Naar de inhoud

Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten

Frankies stof tot nadenken en meevoelen
akke.beakke.be
Denken en emotie sluiten elkaar niet uit, maar vullen elkaar aan

Archief

strandnostalgie







Voorbij de toekomst

 

Tegen dat de zon bijna geen schaduw schonk,
behalve zwarte vlekken rond mijn voeten,
zag ik in het natte versgespoelde zand
een kronkelwulk die gulzig golven dronk
alsof ze voor de plotse hitte wou gaan boeten
door te sterven op het blinde witte land



Tegen dat de schaduw smachtte naar de nacht
die grijzend dreigde in de donder van de oost
zocht ik op de vloedlijn drogend in de wind
ontgoocheld dat de wulk niet had gewacht.
Ik had die nog zo gaarne, zeg maar, lief gekoosd,
maar was misschien gevonden door een kind.



Tegen dat de zee opnieuw het strand bespoelde
en de branding steeds het schuim verschoof
dacht ik dromend aan voorbije jonge jaren
Toen ik met mijn handjes aan de schelpen voelde
vol vertrouwen in een eigen nieuw geloof
dat zou verdwijnen in de bruine barse baren


20/5/2010

Geschreven door Frankie om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Genezen


zon-thumb8354548.jpgzon-thumb8354548.jpgKnippen
zon-thumb8354548.jpgzon-thumb8354548.jpgzon-thumb8354548.jpgzon-thumb8354548.jpgzon-thumb8354548.jpg




Zeven zoete zonnen

 

 

Ontwaken met de zon straal in de ogen
en de meeuwen horen vechten voor ik weet
niet wat voor hen opeens belangrijk is,
mij uit de wilde dekens wringen mogen
na zuchten, snurken waar ik niets van weet
en angst voor treurige verdoemenis

Weer voelen hoe de kracht doorheen mijn spieren vloeit,
weer plannen smeden na een week afwezigheid
en blij zijn dat het leven mij zo ongenadig dwingend boeit
dat ik een punt wil zetten achter ledigheid

Ontbijten samen met bezorgde blikken
die getuigen van de liefde die ik voel,

telkens ik me dapper wil herbronnen
na gedwongen angst om ooit te stikken
en weer kunnen doorgaan met het doel
te reizen naar de zeven zoete zonnen

18/5/2010

Geschreven door Frankie om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Welterusten, ik

Elias



SLAPEN

 

 

Welterusten, fluister ik mezelf toe
als ik zalig neerzijg in mijn bed,
gewoon voor al de rest te moe,
te moe voor werk en zelfs voor pret.

Laat me ook maar verder slapen
overdag zowel als in de nacht,
er valt nergens iets te rapen,
niets dringenders dat op me wacht.

Laat me zacht mijn ogen sluiten,
straks ben ik wel uitgerust,
laat het dus maar waaien buiten.
Daarover klagen is geen must.

Prettig dromen hoeft er echt niet bij
als de koorts me maar verlaten wil.
Laat me nu toch slapen, kom erbij,
dan is het minder eenzaam, minder kil

Slaap zacht, slaap het klokje rond,
Trek je niets van die gekke wereld aan
En zink weg, diep onder de grond
Straks is de kwelling uit, gedaan !


17/5/2010

Geschreven door Frankie om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht

the day after








Boodschap

 

 

Omdat de wind geen woning heeft
en er ook geen zoeken wil,
heb ik alle ramen wijd geopend,
zodat al wat los ligt plots weer leeft,
al worden alle kamers kil
en zijn de straatgeluiden slopend.



Omdat de Heer geen dienaars heeft
en er ook geen werven wil
heb ik onze bijbel weer geopend
Zodat Zijn boodschap plots weer leeft
Al worden alle kerken stil
En zijn de straatgeluiden slopend.

14/5/2010

Geschreven door Frankie om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Ijdelheid is des mensen




spinnenweb-140707-uitsnit.jpg_595.jpg



Grenzen

 

 

Het spijt me dat ik grenzen heb,
want anders was ik een heelal
nog kleiner dan een spinnenweb
in de hoek van de paardenstal

Wat erg toch dat ik grenzen heb
zodat ik niet ben zoals de tijd.
Maar ja, ook dat begrip is nep
dat zich niet grenzeloos verspreidt

En net omdat ik grenzen heb
staat me meer bescheidenheid,
waarin ik meer genoegen schep
dan in loze praat en ijdelheid.


13/5/2010

Geschreven door Frankie om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Geloof





Geloof

 

Ik weet het, uren worden dagen
en jaren worden ooit wel eeuwen.
Het heeft geen zin zich op te jagen,
het heeft wel zin om uit te schreeuwen:

Ik geloof dat wij alles toch voorgoed vergeten
Ik geloof dat wij toch zo bitter weinig weten.



Ik weet het, achter elke heuvel ligt een dal
en melkwegen zijn te klein voor goden
die zwarte gaten gooien door het heelal
en sterren strooien om de tijd te doden

Ik geloof dat wij er beter niet over praten
en onze ijdelheid best voortaan verlaten




Ik weet het, tijd en ruimte zijn een kwelling
die wij verzinnen om de weg niet kwijt te raken
Onze wetenschap staat ooit toch op de helling
vermits wij geen van beide kunnen maken

Ik geloof dat ik gewoon wat meer geloven moet.
Wat ik weet is fout, wat ik geloof, is goed.


maar ik geloof dat niet

11/5/2010

Geschreven door Frankie om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

hoop








Hoop

 

 

Hoeveel maal reeds heeft de zon verliefden zien kussen
uitbundig alsof de wereld voortaan aan hun voeten lag
of stiekem, krampachtig pogend de passie te sussen
omdat ook maar niemand hun liefde vermoeden mag?

 

Hoeveel wolken hebben al ruzie en verdriet verduisterd
schrijnend vergroeiend met een vale rouwende lucht
of lijdend en door argwaan en vijandschap ontluisterd
als vluchtige getuigen van diep ontgoocheld gezucht

 

Hoeveel maal heeft de volle maan de rust teruggebracht
in geschokte harten en verzoenend strelende handen
Die mekaar vruchteloos zochten maar vonden in de nacht
en het vuur van hoop op verbondenheid doen branden

10/5/2010

Geschreven door Frankie om 00:00 10 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten

↑ Terug naar de berichten