De notelaar

Opnieuw

Zelf heb ik nooit seizoenen willen tellen,
ik telde er elk jaar slechts vier,
en dan begon ik
opnieuw
een nieuwe lente
een zomer vol hoop,
een troostende herfst die treurt met vruchten
en de winter toedekt met haar koude lakens

Zelf zie ik dat ze al mijn lentes tellen
en alle lentes van elk ander
alsof het aantal
opnieuw
de inhoud overtreft
het gevoel ervan verstikt
net zoals een kind dat snoepjes telt
maar door trots vergeten is op tijd te eten



22/3/2011

Bolletjesschild

Loyaal als de lente
lachen de twijgen in de ochtendzon
en wijzen naar de wijkende wolken.

Wantrouwend verbeten
duiken eksters naar de laag're kruinen
rond de hoogste populierentakken

Winterse rillingen
zaaien aarzeling over braakliggend veld
tot de blinde bloesem wespen overtuigt

Zoemend weggevlucht
voor nacht bedreigend groene overmacht
wijkt de rijm knop na boom na vlieg

Zo gul als de lente
blaakt de akker vochtig onder de sterren
weer zuiniger dan menig voorbije nacht.

21/3/2011　

Op verkenning

Beweeg toch, liefste, blijf niet stil,
deze keukenvloer is klam en kil
Kijk omhoog, toe, kijk me aan
om samen naar de tuin te gaan.

Draai je om, en wend je kop naar mij
lig gewoon eens op je andre zij
Adem in, mijn schat, toe, adem uit
zie de zon schijnt door de ruit.

Snuffel rond, ruik aan mijn poot
ik zie het wel, je bent niet dood,
kwispel nu maar met je staart
dat is heus de moeite waard

Laat ons rennen door het gras
alsof het onze eerste lente was
Spring na mij de boomgaard rond
de dolste pret voor elke hond

18/3/2011

Sedert de jaarmis voor mijn overleden zus zat ik in een dipje, met een soort writer's block e.d.
Temeer daar nu reeds 3 van mijn 6 broers eveneens hartproblemen  hebben, ben ik heden met een klein hartje (!) naar de cardioloog op controle gegaan.
Oef. De resultaten waren positief, vandaar eindelijk nieuw eigen werk:

Opluchting

De lucht zat vol blizzards die me toegrijnsden
toen ik de deurknop deed trillen van angst
met mijn stervende vingers.

De media spuiden rampen die me dreigden

eer ik besloot de deur naar de lusttuin
te verkennen tegen beter weten in.

De cumulus van mijn gedachten explodeerde

in een fraaie regenboog die zachtjes landde
in de harten die mijn ritme slaan.

De dageraad van toen is weg na vandaag

sinds de zon mijn deur laat openstaan
en ik haar opvang in mijn handpalm

17/3/2011

Verdoving 1970


Je voelt je hand op je rode jas
nog blank van de school en het krijt,
reeds trilt een schaduw in je oog
nog troebel in zon en regenweer.
Hoe komt het dat je weer fluistert
wanneer ik denk dat je zult schreien?

Misschien is het de lente in je borst
of de herfst van je blote voeten.

Je weet hoe ik denk over je korte hals,
bevallig onder neergestaalde haren,
en zo verzoek je mij met medelij
om je weg te voeren, naar de wereld
ver van hier, in de verzonken stad,
waar onze vissen samen zullen zwemmen.


16/3/2011

Meisje van de bron



Er kwam een zon door het venster
en de weg werd langer
door het zingen van haar flanken.

De bijen wandelden naar de maan
in de voetsporen van de vissen,
al leek de muziek te zwijgen
wanneer de gouden kieuwen
zich vulden met meteoren.

*

Er zoeft een sleutel
in de ogen van Jozelina,
die haar bloemen laat ontluiken
telkens haar lichaam lacht.

Er groeit een twijg door haar venster
en de wolk lijkt witter
bij het kleuren van haar handen.


