Eeuwigheid

Sprookje andersom

Ten slotte is het woord
waarna een nieuwe start begint,
'eerst' hebben we gehoord
maar niet begrepen als een kind.

Het afscheid is geen slot
dat weer een oud verhaal besluit,
alleen een gril van God,
het nodigt mensen stiekem uit.

Er was eens is het eind
van sprookjes in het echte leven
waar liefde zonder baat
de geest heeft moeten geven

Ze spelen voetbal in mijn straat,
plakken kauwgum op mijn stoep,
spelen popsongs 's avonds laat
en lachen met me als ik roep.

Ze hangen rond op 't Centrumplein,
ze roken drugs en drinken bier,
denken dat ze zo volwassen zijn,
door gevrij, geroep, getier.

Hun brommers scheuren nergens heen
naar disco, dancing, God weet waar,
de oudjes klagen steen en been:
ze brengen kind'ren in gevaar.

Ik sluit het raam en ga op zoek
naar foto's van mijn jeugdidolen,
in een lang vergeten hoek
voor de jeugd vandaag verscholen

Dan klinkt opnieuw mijn vaders stem:
hij sprak bijna de zelfde woorden,
zijn en doen wij zoals hem,
alsof we 't ook die keer niet hoorden ?

Met de muis selecteren om te lezen aub






Opklaring

Het gras vangt het verdriet van de afgestofte blaren,
nog druipend van het pas gebluste onweer.
Het striemt met weerzin tussen mijn tenen
en remt mijn vlucht af vanuit het ontwaken
ondersteund door een eerste vogelserenade.

Dan ontwaar ik leven achter 't donker keukenraam.

De zon breekt ruw naar binnen en de lamp gaat uit,
als mijn verblinde spiegelbeeld met de ogen knippert
tot ik daar dwars doorheen je handen zie op de deurknop.
Je haren schudden zich weg en je blik ontmoet de mijne
De tijd stopt even. Ik vang je glimlach met mijn handen.

Bange moeder

Boots je het alarm na
van mijn auto,
wanneer je als een plotse wervelwind
wegvliegt uit het struikgewas
zodra ik nader kom?

Is het wat je hoorde van je moeder,
toen ze je redde
die keer dat de kat van de buren
bijna het nest gevonden had
waar jij wachtte
met opengesperd snaveltje?

Wanneer keer je terug?
Moet ik eerst uit de buurt
en doe je alsof je liedjes fluit
in de top van de amerikaanse eik,
terwijl je eigenlijk vol ongeduld
terug bij je jongen wilt ?

Geluk

Gezellig in gezelschap
met een glimlach en goed humeur,
begerig met goesting
en gevoel
voor humor,
en haast geen haast
om te stoppen
wat goed gestart is,
gevend genieten van gesprek
en stilte, gewoon gelukkig,
met volle teugen
gelukkig zijn, niet heftig
maar geduldig laten glijden,
en aan elk enig ogenblik
goedig gunnen en doen griffen
in 't geheugen van de scherven
uit de hemel,
hoog genoeg om graag te hopen
hoe heerlijk gemeenschap
gewoon en geestig is

Vrede

Vrede is een excuus
als j' ervoor moet vechten.
Vrede is erg confuus
want goeden zijn slechten.

Vrede wordt misbruikt
om zichzelf te verrijken
Vrede wordt gefnuikt
voor ze ergens kan prijken

Vrede strooit angst en pijn
voor wie vrede ontberen
Vrede kan het einde zijn
van lust en begeren.

Vrede doet ons dromen
dat de liefde kan winnen
Vrede wil niet komen
noch buiten noch binnen

Haar gezelschap

Je hield van haar
hart
dat je had gestolen,

Je had haar graag
in je buurt
was ze zo hard nodig

Je beminde haar
inzet
om hulp te bieden

Je treurde om haar
heengaan
tijdelijk of eeuwig

Je dacht aan haar
kracht
om vol te houden

Je miste haar
lach
die niet exclusief was

Je verwarde haar
zucht
naar gezelschap met liefde

Je hield van haar
geld t
meer dan haar idealen

Volgend gedicht is 55 jaar oud. Ik schreef het toen ik 8 jaar was, in het 3de leerjaar.







