Nutteloos






Ik kreeg deze tuin van mijn vader,
en meet hem elke dag opnieuw,
maar ik zie er het werk van mijn moeder
en raak de getallen weer kwijt

Als de vogels weer vlinders jagen
en de regen de blaadjes kraakt,
als de vruchten lachend gloeien
en de kindjes pluisjes blazen.

Ik wist niet dat tuinen ook stoppen
bij hekken of hagen vol groen.
Ik dacht dat tuinen steeds groeien
en zich wentelen in de wind.

Ik hoorde de echo weergalmen
van de zoveelste zachte winter
en de beekjes van verloren water,
die zoeken of er een vijver is.

Ik rook de adem van seringen
en de dampen van je gebraad
op het vuur daar bij de muur
van het huis dat we er bouwden.

Tot de tuin ineens gesloten werd
en ik niet verder meten kon.
Tot ik geen stap meer verder zette
omdat ik al voor de muur stond.

7/11/2008
(maar er is: POORT, zie verder)

De poort

Mijn ganse leven
en mijn ganse lijf
mijn ganse wereld:
in gans mijn leegte
kwam dit beeld mij naderbij.

Eén vraag nog
en één muur nog.
Nog één tocht
en nog één stap
geven ons nog één kans

Twee hengsels,
twee scharnieren
twee krammen
en twee schroeven
houden de poort op slot.

Drie is een cijfer
vol symboliek:
de oudste wegen,
(de hardste ooit)
kiest elk bij klokgelui.

Aan je eigen horizon
rijst je eigen ster
of een melkweg
van dankbaarheid,
of de deur door de muur.


6/11/2008

(zie verder: 'De muur')

Dag zon !

Waarom verlaat je me telkens weer,
en verstop je je achter mijn zorgen?
Waarom verschijn je telkens weer
en komt er nog een nieuwe morgen?

Waarom hou je toch zo hard van ons,
en laat je alles hier verder leven?
Waarom verwarm je deze aarden spons,
die niets aan jou terug kan geven?

Waarom brand je al eeuwen voort
op deze aarden, eigenwijze kluit?
Waarom heb je 't Plan nooit verstoord
en doof je blijkbaar nooit eens uit?

 4/11/2008

Het verdict

Ik zag je razen
op je snelle high speed boot
en je zag niet
wat de baren
je zegden,
en je hoorde niet wat de oever je bood.

Ik hoorde je schreeuwen
dat niemand sneller was dan jij,
niemand beter,
wijzer of begaafder,
niemand
zo onkwetsbaar, hoog en vrij.

Ik deed je lachen
met mijn zorgen en mijn angst
want van ons tweeën
over zeven zeeën
was ik
van ons beiden steeds het bangst.

Ik wou je leren
van de meteoren naast de zon
van de slakjes
op de bloemen
en wat jij
in je haast niet begrijpen kon.

Ik zal je missen
als de deur ooit opengaat
en van mijn vrienden
in dit leven
niet iedereen
terzelfdertijd gelijk naar binnen laat.



3/11/2008

Mijn redster.

Bij het beste eten hoort een saus.
Wie daarbij nog een wijntje drinkt,
verstaat de onvolprezen kracht
van een aanmoediging of een applaus,
een uitgestoken hand als je zinkt;
een knipoogje als je't niet verwacht.

En als ik weer het ravijn in glijd,
sneller dan de traan op mijn wang,
wend ik mijn blik naar 't hemelblauw,
en vergeet ik al mijn dwaze spijt.
Nu ben ik helemaal niet zo bang.
En dat komt alleen door jou, o vrouw!


2/11/2008

Klokken

Mijn kleinzoon is gefascineerd
door het tikken van de klok,
al loopt hij lang nog niet alleen,
het tellen heeft hij niet geleerd,
maar het luiden van de klok
animeert de peuter als geen één.

Mijn moeder heeft al lang verleerd
nog te lachen naar de klok,
want ook zij is niet goed te been.
Jaren lang heeft ze zich verweerd
tegen de wil van de klok
die ooit eens luidt voor iedereen.