15/3/2011

Voor jou speciaal  (1970)


Je lijnen zijn zilver zo broos
en je woorden groeien hoger,
als de spaarzame strijd
van een krokus in het onkruid.
Er zit kristal in je handen
en je ogen varen over golven
die klotsen in mijn armen
als de zon op je rijdt.
De diepte van je haren
zaait onrust in mijn heupen.
Je muziek regent een boog
van vreugde en groen geschitter
in een statig spiraal omhoog.

 





Vast


Ik ben een steen,
vastgewrikt in de kasseiweg.
Wat was het heerlijk
in jeugdige onbezorgdheid los te liggen !

Ik was een steen
losgeraakt uit de kasseiweg.
Kinderen schopten mij tegen andere stenen,
zodat de vonken eruit sloegen.

Ik was een steen
die vonken sloeg.
Wat een geluk
vonken te slaan.

Ik ben nu een steen
en zit stevig vast in de kasseiweg.

11/3/2011

Tegenslag (1970)


Ik zwijg als ik gedronken heb,
jij zwijgt dan des te meer.
Het fruitsap brengt me veilig thuis,
al weet je dat niet meer.



Je ziet wat ik geloochend heb,
ik zie: het gaat niet meer.
Mijn pen verraadt de duisternis,
al wens ik dat niet weer.



Zo'n zinloos vers, zo brute pech:
het klopt niet al te zeer.
Jij doet dat wel, wat ik je zeg,
al zeg ik dat nooit weer.

10/3/2011

Wederdienst (in maart 1970)


Alsof alle rijkdom dubbel was,
dwarrelt mijn hart midden heesters,
en sluipt je ziel door mijn vingers.
De regen hijgt omhoog,
weg van gestikte romantiek.

Plots is de schaduw licht
en zie ik geen verschil meer
tussen twee merels in de goot.

Er druipt blauw in mijn wangen,
ik voel mijn bloed verstarren
voor wat mij morgen stil doet staan.

Is zulk spook een gewenst geluk
of slechts een mislukte sprong
in de richting van de damp
die ver in je witte kamer
parelt op je laarzen,
vergeten in een hoek?

Soms wervelt de vraag van mijn zuster
en de zilveren natte glans
van de leeuw, rillend en miskend,
vreemd verminkt en ontroostbaar
ontdubbeld in mijn beide ogen,
en wil ik hem niet strelen.

9/3/2011

Jeugduitstap


Moeder, mag ik naar mijn circus
met de apen die niet dansen?
De directeur speelt viool en harp
en draagt een topless pitteleer.
Je keuken ken ik van buiten en jou ook.

Ik droom van je als ik wegga
naar je buitenhuis bij de zee.
Er is een lieve man in het circus
die de paarden doet galopperen
en vraagt wie mee wil rijden.

Ik wil eens mee, moeder, even maar,
en ik zal me niet vuil maken.
Ik zal netjes praten en de rest.
En dan, als er niemand kijkt,
zal ik in de stallen rond gaan sluipen
en met de knappe dames praten.
Misschien geven ze mij wel chocola!

Ik wil niet dat je het me verbiedt,
ik wil alleen eens even weg,
maar dan wel helemaal, voor heel lang,
en zien of het echt waar is
dat er meisjes bij de leeuwen slapen.

8/3/2011

Voor een W.






Ode aan het huwelijk　

Ik koester bijna veertig jaar je ring,
waardoor wij ons aan ons verbonden.
Verguisd symbool, maar prachtherinnering
aan de dag waardoor wij zijn gezonden

Vreest de jeugd dan dit engagement
die hen samenhoudt voor 't verder leven
omdat ze offer noch aanvaarding kent
en geen ware liefde meer kan geven?

Plichten zijn passé zoals de pest
Rechten zijn verplichte doelen
om weer op te eisen wat een ander rest
en alleen de eigen lust te voelen.

