Een kerst vol leven in de brouwerij

Oostende

Kom kijken over mijn schouder
En zie hoe mijn handen ouder 
                         worden en beginnen beven.

Luister naar mijn zuchten
En kijk hoe de blauwe luchten 
                         zich met mist verweven.

Proef mijn heimwee naar de kust,
en word er van bewust                                
                         dat daar de as van mijn leven draait

Rijd met me naar Oostende,
kom grijp me bij de lenden 
                         en voel hoe daar de storm laait.

Wandel mee naar het Wapenplein,
waar veel wilde duiven zijn 
                         die op de keien voedsel zoeken.

Ga binnen en koop een blaadje
en sla met mij een praatje 
                         over nieuwe films en boeken.

Verleid me met een groene thee
op een terrasje bij de zee 
                         om met de golven te dromen.

Loop met me in tegen de wind,
zoals een spelend kind 
                         dat verder vooruit wil komen.

Ga dan mee de kraampjes zien,
loop binnen op de hoek bij Fien 
                         om garnaal en pladijs te kopen.

En dan met onz' voeten door het zand,
te samen, hand in hand 
                         zullen we door 't water lopen.

Kom dichter en zit op mijn schoot
en eet met me van mijn brood 
                         dat smaakt naar 't zilte zompig nat.

Geniet van elke dag met mij,
zet nooit een stap opzij,
                         eer ik een laatste mossel heb gehad.


3/12/2008

Tennis

Ik kwam gelijk een tennisbal,
nieuw en ongeschonden,
gekoesterd in een doosje.
Een keuze of een ongeval,
beschermd en gebonden,
een doorntje of een roosje.

Dan kwam de opslag onverwacht,

werd heen en weer geslagen

tussen twijfel aan de waarheid,
langs alles wat ik zelf bedacht,
en steevast nieuwe vragen
gesproten uit mijn traagheid.

Ik knalde als een tennisbal
soms keihard naar beneden.
Dan stiet ik weer omhoog
en verving het vorige getal
alleen schijnbaar zonder reden,
gewoon omdat ik buiten vloog.

Ik leefde als een tennisbal,
soms snakkend naar het net,
me remmend in mijn dolle vlucht,
naar een fan die me vangen zal,
genietend van de dolle pret
en weghaalt uit de blauwe lucht.


2/12/2008

Spartelding van mijn hart 

Je riep ons midden in de nacht,
onrechtstreeks, zo ben je,
om ons het geluk te geven.
Geen ooievaar die je bracht,
je was ontsnapt, ik ken je:
om iets anders te beleven. 

Niets doe je zo maar, je bent
steeds bezig met proberen
doen en te weten komen.
En alles wat je nu verkent,
langs je spel dat je doet leren,
het kind van al mijn dromen! 

Al kruip je hier nog rond,,
niets is veilig in je buurt.
Alles wat je grijpen kan
stop je in je kleine mond
of gooi je naar wie gluurt
naar die kleine superman.

Je hier bij mij zien spelen
en te horen hoe je praat
met al die eigen klanken,
dat kan me nooit vervelen,
want als je lachen gaat
moet ik de hemel danken.

1/12/2008

Vriend of vijand?

Toen ik meende het zeker te weten,
deed je me al wat voorafging vergeten.
Je kon me helpen als je het echt wou,
maar liet me stomweg staan in de kou.

Was het geen zonde van alle jaren
dat ik meende dat we vrienden waren?
En was het geen zonde van de tijd,
die ik aan je besteedde zonder spijt?

Toen ik weende na deze gedachten,
schreeuwde ik van pijn om verse krachten.
En die kwamen van een niet vermoede kant:
ik voelde contact met je kleine hand.

Trots

Omdat het stuifmeel op de grindweg sterft,
en de hen weldra haar laatste eitje legt ,
heb ik maar mijn naam in een boom gekerfd,
vergeefs, als in een veel te laat gevecht.


Omdat het zand dat aanspoelt van de zee
verder bouwen moet aan nieuwe duinen,
help ik de stormwind stiekem graag wat mee
en zaai ik viooltjes in andermans tuinen.

Omdat de zon weer in herhaling valt
door de nachten steeds weer te verjagen,
heb ik mijn prenten keurig uitgestald,
achter de ruiten van mijn wagen.


Omdat het gras blijft woekeren in mijn sporen,
wil ik elke stap nauwgezet registreren,
want dan alleen gaat mijn ziel niet verloren,
en kan ik de finalisten feliciteren.



29/11/2008

Apocalyps.

Nu is de nu van daarnet al voorbij,
en straks wordt een nu van later.
Thans ben jij hier onafscheidbaar bij mij
maar wij worden weer stof en water.

Jij bent daar en ik ben nu hier,
waar is overal en nergens ook,
want ik zie je daar en jij mij hier,
we zijn beiden daar en hier ook.