Twijfels

Is er een baby zonder moeder?
Is er een winter zonder herfst?
Zijn er lawines zonder sneeuwval
of tornado's zonder storm en wind?

Herinner je je de dag voor je geboorte?
Of de duif op het dak van de kerk
toen je me beloofde mijn vrouw te zijn?


Ken je de namen van de mensen
wier blik je opgevangen hebt
sinds die mooie dag lang geleden
toen je voor het eerst kon lopen?


Hebben die dingen dan minder belang
dan de geheime code van je bank
of de korting op
de oude prijs?

Heeft niet elke tekst een maker,
en heb ik deze zin echt zelf bedacht?
Of was er gewoon geen herinnering
die hielp elk woord te bezielen?

Is het geheugen dan niet sterfelijk
zoals ons hart en wat we denken?
zoals mijn adem en mijn stem?

Weet je wie het moet beslissen
wat en hoe jij kiest en ook verliest
door te kiezen wat je hebt gekozen
en daardoor anders doet kiezen?

30/10/2008

God

Ik telde de jaren
dat ik reisde om te weten
wat mijn ogen me konden onthullen,
mijn rede me kon bewijzen
en mijn geheugen kon bevatten.


Toen had ik begrepen
dat geen god een plaats vond
in mijn wereld vol verstand.


Zelfvoldaan zakte ik weg
in een diepe slaap
vol dromen over wetten
die ik voortaan kon schrappen
om mijn drijfveren los te laten.

Alleen droomde ik ervan
ooit nog zo een mens te maken
zo perfect als ik geworden was.

Ik ging ten onder aan de kwelling
van het besef dat dit doel
voor mij niet te bereiken was,
haalbaar alleen door God,
wiens bestaan ik niet ontkracht,
maar wel bewezen had.

29/10/2008 

Mijn enige angst







Zo vals en hypocriet als jou dat is er niet,
ik vertrouwde je, al kende ik je niet.
Je was mijn maat, die overal met me gaat
en van wie ik niet wist dat je bestaat.


Ik bleef steeds gerust en mijn angst werd gesust
omdat je me nooit persoonlijk had gekust.
Maar je loert wel om de hoek en nooit op verzoek
sluip je te voorschijn van achter het doek.

Je hebt me gespaard, maar ook dat is verjaard
en je hebt je onder mijn vrienden geschaard.
Nu haat ik je meer dan het allerrotste weer,
en jij bent het laatste dat ik begeer.

Kanker is je naam en ik huiver voor je faam.
Wie door jou wordt bezocht, treft geen blaam.
Wie door jou wordt gekweld, voelt zich geen held,
zelfs als je tergend groeit en langzaam zwelt.


Had ik maar de macht, als je spottend lacht
je te beroven van je vernielende kracht.
Ik moet wel toegeven, je doet me nu beven,
want je kraakt mijn vriend zijn enig leven.




29/10/2008

Visite

Kom zit neer op de steen met de foto.
Welaan dan, en treur om het gras
onder je voeten op weg naar mijn rustplaats,
waar ik op je wacht en bij je ben.

Ga niet verder en kijk naar hier,
of naar ginds waar de zon nog peilt
naar een wezen met tijd, voor wie
niets meer in de weg kan lopen.


Want wie je ook ziet, die niet meer is,
in de ruimte en tijd van je leven,
bij hem of haar vind je mij terug,
of niemand en iedereen samen.

Treur om het gras en de dode mier,
geplet in de haast van je passen
want zij hebben geen tijd of plaats
om ons leven te integreren.

Wacht niet, want je hebt geen tijd,
of plaats bij mij nog te verliezen.
Alleen je richting telt nu nog
na die steen om op te zitten.

Bekommer je niet om hoeveel dagen
je mijn schaduw niet kunt zijn,
maar wel hoe al je zwaarste vragen
nutteloos en ijl vervagen .



