik wil je niet kwijt.

Mijn hart bloedt, als ik bedenk
dat ik er eens niet meer zal zijn
voor jou, het mooiste geschenk
dat ik ooit kreeg, mijn vrouw!

Elke dag opnieuw ben ik boos
op mezelf, voor elke gemiste kans
en elke uitweg die ik koos,
om te ontspringen aan de dans.

Mijn liefste, ik besef niet genoeg
hoe fijn het is bij jou te zijn.
En dat niets wat ik ooit vroeg
te min voor je was, of te klein.

Deze woorden zijn mijn laatste groet
en mijn spijt voor wat komen zal.
De dag dat ik van je scheiden moet
gaat één van ons door 't diepste dal.



16/12/2008

 Naar mijn aanvoelen is wat volgt een zo intens poëtisch gegeven, dat het een gedicht wordt. Een bejaarde weduwnaar heeft beslist de dood in te stappen, de aanwezigen bevinden zich onwennig op een afstand, achteraan in de zaal. Vooraan in de ruimte neemt de man wenend afscheid van zijn enige laatste vriend, zijn paard, dat op het podium van de toneelzaal niet begrijpend naar zijn meester staart.




Je zit daar

Op een stoel, vooraan in de grote zaal, op de eerste rij
helemaal alleen, met je handen bevend in je schoot
en in je grijze pak, je vaalwit hemd en je paarse das,
je haar grijs waar er nog over is; licht gebogen want
nu vervul je je laatste wens op deze wereld
hier.

Niemand zit nog naast je, niemand in je buurt nog
sinds je vrouw je plots verlaten heeft en op je wacht
en wij onwennig staan, tot je afscheid genomen hebt
van je goede trouwe vriend die je zo dierbaar is geweest
op elke rit die je samen maakte op deze
wereld hier.


Wij achteraan bijeen in de lege zaal en jij vooraan,
een tergend pijnlijk tafereel, en je vriend onwennig
luisterend naar de laatste woorden van je zachte stem
gebroken door vergeefs verdriet en toch vastbesloten
er uit te stappen zonder uitweg op
deze wereld hier.

Dan schudt je vriend zijn hoofd, zijn manen waaien,
zijn benen trappelen op de klamme stenen vloer,
en als je paard niet begrijpend naar je hinnikt dan:
Dan verdwijnt het dier weer van het toneel vooraan.

Uit het raamloos gat klinkt
de roep van deze wereld hier.


10/12/2008

Litanie



Infrarood
Telegeleid
Onzichtbaar
Veel hertz
Megahertz
Giga Tera Herz
Verloren in Heidelberg
Moduleer de frequentie
Download haar programma
Stel in
Regel af
En plug niet uit
Regeer
Redeneer
De handleiding
Meertalig
Polyglot
Random Access
Flexible Memory
Toch gehackt
Virusvrij
De Firewall ten spijt
Heers en Overheers
Krampachtig
Je helpdesk ten spijt
Crash
En de waarborg is niet verlopen
Als je tijdig je bonnetje vindt
Van toen Maria
Je het paradijs toonde.


8/12/2008

Vuur

Een tondeldoos maakt het,
een slachtoffer raakt het,
een generaal slaakt het,
een schutter die staakt het,
een vulkaan die braakt het.

'k Heb kou aan mijn rug, want ik mis het.
Ik hou van de zon, want die is het,
ik hou van jou, lezer, jij leest het,
en geeft me gelijk of je vreest het.
Je zegt vuur is wreed of je denkt het.
Niemand ontvangt of schenkt het.

Een lucifer maakt het,
een fijnproever smaakt het,
een luiaard die laakt het,
een stamhoofd bewaakt het,
een zieke verzaakt het.

Je zet je in voor je zaak en gebruikt het.
Het zit in je bloed en je fnuikt het.
Je kijkt verder dan je ziet en bezielt het,
of denkt slechts aan geld en je dealt het,
negeert je verstand en verdooft het.
Je zegt dank aan God en gelooft het.

7/12/2008

 

De stilste geur.

Ik hoor de stilte niet:
ik zie ze op je lippen,

stijf opeen na de woorden

over stormen, branden en klippen,

over dingen die we wel hoorden,
maar bij jou en mij anders klonken

tot we in ons moeras verzonken.

Ik hoor de stilte niet:
ik proef ze op je vingers

verstrengeld na het strelen

van mijn tranen, schetsen en slingers

uit de tijden van samen spelen,

maar die geen enkele klok kan tikken,

omdat ze ons niet langer pikken.

Ik hoor de stilte niet:
ik voel ze in je slapen;
als in gepeins versteven

over wat te eten waar te slapen,
wie beminnen en hoe te leven.

Maar als je in je eigen stilte kijkt,

is het de wind die je zeilen strijkt.

6/12/2008
 

Dag boom

Ik was vergeten je te wieden
toen de zon scheen in mijn ogen.
Je had me immers niets te bieden
en toch wilde ik jou gedogen.

Jaren groeide je knap verscholen
onder het lover van wilde vlier,
maar nu heb je mijn hart gestolen,
en werd maar groter, sterker en fier.

