Kustkussen

Weerslag

Het regent op het kerkhof
omdat de zon er niet mag schijnen.
In literatuur en leesstof
moet het licht daar verdwijnen.

Toch regent het
en dat stemt mij blij gemoed,
als het regent,
en die regen bloemen wenen doet.



Geen cliché even oud en groot,
en geen cliché is zo versleten
als dat van tranen in de regen,
druppels op de letters
van mijn naam vergeten,
van mijn naam zo oud en dood.


Het blijft regenen, het giet.
Het blijft regenen, je ziet
niet dat niemand op het kerkhof
ziet dat ik geniet.


21/11/2008

Tranen

Als de regen met bakken neervalt,
en de droefheid van de daken spoelt,
of het onweer door de bergen knalt,
raken al mijn vingers onderkoeld.

Als de zon over de toppen sluipt,
erg moeizaam een cumulus verdrijft,
en mijn schaduw te voorschijn kruipt,
dat is wanneer mijn hand verstijft.

Als jij dan over mijn schouder kijkt,
en vol blijdschap mijn tekst aanschouwt,
zacht over mijn klamme handen strijkt,
worden mijn tranen al minder koud.

Je ogen.

Het waren je ogen die mijn hart vervoerden,
en die ik getekend heb op mijn kamermuur.
Ze keken naar mijn studieboeken en loerden
naar mijn jeugdig verlangen en mijn jongensvuur.

Het waren je ogen die mijn leven stuurden
over de puinhopen van zo vele dromen,
over de horizonten waarheen we tuurden,
om samen naar onze eigen roes te stomen.

Het waren je ogen die me deden wenen,
van geluk, na een leven lang lachend zweten.
Je ogen zijn onze mooiste edelstenen,
wier rijkdom geen enkel ander mens kan meten.




19/11/2008

De macht van de ladder



Als je me vraagt of ik soms
die mug gezien heb,
en als je wilt dat ik de boom vel
voor je keukenraam,
dan voel ik me schuldig,
 want de wet
leerde me respect voor het leven.

En als je wilt dat al mijn zonen
zouden leven,
en mijn dochters zouden baren
zonder pijn,
en mijn wereld zou groeien
zonder hormonen:

Dan wens ik alleen dat ik nooit
had geweten
had gegeten
had gewenst
dat ik meer wist,
meer kon,
meer deed
dan Kaïn ooit deed voor Abel.


17/11/2008
(zie ook: Abel)

Kiezen

Als ik nu zwijg
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu zei
dat ik van je hou.

En dan kan jij nog kiezen
iets te zeggen
of te zwijgen,
zoals ik nou.

Als ik nu klaag
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu vroeg
hoe het gaat met jou.

En dan kan jij nog kiezen
iets te vragen
of te klagen,
zoals ik nou.

Als ik nu slaap
doe ik je anders kiezen
dan als ik nu dacht
dat ik wacht op jou.

En dan kan jij nog kiezen
en eens denken
en weer kiezen,
zoals ik nou.

13/11/2008

Janus is de Romeinse god van begin en einde, van de 'doorgang'. Hij heeft dus twee gezichten. Ianua betekent poort, een woord dat ik vaak als symbool gebruik. Januari is de eerste maand, overgang van verleden naar toekomst.




Janus

Zie je Janus?
Zie je Janus op de muur?
Janus ziet ons van op de muur
en hij volgt ons van op de muur.

Over de muur voorbij Janus.
Ken je Janus? Ben je Janus?
Je bent de Janus niet van op de muur,
maar in alle opzichten
heb je lijk Janus twee gezichten.

Janus ziet beide kanten van de muur!
Maar voor jou ontbreekt het vuur
van Janus op de muur.

Je spreekt voor Janus van de muur
maar ontkent de muur
en veinst het vuur.




(zie ook verder: 'muur' en 'poort' )

Ook oudstrijders en weerstanders van de tweede wereldoorlog worden terecht nog heden ten dage gehuldigd, en wij moeten hun offers nooit vergeten...




Trauma van mijn opa

Met de 'brancard' hadden we
vanonder het moordend vuur
ontelbare makkers gered
en krijsend hierheen gebracht.

Vele dagen zonder slaap
onder het zwaar geschut
hadden mij ondermijnd
en ten slotte neergeveld.

Mijn vriend, je was bij mij
toen ik gisteren ging liggen
in de bunker in de nacht,
en ik hoorde je adem.

Toen de zoveelste obusknal
me wekte uit mijn rust
tastte ik naast me naar je hand
en vond alleen maar bloed.

Een opengereten buik
van een onbekend soldaat,
die men had neergelegd
op de plaats waar jij sliep.

Mijn vriend had ik nog steeds.
Ik heb het goddank overleefd
en over de gruwel naverteld

in naam van de gesneuvelden.


11/11/2008

(ware belevenis van mijn grootvader)

Enigma

Je vraagt me
te bewijzen dat de muur bestaat
en dat aan de overkant
een tuin is zoals hier.

Je vraagt me
te bewijzen dat er een deur bestaat
die je binnenlaat
in een tuin zoals hier.

Je vraagt me
te bewijzen dat er een sleutel is
om aan de overkant
te leven zoals hier.

Je enigma is het onze,
en mijn trauma
is dat geen axioma
me redt uit dit dilemma.

Je kiest maar:
tussen de bedding en de oever,
tussen het spoor en de berm,
tussen de netels en de roos,
tussen de branding en de rots,
tussen de kade en de baai,
tussen de traphal en de lift,
tussen de file en het moeras,
tussen de keuze en het gemak!

Je kiest maar

Ik vraag je
te bewijzen dat je moedig kiezen kan
tussen wat je zeker bent
en datgene wat je hoopt.

