Archief

Rusten in de tuin om half vijf

De knoppen van mijn appelboom
barsten geluidloos open
en de takken tekenen netten
op de zachte hemel,
en dan
davert een tractor voorbij

Zachtjes komt de wieg tot stilstand

na het neuriën van de moeder
die haar hoofd laat rusten
bij de lichte adem
van haar kind
tot een quad hun slaap verscheurt

Een grasmachine spuwt knetterende rook
en begeleidt het snijdend snoeien
van een woeste motorzaag
en de pendelaars
in hun auto's
die naar huis rijden op zoek naar rust.



24/3/2011

De notelaar

Durf je kijken
naar de lege plek in je tuin
waar nu je zetel staat?

Beeld je in
dat je die dag in maart
daar een kuil had gegraven.

Had je daar dan
toch de put bevrucht
en de noot van opa geplant?

Kan je dromen
in de schaduw van een boom
die je nooit gewild hebt?


23/3/2011

Opnieuw

Zelf heb ik nooit seizoenen willen tellen,
ik telde er elk jaar slechts vier,
en dan begon ik
opnieuw
een nieuwe lente
een zomer vol hoop,
een troostende herfst die treurt met vruchten
en de winter toedekt met haar koude lakens

Zelf zie ik dat ze al mijn lentes tellen
en alle lentes van elk ander
alsof het aantal
opnieuw
de inhoud overtreft
het gevoel ervan verstikt
net zoals een kind dat snoepjes telt
maar door trots vergeten is op tijd te eten



22/3/2011

Bolletjesschild

Loyaal als de lente
lachen de twijgen in de ochtendzon
en wijzen naar de wijkende wolken.

Wantrouwend verbeten
duiken eksters naar de laag're kruinen
rond de hoogste populierentakken

Winterse rillingen
zaaien aarzeling over braakliggend veld
tot de blinde bloesem wespen overtuigt

Zoemend weggevlucht
voor nacht bedreigend groene overmacht
wijkt de rijm knop na boom na vlieg

Zo gul als de lente
blaakt de akker vochtig onder de sterren
weer zuiniger dan menig voorbije nacht.

21/3/2011　

Op verkenning

Beweeg toch, liefste, blijf niet stil,
deze keukenvloer is klam en kil
Kijk omhoog, toe, kijk me aan
om samen naar de tuin te gaan.

Draai je om, en wend je kop naar mij
lig gewoon eens op je andre zij
Adem in, mijn schat, toe, adem uit
zie de zon schijnt door de ruit.

Snuffel rond, ruik aan mijn poot
ik zie het wel, je bent niet dood,
kwispel nu maar met je staart
dat is heus de moeite waard

Laat ons rennen door het gras
alsof het onze eerste lente was
Spring na mij de boomgaard rond
de dolste pret voor elke hond

18/3/2011

Sedert de jaarmis voor mijn overleden zus zat ik in een dipje, met een soort writer's block e.d.
Temeer daar nu reeds 3 van mijn 6 broers eveneens hartproblemen  hebben, ben ik heden met een klein hartje (!) naar de cardioloog op controle gegaan.
Oef. De resultaten waren positief, vandaar eindelijk nieuw eigen werk:

Opluchting

De lucht zat vol blizzards die me toegrijnsden
toen ik de deurknop deed trillen van angst
met mijn stervende vingers.

De media spuiden rampen die me dreigden

eer ik besloot de deur naar de lusttuin
te verkennen tegen beter weten in.

De cumulus van mijn gedachten explodeerde

in een fraaie regenboog die zachtjes landde
in de harten die mijn ritme slaan.

De dageraad van toen is weg na vandaag

sinds de zon mijn deur laat openstaan
en ik haar opvang in mijn handpalm

17/3/2011

Verdoving 1970


Je voelt je hand op je rode jas
nog blank van de school en het krijt,
reeds trilt een schaduw in je oog
nog troebel in zon en regenweer.
Hoe komt het dat je weer fluistert
wanneer ik denk dat je zult schreien?

Misschien is het de lente in je borst
of de herfst van je blote voeten.

Je weet hoe ik denk over je korte hals,
bevallig onder neergestaalde haren,
en zo verzoek je mij met medelij
om je weg te voeren, naar de wereld
ver van hier, in de verzonken stad,
waar onze vissen samen zullen zwemmen.


16/3/2011

Meisje van de bron



Er kwam een zon door het venster
en de weg werd langer
door het zingen van haar flanken.

De bijen wandelden naar de maan
in de voetsporen van de vissen,
al leek de muziek te zwijgen
wanneer de gouden kieuwen
zich vulden met meteoren.

*

Er zoeft een sleutel
in de ogen van Jozelina,
die haar bloemen laat ontluiken
telkens haar lichaam lacht.

Er groeit een twijg door haar venster
en de wolk lijkt witter
bij het kleuren van haar handen.


15/3/2011

Voor jou speciaal  (1970)


Je lijnen zijn zilver zo broos
en je woorden groeien hoger,
als de spaarzame strijd
van een krokus in het onkruid.
Er zit kristal in je handen
en je ogen varen over golven
die klotsen in mijn armen
als de zon op je rijdt.
De diepte van je haren
zaait onrust in mijn heupen.
Je muziek regent een boog
van vreugde en groen geschitter
in een statig spiraal omhoog.

 





Vast


Ik ben een steen,
vastgewrikt in de kasseiweg.
Wat was het heerlijk
in jeugdige onbezorgdheid los te liggen !

Ik was een steen
losgeraakt uit de kasseiweg.
Kinderen schopten mij tegen andere stenen,
zodat de vonken eruit sloegen.

Ik was een steen
die vonken sloeg.
Wat een geluk
vonken te slaan.

Ik ben nu een steen
en zit stevig vast in de kasseiweg.

11/3/2011