Je armen streelden zwarte wolken
en je handen strooiden blaren rond,
maar de mijne werkten als dolken,
tot je krakend neerviel op de grond.

Mijn hart was toen meteen versplinterd,
want je was een echte vriend geweest.
Maar jou vergeten wordt verhinderd
doordat iedereen over je leest.

5/12/2008

kerststorm

De wind is niet tevreden, denkt het bos,
en laat met tegenzin zijn blaren los;
de zon aarzelt nog op haar laagste plek;
wolken verhullen haar vertrouwde stek.

Zelfs mijn ruitenwissers kennen geen rust
zolang als de cycloon de Noordzee kust.
Herfstkleuren dwarrelen zwart tegen de grond,
de hagel druipt smeltend naar mijn mond.

Een raam knalt onzichtbaar in scherven stuk,
maar mist mij nipt omdat ik me tijdig buk.
De fiets van mijn dochter staat tegen de muur
en ik zet het ding veilig weg in de schuur.

De kerstboom op de hoek zakt scheef opzij;
die was er deze maand weer te vroeg bij.
De hemel lost zijn donderende demonen
om iedereen haar overmacht te tonen.

De voordeur duw ik met veel moeite dicht.
Eindelijk binnen, ontspant zich mijn gezicht.
Jingle bells teisteren opeens mijn gehoor:
Sorry wind, sorry storm, dat ik even stoor.


4/12/2008

Oostende

Kom kijken over mijn schouder
En zie hoe mijn handen ouder 
                         worden en beginnen beven.

Luister naar mijn zuchten
En kijk hoe de blauwe luchten 
                         zich met mist verweven.

Proef mijn heimwee naar de kust,
en word er van bewust                                
                         dat daar de as van mijn leven draait

Rijd met me naar Oostende,
kom grijp me bij de lenden 
                         en voel hoe daar de storm laait.

Wandel mee naar het Wapenplein,
waar veel wilde duiven zijn 
                         die op de keien voedsel zoeken.

Ga binnen en koop een blaadje
en sla met mij een praatje 
                         over nieuwe films en boeken.

Verleid me met een groene thee
op een terrasje bij de zee 
                         om met de golven te dromen.

Loop met me in tegen de wind,
zoals een spelend kind 
                         dat verder vooruit wil komen.

Ga dan mee de kraampjes zien,
loop binnen op de hoek bij Fien 
                         om garnaal en pladijs te kopen.

En dan met onz' voeten door het zand,
te samen, hand in hand 
                         zullen we door 't water lopen.

Kom dichter en zit op mijn schoot
en eet met me van mijn brood 
                         dat smaakt naar 't zilte zompig nat.

Geniet van elke dag met mij,
zet nooit een stap opzij,
                         eer ik een laatste mossel heb gehad.


3/12/2008

Tennis

Ik kwam gelijk een tennisbal,
nieuw en ongeschonden,
gekoesterd in een doosje.
Een keuze of een ongeval,
beschermd en gebonden,
een doorntje of een roosje.

Dan kwam de opslag onverwacht,

werd heen en weer geslagen

tussen twijfel aan de waarheid,
langs alles wat ik zelf bedacht,
en steevast nieuwe vragen
gesproten uit mijn traagheid.

Ik knalde als een tennisbal
soms keihard naar beneden.
Dan stiet ik weer omhoog
en verving het vorige getal
alleen schijnbaar zonder reden,
gewoon omdat ik buiten vloog.

Ik leefde als een tennisbal,
soms snakkend naar het net,
me remmend in mijn dolle vlucht,
naar een fan die me vangen zal,
genietend van de dolle pret
en weghaalt uit de blauwe lucht.


2/12/2008

Spartelding van mijn hart 

Je riep ons midden in de nacht,
onrechtstreeks, zo ben je,
om ons het geluk te geven.
Geen ooievaar die je bracht,
je was ontsnapt, ik ken je:
om iets anders te beleven. 

Niets doe je zo maar, je bent
steeds bezig met proberen
doen en te weten komen.
En alles wat je nu verkent,
langs je spel dat je doet leren,
het kind van al mijn dromen! 

Al kruip je hier nog rond,,
niets is veilig in je buurt.
Alles wat je grijpen kan
stop je in je kleine mond
of gooi je naar wie gluurt
naar die kleine superman.

Je hier bij mij zien spelen
en te horen hoe je praat
met al die eigen klanken,
dat kan me nooit vervelen,
want als je lachen gaat
moet ik de hemel danken.

1/12/2008

Vriend of vijand?

Toen ik meende het zeker te weten,
deed je me al wat voorafging vergeten.
Je kon me helpen als je het echt wou,
maar liet me stomweg staan in de kou.

Was het geen zonde van alle jaren
dat ik meende dat we vrienden waren?
En was het geen zonde van de tijd,
die ik aan je besteedde zonder spijt?

Toen ik weende na deze gedachten,
schreeuwde ik van pijn om verse krachten.
En die kwamen van een niet vermoede kant:
ik voelde contact met je kleine hand.