Spiegelogen

Kijk door de spiegel van je ogen
en verder dan de zilverlaag
op de geometrisch gave vorm
van meesterlijk gesmolten glas.

Kijk verder dan je handen reiken
en verder dan je grijpen kan.
Laat het touw los van je ankers
en zeil de zee in zonder mast.

Kijk wijder dan je einder spreidt
en betaal je waarde met respect
voor kinderogen die je kwijt bent
op de weg naar wat je vlucht.

Kijk grootser dan de rijke hemel
die je bouwde zonder hart
zonder stilte en zonder golven
die de branding sterker maken.

Kijk dieper dan de vissen zwemmen
of een gehavend wrak ooit zinken kan,
dieper dan de pijlers van de toren
die zijn licht zwaait over de oceaan.

Kijk warmer dan het ruige zand
dat de oase schroeit met hete stoten
en het poolijs laaft aan de kadavers
die vergeefs krabden aan de muur.

Waarom toch








Waarom toch deed je moeder wenen ?
Waarom deed je haar verdriet?
Heeft ze niet genoeg geleden
of verstond je haar woorden niet?

En toen je moeder was gestorven,
omdat de vijand geen moeders kent,
heb je haar mooiste jurk bedorven
nadat ze jou bijzonder had verwend.

Waarom toch doe je moeders wenen?
Waarom toch doe je hen verdriet?
Ben je je voorbeeld soms vergeten
Is het alleen goud nog dat je ziet?

En als je op je beurt gaat sterven
omdat je moeder geen vijand kent,
zullen wij al haar schatten derven
die ze voor ons had voorbestemd.

Waarom beloofde je moeder dingen?
Waarom verstopte je haar brood?
Je hield niet op met dansen en zingen
om haar lijf en om haar dood.

8/11/2008

Nutteloos






Ik kreeg deze tuin van mijn vader,
en meet hem elke dag opnieuw,
maar ik zie er het werk van mijn moeder
en raak de getallen weer kwijt

Als de vogels weer vlinders jagen
en de regen de blaadjes kraakt,
als de vruchten lachend gloeien
en de kindjes pluisjes blazen.

Ik wist niet dat tuinen ook stoppen
bij hekken of hagen vol groen.
Ik dacht dat tuinen steeds groeien
en zich wentelen in de wind.

Ik hoorde de echo weergalmen
van de zoveelste zachte winter
en de beekjes van verloren water,
die zoeken of er een vijver is.

Ik rook de adem van seringen
en de dampen van je gebraad
op het vuur daar bij de muur
van het huis dat we er bouwden.

Tot de tuin ineens gesloten werd
en ik niet verder meten kon.
Tot ik geen stap meer verder zette
omdat ik al voor de muur stond.

7/11/2008
(maar er is: POORT, zie verder)

De poort

Mijn ganse leven
en mijn ganse lijf
mijn ganse wereld:
in gans mijn leegte
kwam dit beeld mij naderbij.

Eén vraag nog
en één muur nog.
Nog één tocht
en nog één stap
geven ons nog één kans

Twee hengsels,
twee scharnieren
twee krammen
en twee schroeven
houden de poort op slot.

Drie is een cijfer
vol symboliek:
de oudste wegen,
(de hardste ooit)
kiest elk bij klokgelui.

Aan je eigen horizon
rijst je eigen ster
of een melkweg
van dankbaarheid,
of de deur door de muur.


6/11/2008

(zie verder: 'De muur')

Dag zon !

Waarom verlaat je me telkens weer,
en verstop je je achter mijn zorgen?
Waarom verschijn je telkens weer
en komt er nog een nieuwe morgen?

Waarom hou je toch zo hard van ons,
en laat je alles hier verder leven?
Waarom verwarm je deze aarden spons,
die niets aan jou terug kan geven?

Waarom brand je al eeuwen voort
op deze aarden, eigenwijze kluit?
Waarom heb je 't Plan nooit verstoord
en doof je blijkbaar nooit eens uit?

 4/11/2008

Het verdict

Ik zag je razen
op je snelle high speed boot
en je zag niet
wat de baren
je zegden,
en je hoorde niet wat de oever je bood.

Ik hoorde je schreeuwen
dat niemand sneller was dan jij,
niemand beter,
wijzer of begaafder,
niemand
zo onkwetsbaar, hoog en vrij.

Ik deed je lachen
met mijn zorgen en mijn angst
want van ons tweeën
over zeven zeeën
was ik
van ons beiden steeds het bangst.

Ik wou je leren
van de meteoren naast de zon
van de slakjes
op de bloemen
en wat jij
in je haast niet begrijpen kon.

Ik zal je missen
als de deur ooit opengaat
en van mijn vrienden
in dit leven
niet iedereen
terzelfdertijd gelijk naar binnen laat.



3/11/2008

Mijn redster.

Bij het beste eten hoort een saus.
Wie daarbij nog een wijntje drinkt,
verstaat de onvolprezen kracht
van een aanmoediging of een applaus,
een uitgestoken hand als je zinkt;
een knipoogje als je't niet verwacht.

En als ik weer het ravijn in glijd,
sneller dan de traan op mijn wang,
wend ik mijn blik naar 't hemelblauw,
en vergeet ik al mijn dwaze spijt.
Nu ben ik helemaal niet zo bang.
En dat komt alleen door jou, o vrouw!


2/11/2008

Klokken

Mijn kleinzoon is gefascineerd
door het tikken van de klok,
al loopt hij lang nog niet alleen,
het tellen heeft hij niet geleerd,
maar het luiden van de klok
animeert de peuter als geen één.

Mijn moeder heeft al lang verleerd
nog te lachen naar de klok,
want ook zij is niet goed te been.
Jaren lang heeft ze zich verweerd
tegen de wil van de klok
die ooit eens luidt voor iedereen.