Het voor en na van het leven

Ook oudstrijders en weerstanders van de tweede wereldoorlog worden terecht nog heden ten dage gehuldigd, en wij moeten hun offers nooit vergeten...




Trauma van mijn opa

Met de 'brancard' hadden we
vanonder het moordend vuur
ontelbare makkers gered
en krijsend hierheen gebracht.

Vele dagen zonder slaap
onder het zwaar geschut
hadden mij ondermijnd
en ten slotte neergeveld.

Mijn vriend, je was bij mij
toen ik gisteren ging liggen
in de bunker in de nacht,
en ik hoorde je adem.

Toen de zoveelste obusknal
me wekte uit mijn rust
tastte ik naast me naar je hand
en vond alleen maar bloed.

Een opengereten buik
van een onbekend soldaat,
die men had neergelegd
op de plaats waar jij sliep.

Mijn vriend had ik nog steeds.
Ik heb het goddank overleefd
en over de gruwel naverteld

in naam van de gesneuvelden.


11/11/2008

(ware belevenis van mijn grootvader)

Enigma

Je vraagt me
te bewijzen dat de muur bestaat
en dat aan de overkant
een tuin is zoals hier.

Je vraagt me
te bewijzen dat er een deur bestaat
die je binnenlaat
in een tuin zoals hier.

Je vraagt me
te bewijzen dat er een sleutel is
om aan de overkant
te leven zoals hier.

Je enigma is het onze,
en mijn trauma
is dat geen axioma
me redt uit dit dilemma.

Je kiest maar:
tussen de bedding en de oever,
tussen het spoor en de berm,
tussen de netels en de roos,
tussen de branding en de rots,
tussen de kade en de baai,
tussen de traphal en de lift,
tussen de file en het moeras,
tussen de keuze en het gemak!

Je kiest maar

Ik vraag je
te bewijzen dat je moedig kiezen kan
tussen wat je zeker bent
en datgene wat je hoopt.

Spiegelogen

Kijk door de spiegel van je ogen
en verder dan de zilverlaag
op de geometrisch gave vorm
van meesterlijk gesmolten glas.

Kijk verder dan je handen reiken
en verder dan je grijpen kan.
Laat het touw los van je ankers
en zeil de zee in zonder mast.

Kijk wijder dan je einder spreidt
en betaal je waarde met respect
voor kinderogen die je kwijt bent
op de weg naar wat je vlucht.

Kijk grootser dan de rijke hemel
die je bouwde zonder hart
zonder stilte en zonder golven
die de branding sterker maken.

Kijk dieper dan de vissen zwemmen
of een gehavend wrak ooit zinken kan,
dieper dan de pijlers van de toren
die zijn licht zwaait over de oceaan.

Kijk warmer dan het ruige zand
dat de oase schroeit met hete stoten
en het poolijs laaft aan de kadavers
die vergeefs krabden aan de muur.

Waarom toch








Waarom toch deed je moeder wenen ?
Waarom deed je haar verdriet?
Heeft ze niet genoeg geleden
of verstond je haar woorden niet?

En toen je moeder was gestorven,
omdat de vijand geen moeders kent,
heb je haar mooiste jurk bedorven
nadat ze jou bijzonder had verwend.

Waarom toch doe je moeders wenen?
Waarom toch doe je hen verdriet?
Ben je je voorbeeld soms vergeten
Is het alleen goud nog dat je ziet?

En als je op je beurt gaat sterven
omdat je moeder geen vijand kent,
zullen wij al haar schatten derven
die ze voor ons had voorbestemd.

Waarom beloofde je moeder dingen?
Waarom verstopte je haar brood?
Je hield niet op met dansen en zingen
om haar lijf en om haar dood.

8/11/2008

Nutteloos






Ik kreeg deze tuin van mijn vader,
en meet hem elke dag opnieuw,
maar ik zie er het werk van mijn moeder
en raak de getallen weer kwijt

Als de vogels weer vlinders jagen
en de regen de blaadjes kraakt,
als de vruchten lachend gloeien
en de kindjes pluisjes blazen.

Ik wist niet dat tuinen ook stoppen
bij hekken of hagen vol groen.
Ik dacht dat tuinen steeds groeien
en zich wentelen in de wind.

Ik hoorde de echo weergalmen
van de zoveelste zachte winter
en de beekjes van verloren water,
die zoeken of er een vijver is.

