Dageraad acht

Voorbij

De grens voorbij
in je vaderland gekomen,
zoek ik naar het dorpje van je jeugd
met alle dingen die je lief zijn.

De kerk voorbij
in de boomgaardstraat gekomen
oogst ik kersen van je hoogste bomen
met wat kippen die van leg zijn.

De deur voorbij
in je trappenhal gekomen
mis ik de geur van vrouwenkleren
met de warmte van je charmes

De trap voorbij
waar ik wel eerder ben gekomen
hoor ik de stilte van je woning
met de stilgevallen wandklok.

De deur voorbij
zoals ik vaker ben gekomen
vind ik de vers gestreken lakens
met geen spoor van je aanwezigheid.

De dag voorbij
in de schemering gekomen
zoek ik naar wat vreugde van mijn jeugd
met nog wat mensen die me lief zijn.

Hemel

Ergens is de hemel
bijna zo mooi als dit
bijna zo vol voldoening
bijna dichtbij als jij

Nergens is het einddoel
zo duidelijk als dit
zo wonderlijk volledig
bereikbaar zoals jij

Hier is dus essentie
de kern van mijn atoom
magnetisch bipolair
uniek, en niet te missen

Tegenslag

Zwaar als hitte op de grens van Zweden
vallen woorden zonder liefde op het hart
dan vervaagt de roes vanuit de tuin van Eden
in de kater na 't verdrinken van de smart.

Diep als kraters in het dal der zeeën
is de pijn van ondank na het afscheid,
als men jarenlang de offers en de weeën
heeft gedragen in geluk en schoonheid.

Koel, als regen op de bloesems in de zomer,
was je blik toen het nieuws viel als een bom
en zelfs ik, je weet, de onverbeterlijke dromer
viel bijna van 't schrikken domweg achterom

Avontuur in stad dertien

Je bedwelmt me in een flits van lijnen en van geuren,
tikkend met je hakken op de drukke wervelstoep
in een ongeziene menigte van modekleuren,
jachtig mikkend in de schijnbaar wild gerichte troep

Je verdwijnt en weer een nieuwe charme trekt mijn aandacht;
zwevend uit het grijs van mensen die de stad misbruiken
om te gokken, streven naar illusie die ons toelacht
best in staat om al 't gedoofde vuur te doen ontluiken

Je doet me denken aan de wilde rozen die verwelken
in de kruidrand van het monotoon vergroeide bos
waar de nevel aarzelt, eer ze neerdaalt in de aronskelken
er de lont aansteekt en kreunt met moeite: laat de duivels los !

Kalender

Vandaag, zei vader toen hij thuiskwam van zijn werk, is 't zomer
Je ziet het niet, je voelt het niet, je wordt het zeker niet gewaar,
zei moeder tegen vader, Man, wie dat zegt is gewoon een dromer.
We zeggen dat de lente stopt op eenentwintig juni van elk jaar

Maar zomer, liefde, trouw, geduld, geloof en twijfel zijn begrippen
met de eigenschappen die traditie deze termen heeft geschonken,
en telkens deze klankengroepen weer gevormd zijn door twee lippen
valt de inhoud tegen in contrast met hoe die woorden eertijds klonken

Wanneer men zegt dat poëzie de saus moet zijn van 't mensenleven
is dat even dom als eisen dat de zomer elke dag moet branden op het land
en dat gedichten lezen rijkdom is, alsof de zon ons geen geluk kan geven
en dat kijken naar de wandkalender een gebrek is aan gezond verstand

Eeuwigheid

Indien kalenders klokken waren
met wijzers vol van heimwee
smachtend naar de tijd van toen
kerend naar de vroege ochtend
suf ontwakend uit de roes
van een bruisend nieuwjaarsfeest,

Indien het gist'ren altijd Kerstmis was
en vandaag altijd de dag erna,
dan waren jaren overbodig,
dan telden wij met nul en één:
Na tik komt tak en dan weer tik
en zo bleef jij altijd bij mij

Sprookje andersom

Ten slotte is het woord
waarna een nieuwe start begint,
'eerst' hebben we gehoord
maar niet begrepen als een kind.

