Het leven als speeltuin vol gevaren

Wolkenrij

Voel je je soms ook
Als een plotse rook die opstijgt uit een vuur?
Voel je je dan weer
Als dat kind van weleer zonder rust noch duur?

Voel je dan de vreugd
Van je vergane jeugd die opwelt in je hart?
Voel je ook de pijn
Van wat niet kon zijn door niet gedeelde smart?

Voel je ook zo fel
Je bent van geen tel en verdwijnt met de wind?
Voel je je ook zo bang,
Nochtans weet j' al lang dat iemand j' echt bemint!




25/11/2008

Je zal er niet meer zijn op onze volgende klasbijeenkomst. Wie had dat kunnen vermoeden? Niemand onder ons had er zich op voorbereid dat jij ons na een strijd van 6 weken tegen kanker zou verlaten... We kenden je als een vrolijke volkse kerel, een harde werker en een echte Gentenaar. Je hield van muziek (spelen!) en was graag in Nieuwpoort, als tweede thuishaven.
We gaan je missen, een jaar na Antoon David...






Sneeuw in mijn hoofd (ballade voor Leon)

Die winteravond kwam het sein
elektronisch snel tot mijn brein.
Je hebt mijn jeugd geïllustreerd
En wordt nu 'geëvacueerd'...

Tegelijk een reus en een dwerg
Die me noodde in zijn herberg,
strompelend van zwam naar stam
maar nooit het toverbos uit kwam:

Je blaast je noten in mijn hoofd,
(zo hevig ben ik nooit verdoofd)
en vervangt ze prompt door moppen,
alsof de pret nooit gaat stoppen.

Dan verdwijn je naar de Noordzee;
je raadsels neem je met je mee.
Je zegt: tot ziens, tot volgend jaar,
(je weet met wie, wanneer en waar)

En al de vrienden van weleer
komen samen de naaste keer
om te lachen, praten, eten
en je plaats niet te vergeten.

Op een winternacht kwam het sein
elektronisch snel in ons brein.
Het luidt adieu, misschien tot ooit.
Ik denk,  mijn vriend, misschien tot nooit...

24/11/2008 

Sleutelgat

De sleutel van de deur
zit in het slot van de deur
en het slot van die deur
zit in die gevreesde muur.

Wil jij over de muur
en door de deur van die muur?
Zoek het slot van de deur in die muur
en vind de sleutel.

Is de sleutel te klein
voor het slot van de deur?
Is de deur in die muur
bang voor de sleutel?

Of wil je geen sleutel
voor het slot van de deur?
Is het te leuk zonder sleutel?
Of zie je geen deur?
Verdien je geen sleutel
voor de deur in de muur?
Wil je niet over de muur?
Of zoek je geen deur voor je sleutel?

Wie vertelt van de muur
met alleen maar deze kant van de muur,
of is het geen muur,
en is er geen deur naar de andere kant?

23/11/2008



zie ook: MUUR en POORT

Zand

Er zit zand in mijn schoenen,
maar de duinpan trekt me aan.
Je wacht daar om te zoenen
als een ranke witte zwaan

Er zit zand in mijn haren,
maar je handen komen los.
Je wilt weer niets bewaren
voor een wandeling in 't bos.


Er zit zand in mijn broekzak,
als ik rechtsta na een zucht.
Je trekt alle vouwen strak,
en kijkt naar de rode lucht.




22/11/2008

Weerslag

Het regent op het kerkhof
omdat de zon er niet mag schijnen.
In literatuur en leesstof
moet het licht daar verdwijnen.

Toch regent het
en dat stemt mij blij gemoed,
als het regent,
en die regen bloemen wenen doet.



Geen cliché even oud en groot,
en geen cliché is zo versleten
als dat van tranen in de regen,
druppels op de letters
van mijn naam vergeten,
van mijn naam zo oud en dood.


Het blijft regenen, het giet.
Het blijft regenen, je ziet
niet dat niemand op het kerkhof
ziet dat ik geniet.


21/11/2008

Tranen

Als de regen met bakken neervalt,
en de droefheid van de daken spoelt,
of het onweer door de bergen knalt,
raken al mijn vingers onderkoeld.

