zonneproces

fwiet

Keizer

Ergens in de onderste la
in een vergeten hoek
vond ik het terug

Lang dacht ik dat het niet meer bestond
Ik had het gekocht
voor twintig frank
een halve euro in het geld van vandaag

Ermee gepronkt
Ermee gewonnen
en verloren want ik was het kwijt

Nu zo opeens
Heb ik het opgezet
en het is onleesbaar en te klein

Mijn jeugdgeluk
Mijn grote held
Zijn naam onleesbaar
Op de klep stond: Rik Van Looy




16/7/2010

Soms astronaut

Soms is de hemel grijs en koud,
ligt de aarde nat te hijgen
valt de wind plots stil in 't woud
en zie je nevels stijgen

Soms zijn mijn handen zwaar en klam
zit mijn hoofd vol vreemde wensen
wordt mijn blik doof en stram
en herken ik nergens mensen

Soms vergeet ik mijn gedachten
en voel ik ook noch warm noch koud,
wil ik op geen onweer wachten
en word ik weer astronaut

15/7/2010

Dichter dan je denkt

Mensen stellen soms de gekste vragen,
zeker als het over dichten gaat.
Vaak is dat gewoon maar om te plagen,
wat zo vaak gebeurt wanneer men praat

Een antwoord is vaak overbodig
omdat dichten geen onmisbaar goed is,
niemand vindt dat voor het leven nodig
als dat zonder poëzie al zoet is

Met een snuifje romantiek of leed
kruid je ieder saaie televisiebeeld,
Zo zit in elk van ons ook een poëet
omdat sleur ook op de duur verveelt

14/7/2010

Enigma nummer zeven

Er is een hoekje in mijn kast vol boeken
waar nog wel wat plaats is voor een boekje meer
Je moet er niet naar iets van Darwin zoeken
of wat de wijsheid keldert van weleer

't Zit erg fout met gans die golf van overmoed
die de ijdelheid van wetenschap aanbidt
en ons aan God en Jezus twijf'len doet,
alsof wij meester zijn van heel de rit !

Een wonder dat geen mens ooit zal verklaren
en dat niemand nergens imiteren kan,
dat niets zomaar materie kan gaan baren
Nooit kennen wij een letter van Gods plan

Zo lang wij dood zijn voor en na het leven
En wij leven met als enig doel de dood
Met tussenin wat nemen en wat geven
Blijft het antwoord dat van levend brood

13/7/2010

De gouden sleutel

Ik zet voor jou een kleine stap opzij.
Dan, lieveling, doe jij een pas vooruit;
houd nu mijn hand vast, kom heel dicht bij mij;
ik vraag je ook, mijn schat, maak geen geluid

Ik toon je graag dat kleine sleutelgat
waardoor je onze toekomst kan bezien,
Die zingend wegvlucht over 't kronkelpad
van melodieën zonder vast stramien

Wil je mij de gouden sleutel geven,
Dan vertellen wij elkaar verhalen
alle laatste dagen van ons leven
wijl we samen heerlijk verder dwalen?

12/7/2010

Genezen klok

Tijd verlies je niet met lief te hebben
zelfs al staat de klok dan stil
Tijd verlies je niet met troosten
ook al schreit je eigen hart ook mee
Tijd verlies je niet met lachen
als dat niemand bloeden doet

Tijd is iets dat je verliest

Wanneer je in de spiegel kijkt
Tijd is iets dat je verliest
Wanneer je naar de schaduw zoekt
Tijd is iets dat je verliest
Wanneer je weer de argwaan kiest.

En als je door je spiegel staart

En verblind bent door de zon
Of een kinderhand naar moeder leidt
Die tranen met een glimlach drogen kan
Dan tikt de klok weer vrolijk door
En slaat alleen gewonnen uren


9/7/2010

Tevreden

Te veel van dit
Tekort aan dat
Te weinig om eens blij te zijn,

Te goed zelfs ook
Maar vaak niet goed genoeg
Veel te goed om te geloven:

Ten oorlog is normaal
Te-vreden is uitzondering

Te moeilijk dus
Te mooi

8/7/2010

Eens iets totaal anders, voor wie denkt dat dichten alleen rijmen is, en zich niet wil vermoeien met diepzinnige bedenkingen






Kalverliefdes

Mijn eerste liefde bleek niet echt te koop
toen ik Silva zag in de bioscoop
Maar ik viel op Lucia, haar vriendin,
't Meisje met een bruine wrat op haar kin
Dus keek ik uit naar iemand met lang haar
zoals die knappe zus van Leonaar
Toen zij echter optrok met mijn vriend Fred
werd ze zonder pardon op straat gezet.
Na 't fietsen met de jongens uit de buurt
heb ik voor iedereen een boot gehuurd
Ook met Jenny, Britt en haar zus Françoise
gingen we samen roeien op de Maas.
Spoedig werd het een dolle zwempartij
Eer ik 't wist was er één verliefd op mij
Dat duurde tot het einde van het kamp.
Haar vader kwam er achter, wat een ramp!
Dus trok ik maar naar een jazzfestival,
maar 't regende te hard en er was bal
met Tiroler koor en veel trompetten
Ik zag niet waar ik mijn fiets kon zetten
Daar kwam een juf met gele bloes en short
Ze kwam aan charmes zeker niets te kort
We dronken gin tonic met een rietje
en slowden samen op een Engels liedje
Toen ze echter ernstig wou gaan praten
Klonk haar stemgeluid wel meer op blaten.
Dus heb ik de zoektocht opgegeven
om als vrijgezel alleen te leven
Al kan ik wel nog veel meer verzinnen
En weer van voren af aan beginnen