Als ik met je rond de cirkel reis,
begin ik hier en jij doet het daar.
En jij zegt, als ik naar je stappen wijs,
wijs toch niet hier, en wijs eens daar.

Als jij met me rond de cirkel reist,
en vraagt waar je moet beginnen,
zie je dat het de cirkel is die reist,
en wij draaien in een bol naar binnen.

En opwaarts links naar voor omlaag
flitsend snel en tergend traag.
Zonder richting en zwaartekracht,
bedrogen door de dag in de nacht.

Waar nu en wanneer daar vervagen
hoe iedereen en wie zo zal verdwijnen,
zal jij antwoorden en dan pas vragen,
omdat niets nog kan verschijnen.

En de draaikolk van ons verleden
herschept het nu van onze dromen.
Maar de déjà vu van ons heden
voorspelt wat nooit kan komen.

Wat en wie zijn slechts begrippen
om ooit overal eeuwig genot te binden
aan je tranen smeltend op mijn lippen,
en er woorden van dank te vinden.

Begin en einde zijn hopeloos zoek,
dood is het leven dat eventjes rust
op het enige blad van het eerste boek,
waar God geeft en neemt, straft en kust.


28/11/2008

Geschenk

Mijn peter is nu weer bij mij,
als zestig jaar geleden,
of is hij nooit weggeweest van mij,
behalve toen hij brood ging kopen
op maandag na de klok van negen?

Mijn vader zit weer naast mijn bed,
verhaaltjes te vertellen,
en elke maal dat hij naar huis wil gaan,
bied ik hem een nieuwe sigaar
die hij kreeg voor Vaderdag.

Mijn ogen zien hun vaders
en hun peters en hun moeders
en hun meters
en die van elke mens hier ooit geboren
en in een soort tijd verloren.

Mijn moeder heeft de Heer geholpen
bij de schepping van vaders
zoons en dochters zoals zij,
die moeders werden of ook niet,
maar schiepen zoals Hij.

Ze zijn jong en oud en samen
overal, en er zit een lint
rond onze levensadem,
die bruist en kolkt in de lust
van echo's in de wolken.

27/11/2008

Attracties

Materie verdwaald in de eeuwigheid,
stukjes God en stukjes tijd,
stukjes energie door adrenaline verspreid
of toch weer verdreven door spijt.

Toeval is het eindpunt van berekening,
voorgesteld in een holografische tekening
te ingewikkeld voor een dode geest
die door een soortgenoot gemaakt is geweest.

Emoties meetbaar als een eetfestijn
waar alle duivels en heksen genodigd zijn
en baby's krijsen om moeders op te roepen
tot huisdieren dwalen om te snoepen.

Records die hallucineren in een meteorenregen,
zelfs kometen komen ze lachend tegen.
Tijdverdrijf gaat de kosmossen rond
zoals hallucinerende netels in volle grond.

Het pretpark van God heeft geen memorie
en van de melkweg bestaat er geen historie.
Voor ik geboren was, had ik geen leven,
dus zal ik nooit weten waar we naar streven.

God is een pretpark en God is mijn geest,
God is en was, zal zijn, was geweest.
Wetenschap is opstand en ijdele trots,
en de dood is waanzin, leven is rots.

Sterven is weten wat niet kenbaar is,
bang zijn is zwakheid die eerbaar is.
Hier is nu toen overal alles iedereen,
en straks is voorbij en enkel in leen.

26/11/2008

Wolkenrij

Voel je je soms ook
Als een plotse rook die opstijgt uit een vuur?
Voel je je dan weer
Als dat kind van weleer zonder rust noch duur?

Voel je dan de vreugd
Van je vergane jeugd die opwelt in je hart?
Voel je ook de pijn
Van wat niet kon zijn door niet gedeelde smart?

Voel je ook zo fel
Je bent van geen tel en verdwijnt met de wind?
Voel je je ook zo bang,
Nochtans weet j' al lang dat iemand j' echt bemint!




25/11/2008

Je zal er niet meer zijn op onze volgende klasbijeenkomst. Wie had dat kunnen vermoeden? Niemand onder ons had er zich op voorbereid dat jij ons na een strijd van 6 weken tegen kanker zou verlaten... We kenden je als een vrolijke volkse kerel, een harde werker en een echte Gentenaar. Je hield van muziek (spelen!) en was graag in Nieuwpoort, als tweede thuishaven.
We gaan je missen, een jaar na Antoon David...






Sneeuw in mijn hoofd (ballade voor Leon)

Die winteravond kwam het sein
elektronisch snel tot mijn brein.
Je hebt mijn jeugd geïllustreerd
En wordt nu 'geëvacueerd'...

Tegelijk een reus en een dwerg
Die me noodde in zijn herberg,
strompelend van zwam naar stam
maar nooit het toverbos uit kwam:

Je blaast je noten in mijn hoofd,
(zo hevig ben ik nooit verdoofd)
en vervangt ze prompt door moppen,
alsof de pret nooit gaat stoppen.

