Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Slingers 2.0
Samen in bed
Zag je die twee kronkels
eer je de lakens strak trok
op ons bed?
Ze zagen er zo gezellig uit,
parallel in hun grilligheid
en toch samen.
De warme geur
van geborgenheid en liefde
zweemde boven ons bed.
Ooit komen die twee kronkels
toch terug in de strakke lakens
die je gestreken hebt,
gewassen en gevouwen.
Liefde en genegenheid
zijn twee kronkels
die je niet strak trekt,
vooral niet in een bed...
17/6/2009
Voor altijd 2.0
Eeuwigheid
Ik wil je hand nooit lossen,
je voetstappen blijven horen
je adem in mijn oren voelen
en je ogen mogen volgen.
en als je ooit door plicht
door pijn of ziekte
door het lot
me hiertoe
belet,
dan zal ik weten
dat nergens op de wereld
jij zult ademen, praten of lopen,
zonder dat ik in je hart zal zijn.
22/5/2009
Hoop 2.0
Niet treuren
Kijk niet doorheen je zoute tranen
als je de weg zoekt naar mijn huis.
Er bestaan geen wegen of banen,
die je zien kan doorheen die sluis.
Kijk niet door een raam met gordijnen,
die bovendien gesloten blijven
als je mij ooit wilt zien verschijnen
in je tuin met bloesems en olijven.
Als je kijkt doorheen je trieste tranen
zie je de weg niet naar mijn huis,
want slechts één onder al die banen
leidt ons ver genoeg van het gedruis
Schuif met mij opzij die gordijnen,
die je problemen vaag verhullen,
laat mij op je traject verschijnen
en je dagen tevreden vullen.
21/5/2009
Houden van 2.0
Niet meer beven.
Mijn handen beven
en vinden de toetsen nog wel
maar alleen op bevel.
Ze vinden je handen
zachter dan ooit
en ze beven niet meer.
Jouw handen beven nu
en vinden mijn vingers
wel zonder bevel.
Onze handen beven
en vinden elkaar
en houden elkaar,
houden van elkaar
houden elkaar vast
weerhouden elkaar
van beven.
19/5/2009
Broosheid 2.0
Zo broos
Net zoals een kind
nog pasgeboren,
dat sterft in de armen van zijn moeder,
zo voelde ik mij onverwacht,
toen ik dat eitje koesterde
opgeraapt in het hok
van mijn trouwe hennetjes.
Ik voelde mijn duim
breken door de schaal,
te broos om gekoesterd te worden,
te zwak voor meer toekomst.
16/5/2009
As long as we've got 2.0
Blijf nog wat, buiten is het koud !
Wat vinden we toch allemaal
telkens opnieuw, elke dag,
de gewoonste dingen zo normaal,
tot zelfs schandelijk banaal.
Dat ik 's morgens ontwaak,
verder met jou leven mag,
dichter bij ons doel geraak
en met jou plannen maak,
is op zichzelf al een geschenk
dat ik samen met je deel:
ik begrijp je door een wenk,
jij weet van tevoren wat ik denk.
Nooit besef je wat je me geeft,
maar geloof me, 't is zo veel!
Geen man als ik, die alles heeft :
gewoon dat jij met me leeft.
29/4/2009
Voor Dido 2.0
Voor de Britse zangeres Dido (Life for rent)
Liefde is eeuwigheid
Eigenlijk heb ik niets echt kunnen kopen,
want wat mij nu toebehoort, bezit ik niet.
Zelfs het leven waarop ik nog blijf hopen,
is mij geleend en vloeit weg in een vergiet.
Mijn huur betaal ik met voor jou te zorgen,
en voor elk ander mens mij ooit toevertrouwd,
Al wie ze int, blijft best bij mij tot morgen,
want zonder die liefde is 't leven koud.
23/6/2009
nieuwopnieuwvernieuwd 2.00
Altijd samen
Ik was totaal verrast
door een opklaring deze morgen.
Inderdaad, het gebeurt wel eens
dat het sneeuwt in de woestijn,
dat er niemand aan de kassa staat,
dat elk verkeerslicht groen springt,
dat er in een ei twee dooiers zijn,
dat elk oog een andere kleur heeft,
dat de zee geen golven brandt,
dat ik van een knappe dame droom,
dat iemand zegt: ik vind je mooi.
Je hebt me totaal verrast
door een opmerking deze morgen.
Inderdaad, er gebeuren gekke dingen,
er zijn heerlijke momenten,
er zijn te korte avonden,
er zijn wondermooie wensen,
er zijn te weinig woorden
sinds je me elke morgen verrast
en ik je verrast bedank
door gewoon te zeggen: je bent hier!
17/4/2009
augustus 1966 2.0
de straat naar dat station van Trazegnies
waar onze liefde begon
Onze reis.
Weer wandel ik in mijn verleden
naast jou naar het station.
Mijn peter was pas overleden,
niets dat mij toen troosten kon.
De trein kwam binnengereden
en hield stil in het station.
Jij hebt mijn verdriet begrepen,
die zomerdag vol ijle zon,
en hebt mijn hand gegrepen;
iets stopte, iets anders begon.
Weer denk ik vanuit het heden
aan dat meisje op het perron.
De trein is stomend weggereden
die dag, weg van het station,
en al wat wij sindsdien deden
lijkt op een kleurige ballon,
die steeds hoger is gaan zweven,
ver weg van waar het ooit begon.
Broos dromend door het leven
sinds jij me liefhad bij 't station.
13/4/2009
38 JAAR GELUKKIG 2.00
Dit is geschreven in 2009, ondertussen zijn we 51 jaar getrouwd.
Elk zijn vloedgolf
Wandelen met jou,
lachend langs het strand,
stappend naast elkaar,
voeten in het zand...
Geboren om te groeien
tot een oude mens,
onderweg wat stoeien
tot men toch verdampt.
Voetsporen die leiden
gewoon nergens heen
heerlijk met ons tweeën
beter dan alleen.
Jaren die zich tellen,
elke verjaardag weer
toeters en bellen
gedoe met luchtballonnen
Waden door de golven,
spattend in het schuim,
zonder sporen te laten,
kiezel noch kruim.
Zwoegen om te horen
hoe volmaakt ik ben.
Eindigen bij de doden
die ik geenszins ken.
Ik hou alleen van jou
hier op 't verlaten strand.
Onz'voetsporen gedrukt
in het natte zand.
De branding zwelt aan,
verovert het land,
onze sporen vergaan.
Wij staan aan de kant...
6/4/2009