Het afscheid is geen slot
dat weer een oud verhaal besluit,
alleen een gril van God,
het nodigt mensen stiekem uit.

Er was eens is het eind
van sprookjes in het echte leven
waar liefde zonder baat
de geest heeft moeten geven

Ze spelen voetbal in mijn straat,
plakken kauwgum op mijn stoep,
spelen popsongs 's avonds laat
en lachen met me als ik roep.

Ze hangen rond op 't Centrumplein,
ze roken drugs en drinken bier,
denken dat ze zo volwassen zijn,
door gevrij, geroep, getier.

Hun brommers scheuren nergens heen
naar disco, dancing, God weet waar,
de oudjes klagen steen en been:
ze brengen kind'ren in gevaar.

Ik sluit het raam en ga op zoek
naar foto's van mijn jeugdidolen,
in een lang vergeten hoek
voor de jeugd vandaag verscholen

Dan klinkt opnieuw mijn vaders stem:
hij sprak bijna de zelfde woorden,
zijn en doen wij zoals hem,
alsof we 't ook die keer niet hoorden ?

Met de muis selecteren om te lezen aub






Opklaring

Het gras vangt het verdriet van de afgestofte blaren,
nog druipend van het pas gebluste onweer.
Het striemt met weerzin tussen mijn tenen
en remt mijn vlucht af vanuit het ontwaken
ondersteund door een eerste vogelserenade.

Dan ontwaar ik leven achter 't donker keukenraam.

De zon breekt ruw naar binnen en de lamp gaat uit,
als mijn verblinde spiegelbeeld met de ogen knippert
tot ik daar dwars doorheen je handen zie op de deurknop.
Je haren schudden zich weg en je blik ontmoet de mijne
De tijd stopt even. Ik vang je glimlach met mijn handen.

Bange moeder

Boots je het alarm na
van mijn auto,
wanneer je als een plotse wervelwind
wegvliegt uit het struikgewas
zodra ik nader kom?

Is het wat je hoorde van je moeder,
toen ze je redde
die keer dat de kat van de buren
bijna het nest gevonden had
waar jij wachtte
met opengesperd snaveltje?

Wanneer keer je terug?
Moet ik eerst uit de buurt
en doe je alsof je liedjes fluit
in de top van de amerikaanse eik,
terwijl je eigenlijk vol ongeduld
terug bij je jongen wilt ?

Geluk

Gezellig in gezelschap
met een glimlach en goed humeur,
begerig met goesting
en gevoel
voor humor,
en haast geen haast
om te stoppen
wat goed gestart is,
gevend genieten van gesprek
en stilte, gewoon gelukkig,
met volle teugen
gelukkig zijn, niet heftig
maar geduldig laten glijden,
en aan elk enig ogenblik
goedig gunnen en doen griffen
in 't geheugen van de scherven
uit de hemel,
hoog genoeg om graag te hopen
hoe heerlijk gemeenschap
gewoon en geestig is

Vrede

Vrede is een excuus
als j' ervoor moet vechten.
Vrede is erg confuus
want goeden zijn slechten.

Vrede wordt misbruikt
om zichzelf te verrijken
Vrede wordt gefnuikt
voor ze ergens kan prijken

Vrede strooit angst en pijn
voor wie vrede ontberen
Vrede kan het einde zijn
van lust en begeren.

Vrede doet ons dromen
dat de liefde kan winnen
Vrede wil niet komen
noch buiten noch binnen

Haar gezelschap

Je hield van haar
hart
dat je had gestolen,

Je had haar graag
in je buurt
was ze zo hard nodig

Je beminde haar
inzet
om hulp te bieden

Je treurde om haar
heengaan
tijdelijk of eeuwig

Je dacht aan haar
kracht
om vol te houden

Je miste haar
lach
die niet exclusief was

Je verwarde haar
zucht
naar gezelschap met liefde

Je hield van haar
geld t
meer dan haar idealen

Volgend gedicht is 55 jaar oud. Ik schreef het toen ik 8 jaar was, in het 3de leerjaar.