Ruzie van maan en zon


Als de wereld juist begon
waren er alleen de maan en de zon.
Ze durven elkaar niet aan te raken
de zon was te heet en de maan te koud,
De zon waagde het met haar hoofd, maar oei, haar kaken!
Ze had zo'n pijn en was nu zo benauwd.


De zon was verlegen en was het twisten moe.
Ze zou het vragen, maar... maar hoe?
Ze nam rijtuig en reuzeduiven die de kar moeten trekken
En door de frisse natuur, waar eksters waren aan 't kwekken.
Ze vloog met een kar, en als paarden had ze reuzeduiven,
Naast grijze wolken, die de zon waren aan 't nawuiven.


Toen ze bij een witte wolk kwam, vroeg ze: hoe eindigt onze twist?
Maar... maar,  ze zei o helaas... dat ze het niet wist!
Dan maar weer terug naar het paleis.
Daaruit geraakte ze maar niet wijs.
Wie zou ze het nu vragen? De sterre?
Maar o, die woont zo verre!


Toen ze na een uurtje aankwam
Klopte ze op de poort boem, boem, bam.
Daar klonken de mooie stemmetjes
van duizenden sterretjes.
In het sleutelgat: knarsekarreknal
En ze ging binnen met kar en al.


Ze liet het karretje staan,
Om dan bij de sterre te gaan,
Ze trad binnen in een lokaal,
En had een vriendelijk onthaal.
Ze ging zonder a of oe,
Naar de sterre toe.





En de sterre zei::
Doe alles wat de maan zegt en dat er vrede zij.
En ze keert vlug
naar haar paleis terug.
En de zon en de maan
ziet men altijd tevreden aan de hemel staan.

het Roemeense meisje dat eenzaam ronddwaalde in Couillet...
haar moeder was stervende in een verlaten uitgebrand pand






Andrea

Daar is een vrouw,
ik ken haar niet,
begrijp haar niet
ze loopt weg

Mama waar ben je nu?
Je had geen eten mee
toen je gisteren thuiskwam
je kwam niet bij me
toen ik weende
en de melkfles was leeg
Mijn kleertjes zijn nat
en je gaf er me geen nieuwe
Toen ik aan je hand trok
bewoog je nauwelijks
en er waren rode strepen
op je aangezicht
Je sprak niet, lachte niet

Daar is die dame terug,
ze lacht wel
ze neemt me bij de hand
maar ik begrijp haar niet

Dageraad voor valavond

Een klad zon (op de natte muur geworpen)
doet de damp hijgend en geluidloos
kronkelen tegen de loden hemel
(opgesmukt met een gespannen regenboog)

doet je ogen juichen
je vingers trillen
je mond openvallen
je huid opfleuren

en de regen keert terug naar de wolken
verblekend in de kerende stervende wind.
Het zonlicht filtert zich door het raam naar binnen
en de kaars in je handen torst een vlammetje.

Jeugdliefde

Hier is niet inwisselbaar,
niet met ginds en niet met daar,
Wel wat hier is en niet daar
wie eens daar was, komt naar hier,
voor het werk of voor 't plezier.

Was jij niet daar, maar hier bij mij
maakte dat mijn hart weer blij
dan dacht ik meer aan ons en wij
alles draait dan om ons heen
geen van beiden blijft alleen

Sterren, manen en planeten
overal moet men het weten
zing erover, slaak je kreten
heb me lief, geniet van 't leven
veel te krijgen, meer te geven

Geen tijd meer

Vandaag geen ochtend
en er komt beslist geen ondergang
zelfs niet van de zon
sinds de nacht zich verstopt heeft
achter de straatverlichting
die ook door jou betaald wordt.