27/10/2008

Hoogmoed stelt teleur, want onvermijdelijk komt men zijn eigen grenzen tegen, en dan is er alleen nog God



God

Ik telde de jaren
dat ik reisde, om te weten
wat mijn ogen me konden onthullen,
mijn rede me kon bewijzen
en mijn geheugen kon bevatten.

Toen had ik begrepen
dat geen god een plaats vond
in mijn wereld vol verstand.
Zelfvoldaan zakte ik weg
in een diepe slaap

vol dromen over wetten
die ik voortaan kon schrappen
om mijn driften los te laten.
Alleen droomde ik ervan
ooit nog eens een mens te maken
zo volmaakt als ik geworden was.

Ik ging ten onder aan de kwelling
van het besef dat dit doel
voor mij niet te bereiken was,
haalbaar alleen door God,

wiens bestaan ik niet ontkracht
maar wel bewezen had.

25/10/2008

Kampioen

Met mijn gesloten ogen
zie ik nu meer dan tevoren.
Met mijn versteende handen
maak ik alleen nog gebaren
die je met geen camera
registreren kan.

Ik was de beste, snelste, wijste, grootste, knapste superheld.
Word met mij
beter dan volmaakt,
en wees de hoogste, diepste, oudste en jongste met ons
tegelijk en overal hier.

Met mijn hoofd zonder oren
loop ik rechtdoor in bogen.
en hoor ik het licht
op de tong van de doden
vol spijt echoënd:
de ijdelheid van de kampioen
verslagen door zijn grenzen.



25/10/2008

Chrysanten in de zomer

Ik voel me eindelijk
als een dame die zich vermant
om haar miskraam te verwerken.
Eindelijk weet ik waarom
maandagen langer zijn dan
alle februari's in de melkweg,
sinds die zondag
verdwaalde in de herhaalde
lentes zonder zomer,
stromen zonder oever,
ravijnen zonder bodem
en bij mijn poort kwam kloppen,
en vroeg om een gebed
voor al wie gisteren
dacht dat morgen
ook wel goed zou zijn.

21/10/2008 

Afscheid 2.0

Als de zon de zee ontmoet
en de golven dampen doet
dan zie ik de verre stranden
en duizenden open handen.


Als het duister wederkeert
en de zon het slapen leert,
dan mis ik de lieve woorden
die slachtoffers nooit hoorden.

Als de hemel jou niet wenkt,
en je andere dingen denkt
dan met me zitten praten,
moet ik je wel achterlaten.


20/10/2008

(Verloving)




Als de wind uit de juiste richting waait

en het vuur der liefde laait

kan je uit gaan zeilen

maanden lang, duizenden mijlen.

Dan kan j'over weidse zeeën glijden 

en zal je schip woeste golven snijden.

Maar zo alleen op de wilde baren

sta je zwak voor de vele gevaren.

Als dan een andere boot verschijnt

die op de zelfde golven deint

kan je samen de storm trotseren

steeds opnieuw, ontelbare keren.

De geur van de branding snuiven

en naar lieve vrienden wuiven

je steven wenden naar de zon

ver weg van staal  en beton.

Elke dag proeven van het zoete zout

dat er iemand is die van je houdt

met wie je samen een nieuw schip bestuurt

en naar geheime verten tuurt.

Iemand die met je huilt en lacht

en er zijn wil, dag en nacht,

op wie je licht van liefde schijnt;

een vuur, dat nimmer verdwijnt.

19/10/2008

Ik smeek u

Leg me neer in mijn graf
en kalk het toch niet wit
gelijk de meeste in de rij
die hun best doen op te vallen.

Werp een bloem op mijn kist
en kerf mijn naam in het hout,
zet er ook geen jaartal bij
of een spreuk uit een oud boek.

Strooi wat aarde om me heen
en meng het met de zaadjes
die ik nog vergeten ben
op de heenweg naar de stal.

Grif geen tekens in de steen
die door velen werd gedragen
en telkens weer losgelaten
op de tenen van de opdringerige.

Zend een dankwoord naar jezelf
want niemand anders doet het.

En antwoord niet te vroeg
op veel te laat gestelde vragen.

18/10/2008