7/7/2010

De veldslag

Zoals een onweer op een zomerdag
niet welkom is bij velen,
Zoals het jammeren met zelfbeklag
mij ook niet veel kan schelen,

Op die manier zijn zorgen in het leven
als kruiden in de saus,
doen tegenslagen je maar even beven
tot je gaat voor het applaus.

Zoals verdriet je helpt om te genieten
van vreugde die eens later komt
Zoals het verkennen van je limieten
je soms sprakeloos verstomt


Op die manier zijn tranen zoals voedsel
dat je langs de weg van 't leven sleurt.
En is ook elk verlies als winnend broedsel
dat komt en gaat maar overal gebeurt


6/7/2010

Dan maar een mus

Er zit een merel in mijn kerselaar,
hij zingt van zwoele zomers en van blauw.
Alle dagen zingt die merel daar,
zijn lied van rijpe regens en van dauw

Er zingt een merel in mijn kerselaar,
hij ziet mijn kersen knalrood wenken,
Alle dagen zit die merel klaar
Om mij zijn ochtendlied te schenken

Ik zie een merel in mijn kerselaar:
Hij proeft soms van de zoete vruchten
Alle dagen snoept die merel maar
eer hij ijlings stunt in wilde vluchten

Ik mis mijn merel in mijn kerselaar,
ik zing van rook en drukke straten.
Elke dag zoek ik mijn merel daar
en tracht dan met een mus te praten

5/7/2010

pffwwwiiiit.....

Vakantie

Je zal zo'n zestien jaren zijn,
zo met je zusje op de fiets
Je voelt je groot want zij is klein
En dat betekent toch wel iets

Je knieën geven 't ritme aan
Gezwind bestijg je elke berg
En berijd je pad en straat en laan
Geen route lijkt voor jou te erg

De zomerhitte eist zijn tol
De boeren doen de velden stuiven
Je fietst al trager maar houdt vol
Al vind je 't zwaar om eens te wuiven

De rit duurt langer dan een uur
Zo heerlijk op een zomerdag
Je fietst nu wel met minder vuur
Maar bekoort nog immer met je lach

2/7/2010

Nog geen herfst

Ik ben het hoogste blad van alle bomen
en ik hang nog stukken dichter bij de zon
dan de vruchten die te voorschijn komen:
als ik nu eens even lekker blozen kon!

Ik zie van hier het best de vogels vliegen,
zelfs die rare met hun witte lijnen
die zo brommend mensen slaapje wiegen
en harder snorren dan de snelste treinen.

Ik word ooit het eerst vermoeid en bruin,
dan vlieg ik ook op eigen krachten!
Eerst bewonder ik een zomer lang die tuin:
Ik wil nog even op dat vliegen wachten !

1/7/2010

Simpel versje

Een simpel versje voor een zomerdag
met een glaasje koelte uit de tuin
een schaaltje rijpe zonnestralen,
veel verlangens naar wat komen mag:
een wandeling langs strand en duin
en naast de trap een ijsje halen

Een simpel versje voor een zomernacht,
over hoe de bries dan welkom is
Om het zachte zuchten te verlichten
om te zien hoe jij de maan toelacht
zo vol dat ik de harde zon niet mis
Als ik zo simpel tracht te dichten

30/6/2010

Lef

Waarom zo moeilijk als het warm is?
Waarom wil ik zo diep niet denken?
Waarom weer geven aan wie arm is?
Waarom niets meer dan koelte schenken?

Waarom zo moeilijk als het heet is?
Waarom schrijf ik weer zware verzen?
Waarom niet zien waar al het leed is?
Waarom niet smullen van de kersen?

Waarom zo moeilijk als ik loom ben?
Waarom wil ik alleen maar rusten,
alsof ik alles uit een droom ken
van mensen die de zomer blusten.

Waarom zo moeilijk als ik goed besef
dat lezers ijsjes eten met veel room?
Daarom groeit bij mij het sterke lef
dat ik echter leef dan in mijn droom

29/6/2010

Altijd nu

Nooit is er een eerste nu geweest,
want het ogenblik ervoor is ouder
en wie begrijpt wat hij nu leest
wordt in het denken al maar bouder.

Altijd komt iets na de toekomst,
zelfs al vallen alle klokken stil,
krijgt de zon een laatste opkomst
al wordt dat gewoon een nieuwe gril

Nooit stopt alles bij de laatste nu
Omdat momenten doorgaans eindig zijn
Want anders is het leven een menu
En zit de tijd gewoon maar in ons brein

‘Altijd’ is de sleutel van elk ogenblik.
Zo talrijk in ons enge tijdsbegrip,
waar al wat start en stopt met ik
slechts flitst en duizelt tot een stip.