Als ik een klok vind
die het eens is met de hoogte van de zon
met de lengte van elke schaduw
(tenzij die zich verschuilt
in de mist van de maïsvelden
weggeworpen ver van speculatie
ontdaan van bijbedoelingen)
dan zet ik die even stil
om te rusten van het eeuwig tellen
en het dwingend sturen van de dingen.

Daarom zou er best ook geen avond zijn.

Veel te simpel

Yeh yeh yeh is geen muziek,

Met viool en klavecimbel
schreven zelf hun eigen noten,
zei hij, met vlag en wimpel
niet als die rare rockmalloten,
en waarlijk, da' s niet zo simpel

Fietstocht

Een tiende ton 
een ietsje vooruit
met elke wenteling
van twee trappers door de leegte

weg van het punt
van waar vertrokken is
met de verwachting
van een tocht langs de kust

goed voor de geest
voor leden en lijf
voor de ontwikkeling
en al wat men nog niet weet

niet zo snel als een auto:
die en dat zijn voorbij
dit dadelijk herinnering
maar niet zo als je fietst, zelfs alleen

alleen op de weg
op de brug en het pad
de steilte van de helling
in roes versmolten met rots en zon

wolken die juichen
wind die je plaagt
vol moed en ontmoediging,
klaar voor meer verwonderde prikkels

Vragen

Zijn er soms nog vragen,
vraagt de wijze man,
alsof hij alle vragen
beantwoorden kan.

(Indien ik al mijn vragen
aan hem had voorgelegd,
dan had hij niemands vragen
ooit beter uitgelegd).

Ik heb te veel vragen
die ik zelf aanpakken wil,
want al mijn eigen vragen
houd ik toch nog even stil.

Indien nergens vragen
over zouden blijven
zou die wereld zonder vragen
doodgewoon verstijven

Dus stel ik al mijn vragen
aan mijn eigen gezond verstand,
want dank zij al die vragen
is er steeds iets aan de hand.


27/5/2011

Oogcontact

Ik zie ogen die zien,
kijken, zoeken, staren.
Ik zie ze wel, maar
kijk er niet naar,
want ik zoek geen oogcontact.

Ik zoek in de rekken
van de grote winkel,

Ik zie honderden ogen,
evenveel benen, voeten

evenveel handen
grijpend in de rekken,
evenveel ogen die zien
soms kijken, zelden staren,
altijd zoeken, speuren
tot ze in de vele winkelrekken
vinden wat ze zoeken

Misschien terloops
zie ik vluchtig
oogcontact

26/5/2011

Anarchist

Ik wil mijn eigen wereld,
maar kan niet uit de jouwe weg

Ik vlucht in drank en rook,
maar haal ze uit jouw wereld

Ik spuw op alles wat nabij komt,
maar ik les mijn dorst bij jou

Ik wil hier niet vertrekken
omdat ik dan jouw wegen volgen moet

Ik heb niets van jou te leren
en veracht je regels en je school

Ik maak een paradijs van mijn wereld
met geld dat ik bij jou ga halen

Ik leg me niet neer bij je wetten,
maar eis wel mijn rechten op

Ik wil sterven in mijn eigen wereld,
maar word in de jouwe begraven


25/5/2011

Passie

Heb je ooit getreurd
om wolken aan de hemel
toen je wou beleven
hoe die ene ster ginds
naar jou toe zou vallen?

Heb je dan gewenst
dat wensen slechts gedachten
geen illusies zijn?

Heb je ooit gehoopt
dat je sterren kunt zien vallen
als je zelf de wolken
een voor een verjaagt?

Heb je nooit begrepen,
dat je weigerde te vallen,
toen iemand je beminde
en je je verscholen hield,
achter nodeloze wolken?


24/5/2011