Wat de wereld met je dromen doet
is niet wat je dromen wilt of kunt
Je ingesteldheid is pas dan echt goed
als niet de maatschappij je leven runt

7/3/2011　

Vandaag wordt mijn goede vriend W. begraven en ik besef maar al te goed dat de ene W de andere niet is, alhoewel het huwelijk toch een ode verdient, voor alle W's en voor alle andere letters van het alfabet.

Geluksmomenten
in aanloop naar stand-by geluk

Hand in arm en arm in hand

wegen zoeken naar de regenboog,
stap na dag en dag na stap,
met geloof en oog in oog,
aan je hand na dagen stappen,
aan mijn arm ons zien geloven,
lachend in de handen klappen.

Elke stap die leidt naar boven
buigt de regen zonder spijt
van wegen weg, eertijds gekozen,
vol berouw om hindernissen,
die ons vroeger deden blozen
om ons minder te doen missen,
op de weg naar regenbogen.

Samen zonder op te geven
en mekaar beminnen mogen
op de route naar het leven,
dat dit bestaan van reizen klopt
ondanks natuurelementen
die doen vrezen dat het stopt
deze reeks geluksmomenten

3/3/2011

Breekbaar

Toon me je fles
en vertrouw ze me toe,
maar ik neem ze niet af,
ik wil ze koesteren,
versieren en een plaats geven
naast de mijne,
opgesmukt door je handen en je hart.

Draag zorg voor je fles,
drink zuinig vol genot
vergeet de gulzigheid van je jeugd
en het roekeloos verkennen van toen.

Proef van mijn fles,
geschenk van mijn moeder,
die de inhoud niet kende
evenmin als ik
slurp of nip, slik of proef
dankbaar om het genieten
elke nieuwe dag
dat er geen laatste druppel is

2/3/2011

         Oude baksteen

Met een rake slag van snedig nijdig staal
op het houten handvat van mijn oud truweel
lost de mortel die verdwaalde baksteen kaal,
verpulvert zandig stof dat stuift als meel

Dan dringt de baksteen brandend in mijn brein,
als hellevuur dat klei verhardt met rook en stoom
en zie ik zwetend' handen die er niet meer zijn
maar konden bouwen aan een nu vergane droom


1/3/2011

                   Herinnering

(weet je nog hoe lang we zochten naar een mooie naam voor onze baby)

Daar staan de resten letters van een naam
die al vele jaren is vergeten
en niemand nog kan lezen.
Wekenlang heeft ooit
een jonge vrouw gezocht
naar die naam.



Naar de naam
die niemand nu nog kent.
De naam van het kind
dat ze droeg onder haar hart
en haar leven moest bekronen.
De letters van de naam in steen
vervlakt door mos en zand en regen.
De naam van misschien de laatste mens
die de naam van die moeder heeft gekend,
en nergens, hier noch elders, zelfs niet amper leesbaar,
terug te vinden is, ontbloot van alles wat die naam betekende:
hoop, verlangen, liefde, pijn, verlies, geluk en ontgoocheling, namen met letters die je niet kan schrijven in een zerk,
maar wel in de herinnering.

28/2/2011

leeg

Jahwehs collega's

De grijze man die wacht bij het loket
ontsteekt verward zijn laatste sigaret,
de imam vergist zich weer van minaret
en neuriet haast onhoorbaar: Jezus redt

Een dapper strijder wordt tweemaal gedood:
zijn hemel is al paars, zijn bed is rood
Een zwarte hoed is altijd van een jood
die bidt en jubelt, kijk, Allah is groot!

De paus lacht: neem een foto als ik zwem
en zoek een zweep waarmee ik valken tem,
De bioloog zit in zijn stroppen klem
en weerstaat de dreiging uit Jeruzalem

De ombudsman zit eenzaam zonder tips,
De predikant verzint alweer iets hips
Jahweh brengt elke ster naar haar eclips
en speelt het laatste spel Apocalyps

　
24/2/2011

Dit is opgedragen aan rijmelaar Plonk
https://blog.seniorennet.be/plonk