Als de zon over de toppen sluipt,
erg moeizaam een cumulus verdrijft,
en mijn schaduw te voorschijn kruipt,
dat is wanneer mijn hand verstijft.

Als jij dan over mijn schouder kijkt,
en vol blijdschap mijn tekst aanschouwt,
zacht over mijn klamme handen strijkt,
worden mijn tranen al minder koud.

Je ogen.

Het waren je ogen die mijn hart vervoerden,
en die ik getekend heb op mijn kamermuur.
Ze keken naar mijn studieboeken en loerden
naar mijn jeugdig verlangen en mijn jongensvuur.

Het waren je ogen die mijn leven stuurden
over de puinhopen van zo vele dromen,
over de horizonten waarheen we tuurden,
om samen naar onze eigen roes te stomen.

Het waren je ogen die me deden wenen,
van geluk, na een leven lang lachend zweten.
Je ogen zijn onze mooiste edelstenen,
wier rijkdom geen enkel ander mens kan meten.




19/11/2008

De macht van de ladder



Als je me vraagt of ik soms
die mug gezien heb,
en als je wilt dat ik de boom vel
voor je keukenraam,
dan voel ik me schuldig,
 want de wet
leerde me respect voor het leven.

En als je wilt dat al mijn zonen
zouden leven,
en mijn dochters zouden baren
zonder pijn,
en mijn wereld zou groeien
zonder hormonen:

Dan wens ik alleen dat ik nooit
had geweten
had gegeten
had gewenst
dat ik meer wist,
meer kon,
meer deed
dan Kaïn ooit deed voor Abel.


17/11/2008
(zie ook: Abel)

Kiezen

Als ik nu zwijg
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu zei
dat ik van je hou.

En dan kan jij nog kiezen
iets te zeggen
of te zwijgen,
zoals ik nou.

Als ik nu klaag
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu vroeg
hoe het gaat met jou.

En dan kan jij nog kiezen
iets te vragen
of te klagen,
zoals ik nou.

Als ik nu slaap
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu dacht
dat ik wacht op jou.

En dan kan jij nog kiezen
en eens denken
en weer kiezen,
zoals ik nou.

13/11/2008

Janus is de Romeinse god van begin en einde, van de 'doorgang'. Hij heeft dus twee gezichten. Ianua betekent poort, een woord dat ik vaak als symbool gebruik. Januari is de eerste maand, overgang van verleden naar toekomst.




Janus

Zie je Janus?
Zie je Janus op de muur?
Janus ziet ons van op de muur
en hij volgt ons van op de muur.

Over de muur voorbij Janus.
Ken je Janus? Ben je Janus?
Je bent de Janus niet van op de muur,
maar in alle opzichten
heb je lijk Janus twee gezichten.

Janus ziet beide kanten van de muur!
Maar voor jou ontbreekt het vuur
van Janus op de muur.

Je spreekt voor Janus van de muur
maar ontkent de muur
en veinst het vuur.




(zie ook verder: 'muur' en 'poort' )

Ook oudstrijders en weerstanders van de tweede wereldoorlog worden terecht nog heden ten dage gehuldigd, en wij moeten hun offers nooit vergeten...




Trauma van mijn opa

Met de 'brancard' hadden we
vanonder het moordend vuur
ontelbare makkers gered
en krijsend hierheen gebracht.

Vele dagen zonder slaap
onder het zwaar geschut
hadden mij ondermijnd
en ten slotte neergeveld.

Mijn vriend, je was bij mij
toen ik gisteren ging liggen
in de bunker in de nacht,
en ik hoorde je adem.

Toen de zoveelste obusknal
me wekte uit mijn rust
tastte ik naast me naar je hand
en vond alleen maar bloed.

Een opengereten buik
van een onbekend soldaat,
die men had neergelegd
op de plaats waar jij sliep.

Mijn vriend had ik nog steeds.
Ik heb het goddank overleefd
en over de gruwel naverteld

in naam van de gesneuvelden.


11/11/2008

(ware belevenis van mijn grootvader)

Enigma

Je vraagt me
te bewijzen dat de muur bestaat
en dat aan de overkant
een tuin is zoals hier.