Ruzie van maan en zon


Als de wereld juist begon
waren er alleen de maan en de zon.
Ze durven elkaar niet aan te raken
de zon was te heet en de maan te koud,
De zon waagde het met haar hoofd, maar oei, haar kaken!
Ze had zo'n pijn en was nu zo benauwd.


De zon was verlegen en was het twisten moe.
Ze zou het vragen, maar... maar hoe?
Ze nam rijtuig en reuzeduiven die de kar moeten trekken
En door de frisse natuur, waar eksters waren aan 't kwekken.
Ze vloog met een kar, en als paarden had ze reuzeduiven,
Naast grijze wolken, die de zon waren aan 't nawuiven.


Toen ze bij een witte wolk kwam, vroeg ze: hoe eindigt onze twist?
Maar... maar,  ze zei o helaas... dat ze het niet wist!
Dan maar weer terug naar het paleis.
Daaruit geraakte ze maar niet wijs.
Wie zou ze het nu vragen? De sterre?
Maar o, die woont zo verre!


Toen ze na een uurtje aankwam
Klopte ze op de poort boem, boem, bam.
Daar klonken de mooie stemmetjes
van duizenden sterretjes.
In het sleutelgat: knarsekarreknal
En ze ging binnen met kar en al.


Ze liet het karretje staan,
Om dan bij de sterre te gaan,
Ze trad binnen in een lokaal,
En had een vriendelijk onthaal.
Ze ging zonder a of oe,
Naar de sterre toe.





En de sterre zei::
Doe alles wat de maan zegt en dat er vrede zij.
En ze keert vlug
naar haar paleis terug.
En de zon en de maan
ziet men altijd tevreden aan de hemel staan.

het Roemeense meisje dat eenzaam ronddwaalde in Couillet...
haar moeder was stervende in een verlaten uitgebrand pand






Andrea

Daar is een vrouw,
ik ken haar niet,
begrijp haar niet
ze loopt weg

Mama waar ben je nu?
Je had geen eten mee
toen je gisteren thuiskwam
je kwam niet bij me
toen ik weende
en de melkfles was leeg
Mijn kleertjes zijn nat
en je gaf er me geen nieuwe
Toen ik aan je hand trok
bewoog je nauwelijks
en er waren rode strepen
op je aangezicht
Je sprak niet, lachte niet

Daar is die dame terug,
ze lacht wel
ze neemt me bij de hand
maar ik begrijp haar niet

Dageraad voor valavond

Een klad zon (op de natte muur geworpen)
doet de damp hijgend en geluidloos
kronkelen tegen de loden hemel
(opgesmukt met een gespannen regenboog)

doet je ogen juichen
je vingers trillen
je mond openvallen
je huid opfleuren

en de regen keert terug naar de wolken
verblekend in de kerende stervende wind.
Het zonlicht filtert zich door het raam naar binnen
en de kaars in je handen torst een vlammetje.

Jeugdliefde

Hier is niet inwisselbaar,
niet met ginds en niet met daar,
Wel wat hier is en niet daar
wie eens daar was, komt naar hier,
voor het werk of voor 't plezier.

Was jij niet daar, maar hier bij mij
maakte dat mijn hart weer blij
dan dacht ik meer aan ons en wij
alles draait dan om ons heen
geen van beiden blijft alleen

Sterren, manen en planeten
overal moet men het weten
zing erover, slaak je kreten
heb me lief, geniet van 't leven
veel te krijgen, meer te geven

Geen tijd meer

Vandaag geen ochtend
en er komt beslist geen ondergang
zelfs niet van de zon
sinds de nacht zich verstopt heeft
achter de straatverlichting
die ook door jou betaald wordt.

Als ik een klok vind
die het eens is met de hoogte van de zon
met de lengte van elke schaduw
(tenzij die zich verschuilt
in de mist van de maïsvelden
weggeworpen ver van speculatie
ontdaan van bijbedoelingen)
dan zet ik die even stil
om te rusten van het eeuwig tellen
en het dwingend sturen van de dingen.

Daarom zou er best ook geen avond zijn.