Ik rook de adem van seringen
en de dampen van je gebraad
op het vuur daar bij de muur
van het huis dat we er bouwden.

Tot de tuin ineens gesloten werd
en ik niet verder meten kon.
Tot ik geen stap meer verder zette
omdat ik al voor de muur stond.

7/11/2008
(maar er is: POORT, zie verder)

De poort

Mijn ganse leven
en mijn ganse lijf
mijn ganse wereld:
in gans mijn leegte
kwam dit beeld mij naderbij.

Eén vraag nog
en één muur nog.
Nog één tocht
en nog één stap
geven ons nog één kans

Twee hengsels,
twee scharnieren
twee krammen
en twee schroeven
houden de poort op slot.

Drie is een cijfer
vol symboliek:
de oudste wegen,
(de hardste ooit)
kiest elk bij klokgelui.

Aan je eigen horizon
rijst je eigen ster
of een melkweg
van dankbaarheid,
of de deur door de muur.


6/11/2008

(zie verder: 'De muur')

Dag zon !

Waarom verlaat je me telkens weer,
en verstop je je achter mijn zorgen?
Waarom verschijn je telkens weer
en komt er nog een nieuwe morgen?

Waarom hou je toch zo hard van ons,
en laat je alles hier verder leven?
Waarom verwarm je deze aarden spons,
die niets aan jou terug kan geven?

Waarom brand je al eeuwen voort
op deze aarden, eigenwijze kluit?
Waarom heb je 't Plan nooit verstoord
en doof je blijkbaar nooit eens uit?

 4/11/2008

Het verdict

Ik zag je razen
op je snelle high speed boot
en je zag niet
wat de baren
je zegden,
en je hoorde niet wat de oever je bood.

Ik hoorde je schreeuwen
dat niemand sneller was dan jij,
niemand beter,
wijzer of begaafder,
niemand
zo onkwetsbaar, hoog en vrij.

Ik deed je lachen
met mijn zorgen en mijn angst
want van ons tweeën
over zeven zeeën
was ik
van ons beiden steeds het bangst.

Ik wou je leren
van de meteoren naast de zon
van de slakjes
op de bloemen
en wat jij
in je haast niet begrijpen kon.

Ik zal je missen
als de deur ooit opengaat
en van mijn vrienden
in dit leven
niet iedereen
terzelfdertijd gelijk naar binnen laat.



3/11/2008

Mijn redster.

Bij het beste eten hoort een saus.
Wie daarbij nog een wijntje drinkt,
verstaat de onvolprezen kracht
van een aanmoediging of een applaus,
een uitgestoken hand als je zinkt;
een knipoogje als je't niet verwacht.

En als ik weer het ravijn in glijd,
sneller dan de traan op mijn wang,
wend ik mijn blik naar 't hemelblauw,
en vergeet ik al mijn dwaze spijt.
Nu ben ik helemaal niet zo bang.
En dat komt alleen door jou, o vrouw!


2/11/2008

Klokken

Mijn kleinzoon is gefascineerd
door het tikken van de klok,
al loopt hij lang nog niet alleen,
het tellen heeft hij niet geleerd,
maar het luiden van de klok
animeert de peuter als geen één.

Mijn moeder heeft al lang verleerd
nog te lachen naar de klok,
want ook zij is niet goed te been.
Jaren lang heeft ze zich verweerd
tegen de wil van de klok
die ooit eens luidt voor iedereen.

Twijfels

Is er een baby zonder moeder?
Is er een winter zonder herfst?
Zijn er lawines zonder sneeuwval
of tornado's zonder storm en wind?

Herinner je je de dag voor je geboorte?
Of de duif op het dak van de kerk
toen je me beloofde mijn vrouw te zijn?


Ken je de namen van de mensen
wier blik je opgevangen hebt
sinds die mooie dag lang geleden
toen je voor het eerst kon lopen?


Hebben die dingen dan minder belang
dan de geheime code van je bank
of de korting op
de oude prijs?

Heeft niet elke tekst een maker,
en heb ik deze zin echt zelf bedacht?
Of was er gewoon geen herinnering
die hielp elk woord te bezielen?

Is het geheugen dan niet sterfelijk
zoals ons hart en wat we denken?
zoals mijn adem en mijn stem?

Weet je wie het moet beslissen
wat en hoe jij kiest en ook verliest
door te kiezen wat je hebt gekozen
en daardoor anders doet kiezen?