Je vraagt me
te bewijzen dat er een deur bestaat
die je binnenlaat
in een tuin zoals hier.

Je vraagt me
te bewijzen dat er een sleutel is
om aan de overkant
te leven zoals hier.

Je enigma is het onze,
en mijn trauma
is dat geen axioma
me redt uit dit dilemma.

Je kiest maar:
tussen de bedding en de oever,
tussen het spoor en de berm,
tussen de netels en de roos,
tussen de branding en de rots,
tussen de kade en de baai,
tussen de traphal en de lift,
tussen de file en het moeras,
tussen de keuze en het gemak!

Je kiest maar

Ik vraag je
te bewijzen dat je moedig kiezen kan
tussen wat je zeker bent
en datgene wat je hoopt.

Spiegelogen

Kijk door de spiegel van je ogen
en verder dan de zilverlaag
op de geometrisch gave vorm
van meesterlijk gesmolten glas.

Kijk verder dan je handen reiken
en verder dan je grijpen kan.
Laat het touw los van je ankers
en zeil de zee in zonder mast.

Kijk wijder dan je einder spreidt
en betaal je waarde met respect
voor kinderogen die je kwijt bent
op de weg naar wat je vlucht.

Kijk grootser dan de rijke hemel
die je bouwde zonder hart
zonder stilte en zonder golven
die de branding sterker maken.

Kijk dieper dan de vissen zwemmen
of een gehavend wrak ooit zinken kan,
dieper dan de pijlers van de toren
die zijn licht zwaait over de oceaan.

Kijk warmer dan het ruige zand
dat de oase schroeit met hete stoten
en het poolijs laaft aan de kadavers
die vergeefs krabden aan de muur.

Waarom toch








Waarom toch deed je moeder wenen ?
Waarom deed je haar verdriet?
Heeft ze niet genoeg geleden
of verstond je haar woorden niet?

En toen je moeder was gestorven,
omdat de vijand geen moeders kent,
heb je haar mooiste jurk bedorven
nadat ze jou bijzonder had verwend.

Waarom toch doe je moeders wenen?
Waarom toch doe je hen verdriet?
Ben je je voorbeeld soms vergeten
Is het alleen goud nog dat je ziet?

En als je op je beurt gaat sterven
omdat je moeder geen vijand kent,
zullen wij al haar schatten derven
die ze voor ons had voorbestemd.

Waarom beloofde je moeder dingen?
Waarom verstopte je haar brood?
Je hield niet op met dansen en zingen
om haar lijf en om haar dood.

8/11/2008

Nutteloos






Ik kreeg deze tuin van mijn vader,
en meet hem elke dag opnieuw,
maar ik zie er het werk van mijn moeder
en raak de getallen weer kwijt

Als de vogels weer vlinders jagen
en de regen de blaadjes kraakt,
als de vruchten lachend gloeien
en de kindjes pluisjes blazen.

Ik wist niet dat tuinen ook stoppen
bij hekken of hagen vol groen.
Ik dacht dat tuinen steeds groeien
en zich wentelen in de wind.

Ik hoorde de echo weergalmen
van de zoveelste zachte winter
en de beekjes van verloren water,
die zoeken of er een vijver is.

Ik rook de adem van seringen
en de dampen van je gebraad
op het vuur daar bij de muur
van het huis dat we er bouwden.

Tot de tuin ineens gesloten werd
en ik niet verder meten kon.
Tot ik geen stap meer verder zette
omdat ik al voor de muur stond.

7/11/2008
(maar er is: POORT, zie verder)

De poort

Mijn ganse leven
en mijn ganse lijf
mijn ganse wereld:
in gans mijn leegte
kwam dit beeld mij naderbij.

Eén vraag nog
en één muur nog.
Nog één tocht
en nog één stap
geven ons nog één kans

Twee hengsels,
twee scharnieren
twee krammen
en twee schroeven
houden de poort op slot.

Drie is een cijfer
vol symboliek:
de oudste wegen,
(de hardste ooit)
kiest elk bij klokgelui.

Aan je eigen horizon
rijst je eigen ster
of een melkweg
van dankbaarheid,
of de deur door de muur.


6/11/2008

(zie verder: 'De muur')