Dan verdwijn je naar de Noordzee;
je raadsels neem je met je mee.
Je zegt: tot ziens, tot volgend jaar,
(je weet met wie, wanneer en waar)

En al de vrienden van weleer
komen samen de naaste keer
om te lachen, praten, eten
en je plaats niet te vergeten.

Op een winternacht kwam het sein
elektronisch snel in ons brein.
Het luidt adieu, misschien tot ooit.
Ik denk,  mijn vriend, misschien tot nooit...

24/11/2008 

Sleutelgat

De sleutel van de deur
zit in het slot van de deur
en het slot van die deur
zit in die gevreesde muur.

Wil jij over de muur
en door de deur van die muur?
Zoek het slot van de deur in die muur
en vind de sleutel.

Is de sleutel te klein
voor het slot van de deur?
Is de deur in die muur
bang voor de sleutel?

Of wil je geen sleutel
voor het slot van de deur?
Is het te leuk zonder sleutel?
Of zie je geen deur?
Verdien je geen sleutel
voor de deur in de muur?
Wil je niet over de muur?
Of zoek je geen deur voor je sleutel?

Wie vertelt van de muur
met alleen maar deze kant van de muur,
of is het geen muur,
en is er geen deur naar de andere kant?

23/11/2008



zie ook: MUUR en POORT

Zand

Er zit zand in mijn schoenen,
maar de duinpan trekt me aan.
Je wacht daar om te zoenen
als een ranke witte zwaan

Er zit zand in mijn haren,
maar je handen komen los.
Je wilt weer niets bewaren
voor een wandeling in 't bos.


Er zit zand in mijn broekzak,
als ik rechtsta na een zucht.
Je trekt alle vouwen strak,
en kijkt naar de rode lucht.




22/11/2008

Weerslag

Het regent op het kerkhof
omdat de zon er niet mag schijnen.
In literatuur en leesstof
moet het licht daar verdwijnen.

Toch regent het
en dat stemt mij blij gemoed,
als het regent,
en die regen bloemen wenen doet.



Geen cliché even oud en groot,
en geen cliché is zo versleten
als dat van tranen in de regen,
druppels op de letters
van mijn naam vergeten,
van mijn naam zo oud en dood.


Het blijft regenen, het giet.
Het blijft regenen, je ziet
niet dat niemand op het kerkhof
ziet dat ik geniet.


21/11/2008

Tranen

Als de regen met bakken neervalt,
en de droefheid van de daken spoelt,
of het onweer door de bergen knalt,
raken al mijn vingers onderkoeld.

Als de zon over de toppen sluipt,
erg moeizaam een cumulus verdrijft,
en mijn schaduw te voorschijn kruipt,
dat is wanneer mijn hand verstijft.

Als jij dan over mijn schouder kijkt,
en vol blijdschap mijn tekst aanschouwt,
zacht over mijn klamme handen strijkt,
worden mijn tranen al minder koud.

Je ogen.

Het waren je ogen die mijn hart vervoerden,
en die ik getekend heb op mijn kamermuur.
Ze keken naar mijn studieboeken en loerden
naar mijn jeugdig verlangen en mijn jongensvuur.

Het waren je ogen die mijn leven stuurden
over de puinhopen van zo vele dromen,
over de horizonten waarheen we tuurden,
om samen naar onze eigen roes te stomen.

Het waren je ogen die me deden wenen,
van geluk, na een leven lang lachend zweten.
Je ogen zijn onze mooiste edelstenen,
wier rijkdom geen enkel ander mens kan meten.




19/11/2008

De macht van de ladder



Als je me vraagt of ik soms
die mug gezien heb,
en als je wilt dat ik de boom vel
voor je keukenraam,
dan voel ik me schuldig,
 want de wet
leerde me respect voor het leven.

En als je wilt dat al mijn zonen
zouden leven,
en mijn dochters zouden baren
zonder pijn,
en mijn wereld zou groeien
zonder hormonen:

Dan wens ik alleen dat ik nooit
had geweten
had gegeten
had gewenst
dat ik meer wist,
meer kon,
meer deed
dan Kaïn ooit deed voor Abel.


17/11/2008
(zie ook: Abel)

Kiezen

Als ik nu zwijg
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu zei
dat ik van je hou.

En dan kan jij nog kiezen
iets te zeggen
of te zwijgen,
zoals ik nou.

Als ik nu klaag
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu vroeg
hoe het gaat met jou.

En dan kan jij nog kiezen
iets te vragen
of te klagen,
zoals ik nou.

Als ik nu slaap
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu dacht
dat ik wacht op jou.

En dan kan jij nog kiezen
en eens denken
en weer kiezen,
zoals ik nou.

13/11/2008