30/10/2008

God

Ik telde de jaren
dat ik reisde om te weten
wat mijn ogen me konden onthullen,
mijn rede me kon bewijzen
en mijn geheugen kon bevatten.


Toen had ik begrepen
dat geen god een plaats vond
in mijn wereld vol verstand.


Zelfvoldaan zakte ik weg
in een diepe slaap
vol dromen over wetten
die ik voortaan kon schrappen
om mijn drijfveren los te laten.

Alleen droomde ik ervan
ooit nog zo een mens te maken
zo perfect als ik geworden was.

Ik ging ten onder aan de kwelling
van het besef dat dit doel
voor mij niet te bereiken was,
haalbaar alleen door God,
wiens bestaan ik niet ontkracht,
maar wel bewezen had.

29/10/2008 

Mijn enige angst







Zo vals en hypocriet als jou dat is er niet,
ik vertrouwde je, al kende ik je niet.
Je was mijn maat, die overal met me gaat
en van wie ik niet wist dat je bestaat.


Ik bleef steeds gerust en mijn angst werd gesust
omdat je me nooit persoonlijk had gekust.
Maar je loert wel om de hoek en nooit op verzoek
sluip je te voorschijn van achter het doek.

Je hebt me gespaard, maar ook dat is verjaard
en je hebt je onder mijn vrienden geschaard.
Nu haat ik je meer dan het allerrotste weer,
en jij bent het laatste dat ik begeer.

Kanker is je naam en ik huiver voor je faam.
Wie door jou wordt bezocht, treft geen blaam.
Wie door jou wordt gekweld, voelt zich geen held,
zelfs als je tergend groeit en langzaam zwelt.


Had ik maar de macht, als je spottend lacht
je te beroven van je vernielende kracht.
Ik moet wel toegeven, je doet me nu beven,
want je kraakt mijn vriend zijn enig leven.




29/10/2008

Visite

Kom zit neer op de steen met de foto.
Welaan dan, en treur om het gras
onder je voeten op weg naar mijn rustplaats,
waar ik op je wacht en bij je ben.

Ga niet verder en kijk naar hier,
of naar ginds waar de zon nog peilt
naar een wezen met tijd, voor wie
niets meer in de weg kan lopen.


Want wie je ook ziet, die niet meer is,
in de ruimte en tijd van je leven,
bij hem of haar vind je mij terug,
of niemand en iedereen samen.

Treur om het gras en de dode mier,
geplet in de haast van je passen
want zij hebben geen tijd of plaats
om ons leven te integreren.

Wacht niet, want je hebt geen tijd,
of plaats bij mij nog te verliezen.
Alleen je richting telt nu nog
na die steen om op te zitten.

Bekommer je niet om hoeveel dagen
je mijn schaduw niet kunt zijn,
maar wel hoe al je zwaarste vragen
nutteloos en ijl vervagen .



27/10/2008

Hoogmoed stelt teleur, want onvermijdelijk komt men zijn eigen grenzen tegen, en dan is er alleen nog God



God

Ik telde de jaren
dat ik reisde, om te weten
wat mijn ogen me konden onthullen,
mijn rede me kon bewijzen
en mijn geheugen kon bevatten.

Toen had ik begrepen
dat geen god een plaats vond
in mijn wereld vol verstand.
Zelfvoldaan zakte ik weg
in een diepe slaap

vol dromen over wetten
die ik voortaan kon schrappen
om mijn driften los te laten.
Alleen droomde ik ervan
ooit nog eens een mens te maken
zo volmaakt als ik geworden was.

Ik ging ten onder aan de kwelling
van het besef dat dit doel
voor mij niet te bereiken was,
haalbaar alleen door God,

wiens bestaan ik niet ontkracht
maar wel bewezen had.

25/10/2008

Kampioen

Met mijn gesloten ogen
zie ik nu meer dan tevoren.
Met mijn versteende handen
maak ik alleen nog gebaren
die je met geen camera
registreren kan.

Ik was de beste, snelste, wijste, grootste, knapste superheld.
Word met mij
beter dan volmaakt,
en wees de hoogste, diepste, oudste en jongste met ons
tegelijk en overal hier.

Met mijn hoofd zonder oren
loop ik rechtdoor in bogen.
en hoor ik het licht
op de tong van de doden
vol spijt echoënd:
de ijdelheid van de kampioen
verslagen door zijn grenzen.



25/10/2008